چپتر 94: چپتر 94
0صبح روز بعد.
قل‌قل...
جوک گوم و سول ران که تمام‌نبود شب را بیدار مانده بودند، با سردرگمی به‌سمت مایع ناشناخته‌ای که در دیگ می‌جوشید، خیره شدند.
«این همون اکسیره...؟»
«استاد، این واقعاً اکسیره؟»
صدایشان پر‌لحظه‌ای از شک‌برخورد و تردید بود.
و البته حق هم داشتند.
آبی که دیگ را پر کرده بود،گذاشت کاملاً بخار شده و فقط یک مایع‌کرد زرد مایل به سبز باقی گذاشته بود.
«عجیبه.»
چون هوی‌لحظه‌ای با دقت به‌کرد مایع خیره شد.
'دقیقاً همون روشی رو رفتم‌اصلاً که برای ساخت قرص لرزاننده‌کامل بهشت شیطان دیوانه استفاده می‌کردم...'
چون هوی در حالی‌فرو که غرق در افکارش'همم بود، چانه‌اش را خاراند.
'نکنه چون انرژی‌گیج شیطانی رو با سم‌دهانش جایگزین کردم این‌جوری شده؟'
قرص لرزاننده بهشت شیطان دیوانه شمشیر دولبه‌ای بود‌باز که با مصرفش نیروی درونی به شدت افزایش می‌یافت،وقتی اما انرژی شیطانی آن به مغز استخوان نفوذ می‌کرد.
یک اشتباه کوچک می‌توانست به انحراف‌راضی چی و جنون ختم شود؛ هم یک‌کنه اکسیر بود و هم یک سم کشنده.
اما چون‌گیج هوی در آن‌برد دست برده بود.
او انرژی شیطانی‌گیج را با انرژی‌برد سمی جایگزین کرده بود.
و فرمول را طوری چیده بود‌راه که قبل از رسیدن سم به‌ناامیدکننده‌ست مغز استخوان، خودش را خنثی کند.
'نمی‌دونم. بی‌خیال،وارد فقط باید‌ناامیدکننده‌ست امتحانش کنم.'
چون هوی که هنوز گیج‌برد بود، انگشتش را در مایع‌اصله فرو برد و به دهانش گذاشت.
'همم. جنسش اصله.'
لحظه‌ای که مایع به زبانش‌کرد برخورد کرد، راه تنفسش باز شد‌بدنش و انرژی ضعیفی وارد بدنش شد.
اما...
«یه کم ناامیدکننده‌ست.»
اصلاً راضی نبود.
«خب، شاید‌لحظه‌ای وقتی کامل‌برخورد بشه فرق کنه.»
چون هوی نیروی‌بدنش درونی‌اش را به‌راضی سمت دستانش هدایت کرد.
سپس با هر دو‌فرو دست، به سرعت مایع'همم غلیظ را ورز داد.
خیلی زود، مایع زرد مایل به سبز‌دهانش فشرده شد و به شکل یک قرص‌برخورد کوچک به اندازه مشت یک کودک درآمد.
چون هوی‌لحظه‌ای قرص را‌برخورد بررسی کرد.
قرص کاملاً گرد، دیگر زرد‌اصلاً مایل به سبز نبود، بلکه‌کامل به رنگ سبز شفاف درآمده بود.
«پس این‌طوری می‌شه...»
«واقعاً شبیه اکسیره...»
جوک گوم و سول‌برخورد ران با چشمانی گشاد‌باز شده به قرص خیره شدند.
در همین حال،بدنش چون هوی همچنان به‌نبود قرص زل زده بود.
'دقیقاً همون‌طور که برنامه ریخته بودم پیش رفتم،'همم اما مطمئن نیستم درست دراومده باشه یا نه.تنفسش به هر حال روی من که تأثیر چندانی نداره...'
چند روز پیش، او به اندازه کافی‌دهانش انرژی یین از دانموک لین جذب کرده بود‌کرد و نیروی درونی‌اش در حال حاضر تکمیل بود.
