چپتر 4: چپتر ۴
0در گذشته، بدن‌بدنش او چیزی فراتر از‌رسید یک بدن معمولی بود.
بدن روح شیطانی.
بدنی که از بدو تولد با انرژی شیطانی‌ادامه زاده شده بود و می‌توانست به‌راحتی و با‌بررسی سرعتی سرسام‌آور بر هر هنر شیطانی‌ای مسلط شود.
اگر او با بدن روح شیطانی به دنیا نیامده بود، هرگز به‌خشک مقام رهبر فرقه شیطان آسمانی نمی‌رسید و نمی‌توانست بر هنر الهی شیطان آسمانی‌درست مسلط شود؛ هنری که لقب شیطان آسمانی مطلق را برایش به ارمغان آورد.
بدن روح شیطانی‌بدنش تا این حد‌شکمش خاص و بی‌نظیر بود.
اما حالا، وقتی به بدن‌می‌شه فعلی‌اش نگاه می‌کرد، ناخودآگاه به‌اعماق یاد همان بدن روح شیطانی افتاد.
«نه، اگه بخوام دقیق‌همچنان بگم، این بدن دقیقاً‌ادامه نقطه مقابل بدن روح شیطانیه.»
دوازده کانال انرژی اصلی که کاملاً مسدود شده بودند، حالا کاملاً باز و‌جذب آزاد بودند و هشت کانال انرژی فوق‌العاده که تا پیش از این وضعیت‌مثل آشفته‌ای داشتند، حالا مانند تاندون‌های یک گاو نر محکم و استوار شده بودند.
علاوه بر این، انرژی قرص پریلا که با‌دانتیان انرژی طبیعت درآمیخته بود، به‌سرعت در رگ‌های خونی‌اش‌سفت جریان داشت و مجاری خونی او را تقویت می‌کرد.
اگر همه‌چیز به همین‌جا‌شروع ختم می‌شد، هرگز به‌همچنان یاد بدن روح شیطانی نمی‌افتاد.
اما...
«اصل کاری‌رسید تازه از‌پایینی اینجا شروع می‌شه.»
چشم ذهن او‌بدنش همچنان به کاوش در‌رسید اعماق بدنش ادامه داد.
وقتی به شکمش رسید، دانتیان‌می‌شه پایینی را که در اعماق‌اعماق آن جای گرفته بود، بررسی کرد.
دانتیان پایینی که به خاطر انسداد دوازده کانال انرژی‌داد اصلی سفت و خشک شده بود، حالا پس از‌خاطر جذب تمام آن انرژی، مانند اقیانوسی بی‌کران گسترش یافته بود.
کاملاً بی‌نقص بود، حتی‌پایینی یک ذره ناخالصی هم‌کرد در آن دیده نمی‌شد.
درست مثل یک نوزاد تازه‌متولدشده.
حتی اگر کسی به قلمرو تولد‌چشم دوباره و دگرگونی هم می‌رسید، دانتیانش‌ادامه تا این حد پاک و خالص نمی‌شد.
این اولین‌چشم بار بود که‌کاوش چنین چیزی می‌دید.
«با این سطح از خلوص، می‌تونم‌گرفته تو چشم‌به‌هم‌زدنی روی هر انرژی‌ای که‌خشک تو این دنیا وجود داره مسلط بشم.»
این بزرگ‌ترین‌اعماق نقطه قوت این‌داد بدن ناشناخته بود.
می‌توانست هر‌تازه نوع انرژی‌ای‌شروع را بپذیرد.
بدن روح شیطانی با انرژی‌کاوش شیطانی متولد می‌شد، اما انرژی‌های‌شکمش متناقضی در درون خود داشت.
اما این بدن، با وجود اینکه‌گرفته خالی بود، می‌توانست تمام انرژی‌ها را‌خشک آزادانه و بدون هیچ مشکلی بپذیرد.
وجود و عدم.
شیطان و خلأ.
این دو بدن از دو نقطه کاملاً‌بدنش متضاد شروع کرده بودند، اما برتری و‌جای کمال هر دو در یک سطح بود.
