چپتر 131: چپتر 131
0چون هوی که لبخند محوی بر لب داشت، نگاهی به اطرافش انداخت. حواسش‌چهره‌ای تا شعاع بیش از پنجاه جانگ در تمام جهات گسترده شد و حضور‌کشیده افراد پیرامونش را حس کرد. همان‌طور که تعدادشان را می‌شمرد، برقی در چشمانش درخشید.
ده‌ها نفر که نفس‌هایشان را حبس کرده و منتظر بودند،مشت آرام‌آرام مثل توری که ماهی‌ها را به دام می‌اندازد، حلقه‌حمله‌ور را تنگ‌تر کردند. و درست لحظه‌ای که وارد تیررس شدند—
پاه!
آن‌هایی که در میان بوته‌ها پنهان شده‌حرکت و منتظر فرصت مناسب بودند، بالاخره حرکت کردند.الان انگار تمام مقدمات کارشان تازه تکمیل شده بود.
«همین الان!»
با فریاد یکی از آن‌ها—
چواراراک!
زنجیرها از هر طرف به پرواز درآمدند.حرکت مانند مارهایی که در تاریکی می‌خزند، به سمت‌الان چون هوی شلیک شدند و دور بدنش پیچیدند.
«گرفتیمش!»
فریادی از‌مهاجمان گوشه‌ای به‌کسانی گوش رسید.
«حالا! با تمام زورتون بکشید!»
در یک چشم به هم زدن، زنجیرها با‌انگار تمام قوا سفت شدند. با بسته شدن دست‌فریاد و پای چون هوی، نگاه مهاجمان درنده‌تر شد.
پاه!
کسانی که پشت سرش بودند هجوم آوردند. داس،آوردند مشت، لگد، شمشیر، تیغه—با در دست داشتن انواع‌اقسام و اقسام سلاح‌های بی‌ربط، به سمتش حمله‌ور شدند.
«چقدر مسخره و سرگرم‌کننده.»
چون هوی که از سر تا پا در زنجیر‌مقدمات گرفتار شده بود، با چهره‌ای بی‌تفاوت به آن‌ها نگاه‌آن‌ها— کرد. اما این نگاه فقط یک لحظه دوام آورد.
کوا-دوک!
دستانش را از میان‌کسانی زنجیرهای کشیده شده بیرون‌آوردند کشید، آن‌ها را چنگ زد—
هوک!
—و با قدرت‌شده تمام آن‌ها را‌بالاخره به سمت خودش کشید.
«ها؟!»
«ا-این دیگه چیه؟!»
مهاجمان که کشش زنجیرها را از‌سلاح‌های سمت دستان چون هوی حس کرده‌سرگرم‌کننده بودند، کاملاً گیج و دست‌پاچه شدند.
هوئک!
مثل ماهی‌هایی که به‌سلاح‌های قلاب افتاده باشند، به‌چقدر سمت چون هوی کشیده شدند.
«ج-جاخالی بدین!»
آن‌هایی که با سلاح حمله می‌کردند و‌بی‌ربط آن‌هایی که با زنجیر کشیده می‌شدند، با هم‌چهره‌ای برخورد کرده و به توده‌ای درهم‌گره‌خورده تبدیل شدند.
«آخ!»
همان‌طور که مثل نخ‌های‌سلاح‌های گره‌خورده در هم می‌پیچیدند،چقدر از شدت برخورد بیهوش شدند.
ووئیک—
چون هوی دستانش را به‌اقسام پهلو چرخاند. بدن‌هایشان در هوا چرخید‌مسخره و محکم به زمین کوبیده شد.
کوا-گوا-گوا-گواک!
زمین از هم شکافت و‌بی‌ربط جنگل طوری تکه‌تکه شد که انگار‌زنجیر طوفانی سهمگین به آن زده باشد.
