چپتر 329: معامله رد شد
0«یادم رفته بود.»
چون هوی چشمانش را ریز کرد‌چروک‌های و به مردی که یقه هو‌چنگ گوانگ‌گه را گرفته بود، خیره شد.
از چهل سالگی رد شده بود؟ این مرد میانسال با‌جمع ریش‌های ژولیده‌ای که ترکیبی از موهای سیاه و سفید بود،کشید در هاله‌ای از انرژی قدرتمند و خشن احاطه شده بود.
همین کافی بود تا حس‌گوشه‌ی کند در مقایسه با پونگ‌ری، چندان‌کشید هم دست و پا بسته نیست.
پونگ‌ری خنده‌ای‌ریزی سر داد و‌نقش گفت: «دیر کردی.»
به نظر می‌رسید‌شدت خونسردی‌اش را دوباره‌چروک‌های به دست آورده است.
اما با این حال، نگاه‌می‌شد سردی که به چون هوی‌جمع می‌انداخت، به طرز وحشتناکی درنده بود.
«چاره‌ای نبود.»
مردی که گردن هو گوانگ‌گه را‌بست چسبیده بود، یعنی کانگ آک، رهبر‌معامله تیپ هیولای سیاه، لب به سخن گشود.
نگاه او هم‌شدت روی چون هوی‌چروک‌های قفل شده بود.
«حریف اون‌قدر قوی بود‌رفتار که پیدا کردن یه‌گرفت نقطه ضعف کار سختی بود.»
«... اینم حرفیه.»
درست وقتی‌ریزی که پونگ‌ری‌آن‌ها موافقت کرد.
تق.
کانگ آک، رهبر‌آشغال تیپ هیولای سیاه، یک‌خوبه قدم به جلو برداشت.
در یک چشم به هم زدن،آن‌ها هیکلش انگار متورم شد و بعد‌نظرت با یک حرکت برق‌آسا کنار پونگ‌ری ایستاد.
همه‌چیز در‌ریزی یک لحظه‌آن‌ها اتفاق افتاد.
کانگ آک که تکنیک حرکتی خیره‌کننده‌ای از‌ریزی خودش نشان داده بود، با بی‌خیالی هو‌کشید گوانگ‌گه را به سمت پونگ‌ری پرت کرد.
با او دقیقاً‌آشغال مثل یک تکه‌بیا آشغال رفتار می‌شد.
«بیا، اینم از این.»
«خوبه.»
وقتی پونگ‌ری هو گوانگ‌گه را از کانگ‌ریزی آک گرفت، چشمانش به شدت جمع شد و‌نظرت چین و چروک‌های ریزی گوشه‌ی آن‌ها نقش بست.
بعد موهای هو گوانگ‌گه‌رفتار را چنگ زد، او‌گرفت را بالا کشید و گفت:
«نظرت چیه یه معامله بکنیم؟»
«چی؟ معامله؟»
چون هوی طوری به او‌چین خیره شد که انگار می‌خواست‌نقش بگوید: «داری چه مزخرفی می‌گی؟»
اما پونگ‌ری، بی‌تفاوت به‌رفتار حالت چهره و لحن‌گرفت چون هوی، ادامه داد:
«من این‌چین مرد رو‌ریزی تحویلت می‌دم.»
چشمان چون هوی باریک شد.
«حتماً یه‌گرفت هدفی از‌جمع این کار داره.»
عمراً او‌تکه را به این‌می‌شد راحتی تحویل می‌داد.
و درست همان‌طور که انتظار می‌رفت،آن‌ها پونگ‌ری مستقیم به چون هوی خیره‌نظرت شد و بلافاصله خواسته‌اش را بیان کرد.
«در عوض، وقتی‌گوشه‌ی داریم از ووشوئه‌بست می‌ریم بیرون، دنبالمون نیا.»
پونگ‌ری این را‌شدت گفت، در حالی که‌ریزی خشمش را قورت می‌داد.