او برگشت و‌زبانش به جوک گوم و‌تنفسش سول ران نگاه کرد.
'اگه بدم این دو‌ناامیدکننده‌ست تا موش آزمایشگاهی امتحانش‌شاید کنن، می‌فهمم چی به چیه.'
چون هوی‌گیج به آن‌ها نگاه‌برد کرد و پرسید:
«می‌خواید امتحانش کنید؟»
«منظورتون اکسیره؟»
«خطری نداره؟»
جوک گوم‌گیج و سول‌فرو ران مردد بودند.
تمام مدتی که با چون‌فرو هوی گذرانده بودند، اکنون مانند یک‌اصله زنگ خطر در سرشان فریاد می‌کشید.
«منتظر چی هستید؟ نمی‌خواید بخوریدش؟کرد می‌خواید شانس بالا بردن نیروی‌وارد درونی‌تون رو از دست بدید؟»
وسوسه‌های مداوم‌وارد چون هوی آن‌ها‌اصلاً را متزلزل کرد.
«من امتحانش می‌کنم.»
در نهایت،هنوز سول ران‌انگشتش تسلیم شد.
«بیا.»
چون هوی بلافاصله‌بدنش نیمی از قرص‌راضی را به او داد.
سول ران مکثی کرد،فرو سپس چشمانش را محکم بست‌جنسش و آن را قورت داد.
«خواهر کوچکتر، حالت خوبه؟»
سول ران‌لحظه‌ای به آرامی چشمانش‌کرد را باز کرد.
«ها؟ خوبم.»
«واقعاً؟»
«پس تو هم امتحانش کن.»
چون هوی با استفاده از‌کرد لحظه حواس‌پرتی جوک گوم، نیمه باقی‌مانده‌بدنش قرص را در دهان او چپاند.
«اوغ! ا... استاد!»
جوک گوم‌گیج با وحشت‌فرو فریاد زد.
اما با وجود اعتراضش،انگشتش اکسیر به محض ورود‌گذاشت به دهانش ذوب شد.
جوک گوم‌لحظه‌ای چشمانش را‌برخورد محکم بست.
اما با گذشت زمان‌ناامیدکننده‌ست و رخ ندادن هیچ‌شاید اتفاقی، نفس راحتی کشید.
«هوف، خدا‌گیج رو شکر‌فرو که اکسیر بی‌خطریه...»
«آخخخ!»
ناگهان صدای‌لحظه‌ای ناله سول‌برخورد ران بلند شد.
رنگ از صورتش پریده بود‌اصلاً و در حالی که شکمش‌کامل را گرفته بود، روی زانوهایش افتاد.
«خ... خواهر کوچکتر، تو... آخ!»
درد شدیدی‌هنوز به سرش‌انگشتش هجوم آورد.
همزمان، درد‌لحظه‌ای تپنده‌ای در‌برخورد جمجمه‌اش پخش شد.
دیدش تار شد و قبل‌اصلاً از اینکه بفهمد چه شده،کامل او هم روی زانوهایش افتاد.
'سـ... سرم درد می‌کنه!'
'می‌دونستم! آخه‌هنوز چرا اون اکسیر‌فرو لعنتی رو خوردم...!'
در حالی که سرش را گرفته‌راه بود و به بالا نگاه می‌کرد،ناامیدکننده‌ست دو نفر را روبروی خود دید.
نه، یک نفر بود،ناامیدکننده‌ست اما سرگیجه باعث می‌شد‌شاید او را دوتا ببیند.
«شاید هنوز‌گیج یکم سم‌فرو توش مونده بوده؟»
حتی از میان درد، صدای چون هوی‌دهانش به وضوح در گوشش پیچید و خون جوک‌کرد گوم را از شدت خشم به جوش آورد.
'آخه چرا‌لحظه‌ای باید تو‌برخورد اکسیر سم باشه!'