گو-گو-گوک—
لحظاتی بعد، گرد و خاکی که در اطراف به پا شده بود فرو نشست و‌چهره‌ای صحنه‌ای کاملاً متفاوت از قبل را نمایان کرد. زمینِ سرسبزِ پیشین حالا پر از خاک‌های‌کشید زیرورو شده بود و درختان از ریشه درآمده و به هر سو پراکنده شده بودند.
و در اطراف آن‌ها—
«آههه...»
مهاجمان روی زمین‌درنده‌تر پهن شده بودند‌سرش و خون سرفه می‌کردند.
تنها کسی که هنوز روی‌اقسام پاهایش ایستاده بود، چون هوی بود‌مسخره که زنجیرها از بدنش آویزان بودند.
«یه مشت حشره سمج.»
چون هوی نگاهی تحقیرآمیز به مهاجمانِ‌سمتش در حال ناله انداخت و زنجیرهای‌گرفتار شل شده را به کناری پرت کرد.
کوا-جیک!
زنجیر که با نیروی درونی آمیخته‌سلاح‌های شده بود، مثل یک شهاب‌سنگ روی‌سرگرم‌کننده مهاجمانِ گیج و منگ سقوط کرد.
کوا-جیک!
صدای مورمورکننده‌ای طنین‌انداز شد. خونِ‌بی‌ربط اجسادِ له‌شده و متلاشی، زنجیرها‌سرگرم‌کننده و خاک را سیراب کرد.
«آشغال‌ها جمع شدن.»
همین که‌تیغه—با چون هوی زنجیرها‌اقسام را رها کرد—
«اووووق—»
«ا-اوووق.»
صدای عق زدن در فضا پیچید.سرش جانشینانی که شاهد تمام این صحنه‌ها بودند،تیغه—با نتوانستند جلوی حالت تهوع خود را بگیرند.
شانس آوردند که‌داشتن فقط به استفراغ‌سلاح‌های کردن ختم شد.
هوانگ‌بو سو-هیون مانند مجسمه‌ای خشکش‌مناسب زده بود و صورتش رنگ‌پریده‌کارشان و خالی از هر احساسی بود.
جانشینانی که مدتی بود در حال بالا آوردن بودند، با‌سرگرم‌کننده چهره‌هایی بهت‌زده به چون هوی خیره شدند—کسی که چنین صحنه‌دوام وحشتناکی خلق کرده بود اما کاملاً خونسرد به نظر می‌رسید.
و در‌مهاجمان میان آن‌ها، یک‌پشت نفر—جگال سونگ-هو—کمی می‌لرزید.
«ه-همون‌طور که‌تیغه—با فکر می‌کردم، حق‌اقسام با من بود.»
یانگ سه-ریونگ، تنها کسی در میان‌بالاخره جانشینان که هنوز نسبتاً حالش خوب‌تکمیل به نظر می‌رسید، پرسید: «منظورت چیه؟»
«اون مرد... اون‌اقسام قبلاً از قصد‌سمتش آروم راه می‌رفت.»
«تا منتظر‌مهاجمان حمله دروازه خورشید‌پشت و ماه بمونه!»
با این ادعای مضحکش، نه تنها‌سلاح‌های یانگ سه-ریونگ، بلکه پونگ چول-وی مجروح‌سرگرم‌کننده و هوانگ‌بو سو-هیونِ بهت‌زده نیز اخم کردند.
«این... چرندیاته.»
«منتظر کمین موندن؟ خیلی مسخره‌ست.بی‌ربط دروازه خورشید و ماه یکی‌سرگرم‌کننده از پنج دروازه امپراتوره، و اون...»
«چه دلیلی‌مهاجمان داره که بخواد‌پشت همچین کاری کنه؟»
جگال سونگ-هو لب بالایی‌اش‌انواع را گاز گرفت و‌سمتش چشمانش را گشاد کرد.
«بعد از دیدن‌شده اون قدرت رزمی، بازم‌حرکت می‌تونید همچین حرفی بزنید؟»
«...»