در حقیقت، دلش می‌خواست صورت مردی‌بیا را که انگشتانش را قطع کرده‌چروک‌های بود، بی‌رحمانه زیر پا له کند.
اما مجبور بود آرام بماند.
«حتی با وجود این مرد به‌بست عنوان گروگان، هیچ تضمینی نیست که‌معامله بتونم اون حروم‌زاده رو شکست بدم.»
در همان چند درگیری کوتاه،چین قدرت رزمی حریف مقابلش را‌نقش با تمام وجود حس کرده بود.
استادی که در‌آشغال سطحی بالاتر از‌بیا خودش قرار داشت.
حتی با وجود رهبر تیپ هیولای‌آن‌ها سیاه و محاصره‌ی تیپ هیولای سیاه، کشتن‌چیه این مرد ناشناس بدون تلفات غیرممکن بود.
در حالی که هنوز مأموریتش را به درستی‌بالا انجام نداده بود، از دست دادن نیروهایش به‌بگوید این شکل بدترین نتیجه‌ی ممکن به حساب می‌آمد.
«پس فعلاً باید عقب‌نشینی کنم.»
می‌گویند برای انتقام‌آشغال یک نجیب‌زاده، ده سال‌خوبه هم زمان کوتاهی است.
او دیر یا زود، به‌گوشه‌ی هر طریقی که شده، تقاص‌بالا خون سه انگشتش را می‌گرفت.
«نظرت چیه؟»
پونگ‌ری با لحنی آرام پرسید.
او از‌تکه قبل جواب را‌می‌شد پیش‌بینی کرده بود.
«نمی‌تونه رد کنه.»
او فکر می‌کرد‌گوشه‌ی چون هوی طبیعتاً‌بست این پیشنهاد را می‌پذیرد.
کاملاً منطقی بود؛ وقتی مرد مقابلش برای‌ریزی اولین بار زیردستش را در چنین وضعیت اسفناکی‌نظرت دید، همان موقع واکنشی خشمگینانه نشان داده بود.
پس اینکه‌تکه اجازه دهد‌رفتار او این‌طور بمیرد؟
غیرقابل تصور بود.
«مهم نیست‌ریزی اگه قول‌آن‌ها الکی بده.
همین که این یکی‌جمع رو مسموم کنم و جیم‌آن‌ها بشم، دیگه نمی‌تونه دنبالم بیاد.
فقط باید‌تکه این معامله‌رفتار رو جوش بدم.»
با این فکر که‌ریزی معامله سر می‌گیرد، شروع‌بست به بررسی مسیر فرارش کرد.
«رد می‌کنم.»
صدای سردی‌گرفت در فضا‌جمع طنین‌انداز شد.
با این رد کردن‌رفتار کاملاً غیرمنتظره، چهره‌ی پونگ‌ری از‌شدت شدت خشم در هم رفت.
«داری می‌گی برات‌چروک‌های مهم نیست اگه‌آن‌ها این مرد بمیره؟»
«آره، هر‌ریزی غلطی دلت‌آن‌ها می‌خواد بکن.»
با وجود فریاد‌شدت پونگ‌ری، چون هوی با‌ریزی چهره‌ای بی‌تفاوت جواب داد.
«اگه می‌خوای بکشیش،آشغال بکش. هر کاری‌بیا دوست داری بکن.»
چون هوی‌چین با لحنی سرد‌گوشه‌ی و بی‌تفاوت گفت.
صدایش به‌ریزی سردی باد‌آن‌ها زمستانی بود.
«اون همون لحظه‌ای که گرفتیش‌چین کارش تموم بود. چه فرقی‌نقش می‌کنه اون موقع بمیره یا الان؟»
نگاه پونگ‌ری یخ زد.
«یعنی می‌گی‌چین کشتن ما از‌گوشه‌ی جون زیردستت مهم‌تره؟»
«دقیقاً.»
