چپتر 111: دروازه‌های فرقه انتهای جنوبی
0در جنوب‌محض شی‌آن، کوه انتهای‌غییییژ جنوبی قرار داشت.
دو سایه با سرعت از‌کردیم مسیر کوهستانی که با گل‌های‌حرفش شکوفا پوشیده شده بود، بالا می‌رفتند.
هووو... انگار‌همین این مسیر‌اخیراً تمومی نداره...
ها وو-جین نگاهی به چون هوی‌همه‌چیز انداخت که دوشادوش او می‌دوید و‌تائوئیست نتوانست جلوی شگفتی درونی‌اش را بگیرد.
در این لحظه، چون هوی داشت از تکنیک‌باز پرواز سایه سرگردان رودخانه نقره‌ای استفاده می‌کرد. و‌راهب تازه داشت آن را به حد نهایی‌اش می‌رساند!
پاهای خودش از شدت‌بازسازیش فشار می‌سوخت و عرق از‌محض سر و رویش می‌ریخت، اما...
«کوه انتهای‌همین جنوبی بدجور‌اخیراً بزرگه، نه؟»
چون هوی با چنان راحتی‌ای حرکت می‌کرد که‌پیش انگار هر لحظه می‌توانست از او جلو بزند، آن‌خوشامد هم بدون اینکه حتی یک قطره عرق ریخته باشد.
بعد انگشتم‌محض را بالا‌تمام آوردم. «همون‌جاست؟»
جایی که اشاره می‌کردم، دروازه‌کردیم سرخ‌رنگ عظیمی قرار داشت؛ آن‌قدر‌حرفش بزرگ که نادیده گرفتنش غیرممکن بود.
«درسته. اون‌همین دروازه اصلی‌اخیراً فرقه ماست.»
چشمانم را‌کاملاً ریز کردم. آخه‌بی‌کران چرا این‌قدر گنده‌ست؟
دروازه سرخ‌رنگ تقریباً‌حرفش دو برابر دروازه‌بسته فرقه کوه هوآشان بود.
«خیلی گنده‌ست.»
«دروازه اصلی کوچیک بود،اخیراً برای همین وقتی اخیراً بازسازیش‌هستم کردیم، یه کم بزرگ‌تر شد.»
ها وو-جین در زد.
تق، تق.
«کیه؟»
«ها وو-جین هستم.»
به محض‌کاملاً اینکه حرفش‌بودای تمام شد...
غییییژ...
دروازه بسته، کاملاً باز شد.
«بودای بی‌کران.همین همه‌چیز خوب‌اخیراً پیش رفت؟»
ها وو-جین با دیدن راهب تائوئیست‌همه‌چیز میان‌سالی که با عبارتی بودایی به‌تائوئیست آن‌ها خوشامد گفت، لبخند ملایمی زد.
«خوب پیش رفت.»
«خوشحالم که این رو می‌شنوم.»
در حالی که به هم لبخند‌کردیم می‌زدند، راهب میانسال متوجه من شد‌تمام و با نگاهی کمی متعجب پرسید:
«برادر ارشد، ایشون‌باز مهمانی هستن که‌همه‌چیز با خودتون آوردین؟»
«درسته.»
«هاهاها، هیچ‌وقت‌وقتی فکر نمی‌کردم با‌کردیم خودت مهمان بیاری...»
راهب میانسال به من نگاه‌بازسازیش کرد و خندید. «بودای بی‌کران. از‌حرفش دیدنتون خوشوقتم. من جانگ اون-گیونگ هستم.»
شانه‌ای بالا انداختم و‌بودای با لحنی بی‌تفاوت جوابش را‌رفت دادم. «من چون هوی هستم.»
«اوه، قهرمان‌محض جوان، چون‌تمام هوی. چون هوی...؟»
جانگ اون-گیونگ‌وقتی سرش را‌بازسازیش کج کرد.
بعد، انگار که چیزی یادش آمده‌کردیم باشد، سر تا پایم را برانداز‌تمام کرد و سرش را تکان داد.