همه ساکت شدند.
او در واقع دروازه‌انواع خورشید و ماه را‌سمتش کاملاً در هم کوبیده بود.
سپس هوانگ‌بو سو-هیون لرزید.
«پ-پس همه‌انواع اینا طبق‌سلاح‌های نقشه اون بوده؟»
«...به احتمال زیاد.»
هوانگ‌بو سو-هیون‌تیغه—با لباسش را‌انواع محکم چنگ زد.
«پ-پس... آیا‌پنهان دنبال کردنش واقعاً‌مناسب انتخاب درستی بود؟»
به چشم او، چون هوی دیگر شبیه یک انسان‌مسخره نبود. او هیولایی بود که دنیا تا به حال به‌لحظه خود ندیده بود، شیطانی که ماهیت واقعی‌اش غیرقابل درک بود.
در حالی که‌درنده‌تر از ترس می‌لرزید‌سرش و حرف می‌زد—
«هاف... هاف...تیغه—با م-ما چاره‌انواع دیگه‌ای نداریم.»
پونگ چول-وی با صدایی ضعیف جواب داد.حرکت او در حالی که غرق در عرق‌همین سرد بود، قفسه سینه‌اش را چنگ زد.
«اگه به خاطر اون‌سلاح‌های نبود... ما تا الان‌چقدر همه‌مون مرده بودیم. سرفه!»
«پونگ گونگجا!»
وقتی پونگ چول-وی خون سرفه‌اقسام کرد، هوانگ‌بو سو-هیون به سمتش‌چقدر شتافت و او را نگه داشت.
«ح-حالت خوبه؟»
«...هنوز... دارم دووم میارم.»
«الان حرف نزن.»
«تا اون حد...»
«گفتم حرف نزن!»
هوانگ‌بو سو-هیون پس از سرزنش قاطعانه او، اخم کرد‌مسخره و ناگهان در لباس‌هایش به جستجو پرداخت. او یک‌فقط جعبه چوبی کوچک، نه بزرگتر از کف دستش، بیرون آورد.
با باز کردن آن،کسانی یک قرص کوچک و‌آوردند کاملاً سفید بیرون آورد.
«این رو‌تیغه—با بخور. برای‌انواع جراحات داخلیه.»
پونگ چول-وی جا خورد. رایحه غنی‌ای بینی‌اش را قلقلک داد و‌تازه فوراً ذهنش را آرام کرد. حتی کسی مثل او که چیز‌پرواز زیادی از اکسیرها نمی‌دانست، می‌توانست بفهمد که این یک داروی معمولی نیست.
«این یه چیز معمولی نیست...»
«فقط بخورش.»
نگاه هوانگ‌بو سو-هیون تیز شد.
«ما بهت نیاز داریم،فرصت پونگ گونگجا. با وجود تو‌مقدمات شانس زنده موندن‌مون بالاتر میره.»
با اصرار او، پونگ چول-وی‌بی‌ربط بالاخره سر تکان داد و‌سرگرم‌کننده قرص را در دهانش گذاشت.
«من کشیک میدم.»
پونگ چول-وی دوباره سر تکان داد.سلاح‌های سپس با سختی نشست و شروع‌سرگرم‌کننده به تمرکز روی تکنیک تنفس خود کرد.
هوانگ‌بو سو-هیون با چشمانی نگران‌مناسب به او نگاه کرد و‌کارشان دستانش را در هم گره زد.
«خواهش می‌کنم حالت خوب بشه...»
چیزی که او به پونگ چول-وی داده بود قرص پادشاه آسمانی بود، اکسیری‌تیغه—با از قبیله هوانگ‌بو. حتی در داخل قبیله نیز تنها ده عدد از آن وجود‌بی‌تفاوت داشت. با این حال، او بدون هیچ تردیدی آن را به او داده بود.
جگال سونگ-هو به‌داشتن عقب رفت و به‌بی‌ربط آن دو نگاه کرد.
