چپتر 357: فصل ۳۵۷
0«هه هه، خیلی عجله داری.»
رهبر اتحاد رزمی در‌استاد حالی که به سمتم‌دست‌کمی می‌آمد، این را گفت.
لحنش ساده و ملایم بود.
اما موج عجیبی از انرژی از قدم‌هایش‌بی‌نظیر ساطع می‌شد و امواج عمیق و قدرتمندی‌نداره روی سطح کاملاً آرام دریاچه به وجود می‌آورد.
این هاله یا نیت رزمی نبود که از قصد‌پیدا بیرون داده باشد، بلکه یک حضور الهی ذاتی و‌سیم طبیعی بود که انگار با آن متولد شده بود.
اراده‌اش روی‌فقط کل عمارت‌استاد سایه انداخته بود.
قدم، قدم.
فانوس‌های زرد آویزان از عمارت با‌استاد نیت پنهان در قدم‌هایش تاب می‌خوردند‌پیرمرد و نورشان به شکلی محو پراکنده می‌شد.
منظره‌ای زیبا، اما مورمورکننده بود.
رهبر اتحاد رزمی از میان نور‌ندرت خرد شده فانوس‌ها گذشت و به‌نداره سرعت فاصله‌اش را با من کم کرد.
در حالی که نزدیک شدن رهبر‌تاب اتحاد رزمی را تماشا می‌کردم، درخشش‌منظره‌ای آبی عمیقی از چشمانم ساطع شد.
هر چه رهبر اتحاد‌فقط رزمی نزدیک‌تر می‌شد، نیت‌ندرت سرکوبگرش واضح‌تر و سنگین‌تر می‌شد.
این نتیجه هدایت‌عالی‌رتبه هاله و حضور ذاتی‌اش‌بی‌نظیر از طریق اراده‌اش بود.
پوزخندی روی لب‌هایم شکل گرفت.
لبخندی که ترکیبی از علاقه،پنهان هیجان و روحیه جنگ‌طلبی بود.محو خون شیطانی‌ام داشت به جوش می‌آمد.
«همین الان داشتم غصه می‌خوردم که‌استاد نتونستم با اون رهبر اتحاد سیاه‌پیرمرد شرور یه مبارزه حسابی داشته باشم...»
رهبر اتحاد سیاه شرور یک متخصص عالی‌رتبه بود.ندرت نه، او فقط یک متخصص عالی‌رتبه معمولی نبود، بلکه‌شمشیر یک استاد بی‌نظیر بود که به ندرت پیدا می‌شد.
و رهبر اتحاد‌معمولی رزمی هم دست‌کمی‌ندرت از او نداشت.
«این پیرمرد‌فانوس‌های هم هیچی از‌پنهان اون کم نداره.»
چشمانم با شدت درخشیدند.
استاد شمشیر‌متخصص سیم اوی،فقط جو چون-گئوک.
با وجود اینکه دهه‌ها در نیمه‌انزوا به سر برده بود، نام و‌نداره لقب رهبر اتحاد رزمی آن‌قدر شناخته شده بود که نفوذش حد و‌نام مرزی نداشت و هیچ‌کس در این دنیا نبود که او را نشناسد.
البته منطقی هم بود.
مگر او همان چهره افسانه‌ای نبود که فقط‌ندرت با یک شمشیر و بدون حمایت هیچ فرقه‌ای،درخشیدند تا مقام رهبر اتحاد رزمی بالا آمده بود؟
و لقب دیگرش چه بود؟
شمشیر اول مسیر عدالت.
حتی فرقه وودانگ که به داشتن بهترین تکنیک شمشیر می‌بالید،محو و همین‌طور فرقه کوه هوآشان و عمارت شمشیر هم نمی‌توانستند‌سرعت درباره این لقبی که به او داده شده بود، بحثی کنند.
این یعنی همه‌عالی‌رتبه آن‌ها در سکوت این‌بی‌نظیر موضوع را پذیرفته بودند.