«به خاطر یه‌شدت چیز به این بی‌ارزشی،ریزی زیردستت رو قربانی می‌کنی...»
«چه چرت و پرتای‌رفتار خنده‌داری. تو خودت وقتی زیردستات‌شدت مردن حتی پلک هم نزدی.»
«...»
دهان پونگ‌ری بسته شد.
این حرف‌ها‌گرفت دقیقاً به‌جمع هدف خورده بود.
اما طولی نکشید‌آشغال که لبانش به‌بیا پوزخندی کج شد.
«چه بلوف قشنگی.»
با این حرف، چنگش را از‌بست موهای مرد رها کرد و هو‌معامله گوانگ‌گه با وضعیتی رقت‌انگیز روی زمین افتاد.
«الانم می‌تونی‌گرفت از این‌جمع حرفا بزنی؟»
او در حالی که کلماتی آغشته به تمسخر را به زبان‌چین می‌آورد، پایش را به سمت هو گوانگ‌گه که روی زمین افتاده‌چیه بود بالا برد و با شدت روی ساعد راست او کوبید.
ترق!
صدای خرد‌ریزی شدن استخوان‌آن‌ها به گوش رسید.
«آآآخ!»
هو گوانگ‌گه که انگار درد طاقت‌فرسایی تمام‌خوبه وجودش را فرا گرفته بود، چشمانش گشاد‌گوشه‌ی شد و آب دهانش به راه افتاد.
پونگ‌ری که عمداً برای تحریک کردن او‌نقش این کار را کرده بود، با چشمانی‌معامله سرد به چون هوی خیره شد، اما...
«داری چه غلطی‌گوشه‌ی می‌کنی؟ مگه نمی‌خواستی بکشیش؟چنگ پس چرا لفتش می‌دی؟»
پاسخی که‌گرفت دریافت کرد، در‌چین کمال آرامش بود.
«اگه می‌خوای کارش‌آشغال رو تموم کنی،بیا زودتر انجامش بده.»
چشمان خونسرد او که انگار‌گوشه‌ی از هرگونه احساسی خالی بود،بالا تاریک‌تر از آسمان شب می‌درخشید.
سپس، با نگاه به هو گوانگ‌گه‌بست که به سختی تلاش می‌کرد چشمانش را‌بکنیم باز نگه دارد، لب به سخن گشود.
«اما آماده باش‌شدت که خودت تاوان این‌ریزی کارت رو پس بدی.»
پونگ‌ری با شنیدن این صدای قاطع‌بیا که به نظر می‌رسید هیچ قصدی برای‌ریزی ادامه‌ی مکالمه ندارد، لبش را گاز گرفت.
معامله‌ای که فکر می‌کرد قطعاً‌گوشه‌ی موفقیت‌آمیز خواهد بود، دود شده‌بالا و به هوا رفته بود.
『حالا می‌خوای چی‌کار کنی؟』
در همان لحظه،شدت یک انتقال صوت‌چروک‌های به گوشش رسید.
این صدای رهبر تیپ‌رفتار هیولای سیاه بود که داشت‌شدت به مکالمه‌ی آن‌ها گوش می‌داد.
『... مگه‌چین راه دیگه‌ای‌ریزی هم داریم؟』
پونگ‌ری با یک‌گوشه‌ی انتقال صوت تند‌بست و تیز جواب داد.
حالا که معامله به‌جمع هم خورده بود، فقط یک‌آن‌ها گزینه برایشان باقی مانده بود.
رهبر تیپ‌تکه هیولای سیاه بلافاصله‌می‌شد سر تکان داد.
در همان زمان.
ووش!
نیزه‌ها و شمشیرها از‌جمع هر طرف به سمت‌گوشه‌ی چون هوی هجوم آوردند.