«پونگ سوهیوپ باید زنده بمونه.»
در میان آن‌ها، پونگ چول-وی بدون شک ماهرترین‌چقدر بود. هوانگ‌بو سو-هیون هم حتماً همین‌طور فکر می‌کرد،اما برای همین بدون معطلی اکسیر را به او داد.
«...البته بعید‌مهاجمان می‌دونم این‌کسانی تنها دلیلش باشه.»
جگال سونگ-هو سرش را خاراند. حتی در‌بی‌ربط همان تبادل کوتاه هم متوجه تغییر ظریفی‌گرفتار در فضای بین آن دو نفر شده بود.
او در حالی که فاصله‌اش را حفظ می‌کرد، وضعیت مو‌کارشان یونگ-سانگِ بیهوش را بررسی کرد. برخلاف پونگ چول-وی، جراحات داخلی‌زنجیرها او شدید به نظر می‌رسید؛ رنگ و رویش افتضاح بود.
«باید برای‌انواع جراحات داخلی‌سلاح‌های دارو می‌آوردم...»
آهش را قورت داد.کسانی آه کشیدن در این وضعیت‌داس فقط اوضاع را بدتر می‌کرد.
درست در‌تیغه—با همان لحظه، یانگ‌اقسام سه-ریونگ نزدیک شد.
«جراحاتش جدیه؟»
«انرژی و‌انواع خونش کاملاً‌سلاح‌های به هم پیچیده.»
«هیچ دارویی با خودت نیاوردی؟»
«گشتم، اما‌تیغه—با فقط یه کم‌اقسام پماد پیدا کردم.»
«...»
یانگ سه-ریونگ اخم کرد. هر کسی که در دنیای رزمی‌سرگرم‌کننده سفر می‌کرد، باید حداقل پماد و اکسیر به همراه می‌داشت.دوام هیچ‌کس نمی‌دانست چه اتفاقی ممکن است بیفتد یا چه زمانی.
«هوو...»
آهی کشید، سپس دستش را در آستینش فرو برد‌حمله‌ور و جعبه چوبی کوچکی شبیه به همانی که هوانگ‌بو سو-هیون‌این استفاده کرده بود را بیرون آورد و به او داد.
«این رو بهش بده.»
جگال سونگ-هو با لحن قاطع او جعبه‌حمله‌ور را باز کرد. داخل آن یک قرص‌بی‌تفاوت قرمز رنگ با بویی طراوت‌بخش قرار داشت.
«عجله کن.»
جگال سونگ-هو تحت فشار نامحسوس او، قرص را برداشت،حمله‌ور بین کف دستانش فشار داد تا کمی خرد شود‌اما و با احتیاط آن را به مو یونگ-سانگ بیهوش خوراند.
«آخ... اوه...»
مو یونگ-سانگ که بی‌حرکت افتاده‌بی‌ربط بود، ناله‌ای کرد. هم‌زمان، رنگ تیره‌زنجیر چهره‌اش شروع به محو شدن کرد.
اما همین بود؛درنده‌تر هنوز چشمانش را‌سرش باز نکرده بود.
«هنوز به هوش‌داشتن نیومده، ولی حداقل رنگ‌بی‌ربط و روش داره برمی‌گرده.»
جگال سونگ-هو لبخند تلخی زد.مناسب ایده‌آل نبود، اما همین که‌کارشان زنده بود خودش جای شکر داشت.
«...خدا رو شکر.»
یانگ سه-ریونگ هم نفس راحتی کشید. اما‌هجوم گاردش را پایین نیاورد. هیچ‌کس نمی‌دانست کی‌داشتن ممکن است دوباره به آن‌ها کمین بزنند.
در حالی که حواسش را‌اقسام جمع کرده بود و نگهبانی‌چقدر می‌داد، از جگال سونگ-هو پرسید:
«حالا چی کار کنیم؟»
«فعلاً بیا دور‌اقسام هم جمع بشیم‌سمتش و حرف بزنیم.»