«و در‌رسید حال حاضر، این‌جای یکی خیلی بهتره.»
در گذشته، زمانی که او‌داد دوکگو گویون بود، بدن روح‌جای شیطانی انتخاب بهتری به حساب می‌آمد.
اما برای کسی که‌شروع اکنون بود، این بدن‌همچنان ایده‌آل‌ترین حالت ممکن را داشت.
و این تمام ماجرا نبود.
در ذهن او هنرهای رزمی بی‌شماری نهفته بود‌کرد و نه تنها بر تکنیک‌های عالی مسلط بود،بی‌کران بلکه در برابر آن‌ها نیز مبارزه کرده بود.
و حالا، چنین‌بدنش بدن بی‌نظیری هم‌شکمش به دست آورده بود؟
این دقیقاً مثل‌اینجا دادن بال به‌چشم یک ببر درنده بود.
گوشه‌های چشمانش‌چشم از روی‌همچنان رضایت جمع شد.
«فقط می‌خواستم کانال انرژی قطع‌شده روح بزرگ یین-یانگ رو‌خاطر درمان کنم چون جونم در خطر بود، اما شانس‌یافته بدجور بهم رو کرد. اونم به بهترین شکل ممکن.»
به نظر می‌رسید تمام اتفاقاتی که‌شکمش تنها در یک روز رخ داده‌بررسی بود، داشتند به او لبخند می‌زدند.
با چنین بدنی، می‌توانست خیلی‌می‌شه سریع‌تر از آنچه انتظار داشت،اعماق قدرت رزمی سابقش را پس بگیرد.
با چهره‌ای راضی،ذهن به بررسی دقیق‌تر‌اعماق بدنش ادامه داد.
«برای الان همین‌قدر کافیه.»
پس از درک‌بدنش کامل وضعیت بدنش، به‌آرامی‌رسید چشمانش را باز کرد.
سپس، در‌تازه سکوت نگاهی‌شروع به اطرافش انداخت.
تاریکی مطلق، فضای داخل‌همچنان کلبه کوچک را مانند‌ادامه یک پرتگاه بی‌انتها بلعیده بود.
«چقدر زود گذشت.»
وقتی پنجره را باز کرد، متوجه‌شکمش شد که زمان خیلی بیشتر از‌بررسی چیزی که فکر می‌کرد گذشته است.
ماه کامل که با خجالت از میان ابرها سرک می‌کشید، گرد و کامل در‌شکمش آسمان معلق بود و نور آبی مهتاب که به پایین می‌تابید، آرام‌آرام فرقه کوه هوآشان‌بی‌کران را که در طول روز به رنگ سرخ درآمده بود، با هاله‌ای آبی‌رنگ رنگ‌آمیزی می‌کرد.
منظره‌ای مرموز و مسحورکننده بود.
«نور مهتاب، هاه...»
شاید به این خاطر بود که در طول ده سال گذشته در آن غار فقط‌انسداد نور مروارید درخشان شب را دیده بود، اما نور آبی مهتابی که پس از این‌درست همه مدت می‌دید، منظره‌ای دلپذیر بود و قلب سخت و سنگینش را به‌آرامی ذوب می‌کرد.
تاپ...
او به‌چشم پشت روی‌همچنان زمین دراز کشید.
«خب، قدم بعدی هنرهای رزمیه... کدوم رو امتحان کنم؟ برم سراغ هنر الهی شیطان آسمانی؟ نه، شاید‌گسترش هنر شیطانی نه آسمان برای پیشرفت سریع‌تر بهتر باشه؟ می‌تونم با اون پایه‌ام رو تو دانتیان پایینی‌دانتیانش محکم کنم، بعد برم سراغ هنر شیطانی بازگشت به بهشت و در نهایت هنر الهی شیطان آسمانی...»
در حین فکر‌بدنش کردن به این‌شکمش موضوع، ناگهان مکث کرد.
«...اصلاً حتماً‌تازه باید یه‌شروع هنر شیطانی باشه؟»
او قبلاً بیشتر هنرهای‌همچنان رزمی شیطانی در فرقه شیطان‌داد آسمانی را تجربه کرده بود.