در همان‌کاملاً لحظه، ها وو-جین‌بی‌کران گفت: «بریم تو؟»
«بله، بفرمایید.»
من و‌وقتی ها وو-جین‌بازسازیش وارد شدیم.
جانگ اون-گیونگ در حالی که به دور شدن من نگاه‌محض می‌کرد، زیر لب گفت: «پس تو شاگرد همون دوستی هستی‌خوب که برادر ارشد همیشه بهش افتخار می‌کرد.» و تعظیم عمیقی کرد.
«بودای بی‌کران. ممنونم‌باز که زخم قلب برادر‌خوب ارشد رو التیام دادی.»
در همین حین، منی که به‌بسته دنبال ها وو-جین وارد فرقه انتهای جنوبی‌پیش شده بودم، نمی‌توانستم چشم از اطرافم بردارم.
اینجا یه‌وقتی فرقه تائوئیسته؟ یا‌کردیم یه قبیله اشرافی؟
دروازه عظیمشان به اندازه کافی غافلگیرکننده‌کردیم بود، اما فضای داخلی فرقه انتهای‌تمام جنوبی از آن هم شوکه‌کننده‌تر بود.
ساختمان‌ها زرق و برق خاصی‌بی‌کران نداشتند، اما با سبکی کلاسیک‌دیدن و ظریف ساخته شده بودند.
عجب، واقعاً خوب ساختنش.
ترکیب ظرافت و‌اخیراً تمیزی به این مکان‌کیه جذابیتی باوقار داده بود.
کلاً با فرقه‌وقتی کوه هوآشان زمین‌کردیم تا آسمون فرق داره.
ساختمان‌های هوآشان را به یاد آوردم. با اینکه‌پیش اخیراً چندتایی از آن‌ها بازسازی شده بودند، اما‌آن‌ها بیشترشان قدیمی و فرسوده و در حال فروپاشی بودند.
یعنی اختلاف این‌قدر زیاده؟
سرم را تکان دادم.بازسازیش مقایسه اینجا با ساختمان‌های هوآشان‌محض فقط باعث می‌شد آهم دربیاید.
حالا می‌فهمم چرا‌وقتی مغز شیطانی اون‌قدر‌کردیم سر پول ناله می‌کرد.
در گذشته، همیشه شکایات مداوم‌بی‌کران مغز شیطانی در مورد کمبود بودجه‌راهب فرقه شیطان آسمانی را نادیده می‌گرفتم.
اما حالا، کاملاً درکش می‌کردم. هر دو فرقه‌باز تائوئیست بودند، در یک منطقه قرار داشتند. حتی‌راهب هر دو بخشی از اتحاد نه فرقه بودند.
با این حال،اخیراً تفاوتشان سرسام‌آور بود.بزرگ‌تر همه‌اش به خاطر پول!
پس برای همین بود که مغز شیطانی‌بزرگ‌تر بعد از بازدید از قصر یخی دریای‌بسته شمال یا قصر خورشید، قشقرق به پا می‌کرد.
در آن زمان، فرقه شیطان آسمانی‌همه‌چیز نیرویی بی‌رقیب و کوبنده در سراسر‌تائوئیست نه استان و هشت بیابان بود.
اما در مقایسه با شکوه قصر یخی‌کاملاً دریای شمال و قصر خورشید، واقعاً حقیر‌رفت و درب و داغون به نظر می‌رسید.
چاره‌ای نبود. ما به زور‌کردیم آن‌قدر پول داشتیم که پیروان‌حرفش بی‌شمارمان را زنده نگه داریم.
پول واقعاً همه‌چیزه.
تازه فهمیدم‌کاملاً وضعیت هوآشان‌بودای چقدر اسفناک است.
هوف، حداقل‌محض باید از این‌غییییژ عوضی‌ها بهتر باشیم.
درست در همان‌اخیراً لحظه، گروهی از‌بزرگ‌تر راهبان تائوئیست ظاهر شدند.