«خیلی دلم می‌خواد‌عالی‌رتبه بدونم چه تکنیک شمشیری‌بی‌نظیر قراره بهم نشون بده.»
در حالی که با علاقه به‌ندرت رهبر اتحاد رزمی خیره شده بودم،نداره او بالاخره کاملاً از عمارت پایین آمد.
نور ماه ما دو نفر‌پنهان را در حیاطی که در‌محو شکوفایی کامل بهاری بود، روشن کرد.
استاد شمشیر سیم‌عالی‌رتبه اوی و قهرمان‌استاد الهی شکوفه آلو.
دو مردی که در دنیای‌معمولی کنونی بیشترین شهرت را داشتند،دست‌کمی رو در روی هم قرار گرفتند.
رهبر اتحاد رزمی،معمولی جو چون-گئوک، دست‌هایش را‌پیدا از پشت باز کرد.
سپس، دست راستش به جلو‌پنهان حرکت کرد و شمشیری را که‌پراکنده به کمرش آویزان بود، بیرون کشید.
شمشیر بدون‌متخصص هیچ صدایی از‌معمولی غلاف بیرون آمد.
این حرکت برایش به اندازه نفس کشیدن آشنا‌ندرت و طبیعی بود، آن‌قدر که حتی صدای کشیده‌درخشیدند شدن تیغه روی غلاف هم به گوش نرسید.
در همان زمان، انرژی‌ای که از تمام بدنش ساطع می‌شد، به‌هیچی نظر می‌رسید به طور متراکم در نقطه طب سوزنی هگو بین‌نیمه‌انزوا انگشت اشاره و شستش که قبضه شمشیر را گرفته بود، جمع می‌شود.
سپس، شمشیرش‌فانوس‌های به آرامی‌آویزان بالا آمد.
همراه او از‌عالی‌رتبه اولین قدم‌هایش در‌استاد دنیای رزمی، شمشیر الهی‌اش.
شیم‌ریون برای اولین بار در بیش از‌بی‌نظیر یک دهه گذشته از غلافش بیرون آمد‌نداره و خودش را به دنیا نشان داد.
در حالی که تیغه خوش‌ساخت شیم‌ریون نور ماه را‌نداشت منعکس می‌کرد و هاله صورتی روشن و زیبایی را به‌گئوک همه جهات می‌پراکند، لب‌های جو چون-گئوک از هم باز شد.
«بیا.»
به محض اینکه‌عالی‌رتبه صدای سنگینش در‌استاد فضا طنین‌انداز شد.
سویش.
با پای‌فقط چپم قدمی‌استاد به جلو برداشتم.
هیچ تردیدی در‌زرد کار نبود. اصلاً‌تاب چرا باید تردید می‌کردم؟
این کاملاً طبیعی بود.
تنها هدفم از آمدن به اینجا یک‌بی‌نظیر مبارزه بود؛ رابطه ما آن‌قدر عمیق نبود که‌شدت بخواهیم قبل از آن با هم گپ بزنیم.
کفش‌های چرمی‌ام‌فقط به زمین‌استاد فشار آوردند.
همزمان، انرژی هنر الهی شکوفه آلو فوراً از‌نورشان نقطه طب سوزنی هیول‌هه در رانم به نقطه‌نور طب سوزنی ده‌دو در نوک پایم جریان یافت.
کواژیک!
بلافاصله پس از آن، انرژی از نوک‌بی‌نظیر انگشتان پایم منفجر شد و بدنم مانند‌نداره یک پرتو نور به جلو شلیک شد.
همه چیز در‌معمولی یک چشم به‌ندرت هم زدن اتفاق افتاد.
در یک چشم بر هم زدن،تاب به کنار جو چون-گئوک رسیدم و‌منظره‌ای ماه شکوفه را بالای سرم بردم.
ژستی که در‌عالی‌رتبه آن نوک شمشیر‌استاد رو به آسمان بود.