اما اینکه دوباره‌دانتیان بخواهد همان مسیر‌گرفته تکراری را طی کند؟
اصلاً به دلش نمی‌نشست.
گذشته از‌تازه این، او دیگر‌می‌شه دوکگو گویون نبود.
او حالا چون‌ذهن هوی بود، یکی از‌بدنش شاگردان فرقه کوه هوآشان.
اگر کسی متوجه انرژی شیطانی‌اش‌جای می‌شد چه؟ او را جاسوس‌انسداد یا دشمن دنیای رزمی می‌خواندند.
و این‌اعماق یعنی یک‌ادامه دردسر بزرگ.
با فکر کردن‌اینجا به آینده، افکارش را‌ذهن سر و سامان داد.
هیچ نیازی‌چشم به پافشاری روی‌کاوش هنرهای شیطانی نبود.
یاد گرفتن‌رسید هنرهای رزمی راستین‌جای خیلی سرگرم‌کننده‌تر نبود؟
فقط فکر کردن به‌ادامه یادگیری هنرهای رزمی جدید،دانتیان لبخندی روی لبانش آورد.
در گذشته، کتابخانه شیطان آسمانی پر از کتاب‌های هنرهای رزمی‌اعماق فرقه راستین بود که مدت‌ها پیش غارت شده بودند، اما‌بررسی او فقط می‌توانست آن‌ها را بخواند و امکان یادگیری‌شان را نداشت.
تکنیک‌های فرقه راستین‌ذهن با انرژی شیطانی‌اعماق در تضاد بودند.
اما حالا،رسید این فرصت‌پایینی را داشت.
بنابراین، هنرهای‌اعماق شیطانی را‌ادامه کنار گذاشت.
با آرامش هنرهای‌اینجا رزمی فرقه کوه هوآشان‌ذهن را به یاد آورد.
هنرهای رزمی‌چشم آن‌ها واقعاً‌همچنان باشکوه بود.
هر بار که شمشیرهایشان را تاب‌گرفته می‌دادند، گل‌ها می‌شکفتند و عطر تند‌خشک شکوفه‌های آلو در هوا پخش می‌شد...
پوزخندی زد.
حتی فکر کردن‌اینجا به آن هم‌چشم باعث می‌شد خنده‌اش بگیرد.
این دقیقاً مثل این‌همچنان بود که به دشمن‌ادامه اعلام کنی: «هی، من اینجام!»
«با این‌رسید حال، تماشاشون‌پایینی لذت‌بخش بود.»
در مقایسه با راهب‌های مشت‌زن، گداهای چوب‌به‌دست‌رسید و تائوئیست‌های فرقه وودانگ که با شمشیرهایشان‌خاطر دایره می‌کشیدند، تماشای این یکی خیلی دلپذیرتر بود.
«پس الان‌تازه قراره اون‌شروع رو یاد بگیرم؟»
با این فکر، شروع کرد به‌اعماق یادآوری تکنیک‌های فرقه کوه هوآشان که در‌پایینی گوشه‌ای از کتابخانه شیطان آسمانی خاک می‌خوردند.
روش قلب پاک مبدأ خشک، شمشیر معکوس‌کننده آسمان نه قصر،انسداد ابر جاودانه آرمیده بر قله تنها، قدم‌های نه قصر و‌حتی قدم‌های متعالی حلقه یشمی که خودش از نزدیک دیده بود.
سپس مکث کرد.
«حالا که بهش‌اینجا فکر می‌کنم، قدم‌های‌چشم متعالی حلقه یشمی...»
ناگهان حرکت پاهایی را که‌کاوش هیون ریو همان روز صبح‌شکمش نشان داده بود، به یاد آورد.
«اون باید همون‌دانتیان قدم‌های متعالی حلقه‌گرفته یشمی بوده باشه، نه؟»
قدم‌های متعالی حلقه یشمی که او‌شکمش می‌شناخت، یک تکنیک حرکت پا بود که‌کرد درست مانند نامش، تند و وهم‌آلود بود.