اعضای تیپ هیولای سیاه که نفس‌هایشان را حبس‌گرفت کرده و آماده‌ی شبیخون بودند، با چشمانی پر از‌بست نیت قتل وحشیانه، یک حمله‌ی ترکیبی را آغاز کردند.
نگاه چون‌چین هوی از سرمای‌گوشه‌ی مطلق یخ بست.
درست در لحظه‌ای که‌آن‌ها نیت قتل در مردمک‌های‌بالا تاریک و بی‌انتهایش پدیدار شد...
فیششش—
خطی سرخ‌رنگ هوا‌آشغال را شکافت و‌بیا از میانشان رد شد.
تیغه میونگ‌ول با ساطع کردن موجی‌آن‌ها محو از انرژی، مسیر شمشیری را‌نظرت رسم کرد و بدن‌هایشان را درید.
شلپ!
با فرو ریختن اعضای تیپ هیولای‌چروک‌های سیاه که به جلو هجوم آورده‌چنگ بودند، خون به هر طرف پاشید.
همه‌چیز آن‌قدر سریع اتفاق افتاد‌می‌شد که حتی فرصت نکردند صدایشان را‌چین برای یک جیغ ساده بالا ببرند.
تنها صدای جرنگ‌جرنگِ سلاح‌های‌ریزی خردشده و تلپ‌تلپِ افتادن جنازه‌ها‌چنگ روی زمین به گوش می‌رسید.
«آرایش محاصره بگیرید!»
رهبر تیپ هیولای سیاه با‌چین تمام قوا نعره کشید. در‌نقش صدایش وحشت و اضطرار موج می‌زد.
در همان لحظه، ده‌ها نفر از‌بیا اعضای تیپ هیولای سیاه ظاهر شدند‌چروک‌های و دور چون هوی به حرکت درآمدند.
جلو و عقب،چروک‌های چپ و راست،آن‌ها بالا و پایین.
تمام زوایای ممکن برای حمله به چون هوی‌بالا را پوشش دادند و در حالی که به‌بگوید سمتش یورش می‌بردند، منتظر یک فرصت طلایی ماندند.
اما حریفشان‌گرفت استادی از قلمرویی‌چین کاملاً دست‌نیافتنی بود.
شلپ! خون‌تکه به هر‌رفتار طرف فواره زد.
هر بار که آن خط سرخ‌رنگ‌آن‌ها در هوا رسم می‌شد، مهاجمان با‌نظرت فلاکت و درماندگی به زمین می‌افتادند.
قدرتی مطلق و خردکننده بود.
با این وجود، اعضای تیپ هیولای‌چروک‌های سیاه از حمله دست نکشیدند و آرام‌آرام‌بالا حلقه محاصره چون هوی را تنگ‌تر کردند.
نیزه‌ها و شمشیرهای برنده بی‌وقفه‌می‌شد فرود می‌آمدند و آن مسیر‌جمع سرخ‌رنگ بدون لحظه‌ای درنگ کشیده می‌شد.
خرد شدن سلاح‌ها.
باد شمشیری که‌گوشه‌ی انرژی طاقت‌فرسایی از‌بست خود ساطع می‌کرد.
و خونی که همه‌جا می‌پاشید.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، عمارت هواچئون‌می‌شد به قتلگاهی آشوب‌زده و تجسمی‌جمع از خود جهنم تبدیل شد.
«...این دیگه چه جونوریه؟»
پونگ‌ری در حالی که این صحنه‌بست را تماشا می‌کرد، این را زیر‌معامله لب غرید و چهره‌اش در هم رفت.
یک انرژی بی‌نهایت خالص، مسیر‌چین سرخ و پراکنده شمشیر، و‌نقش آن تکنیک حبس نه چشمه.
و از همه‌آشغال بدتر، اون شخصیت‌بیا مغرور و رو اعصابش.
همه این‌ها ویژگی‌های کاملاً بارز و مشخصی‌نقش بودند، اما هر چقدر به مغزش فشار‌معامله آورد، نتوانست هویت او را حدس بزند.