یک گارد بالا و هجومی.
ماه شکوفه که نور قرمز کم‌رنگی از خود‌دست‌کمی ساطع می‌کرد، به سمت ماه کامل در آسمان شب‌اوی نشانه رفت و حرکتش برای لحظه‌ای گذرا متوقف شد.
زمانی آن‌قدر کوتاه‌زرد که حتی نمی‌شد‌تاب یک بازدم انجام داد.
«خب، با‌متخصص یه محک زدن‌معمولی سبک شروع کنیم؟»
دست راستم که‌عالی‌رتبه ماه شکوفه را نگه‌بی‌نظیر داشته بود، تار شد.
فلش!
بلافاصله پس از آن،آویزان نور قرمز مانند رعد و‌شکلی برق به پایین فرود آمد.
نور قرمز در تضاد با نور آبی ماه،ندرت مانند دم یک ستاره دنباله‌دار به صورت عمودی‌درخشیدند به پایین کشیده شد و درخششی خیره‌کننده ایجاد کرد.
تانگ!
جرقه‌های تیز‌فقط به همه‌استاد جهات پرتاب شدند.
ضربه شمشیر در‌زرد حال فرود، در‌تاب نیمه راه دفع شد.
برقی از تحسین در چشمان جو چون-گئوک که‌ندرت به طریقی شمشیرش را بالای سرش برده بود‌درخشیدند تا مانع فرود ماه شکوفه شود، رخنه کرد.
اما این‌متخصص فقط برای‌فقط یک لحظه بود.
هوآک!
جو چون-گئوک که فوراً انرژی‌اش را بالا‌می‌خوردند کشیده بود، ماه شکوفه را به پهلو منحرف‌میان کرد و فشار خردکننده شمشیر را خنثی کرد.
«اوهو.»
چشمانم برقی زد.
با وجود اینکه این فقط یک حرکت سبک‌دست‌کمی شمشیر بود، انرژی و نیت شمشیرِ نهفته در آن‌اوی آن‌قدر پیش‌پاافتاده نبود که به این راحتی دفع شود.
با این حال، او حرکت شمشیر مرا‌می‌خوردند که با کنترل ظریف نیروی درونی آزاد شده‌میان بود، تنها در یک نفس منحرف کرده بود.
«حتی به‌متخصص عنوان یه‌فقط شمشیرزن، مهارتش فوق‌العاده‌ست.»
با لبخندی محو، سریع ماه‌معمولی شکوفه را عقب کشیدم و‌دست‌کمی مستقیم به جو چون-گئوک خیره شدم.
«دیدن شما‌فقط از نزدیک‌استاد حتی غافلگیرکننده‌تر است.»
صدای جو‌فانوس‌های چون-گئوک با‌آویزان آرامش پخش شد.
به این دلیل بود که صدایش‌استاد مملو از انرژی‌ای بود که به سرعت‌هیچی برای دفع ضربه من احضار کرده بود.
سپس، او نیز شمشیرش را عقب کشید‌بی‌نظیر و با نگاهی به من گفت: «آیا‌نداره فرقه کوه هوآشان چنین تکنیک شمشیر ظالمانه‌ای داشت؟»
تکنیک شمشیر فرقه کوه‌استاد هوآشان برای نسل‌ها به درخشان‌نداشت و تیز بودن معروف بود.
اما این حرکت شمشیر دیگر چه بود؟ یک‌نورشان ضربه رو به پایین، پر از انرژی شدید در‌خرد یک حرکت واحد، که هدفش خرد کردن حریف بود.
این اصلاً‌متخصص شبیه شمشیر‌فقط هوآشان نبود.
با بی‌خیالی شانه بالا انداختم و گفتم:بی‌نظیر «خب، مگه شمشیر هوآشان چیز خاصی داره؟نداره وقتی من دستم بگیرمش، می‌شه شمشیر هوآشان.»
لحنم طوری بود‌معمولی که انگار اصلاً‌ندرت چیز مهمی نیست.