سرشار از خشم شده بود.
چه کسی اصلاً تصورش‌فرو را می‌کرد که یک'همم اکسیر حاوی سم باشد؟
در همان لحظه.
『تمرکز کن.』
صدایی از طریق انتقال صوت مستقیماً در‌نبود سرش پیچید و چهره جوک گوم را‌درونی‌اش که از سردرد ناله می‌کرد، در هم کشید.
『تکنیک تنفست رو شروع کن.』
جوک گوم دندان‌هایش را‌انگشتش به هم سایید و‌گذاشت به زور چهارزانو نشست.
سپس ناگهان به خودش آمد.
'ها؟ این‌وارد انرژی... مال‌ناامیدکننده‌ست همون اکسیره‌ست؟'
انرژی ناآشنایی‌گیج در بدنش‌فرو جریان داشت.
مقدارش زیاد نبود، اما آن‌قدر خالص‌برد و پاک بود که باعث شد‌لحظه‌ای ناخودآگاه آب دهانش را قورت دهد.
'این انرژی اکسیره؟ آخ،برخورد اگه الان تکنیک تنفس رو‌ضعیفی شروع نکنم، همه‌ش هدر می‌ره!'
با وجود سرگیجه ناشی از درد، جوک‌نبود گوم تمام توانش را جمع کرد و‌درونی‌اش شروع به گردش تکنیک انرژی شکوفه آلو کرد.
در همین حال، چون هوی به‌دهانش آن دو که با چهره‌های رنگ‌پریده‌زبانش روی تنفسشان تمرکز کرده بودند، نگاه کرد.
«نکنه ترکیبش رو گند زدم؟»
اصلاً راضی نبود.
خوشبختانه بیشتر سم دفع‌ناامیدکننده‌ست شده بود، بنابراین حتی اگر‌وقتی مسموم هم می‌شدند، کشنده نبود.
اما مشکل چیز دیگری بود.
«نیروی درونی‌ای‌هنوز که می‌ده‌انگشتش خیلی کمه.»
حتی اگر مواد اولیه بهترین نبودند،راه انرژی آن برای اینکه اکسیر نامیده‌ناامیدکننده‌ست شود بیش از حد ضعیف بود.
«پس باید‌وارد یه روش دیگه‌اصلاً رو امتحان کنم.»
درست زمانی که چون‌فرو هوی روش دیگری از متد‌جنسش ساخت اکسیر به یاد آورد...
«هاه... هاه...»
جوک گوم پس از پایان تکنیک‌راه تنفسش، در حالی که نفس‌نفس می‌زد،ناامیدکننده‌ست به سختی چشمانش را باز کرد.
«برادر ارشد...»
سرش را چرخاند و‌فرو سول ران را دید که‌جنسش به همان اندازه رنگ‌پریده بود.
هیچ‌کدام چیزی نگفتند.
اما در آن سکوت، پیوندی‌کرد از رنج مشترک میانشان شکل‌وارد گرفت و بی‌صدا سر تکان دادند.
سپس سایه‌ای روی آن‌ها افتاد.
وقتی سرشان را بالا‌فرو آوردند، چون هوی را دیدند‌جنسش که بالای سرشان ایستاده بود.
«چطور بود؟»
سول ران با خستگی گفت: «جواب‌راه داد.» و جوک گوم سریع اضافه‌ناامیدکننده‌ست کرد: «اما زهرش خیلی قوی بود.»
چون هوی با نگاهی که‌اصلاً انگار می‌گفت "خُب که چی؟"، به‌بشه آن‌ها خیره شد و گفت: «خُب؟»
«نمردین که، هان؟»
«......»
«......»
جوک گوم و سول ران‌اصلاً در حالی که زبانشان بند‌کامل آمده بود، چشمانشان را محکم بستند.
فراموش کرده‌گیج بودند... این آدم،برد چون هوی بود.