در آن‌مهاجمان لحظه، چشمان یانگ‌پشت سه-ریونگ جدی شد.
«ارباب جوان جگال.»
لحن جدی او باعث‌فرصت شد جگال سونگ-هو آب‌انگار دهانش را قورت دهد.
«...بله؟»
«واقعاً فکر می‌کنی‌درنده‌تر خودمون به تنهایی‌سرش می‌تونیم دوام بیاریم؟»
«نمی‌تونیم.»
جگال سونگ-هو بدون تردید جواب داد. دشمن آن‌ها دروازه‌مقدمات خورشید و ماه بود. چند تا جانشین جوان مثل‌آن‌ها— آن‌ها چطور می‌توانستند در برابرشان مقاومت کنند؟ غیرممکن بود.
«می‌فهمم.»
چشمان یانگ سه-ریونگ لرزید. ترس‌پشت و وحشتِ حمله قبلی هنوز‌مشت در قلبش جا خوش کرده بود.
«فکر کردم قراره بمیرم.»
سعی کرد آرام بماند، اما نوک‌بالاخره انگشتانش کمی می‌لرزید. اگر آن مرد به‌بود درخت تکیه نداده بود، او حتماً می‌مرد.
با نگاه به چون هوی‌بی‌ربط که با چشمان بسته نشسته‌سرگرم‌کننده بود، لبش را گاز گرفت.
«نمی‌تونم بمیرم... باید زنده بمونم.»
چشمانش باریک شد. او برای شرکت در گردهمایی‌سمتش اژدها و ققنوس پافشاری کرده بود. اما اینکه به‌آن‌ها خاطرش بمیرد؟ این بدترین نوع بی‌احترامی به خانواده‌اش بود.
«تحت هر شرایطی زنده می‌مونم.»
یانگ سه-ریونگ‌انواع با عزمی‌سلاح‌های تازه گفت:
«پس لطفاً همین‌جا منتظر بمون.»
«کجا می‌ری، بانو یانگ...؟»
نگاهش به‌پنهان سمت چون‌فرصت هوی چرخید.
«می‌رم ازش کمک بخوام.»
چشمان جگال سونگ-هو گشاد شد. با وجود‌هجوم اینکه تازه شاهد آن نمایش وحشتناک بود، باز‌انواع هم شجاعت صحبت کردن با او را داشت.
«پس منم باهات میام.»
«نه. خودم تنهایی می‌رم.»
یانگ سه-ریونگ‌انواع پیشنهادش را‌سلاح‌های رد کرد.
«...فهمیدم.»
جگال سونگ-هو نگاهی به او انداخت، لبخند‌بی‌ربط تلخی زد و مو یونگ-سانگ را روی‌گرفتار کولش کشید. در حالی که برمی‌گشت، گفت:
«پس می‌سپارمش به تو.»
بعد از رفتن او...
«هوو...»
یانگ سه-ریونگ نفس‌داشتن عمیقی کشید و‌سلاح‌های به راه افتاد.
در همین حین، چون هوی‌مناسب که متوجه نزدیک شدن او شده‌تازه بود، نگاهش را به سمتش چرخاند.
نگاهشان به هم گره خورد. دختر‌سمتش دستانش را به نشانه احترام به هم‌چهره‌ای گره زد و سرش را خم کرد.
«قهرمان جوان.»
«چته؟»
چون هوی با بی‌تفاوتی جواب داد، اما یانگ سه-ریونگ آرام نگرفت.تازه او یک مرد معمولی نبود. مهارت رزمی خیره‌کننده و روش‌های بی‌رحمانه‌اش‌پرواز باعث می‌شد که راضی کردنش فقط با حرف زدن سخت باشد.
«ممکنه به ما کمک کنید؟»
«چرا باید‌مهاجمان این کار‌کسانی رو بکنم؟»
یانگ سه-ریونگ لبش‌داشتن را گاز گرفت. جوابی‌بی‌ربط برای این حرف نداشت.