«هه هه، حرف جالبی زدی.»
جو چون-گئوک که تا الان لبخند‌استاد ملایمی بر لب داشت، ناگهان متوقف‌پیرمرد شد و قدمی به جلو برداشت.
همزمان.
تامپ!
موج سنگینی‌فانوس‌های از انرژی‌آویزان فوران کرد.
این تکنیک درونی منحصربه‌فردی‌فقط بود که خودش صیقل‌ندرت داده و خلق کرده بود.
انرژی هنر قلب و‌فقط اراده هاله شگفت‌انگیزی را‌ندرت در همه جهات پخش کرد.
قدم، قدم.
با هر قدمی‌زرد که برمی‌داشت، ردی از‌می‌خوردند خود به جا می‌گذاشت.
در ردپاهای عمیقی که روی‌معمولی زمین باقی مانده بود، نیروی باقیمانده‌ای‌نداشت که هنوز پراکنده نشده بود، می‌درخشید.
شمشیر اول‌متخصص مسیر عدالت، استاد‌معمولی شمشیر سیم اوی.
مهارت واقعی‌اش داشت آزاد می‌شد.
نگاهم تغییر کرد.
نیت رزمی‌اش با‌عالی‌رتبه قبل زمین تا‌استاد آسمان فرق داشت.
«تازه داره شروع می‌شه.»
در حالی که موج نیمه‌شفاف انرژی را که‌دست‌کمی در اطراف جو چون-گئوکِ در حال نزدیک شدن موج‌اوی می‌زد تماشا می‌کردم، قبضه ماه شکوفه را محکم چسبیدم.
جو چون-گئوک پاهایش را متوقف‌پنهان کرد و اجازه داد شمشیرش‌محو شل و آزاد آویزان بماند.
یک گارد کاملاً بی‌دفاع.
با این حال، فشار و‌معمولی نیتی که در اطرافش احساس می‌شد،نداشت با شدت بسیار بیشتری زبانه می‌کشید.
فانوس‌های بی‌شمار روی‌معمولی عمارت با صدای‌ندرت بلندی به لرزه درآمدند.
انگار اژدهایی‌فانوس‌های در حال‌آویزان طغیان بود.
به همین خاطر، نور زرد فانوس‌ها‌استاد پراکنده شد و برای لحظه‌ای، نور‌پیرمرد ستاره‌های جدیدی را روی دریاچه پاشید.
ترق!
فانوس‌ها دیگر نتوانستند‌معمولی دوام بیاورند و‌ندرت در هم شکستند.
درست در همان لحظه،آویزان قطعات فانوس‌های شکسته با‌نورشان صدای شلپ‌شلپ در دریاچه افتادند.
«این دفعه‌متخصص من اول‌فقط شروع می‌کنم.»
با این‌متخصص حرف، قدمی‌فقط به جلو برداشت.
بوم!
همراه با قدم حقیقی، موجی‌پنهان عمیق از نوک پای او‌محو به تمام جهات پخش شد.
لحظه‌ای که لرزشی زمین‌فقط را تکان داد، تصویر‌ندرت جو چون-گئوک سوسو زد.
قدم الهی کاهش فضا.
این تکنیک حرکتی منحصربه‌فرد که او در دنیای رزمی صیقل داده و خلق‌شدت کرده بود، به او اجازه می‌داد طوری هجوم بیاورد که انگار فضا را‌آن‌قدر می‌شکافد و خیلی زود، جو چون-گئوک به فاصله دو دست از من رسید.
همزمان، شمشیرش‌فانوس‌های را به سمت‌پنهان بالا تاب داد.
این یک‌متخصص ضربه فوق‌العاده‌فقط هیجان‌انگیز بود.
در مقابل او، از‌فقط میان آستین‌هایش که کمی تکان‌پیدا می‌خوردند، ساعدهای برآمده‌اش را دیدم.