همان کسی که نصفه‌شب آن‌ها را وسط‌دهانش حیوانات وحشی انداخته بود و مجبورشان کرده‌برخورد بود تمرینات دیوانه‌واری را پشت سر بگذارند.
تا حالا چند‌زبانش بار تا مرز‌راه مرگ رفته بودند؟
درست همان‌وارد موقع که داشتند‌اصلاً تسلیم سرنوشت می‌شدند...
«پس جوک گوم، دوباره آتیش رو‌دهانش روشن کن. سول ران، برو یه‌زبانش کم دیگه آب بیار بریز تو دیگ.»
چیز وحشتناکی شنیدند.
«چیکار می‌کنین‌لحظه‌ای پس؟ باید‌برخورد دوباره درستش کنیم.»
حرف‌های چون هوی‌بدنش آن‌ها را مات‌راضی و مبهوت کرد.
دوباره آن‌گیج زهر... نه، اکسیر‌برد را درست کنند؟
«دوباره می‌خوای همونو درست کنی؟»
«معلومه که‌لحظه‌ای آره. اصلاً‌برخورد چرا می‌پرسی؟»
چون هوی طوری به آن‌ها‌اصلاً نگاه کرد که انگار احمقانه‌ترین‌کامل حرف دنیا را زده بودند.
«نمی‌خواین یه‌گیج اکسیر بهتر از‌برد این درست کنین؟»
جوک گوم و‌گیج سول ران لب‌هایشان‌برد را گاز گرفتند.
این دیگر‌لحظه‌ای چه چرت‌برخورد و پرتی بود؟
اما دهانشان‌وارد را بسته‌ناامیدکننده‌ست نگه داشتند.
از همین حالا می‌توانستند‌فرو تصور کنند که اگر حرفی‌جنسش بزنند چه بلایی سرشان می‌آید.
در نهایت، تنها‌گیج چیزی که توانستند‌برد بگویند این بود...
«ا-اما ما هنوز مسمومیم...»
«معده و‌وارد سرم هنوز‌ناامیدکننده‌ست درد می‌کنه...»
صدایشان تقریباً‌گیج شبیه به‌فرو التماس بود.
اما چون هوی کسی‌انگشتش نبود که با این‌گذاشت چیزها دلش به رحم بیاید.
«این‌قدر رو‌لحظه‌ای که می‌تونین‌برخورد تحمل کنین.»
و این‌وارد حقیقت داشت؛ آن‌ها‌اصلاً می‌توانستند تحمل کنند.
اما فقط به این خاطر‌برد که می‌توانستند تحمل کنند، به‌اصله این معنی نبود که درد نمی‌کشیدند.
«فکر کنم دارم می‌میرم.»
«فقط یه کم استراحت...»
«می‌خواین یه کاری‌بدنش کنم که خودتون‌راضی مجبور بشین تکون بخورین؟»
جوک گوم و‌انگشتش سول ران از‌دهانش ترس از جا پریدند.
اگر پای چون هوی‌انگشتش در میان بود، واقعاً ممکن'همم بود این کار را بکند.
«منتظر چی‌لحظه‌ای هستین؟ برین‌برخورد بیارین دیگه.»
با اصرار او، جوک گوم و‌راضی سول ران در حالی که دردشان‌فرق را تحمل می‌کردند، به راه افتادند.
درست زمانی که چون‌فرو هوی می‌خواست دوباره ساخت'همم اکسیر را شروع کند...
تق، تق...
صدای قدم‌هایی نزدیک شد.
گروه شین‌وارد اوی و‌ناامیدکننده‌ست بانو سوهی بودند.
شین اوی که جلوتر‌فرو راه می‌رفت، به گروهی که‌جنسش پشت سرش می‌آمدند چشم‌غره رفت.
با اخم‌هنوز گفت: «چرا دارین‌فرو دنبال من میاین؟»
بانو سوهی با آرامش جواب‌کرد داد: «ما اومدیم تا قهرمان‌وارد جوان، چون هوی رو ببینیم.»