«خواهش می‌کنم.»
به جایش، عمیقاً تعظیم کرد.
اگر کس دیگری این صحنه را می‌دید، حتماً شوکه می‌شد. او زندگی بدون کم و‌انواع کاستی داشت؛ تنها دختر خانواده معتبر یانگ از شینچانگ، با زیبایی بی‌نظیر. او تا به‌این حال حتی یک بار هم در برابر مردی هم‌سن و سال خودش سر خم نکرده بود.
اما حالا، برای اولین بار‌اقسام در زندگی‌اش، در برابر یک‌چقدر همتای خود عمیقاً تعظیم می‌کرد.
«لطفاً بهمون کمک کنید.»
این دیگه چه بساطیه؟
چون هوی احساس کرد کلافه شده است. برایش مهم نبود که‌لگد آن‌ها دنبالش راه افتاده‌اند، اما این التماس کردن‌ها فرق داشت. مخصوصاً‌مسخره بعد از اینکه یک بار دست رد به سینه‌شان زده بود.
در حالی که به یانگ‌اقسام سه-ریونگ نگاه می‌کرد، نگاهش سردتر‌چقدر شد. سپس لب‌هایش تکان خورد.
«...خیلی رو اعصابی.»
«قـ-قهرمان جوان؟»
با شنیدن زمزمه سرد او که دست‌کمی از یک هشدار نداشت،لگد یانگ سه-ریونگ از ترس عقب کشید. او به خوبی می‌دانست که رفتارش‌سرگرم‌کننده گستاخانه است؛ کمک خواستن از کسی که حتی هویتش را هم نمی‌دانست.
اما چه چاره‌ای‌داشتن داشت؟ اگر الان‌سلاح‌های عقب می‌کشید، قطعاً می‌مرد.
«نمی‌خوام بمیرم. می‌خوام زنده بمونم.»
با انگیزه زنده ماندن، مستقیم به چون هوی خیره شد.سرگرم‌کننده لحظه‌ای که چشمانش با او تلاقی کرد، احساس خفگی به‌دوام او دست داد و ترس عمیقی از درونش زبانه کشید.
اما دندان‌هایش را به هم‌پشت فشرد و تحمل کرد. سپس‌مشت سرش را حتی پایین‌تر آورد.
«قهرمان جوان! نه، قهرمان بزرگ! پس حداقل... اجازه‌سمتش می‌دید همراهتون بیایم؟ هر کاری بگید انجام میدم.بی‌تفاوت اگه کسی رو می‌خواید که بهتون خدمت کنه، من...»
چون هوی که با غضب‌مناسب به او خیره شده بود،کارشان با شنیدن یک کلمه مکث کرد.
خدمت؟
هوم، این اواخر بدون‌کسانی جوک گوم و سول‌آوردند ران کارام لنگ مونده بود.
نگاهش برای لحظه‌ای به او و سپس‌بی‌ربط به گروهی که در دوردست جمع شده بودند،چهره‌ای چرخید. در نهایت، دهانش به آرامی باز شد.
«آشپزی بلدی؟»
«آشـ-آشپزی؟»
یانگ سه-ریونگ که از این سؤال‌سرش غیرمنتظره غافلگیر شده بود، پلک زد‌شمشیر و بعد سرش را تکان داد.
«بله، بلدم.»
«خوبه. پس راه بیفت.»
«وا-واقعاً؟»
چهره‌اش از خوشحالی روشن شد.
«ولی بهتره‌تیغه—با کارت رو‌انواع درست انجام بدی.»
چشمان چون هوی باریک شد. در حالی‌حرکت که نگاه سردش باعث شد دختر از‌همین ترس خود را جمع کند، اضافه کرد:
«اگه گند‌انواع بزنی... خودت می‌دونی‌بی‌ربط چی می‌شه، نه؟»