مقدار ترسناکی از انرژی در‌بی‌نظیر آن ساعدهای خوش‌تراش که شبیه‌پیرمرد عضلات اسب بودند، جریان داشت.
وحدت ذهن و بدن.
جو چون-گئوک یک ضربه شمشیر بی‌نقص را‌بی‌نظیر به نمایش گذاشت، انگار می‌خواست نشان دهد‌نداره چرا لقبش شمشیر اول مسیر حق است.
تیغه شمشیر را که به سرعت بزرگ‌تر‌بی‌نظیر می‌شد تماشا کردم و سپس با ماه‌نداره شکوفه که پایین نگه داشته بودم، ضربه‌ای زدم.
شمشیری سریع‌فقط بود، مثل درخشش‌بی‌نظیر رعد و برق.
کوااانگ!
ماه شکوفه و‌عالی‌رتبه شیم-ریون به شدت‌استاد با هم برخورد کردند.
شعله‌های سرخ‌رنگ از ماه شکوفه فوران کردند؛بی‌نظیر فرمی دفاعی که با شمشیر جو چون-گئوک‌نداره درگیر شد و به هر طرف پراکنده گشت.
هووونگ!
موج شوک با‌زرد کمی تاخیر از‌تاب روی ما عبور کرد.
موهایم که به آرامی تکان‌معمولی می‌خوردند به سمت بالا پرتاب‌دست‌کمی شدند و لبه‌های آستین‌هایم بالا رفت.
درست در همان لحظه، نیروی دافعه‌ای‌استاد که به تدریج از دستِ روی‌پیرمرد قبضه شمشیر بالا می‌آمد، قوی‌تر شد.
هوک!
آرنجم را به عقب کشیدم.
نیروی دافعه‌متخصص فوراً به‌فقط شانه‌ام منتقل شد.
پونگ!
موج شوک ترکیبی روی شانه‌ام‌بی‌نظیر منفجر شد و باعث شد لباس‌هایم‌هیچی به شدت در هوا تکان بخورند.
پس از خنثی کردن موج شوک در یک چشم به هم زدن،منظره‌ای فوراً پای چپم را به عنوان محور قرار دادم و نیروی درونی‌ام را‌تماشا به نقطه طب سوزنی گیونو روی تیغه شانه‌ام که گزگز می‌کرد، هدایت کردم.
و برای منحرف کردن موج شوک ناشی از برخورد‌پیدا با جو چون-گئوک، تمام بدنم را همراه با ماه‌سیم شکوفه که به عقب کشیده بودم، به سرعت چرخاندم.
هووووش!
با گردبادی که از چرخش‌بی‌نظیر من ایجاد شد، انرژی به ظرافت‌هیچی از تیغه ماه شکوفه بالا آمد.
به دنبال فرم دفاعی تکنیک شمشیر شکوفه آلو، یعنی شکوفه‌های‌محو آلو در حال سقوط پراکنده، درخش سقوط شکوفه آلو باز شد‌فاصله‌اش و دایره‌ای عظیم کشید که من در مرکز آن قرار داشتم.
به همین خاطر، گل‌های سرخ زیبا،استاد شکوفه‌های آلو، به دنبال آن ظاهر شدند‌هیچی و رایحه‌ای عمیق از خود ساطع کردند.
جوهر تکنیک‌متخصص بیست و چهار‌معمولی شمشیر شکوفه آلو.
شکوفه‌های شمشیر متجلی شدند.
جئونگ!
فضا با‌متخصص صدای بلندی به‌معمولی لرزه در آمد.
جو چون-گئوک که از قبل‌معمولی فرم دفاعی‌اش را آماده کرده‌دست‌کمی بود، ماه شکوفه را منحرف کرد.
ماه شکوفه که گردبادکنان به‌بی‌نظیر جلو شلیک شده بود، جرقه‌پیرمرد زد و به کناری پرتاب شد.
کواگواگوا!