شین اوی به‌بدنش او چشم‌غره رفت و‌نبود بعد رویش را برگرداند.
بانو سوهی زیر لب زمزمه‌برد کرد: «اگه بخوام بهش نزدیک‌اصله بشم، به زمان نیاز دارم.»
شیم وی-جین‌هنوز با نگرانی پرسید:فرو «مشکلی پیش نمیاد؟»
«چاره دیگه‌ای نداریم.»
«اما اگه خانواده‌بدنش سلطنتی احضارش کنه،راضی حتی شین اوی هم...»
«جدی می‌گی؟»
بانو سوهی‌هنوز به شیم‌انگشتش وی-جین چشم‌غره رفت.
«شین اوی یه مرد آزاده. حتی‌راه اگه پدرم هم احضارش کنه، فقط به‌اصلاً خاطر اینکه بهش دستور داده شده، نمیاد.»
او کسی بود‌بدنش که دعوت شخصی امپراتور‌نبود را نادیده گرفته بود.
و حالا قرار‌انگشتش بود از یک‌دهانش فرمان سلطنتی اطاعت کند؟
او سرش را تکان داد.
«به هر حال‌زبانش الان هم نمی‌تونیم‌راه با خودمون ببریمش.»
در حالی که به‌ناامیدکننده‌ست پشت سر شین اوی‌شاید نگاه می‌کرد، چشمانش سرد شد.
«قاتل‌ها احتمالاً منتظرن تا ما هوآشان‌دهانش رو ترک کنیم. تا وقتی اون شخص‌برخورد خطرناک رو پیدا نکردیم، باید همین‌جا بمونیم.»
بانو سوهی‌هنوز لبش را‌انگشتش گاز گرفت.
خروج او‌لحظه‌ای از استان چینگهای‌کرد کاملاً محرمانه بود.
اما تنها در‌بدنش عرض چند روز‌راضی لو رفته بود.
‹...اون شخص‌گیج خطرناک، یکی‌فرو از نزدیکانه.›
از فکر کردن دست کشید.
شک کردنِ بیشتر خطرناک بود.
هر کسی که‌بدنش اینجا بود، به‌راضی خانواده سلطنتی نزدیک بود.
اگر شخص اشتباهی‌انگشتش را متهم می‌کرد، عواقب‌گذاشت وحشتناکی در پی داشت.
‹شک نکن.›
سرش را تکان داد.
عمیق‌تر شدن در‌بدنش این قضیه فقط‌راضی خطر به همراه داشت.
‹من فقط‌گیج باید وظیفه خودم‌برد رو انجام بدم.›
بانو سوهی هدف ساده‌ای داشت.
نزدیک شدن به شین اوی، تا‌راه به محض اینکه هویت شخص خطرناک‌ناامیدکننده‌ست فاش شد، بتواند آنجا را ترک کند.
‹اگه بتونم نظر چون هوی‌اصلاً رو که شین اوی بهش‌کامل علاقه‌منده جلب کنم، شاید جواب بده.›
در حال حاضر، تنها راه‌برد برای کشاندن شین اوی به سمت‌لحظه‌ای خودشان، از طریق چون هوی بود.
‹اما چطور‌هنوز باید بهش‌انگشتش نزدیک بشم؟›
لب‌هایش لرزید.
او چندین بار‌بدنش سعی کرده بود به‌نبود چون هوی نزدیک شود.
اما تنها چیزی که در‌برد جواب دریافت کرده بود، بی‌تفاوتی‌اصله سرد و طرد شدن بود.
سرش را پایین انداخت‌انگشتش و زمزمه کرد: «راهی هست'همم که بشه بهش نزدیک شد؟»
ناگهان، شین‌لحظه‌ای اوی از‌برخورد حرکت ایستاد.
«عالیجناب، مشکلی پیش اومده؟»
بانو سوهی که می‌خواست‌فرو حرفی بزند، به جلو'همم نگاه کرد و خشکش زد.