پونگ‌ری که مدتی محو‌آن‌ها تماشای قتل‌عام توسط چون هوی‌کشید بود، سرش را پایین انداخت.
«دیگه به هیچ دردی نمی‌خوره...»
درست در لحظه‌ای که با‌می‌شد چشمانی سرد تصمیم گرفت به‌جمع زندگی هو گوانگ‌گه پایان دهد...
«نه. شاید‌چین هنوز به‌ریزی یه دردی بخوره.»
پونگ‌ری با یادآوری چیزی، به‌نقش آرامی سرش را چرخاند و به‌چیه رهبر تیپ هیولای سیاه نگاه کرد.
«انگار مجبوریم‌گرفت با هم‌جمع بهش حمله کنیم.»
«می‌دونم.»
هر دو به‌چروک‌های هم نگاه کردند‌آن‌ها و سر تکان دادند.
در حالت عادی، برای دو‌نقش استاد در سطح آن‌ها، حمله هم‌زمان‌چیه به یک نفر کسر شأن بود.
اما الان اصلاً‌شدت وقت غرور و‌چروک‌های این چرت‌وپرت‌ها نبود.
این حریف ناشناسِ‌آشغال روبه‌رویشان، خیلی فراتر‌بیا از محاسباتشان بود.
پونگ‌ری سرش‌چین را بالا‌ریزی گرفت و گفت:
«بده‌اش به من.»
به محض‌گرفت اینکه حرفش‌جمع تمام شد...
ووش—
نیزه‌ای از بالا سقوط‌ریزی کرد و به نرمی‌بست در دست راستش جای گرفت.
این همان‌ریزی سلاح الهی بود؛نقش نیزه سوراخ‌کننده خورشید.
نیزه سوراخ‌کننده خورشید را با آن میله‌ریزی آبی تیره و عمیقش محکم در دست‌کشید گرفت و آرام‌آرام تنفسش را تنظیم کرد.
ووش—
زره سفید و خالصی که بدنش را پوشانده‌بست بود—هاله محافظتیِ تکنیک پیوند قلب مرگ‌وروح—شروع به درخشیدن‌طوری کرد و نیت قتلی مهارنشدنی را به اطراف پراکند.
«می‌تونی اول‌ریزی حواسش رو‌آن‌ها پرت کنی؟»
«...دلیل خاصی داره؟»
«یه راهی پیدا کردم‌رفتار تا بتونم تو دفاع اون‌شدت هیولا یه رخنه ایجاد کنم.»
با گفتن‌چین این حرف، سرش‌گوشه‌ی را پایین انداخت.
رهبر تیپ هیولای سیاه رد نگاه او‌چنگ را دنبال کرد و وقتی چشمش به‌طوری هو گوانگ‌گه افتاد، برقی در چشمانش درخشید.
کاملاً فهمید منظورش چیست.
بلافاصله سر تکان داد‌رفتار و درست مثل پونگ‌ری،گرفت نیروی درونی‌اش را بالا برد.
در همان لحظه.
موج سیاهی از انرژی از زیر‌بست پاهایش فوران کرد و کف‌پوش‌های ترک‌خورده‌معامله زمین را کاملاً در هم شکست.
و سپس، سایه‌اش ناپدید شد.
وهووووش!
باد وحشیانه‌ای‌چین به دنبالش‌ریزی وزیدن گرفت.
پس‌لرزه ناشی از تکنیک حرکتی‌اش، قدم‌های‌بست توهم، که تا آخرین حد ممکن آزاد‌بکنیم شده بود، تندبادی نیم‌دایره‌ای به وجود آورد.
رهبر تیپ هیولای سیاه در یک چشم‌به‌هم‌زدن فضا را‌آن‌ها شکافت و تیغه دست بُرنده‌اش را به سمت چون هوی—که‌طوری مثل رعدوبرق ضربات شمشیرش را به هر سو می‌پراکند—پرتاب کرد.