نیروی حل‌نشده درخش سقوط شکوفه آلو‌استاد اتمسفر را شکافت و ردهایی شبیه‌پیرمرد پنجه‌های ببر روی زمین به جا گذاشت.
تات!
جو چون-گئوک فوراً تکنیک‌استاد حرکتی‌اش را اجرا کرد‌دست‌کمی و ضدحمله‌ای ترتیب داد.
شمشیر تیزش نور‌زرد ماه را شکافت و‌می‌خوردند به سرعت هجوم آورد.
شمشیری سریع، که‌عالی‌رتبه مثل رعد و‌استاد برق کشیده شد.
مسیر مختصر شمشیر، حاوی اصول‌معمولی شمشیری بود که جو چون-گئوک‌دست‌کمی در آن استاد شده بود.
شمشیر نیت بی‌کران، فرم سوم.
سقوط آرام.
شمشیر که مملو از نیرویی کدر‌استاد بود، خطی واحد کشید که آسمان‌پیرمرد و زمین را به هم متصل می‌کرد.
برای یک‌متخصص لحظه، جهان به‌معمولی دو نیم شد.
ماه کامل که آسمان تاریک‌بی‌نظیر شب را روشن می‌کرد، با شمشیر‌هیچی او به دو نیم تقسیم شد.
زخم شمشیری که جهان را‌پنهان شکافته بود، تحریف شد و همه‌پراکنده چیز به درون آن مکیده شد.
هوا، منظره.
و حتی من.
موها و لباس‌هایم در تندبادِ‌بی‌نظیر نیرویی کوبنده که مثل طوفانی‌پیرمرد دیوانه‌وار می‌کشید، به شدت تکان می‌خوردند.
سسوک—
در مواجهه با تجلی یک‌معمولی حرکت شمشیر واقعاً کوبنده، گوشه‌های‌دست‌کمی لبم به سمت بالا متمایل شد.
مدت‌ها بود که‌عالی‌رتبه چنین تنشی را‌استاد احساس نکرده بودم.
«خوبه که‌فقط ازش خواستم‌استاد مبارزه تمرینی کنیم.»
چشمانم با‌فانوس‌های درخششی خیره‌کننده‌آویزان برق زدند.
این یک حرکت شمشیر عالی و حیرت‌انگیز‌بی‌نظیر بود، آن‌قدر برجسته که نمی‌شد فقط با‌نداره یک بار دیدن، جوهر واقعی‌اش را درک کرد...
همین کافی‌متخصص بود تا هیجانم‌معمولی را بیدار کند.
«در این‌فقط صورت، باید مستقیم‌بی‌نظیر باهاش روبرو بشم.»
نیروی درونی‌ام‌فانوس‌های را به داخل‌پنهان شمشیر هدایت کردم.
هوووونگ—
نوری سرخ‌متخصص روی ماه‌فقط شکوفه جمع شد.
نیروی درونی شفاف هنر الهی‌بی‌نظیر شکوفه آلو که در هوا جریان‌هیچی داشت، رنگ به خود گرفته بود.
درست زمانی که‌زرد شکوفه‌های شمشیر در‌تاب حال شکفتن بودند.
بوم!
فوراً با‌متخصص پای چپم قدمی‌معمولی به جلو برداشتم.
قدم حقیقی من باعث شد زمین‌ندرت مثل یک زلزله به غرش دربیاید‌نداره و گرد و خاک به پا کند.
در میان آن،زرد ماه شکوفه را‌تاب محکم در دست فشردم.
حالتی تزلزل‌ناپذیر.
با حفظ این حالت، در‌معمولی یک نفس، ماه شکوفه را به‌نداشت سرعت از چپ به راست کشیدم.
شمشیر که ناخودآگاه کشیده شده بود،ندرت تاریکی آسمان شب را شکافت و نوری‌شدت سرخ و کم‌رنگ را به جهان آورد.
شمشیر هفت‌گانه‌فانوس‌های شکوفه آلو،آویزان فرم سوم.