اما چیزی که آن دختر نشان داده‌ذهن بود، فقط یک حرکت سریع بود، بدون آن‌رسید قدم‌های فریبنده‌ای که باید در آن وجود می‌داشت.
«شایدم نه؟ هرچند شبیهش بود.»
در حالی که در افکارش درباره قدم‌های متعالی‌کرد حلقه یشمی غرق شده بود، آسمان شب نیز‌بی‌کران همگام با تفکرات او تاریک‌تر و عمیق‌تر می‌شد.
صبح روز بعد.
او به‌آرامی بدنش‌ذهن را کش داد و‌بدنش از جا بلند شد.
خشکی و سفتی‌ای که تا دیروز‌گرفته در بدنش احساس می‌کرد کاملاً از بین‌جذب رفته بود و بدنش سبک شده بود.
«خب پس...»
این را در حالی‌شروع که از روی تخت‌همچنان قدیمی پایین می‌آمد، زمزمه کرد.
«بریم.»
او سه روز گذشته‌پایینی را صرف جمع‌آوری اطلاعات از‌خاطر طریق گوش دادن کرده بود.
حالا وقت آن‌بدنش بود که با‌شکمش پاهای خودش حرکت کند.
لباس فرم قرمز و‌شروع مشکی را که دیروز هنگام‌کاوش رسیدن بررسی کرده بود، پوشید.
سپس به شمشیری‌ذهن که در گوشه‌ای‌اعماق قرار داشت نگاه کرد.
احتمالاً متعلق به‌دانتیان کسی بود که قرار‌بررسی بود استاد او باشد.
یک شمشیر بلند،بدنش به طول سه‌شکمش فوت و سه اینچ.
این شمشیر‌تازه مناسب یک‌شروع تائوئیست جوان نبود.
با یک حرکت سریع چرخید.
وقتی در کلبه کوچک را باز‌گرفته کرد، هوای سرد و سوزان اوایل‌خشک سپیده‌دم ریه‌هایش را در آغوش گرفت.
«هوووف... بدک‌اعماق نیست، جیگر‌ادامه آدم حال میاد.»
این کلبه روی یکی‌شروع از قله‌های کوه هوآشان، یعنی‌کاوش قله سقوط غاز قرار داشت.
شاید چون یکی از بلندترین‌کاوش نقاط هوآشان بود، کل منظره اطراف‌رسید با یک نگاه زیر پام بود.
اول از همه، قله‌های شیبداری بودن که انگار‌کرد با چاقو تراشیده شده بودن و درخت‌های زیبای‌بی‌کران شکوفه آلو دور و برشون شکوفه داده بودن.
«برخلاف اون کوهستان آسمانیِ‌ادامه دلگیر، حداقل دیدن این منظره‌پایینی چشم آدم رو نوازش می‌ده.»
کوهستان آسمانی خیلی‌اینجا بلندتر و باصلابت‌تر‌چشم از کوه هوآشان بود.
اما این انرژی زنده و شادابی‌اعماق رو نداشت که فقط با نگاه‌دانتیان کردن بهش، روح و روانت تازه بشه.
همه‌اش به خاطر‌دانتیان اون برف‌های ابدی‌گرفته و جونورهای وحشی بود.
با این حال، به لطف‌داد همون جونورها، حتی تو اون محیط‌گرفته جهنمی هم خوب زندگی کرده بودم.
شاید چون یاد گوشت سفت و جویدنی گرگ‌ها و‌کاوش ببرهایی افتاده بودم که قبل از اون انزوای ده‌جای ساله شکار می‌کردم و می‌خوردم، آب از لوچه‌ام آویزون شد.
بعداً باید یه‌ذهن تیکه گوشت درست و‌بدنش حسابی بزنم به بدن.
با فکر کردن‌دانتیان به بخش بعدی‌گرفته نقشه‌ام، سریع قدم برداشتم.
تق... تق...
از مسیر باریک کوهستانی‌شروع پایین رفتم و با‌همچنان حوصله منظره رو برانداز کردم.