«این برادر کوچیک‌تر نیست؟»
با حرف راهب پیشرو،بودای ها وو-جین ایستاد و‌پیش با احترام تعظیم کرد.
«بودای بی‌کران. درود، برادر ارشد.»
«کارت خوب پیش رفت؟»
«بدون مشکل حل شد.»
«خوبه. اما...»
راهب میان‌سال‌محض به من‌تمام نگاه کرد.
«این مهمانته؟»
«بله.»
«به به. چه جوان برازنده‌ای.»
به راهب میانسال خیره شدم. با اینکه‌کاملاً لبخند ملایمی بر لب داشت، اما چشمانش داشتند‌دیدن با سردی سر تا پایم را اسکن می‌کردند.
این دیگه چیه؟اخیراً این چیزی نبود‌بزرگ‌تر که شنیده بودم.
خنده گیجی سر دادم.
درباره فرقه انتهای جنوبی چه شنیده بودم؟ اینکه وقتی‌رفت هوآشان سقوط کرد، آن‌ها از فرصت استفاده کردند و‌گفت فقط با شانس و اقبال محض، جایگاهشان را تصاحب کردند.
اما این...
خیلی از‌وقتی اون چیزی که‌کردیم فکر می‌کردم، چشمگیرترن.
نه تنها ها وو-جین، بلکه حتی قدرت رزمی‌کیه این راهب میانسال هم در حد و اندازه‌باز ارشدهای هوآشان یا حتی کمی بالاتر از آن‌ها بود.
و راهبان‌کاملاً جوانی که پشت‌بی‌کران سرش ایستاده بودند؟
مهارتشون در حد «محافظان‌تمام شمشیر شکوفه آلو» بود...باز شایدم یه خورده بهتر.
«کاملاً این فرقه‌اخیراً انتهای جنوبی رو‌بزرگ‌تر دست‌کم گرفته بودم.»
چون هوی بی‌اختیار نوچ‌اخیراً کرد و زبونش رو‌کیه به سقف دهنش چسبوند.
«شاید اساتید طرازاولشون تو یه سطح باشن،خوب اما تعداد و کیفیت شاگردایی که دارن‌عبارتی اینا رو ساپورت می‌کنن، خیلی از هوآشان بالاتره.»
فرقه انتهای‌محض جنوبی فقط‌تمام شانس نیاورده بود.
قدرت و سطح‌اخیراً فعلی‌شون به وضوح هوآشان‌کیه رو تو جیبش می‌ذاشت.
«همم؟»
چشم‌های تائوئیست میانسال‌باز با دیدن چون‌همه‌چیز هوی گرد شد.
«اون شمشیر...»
نگاهش روی شمشیری که‌بازسازیش به کمر چون هوی‌هستم آویزون بود، قفل شد.
بعد از چند لحظه،اخیراً سریع به طرف ها وو-جین‌هستم چرخید و با لب‌خونی گفت:
«این همون شمشیری‌باز نیست که رفیقت‌همه‌چیز همیشه با خودش می‌برد؟»
ها وو-جین سر تکون داد.
«آره، خودشه.»
«پس این پسر همون... هاهاها!»
تائوئیست میانسال زد زیر خنده. بعد‌همه‌چیز رفت سمت ها وو-جین، زد رو‌تائوئیست شونه‌اش و با گرمی لبخند زد.
«پس دلیل اینکه این اواخر‌غییییژ به جای ولگردی تو دنیای رزمی،همه‌چیز تو فرقه موندی، همین بچه بوده.»
بعد رو‌وقتی کرد به‌بازسازیش چون هوی.
«حسابی هوای‌همین برادر کوچیک‌تر ما‌بازسازیش رو داشته باش.»
چی؟ هوای‌کاملاً کی رو‌بودای داشته باشم؟
چون هوی با قیافه‌ای‌تمام گیج به تائوئیست میانسال‌باز که داشت می‌رفت، خیره شد.