رقص رعد سایه آلو.
ماه شکوفه که شکوفه آلو را در آغوش‌ندرت گرفته بود، به حرکت شمشیر جو چون-گئوک، سقوط‌درخشیدند آرام، برخورد کرد و در هوا منفجر شد.
جئونگ! جئوئوئونگ! کواانگ!
درست در حالی که‌آویزان جرقه‌ها مدام در تمام‌نورشان حیاط شعله‌ور و خاموش می‌شدند.
تاک.
ناگهان، جو‌متخصص چون-گئوک قدمی‌فقط به جلو برداشت.
موج کدر انرژی که از‌بی‌نظیر تمام بدنش بلند می‌شد، در هماهنگی‌هیچی با قدم حقیقی‌اش به لرزه درآمد.
همزمان، دهانش کمی باز شد.
«تخریب‌ناپذیر.»
در حالی که بدنش به شدت به‌بی‌نظیر جلو خم شد، شمشیری که در دست داشت‌شدت ناگهان مسیر عجیبی را در هوا رسم کرد.
این یک ضربه افقی‌استاد بود که از کمر جمع‌شده‌اش‌نداشت به سمت بیرون امتداد می‌یافت.
«یک ضربه زنجیره‌ای؟»
درست وقتی‌متخصص که با‌فقط تعجب تماشا می‌کردم.
سوائک!
لحظه‌ای که موج کدر‌استاد انرژی به درازا کشیده شد‌نداشت و مسیر شمشیرش یکی شد.
جئوئوئوئونگ!
هوا کاملاً تحریف شد.
رقص رعد سایه آلو به سرعت‌استاد توسط مسیر شمشیر تخریب‌ناپذیر قطع شد‌پیرمرد و فرم خود را از دست داد.
چشمانم کمی گشاد شد.
این یک رقص رعد‌آویزان سایه آلو بود که‌نورشان بی‌نقص اجرا شده بود.
با این حال،عالی‌رتبه به این راحتی‌استاد فرو ریخته بود.
«... اینو باش؟»
دستی که قبضه‌معمولی شمشیر را گرفته‌ندرت بود، به ظرافت لرزید.
پس‌لرزه تکنیک شکسته‌شده‌زرد هنوز در دستم‌تاب باقی مانده بود.
در آن لحظه.
قدم، قدم.
جو چون-گئوک در حالی‌استاد که گرد و غبار‌دست‌کمی را می‌شکافت، ظاهر شد.
به نظر می‌رسید او هم از این تبادل شوکه‌شکلی شده است، چرا که به شمشیرش که به ظرافت‌فانوس‌ها می‌لرزید نگاه کرد و نیرو را به سمت پایین تکاند.
کواانگ!
زخم شمشیری به‌عالی‌رتبه عمق حدود سه اینچ‌بی‌نظیر روی زمین باقی ماند.
«هه هه، تو واقعاً مهارتی‌بی‌نظیر داری که اسمت رو تو‌پیرمرد کل دنیا سر زبون‌ها بندازه.»
جو چون-گئوک آستین‌زرد پاره‌پاره‌اش را تکاند و‌می‌خوردند به من لبخند زد.
«... خودت هم بدک نیستی.»
لبخندی زدم و جواب دادم.
من هم آستینم را تکاندم و دستم‌پیدا را روی آستین راست لباسم که به زور‌شمشیر آویزان بود گذاشتم و آن را پاره کردم.
«پس بیا ادامه بدیم.»
و درست زمانی‌عالی‌رتبه که می‌خواستم دوباره‌استاد شمشیرم را بالا ببرم.
«قبل از اینکه‌عالی‌رتبه دوباره مبارزه کنیم، می‌خوام‌بی‌نظیر یه لحظه حرف بزنم.»
جو چون-گئوک‌فقط ناگهان به‌استاد حرف آمد.
«احیاناً، قصد‌فانوس‌های نداری با‌آویزان من متحد بشی؟»