بوی شکوفه‌های آلو دماغم رو قلقلک‌اعماق می‌داد و ساختمون‌های بزرگی که این‌ور و‌پایینی اون‌ور سبز می‌شدن، توجهم رو جلب کردن.
بعد از کمی‌دانتیان پیاده‌روی، مسیر شیب‌دار کم‌کم‌بررسی صاف و هموار شد.
و با هموار شدن‌ادامه مسیر، ساختمون‌های بزرگی پشت‌دانتیان سر هم ردیف شدن.
تالار مروارید آلو که شاگردان نسل دوم‌ذهن اونجا می‌موندن، تالار بی‌گل برای شاگردان نسل سوم‌رسید و تالار تمرین رزمی برای شاگردان نسل اول.
اما برخلاف اطلاعاتی که‌همچنان داشتم، همه ساختمون‌ها تو‌ادامه سکوت مطلق فرو رفته بودن.
همون موقع،رسید یه صدای ضعیف‌جای به گوشم خورد.
«هااپ! هااپ!»
ذهنم رو متمرکز کردم‌شروع و گوش‌هام رو تیز کردم؛کاوش صدای فریادهایی از دوردست می‌اومد.
پس اونجا باید زمین تمرین جنگل هلو‌بدنش برای شاگردان نسل دوم باشه، یا زمین‌جای تمرین نیزار رویا برای شاگردان نسل اول.
از روی صداها‌دانتیان موقعیت‌ها رو سبک‌گرفته و سنگین کردم.
خیلی زود، یه نقشه‌ادامه تقریبی از ساختار فرقه کوه‌پایینی هوآشان تو ذهنم شکل گرفت.
پس اگه‌تازه از این‌شروع طرف برم...
سریع مسیرم رو عوض کردم.
بعد از کمی راه‌پایینی رفتن، جلوی یه ساختمون‌کرد نسبتاً رنگ‌ورورفته و قدیمی وایسادم.
بالاخره پیداش کردم!
به تابلوی بالای ورودی‌شروع نگاه کردم که روش نوشته‌کاوش بود: عمارت ده هزار کتیبه.
اینجا همون کتابخونه‌ای بود که‌کاوش تمام کتاب‌های رزمی کوه هوآشان‌شکمش توش جمع‌آوری و دسته‌بندی شده بود.
سه طبقه‌رسید داشت و حسابی‌جای قد کشیده بود.
«خب، پس بریم یه‌ادامه نگاهی به هنرهای رزمی‌دانتیان این هوآشانی‌های پرادعا بندازیم.»
به عمارت ساکت ده‌شروع هزار کتیبه نزدیک شدم و‌کاوش دستگیره درِ بسته رو چسبیدم.
غیژژژ...
به محض اینکه در باز‌جای شد، به جای کتاب‌ها و قفسه‌ها،سفت یه تائوئیست میانسال جلوم سبز شد.
«اوهو، ببین‌اعماق کی اینجاست،ادامه هوی نیست؟»
تائوئیست میانسال با اون‌شروع صورت چروکیده‌اش دوید سمتم و‌کاوش دستش رو کشید رو سرم.
«اینجا دست کشیدن رو‌همچنان سر ملت رسم سلام‌ادامه کردنه؟ کچلم کردین رفت که.»
در حالی که به اون تائوئیست میانسال، یعنی استاد عمارت ده‌سفت هزار کتیبه، هیون چونگ، نگاه می‌کردم که حالا بعد از رهبر فرقه‌دیده دومین نفری بود که دست رو سرم می‌کشید، پیرمرد دهن باز کرد.
«همون‌طور که رهبر فرقه گفت، به سلامتی‌رسید از یه مانع بزرگ رد شدی. خب، چی‌انسداد باعث شده بیای به عمارت ده هزار کتیبه؟»
«می‌خواستم... چند‌تازه تا کتاب‌شروع رزمی... بخونم.»
طرز حرف زدنم هنوز یه‌کاوش کم ناجور بود و کلمات‌شکمش بریده بریده از دهنم بیرون می‌اومد.