«یالا، راه بیفتید.»
او تائوئیست‌های جوون‌وقتی و کنجکاو رو‌کردیم با خودش برد.
«...بریم؟»
ها وو-جین دوباره راه افتاد.
هر دو به‌اخیراً مسیرشون تو جاده‌بزرگ‌تر کوهستانی ادامه دادن.
تق.
جلوی یه ساختمون کوچیک وایسادن.
«هوووف.»
ها وو-جین نفسش رو‌بازسازیش بیرون داد، جلوی در‌هستم ایستاد و آروم در زد.
تق. تق.
«رهبر فرقه. منم، ها وو-جین.»
«بیا تو.»
صدایی از داخل،اخیراً انگار که منتظرشون‌بزرگ‌تر بود، جواب داد.
ها وو-جین‌همین به چون‌اخیراً هوی نگاه کرد.
«یه لحظه همین‌جا بمون.»
در رو‌محض باز کرد‌تمام و رفت تو.
«چی باعث شده بیای اینجا؟»
«یکی هست‌همین که می‌خوام‌اخیراً معرفیش کنم.»
«معرفی؟ کی؟»
«شاگرد همون رفیق‌حرفش قدیمیم که قبلاً‌بسته بهتون گفته بودم.»
«...»
مکالمه داخل اتاق قطع شد.
بعدش...
«چون هوی، بیا تو.»
با شنیدن‌وقتی اسمش، چون هوی‌کردیم قدم گذاشت داخل.
اون تو، ها وو-جین دور یه میز‌بزرگ‌تر گرد با یه تائوئیست پیر که موها‌بسته و ابروهاش کاملاً سفید بود، نشسته بود.
اون تائوئیست پیر، رهبر‌بودای فرقه انتهای جنوبی، «شمشیر برتر‌رفت پاکی اعظم»، ایم یونگ بود.
«جالبه. با این وضعیتی که‌غییییژ می‌بینم، عمراً هوآشان بتونه به‌بی‌کران گرد پای فرقه انتهای جنوبی برسه.»
فکر می‌کرد «قدیس شمشیر انتهای جنوبی» به‌کیه تنهایی برای به چالش کشیدن فرقه انتهای‌کاملاً جنوبی کافیه، اما سخت در اشتباه بود.
«بشین.»
چون هوی که از همون‌بی‌کران اولش هم قصد داشت بشینه، با‌راهب اعتماد به نفس کامل رفت جلو.
«از دیدنتون خوشوقتم.»
«من چون‌وقتی هوی هستم، شاگرد‌کردیم نسل اول هوآشان.»
«همیشه ازت ممنونم.»
نگاه ایم‌کاملاً یونگ چرخید‌بودای سمت ها وو-جین.
«اگه تو نبودی، این‌تمام پسره‌ی الدنگ هنوز داشت‌باز تو دنیای رزمی ول می‌گشت.»
«استاد بزرگ!»
ها وو-جین با‌وقتی خجالت صداش زد، اما‌بزرگ‌تر ایم یونگ فقط خندید.
«هاهاها، مگه دروغ می‌گم؟»
«خب...»
صدای ها‌وقتی وو-جین تحلیل رفت‌کردیم و ساکت شد.
ایم یونگ در حالی که هنوز لبخند‌بزرگ‌تر رو لبش بود، ریش سفید و بلندش‌بسته رو نوازش کرد و از چون هوی پرسید:
«فرقه‌ی ما رو خوب دیدی؟»
«همه‌جاش رو‌محض نه، ولی‌تمام یه‌کمش رو دیدم.»
«چطور بود؟»
«تمیز و باصفا.»
«هاها، ممنون بابت تعریفت.»
«حقیقت رو گفتم.»
«هاها، ولی‌وقتی هوآشان هم جای‌کردیم باصفاییه، مگه نه؟»
«اِه، نه‌همین خیلی. ساختموناش دارن‌بازسازیش از هم می‌پاشن.»
«هاها...»