«این دیگه چیه...؟»
یک هرج‌ومرج تمام‌عیار بود.
دود غلیظی اطراف دیگ حلقه زده‌راضی بود و در کنار آن، دو‌فرق چهره‌ی تکیده و فرسوده دیده می‌شدند.
«خ-خواهش می‌کنم، دیگه نه...»
«ف-فکر کنم دارم می‌میرم...»
سول ران دیگ را‌برخورد هم می‌زد و جوک‌باز گوم آتش را باد می‌زد.
آن‌ها به چون هوی که‌اصلاً روی یک صخره نشسته بود نگاه‌بشه کردند و با ناامیدی التماس کردند.
چون هوی با‌انگشتش سردی جواب داد:دهانش «با این چیزا نمی‌میرین.»
«شما هم که اینجایین.»
سرش را کمی چرخاند.
چشمان بی‌حالتش با چشمان‌ناامیدکننده‌ست شین اوی و گروه‌شاید بانو سوهی تلاقی کرد.
همان چشمان همیشگی.
اما شاید به خاطر صحنه‌ای که‌برد پیش رویش بود، بانو سوهی لرزشی‌لحظه‌ای را در ستون فقراتش احساس کرد.
شین اوی اخم‌زبانش کرد و با‌راه عجله جلو رفت.
او سریع وضعیت‌بدنش جوک گوم و سول‌نبود ران را بررسی کرد.
«حالتون خوبه؟»
جوک گوم و سول‌انگشتش ران با دیدن شین اوی،'همم اشک در چشمانشان حلقه زد.
«عالیجناب...»
«استاد شین اوی...»
صدای گرفته‌ی آن‌ها باعث‌فرو شد شین اوی با اخم‌جنسش به چون هوی نگاه کند.
«داری چیکار می‌کنی؟»
«اکسیر درست می‌کنم.»
«اکسیر...؟»
ابروهای شین‌گیج اوی از شدت‌برد عصبانیت بالا پرید.
«با این بچه‌ها؟»
«آره.»
«اونا الان مسموم شدن.»
«درسته.»
چون هوی کاملاً خونسرد بود.
از روی صخره پایین‌برخورد پرید و مایع نارنجی‌رنگ‌باز داخل دیگ را چشید.
«این یکی از قبلی بهتره.»
او مایع را ورز داد.
با حرکاتی که به مرز الهی بودن می‌رسید، یک'همم نماد تایجی کشید و خیلی زود یک قرص کوچک شکل‌ضعیفی داد که آن را از وسط به دو نیم کرد.
«بیاین.»
درست زمانی که جوک گوم‌اصلاً و سول ران با چهره‌هایی‌کامل تسلیم‌شده آماده‌ی قورت دادن قرص می‌شدند...
«صبر کنین.»
شین اوی مانعشان شد.
او قرص‌لحظه‌ای را قاپید‌برخورد و پرسید:
«می‌خواستی اینو بدی بخورن؟»
چون هوی اخم کرد.
‹حالا دیگه‌هنوز چی می‌گه؟ همین‌طوریش‌فرو هم وقت کمه.›
او داشت سعی می‌کرد سریع‌کرد اکسیرها را بسازد و شین‌وارد اوی داشت مزاحم کارش می‌شد.
«آره.»
«چرا داری بهشون زهر می‌دی؟»
«این یه اکسیره.»
«این اکسیره...؟ هان؟»
شین اوی‌وارد با گیجی به‌اصلاً قرص خیره شد.
از آن قرص که به‌برد وضوح پر از زهر بود،اصله انرژی معنوی عجیبی جریان داشت.
«چرا توی یه‌گیج قرص زهرآگین، انرژی‌برد معنوی وجود داره؟»
چون هوی چهره‌اش را در همراه کشید و گفت: «کدوم قرص زهرآگین؟ناامیدکننده‌ست بهت که گفتم، این یه اکسیره.»