اما هیون چونگ اصلاً به این‌گرفته موضوع اهمیت نداد و به جاش‌خشک از شنیدن حرفم چشماش گرد شد.
«منظورت کتاب‌های رزمیه؟»
«آره.»
«هاهاها، که این‌طور. پس حالا‌کاوش که بدنت بهتر شده، به‌شکمش هنرهای رزمی علاقه پیدا کردی.»
هیون چونگ از‌دانتیان ته دل خندید، بعد‌بررسی رفت کنار و گفت.
«چون اولین بارته‌بدنش که میای اینجا،شکمش برات توضیح می‌دم.»
خیلی زود، نمای داخلی‌شروع عمارت ده هزار کتیبه‌همچنان جلوی چشمام ظاهر شد.
«اوه؟»
گوشه‌های لبم‌رسید یه تکون‌پایینی ریز خورد.
در مقایسه با کتابخونه فرقه شیطان آسمانی‌رسید خیلی کوچیک‌تر بود، اما عمارت ده هزار‌خاطر کتیبه از یه ساختمون معمولی خیلی بزرگ‌تر بود.
تا خرخره پر از‌شروع کتاب بود و بوی غلیظ‌کاوش کاغذ تو هوا موج می‌زد.
«طبقه اول پر از کتاب‌های متفرقه و کتاب‌های رزمیه که تو دشت‌های مرکزی حسابی شناخته‌شده‌ن. طبقه دوم کتاب‌های رزمی‌ای رو داره که‌جذب شاگردان اسمی می‌تونن یاد بگیرن. و بالاترین طبقه، یعنی طبقه سوم، تکنیک‌های مخفی‌ای رو داره که فقط شاگردان هسته‌ای فرقه خودمون اجازه دارن‌خالص یاد بگیرن. از اونجایی که تو یه شاگرد واقعی و یه شاگرد مستقیم هستی، می‌تونی به هر چیزی تو این عمارت نگاه کنی.»
دوباره گوشه‌های‌رسید لبم از سر‌جای رضایت تکون خورد.
«کلاً چند‌اعماق تا کتاب‌ادامه اینجا هست؟»
فقط تصور دیدن اون همه‌می‌شه کتاب رزمیِ بی‌شمار که قرار بود‌بدنش بخونم، باعث شد نیشم باز بشه.
برای اولین بار، از نتیجه‌کاوش تکنیک سلطه جاودانه ابدی که همیشه‌رسید رو اعصابم بود، احساس رضایت می‌کردم.
«هه هه.»
هیون چونگ ریز خندید.
با نگاه کردن به چشم‌های برق‌زننده چون‌ذهن هوی، ریش‌های تُنُک و نامرتبش رو که‌شکمش مدتی بود کوتاه نکرده بود، نوازش کرد.
«پس این‌طور نبود که به هنرهای رزمی علاقه‌ادامه نداشته باشه... حتماً به خاطر وضعیت بدنی ضعیفش‌بررسی اینو مخفی می‌کرده تا ما رو نگران نکنه.»
موجی از‌رسید دلسوزی تو‌پایینی قلبش پیچید.
بچه‌ای که‌اعماق توسط جوان‌ترین شاگرد‌داد آورده شده بود.
اولش همه فکر می‌کردن اون قراره‌چشم بزرگ‌ترین شمشیر بعدی کوه هوآشان بشه‌ادامه و میراث استادش رو ادامه بده.
اما همون لحظه‌ای‌ذهن که دیدنش، همه‌اعماق واقعیت رو فهمیدن.
اینکه بدن این‌دانتیان بچه یه زباله‌دونیِ‌گرفته به تمام معناست.
«اما کی فکرش رو می‌کرد قرص پریلا و‌دانتیان هنرهای پزشکی استاد تالار پزشکی بتونه این‌طوری درمانش‌سفت کنه... کاش فقط شاگرد جوان‌تر این روز رو می‌دید...»
چشماش پر از اشک شد.
جوان‌ترین شاگرد،چشم گنجینه کوه‌همچنان هوآشان بود.