رهبر فرقه از انتقاد‌تمام تند و بی‌پرده‌ی چون هوی‌بودای از فرقه‌ی خودش جا خورد.
«مهم نیست بیرونش رو‌بازسازیش چقدر قشنگ کنی، اون‌هستم چیزی که اهمیت داره درونشه.»
«ولی آدما‌همین همیشه اول‌اخیراً بیرون رو نمی‌بینن؟»
«...»
«اگه ظاهرش داغون باشه،تمام کی اصلاً رغبت می‌کنه‌باز به درونش نگاه کنه؟»
ایم یونگ‌وقتی دیگه حرفی‌بازسازیش برای گفتن نداشت.
«هاها، عجب تیکه‌ی سنگینی خوردم.»
خنده‌ی تلخی کرد،باز بعد به ها وو-جین‌خوب نگاه کرد و گفت:
«حالا می‌فهمم چرا تویی که‌غییییژ هیچ‌وقت شاگرد قبول نمی‌کردی، تصمیم‌بی‌کران گرفتی یکی رو بزرگ کنی.»
نگاه ملایمی به چون‌بازسازیش هوی انداخت و آروم‌هستم از جاش بلند شد.
«هاها، حالا می‌تونید برید.»
ها وو-جین لبخند محوی زد.
«ممنون.»
با همین ملاقات، دیدگاه چون هوی‌بزرگ‌تر نسبت به فرقه انتهای جنوبی از‌غییییژ این رو به اون رو شد.
«این اصلاً شبیه‌وقتی اون فرقه انتهای‌کردیم جنوبی که می‌شناختم نیست.»
تصورش کاملاً تغییر کرده بود.
تائوئیست‌هایی که از فرقه انتهای جنوبی تو «اتحاد رزمی» دیده بود،همه‌چیز آدمای مادی‌گرا و نسبت به هوآشان پر از کینه و دشمنی‌خوشامد بودن، اما آدمایی که اینجا تو کوه اصلی بودن اصلاً این‌طوری نبودن.
حتی رهبر فرقه هم هیچ‌کردیم دشمنی‌ای نسبت به هوآشان نشون نداد...تمام در واقع، ازش استقبال هم کرد.
تازه فقط این نبود،اخیراً اونا هم متواضع بودن‌کیه و هم به‌شدت ماهر.
«...این هوآشان بود که بیش از‌همه‌چیز حد به خودش غره شده بود‌تائوئیست و تو توهماتش گیر کرده بود.»
در همین حین، ها وو-جین با‌بسته لبخند به چون هوی که غرق‌خوب در افکارش دنبالش می‌اومد، نگاه می‌کرد.
«به نظر می‌رسه بتونم زودتر‌کردیم از چیزی که انتظار داشتم‌حرفش قرار ملاقات رو جور کنم.»
فقط یه دلیل وجود داشت‌بازسازیش که اون، چون هوی رو‌محض به فرقه انتهای جنوبی آورده بود.
برای اینکه او‌باز رو به یه‌همه‌چیز نفر معرفی کنه.
خیلی زود، ها وو-جین‌تمام و چون هوی به‌باز یه کلبه‌ی کاهگلی کوچیک رسیدن.
«کلبه‌ی همه‌ی این‌اخیراً تائوئیست‌ها یه شکل‌بزرگ‌تر و قیافه داره؟»
چون هوی با دیدن اینکه‌بازسازیش اندازه‌ی کلبه تقریباً هم‌اندازه‌ی کلبه‌ی خودش‌حرفش بود، این فکر از ذهنش گذشت.
«راستش، دلیلی که تو رو به‌همه‌چیز فرقه انتهای جنوبی دعوت کردم این بود‌میان‌سالی که می‌خوام با یه نفر آشنات کنم.»
بالاخره ها‌محض وو-جین به‌تمام حرف اومد.
تو همون لحظه،اخیراً پسری نفس‌نفس‌زنان از‌بزرگ‌تر کلبه دوید بیرون.
«استاد!»