همه‌چیز در‌تکه کسری از‌رفتار ثانیه رخ داد.
رهبر تیپ هیولای سیاه هوا‌گوشه‌ی را شکافت و تیغه دست سفت‌کشید و محکم خود را فرود آورد.
هدفش دقیقاً‌ریزی فرق سر‌آن‌ها چون هوی بود.
انرژی سیاهی که روی دستش متمرکز‌چروک‌های شده بود درخشید و فرم یک‌چنگ تیغه برنده را به خود گرفت.
تکنیک نهایی‌اش،تکه دست قاتل سیاه،می‌شد آزاد شده بود.
فیششش!
انرژی تکنیک درونی منحصربه‌فردش، هنر درونی شن سیاه،بالا نیت قتلی مرگبار و برنده را با خود‌بگوید حمل می‌کرد و با سرعتی سرسام‌آور هوا را می‌شکافت.
درست در لحظه‌ای که‌جمع تیغه دستش در آستانه برخورد‌آن‌ها با سر چون هوی بود...
بومممم!
نیرویی سیاه‌رنگ‌چین به هر‌ریزی طرف منفجر شد.
تیغه میونگ‌ولِ چون هوی، که در کسری از‌بالا ثانیه بالا آمده بود، ضربه دست قاتل سیاه را‌داری به سمت بالا منحرف کرده و در هم کوبید.
«...!»
چشمان رهبر تیپ‌آشغال هیولای سیاه از‌بیا حدقه بیرون زد.
فقط با یک نگاه‌ریزی هم می‌توانست سطح وحشتناک هنرهای‌چنگ رزمی حریفش را حس کند.
اما برخورد مستقیم‌گوشه‌ی با او، اصلاً‌بست یک دنیای دیگر بود.
تیغه دستش از‌شدت شدت ضربه به‌چروک‌های لرزه افتاده بود.
«چطور ممکنه؟!»
حس وحشت‌چین و سردرگمی تا‌گوشه‌ی خرخره‌اش بالا آمد.
به وضوح حس می‌کرد که لایه‌های‌بست قدرتی که با هنر درونی شن‌معامله سیاه ساخته بود، دارند یکی‌یکی فرو می‌ریزند.
با وحشت‌گرفت پایش را‌جمع عقب کشید.
می‌خواست با این‌آشغال حرکت، نیروی خردکننده‌بیا ضربه را دفع کند.
«باید بجنبم!»
درست در لحظه‌ای که توهمِ قطع‌بست شدن دستش را به چشم دید‌معامله و خواست از قدم‌های توهم استفاده کند...
کراک!
صدای خرد‌تکه شدن چیزی‌رفتار به گوش رسید.
بدنه شمشیر که غرق در انرژی بود، با نیرویی‌چنگ بی‌رحمانه تیغه دستش را به عقب راند و او‌بگوید خرد شدن استخوان‌هایش را با تمام وجود حس کرد.
«آخ!»
در حالی که ناله‌ای‌جمع از سر درد سر داد‌آن‌ها و چهره‌اش در هم رفت...
ووش!
ناگهان چیز سرخ‌رنگی بینشان پرید.
چون هوی بلافاصله دست چپش را دراز‌چنگ کرد تا آن شیء مزاحم را در‌طوری هم بکوبد، اما ناگهان اخم‌هایش در هم رفت.
هو گوانگ‌گه؟
چون هوی با دیدن بدن غرق در‌خوبه خون هو گوانگ‌گه که به سمتش پرتاب‌گوشه‌ی شده بود، برای کسری از ثانیه مکث کرد.
کراک!
نیزه‌ای برنده شانه هو گوانگ‌گه را شکافت‌چنگ و در حالی که خون به هر‌طوری سو می‌پاشید، به سمت جلو یورش آورد.
«بمیر!»