همه باور داشتن که اون تو سنین‌بررسی جوانی به قلمرو رزمی آسمانی می‌رسه و شهرت‌اقیانوسی از دست‌رفته کوه هوآشان رو دوباره زنده می‌کنه.
اما اون رویا نابود شد.
هشت سال پیش، اون تو نبرد با قلعه شبح‌کاوش سفید کشته شد و از اون زمان به بعد،جای چون هوی بیشتر و بیشتر تو خودش فرو رفت.
«همین که‌چشم الان سالمه،همچنان خدا رو شکر.»
سوءتفاهم‌ها، سوءتفاهم‌های‌رسید بیشتری رو‌پایینی زایش می‌کنن.
نگاه هیون‌اعماق چونگ حتی گرم‌تر‌داد و مهربون‌تر شد.
اما من که کاملاً محو عمارت ده‌ذهن هزار کتیبه شده بودم، اصلاً متوجه این‌شکمش قضایا نشدم و یه راست رفتم تو.
«تچ، حیف شد،ذهن ولی فعلاً از‌اعماق طبقه سوم شروع می‌کنم.»
پاهای بی‌میلم رو به‌پایینی زور حرکت دادم و‌کرد از پله‌ها رفتم بالا.
وقتی به طبقه سوم رسیدم، با‌شکمش دیدن قفسه‌هایی که تا خرخره پر‌بررسی از کتاب بودن، چشمام برق زد.
تکنیک‌های ذهنی، تکنیک‌های‌اینجا شمشیر، تکنیک‌های مشت، تکنیک‌های‌ذهن کف دست، تکنیک‌های انگشت...
همون‌طور که برچسب‌های روی‌همچنان هر قفسه رو از نظر‌داد می‌گذروندم، جلوی یکیشون متوقف شدم.
به برچسبی که کنار‌پایینی قفسه چسبونده شده بود‌کرد نگاه کردم: «تکنیک‌های حرکت سبک».
بلافاصله چرخیدم و چشمم رو‌داد روی عنوان‌هایی که کیپ تا کیپ‌گرفته تو قفسه چیده شده بودن، چرخوندم.
رعد تف‌کننده ابر جوهری، اژدهای آسمانی‌چشم در حال ظهور از ابرها، قدم قصاب،داد قدم‌های نه قصر و کلی چیزای دیگه.
تمام تکنیک‌های معروف حرکت‌همچنان پای فرقه کوه هوآشان‌ادامه اینجا جمع شده بودن.
تچ.
ناخودآگاه چشمم روی چند تا تکنیک‌شکمش ثابت موند، اما جلوی خودم رو‌بررسی گرفتم و به گشتن ادامه دادم.
«قدم‌های متعالی‌تازه حلقه یشمی، قدم‌های‌می‌شه متعالی حلقه یشمی...»
در حالی که دنبال‌همچنان قدم‌های متعالی حلقه یشمی‌ادامه می‌گشتم، زیر لب زمزمه کردم.
طولی نکشید که...
«پیداش کردم!»
دستم رو دراز‌اینجا کردم و کتاب‌چشم رو کشیدم بیرون.
با دیدن کتاب رزمی‌ای که روش با‌بدنش خط درشت نوشته شده بود «قدم‌های متعالی‌جای حلقه یشمی»، بدنم از هیجان به لرزه افتاد.
یه کتاب رزمی‌دانتیان جدید، اونم بعد‌گرفته از این همه مدت.
چشمام از شدت هیجان گر‌داد گرفت و یه لبخند کج‌جای و معوج رو لبام نقش بست.
لحظه‌ای بود که یاد‌شروع روزهایی افتادم که زیردست‌هام‌همچنان بهم می‌گفتن شبح دیوانه رزمی.
خش!
اما به محض‌دانتیان اینکه کتاب رزمی‌گرفته رو باز کردم...
«ها؟ این‌اعماق همون قدم‌های‌ادامه متعالی حلقه یشمیه؟»
صدایی پر از‌اینجا گیجی و سردرگمی‌چشم از دهنم پرید بیرون.