چپتر 103: راز دروازه سوم
0وقتی چون هوی به هفت دروازه‌باشد شکوفه آلو رسید، یک دیوانه ژولیده با‌لطفاً تکان دادن دستش به او سلام کرد.
«پهلوان جوان! اومدی!»
این دیوانه‌پیدا کسی نبود‌آرایش جز جگال سونگ-هیون.
باز هم‌اما امروز خودش را‌واقعی نشسته بود. کثافت.
شاید از اتفاق قبلی عذاب وجدان گرفته بود که این‌طور خودش را تمام و کمال وقف ساختن‌خارش دروازه کرده بود، و حالا ظاهرش یک افتضاح تمام‌عیار بود. چهره‌اش به‌طور خاصی جدی به نظر می‌رسید.نقطه‌ای با آن ریش نامرتب و موهای چرب و شانه‌نشده‌اش، سخت می‌شد باور کرد که هم‌سن‌وسال چون هوی باشد.
«گفتی مشکلی پیش اومده؟»
«آه، یه‌پیدا لحظه صبر‌آرایش کن، لطفاً.»
جگال سونگ-هیون در حالی که سرش را انگار که‌می‌خواست خارش گرفته باشد می‌خاراند، با عجله نقشه‌ای را که کنارش‌جهت چپانده بود بیرون کشید و آن را کاملاً باز کرد.
«این دور و برها...»
او در حالی که با خودش‌سخت زمزمه می‌کرد، نگاهی به نقشه لکه‌دار‌مشکلی انداخت و به نقطه‌ای اشاره کرد.
«اینجا، می‌تونی در مورد‌آرایش آرایشی که می‌خوایم اینجا‌داشت نصب کنیم بهم توضیح بدی؟»
چون هوی به آرایشی که‌واقعی جگال سونگ-هیون به آن اشاره می‌کرد‌تأیید نگاه کرد و کمی جا خورد.
ها؟ مرکز‌سخت دروازه سوم‌باور رو پیدا کرده؟
چیزی که به آن اشاره می‌کرد یک آرایش کوچک بود‌باشد که در گوشه‌ای از دروازه سوم قرار داشت. اما آن آرایش‌خارش دقیقاً همان چیزی بود که مرکز واقعی دروازه سوم را می‌شکافت.
جریان رو خونده؟
انگار که می‌خواست‌دقیقاً افکار چون هوی‌می‌شکافت را تأیید کند—
«با توجه به اینکه چطور هشت سه‌خطی و پنج‌پیش جهت رو مسدود و کنترل می‌کنه، به نظر میاد‌می‌خاراند چیزی باشه که انرژی رو می‌بنده، اما جریان اینجا...»
جگال سونگ-هیون با چهره‌ای جدی به‌سخت توضیح دادن ادامه داد و به نقشه‌پیش اشاره کرد، سپس آهی کشید و نالید.
«بیشتر از این چیزی نمی‌فهمم.»
در نهایت، تسلیم‌دقیقاً شد و هر دو‌جریان دستش را بالا برد.
او از قبل روی تمام آرایش‌های قبیله جگال‌مشکلی تسلط پیدا کرده بود، اما این یکی را—نه تا‌خارش به حال دیده و نه چیزی درباره‌اش شنیده بود.
«درسته. جریان همونجا قطع می‌شه.»
«جریان قطع می‌شه؟»
در آن لحظه، جگال‌همان سونگ-هیون احساس کرد انگار با‌می‌خواست چکش به پشت سرش کوبیده‌اند.
«امکان نداره...!»
با دیدن اینکه چشمان چون‌شانه‌نشده‌اش هوی باریک شدند، جگال سونگ-هیون آب‌گفتی دهانش را به سختی قورت داد.
«هدف این‌پیدا آرایش مختل‌آرایش کردن نیروی درونیه...؟»
اوه، پس فهمید؟
چون هوی‌سخت با تعجب به‌هم‌سن‌وسال او نگاه کرد.
«برای پراکنده کردنش.»
با این تأیید،چیزی رنگ از رخسار‌گوشه‌ای جگال سونگ-هیون پرید.
پراکنده کردن نیروی درونی چیزی نبود که بشود این‌قدر راحت درباره‌اش حرف زد. به‌اینکه جز چند تکنیک عجیب و غریب که در متون باستانی ثبت شده بودند، تنها‌ادامه زهر به شدت سمی میهونسان که گنجینه قبیله تانگ سیچوان بود، می‌توانست چنین کاری کند.
و حالا داری می‌گی‌باور می‌خوای اون رو با‌مشکلی یه آرایش بازسازی کنی؟
چشمانش به این طرف‌چرب و آن طرف دوید و‌هم‌سن‌وسال لبان لرزانش به حرکت درآمد.
«این... اصلاً ممکنه؟»
«بعداً معلوم می‌شه.»
دستی که‌سخت نقشه را نگه‌هم‌سن‌وسال داشته بود می‌لرزید.
«اگه معلوم بشه‌موهای که حقیقت داره،سخت حاضری بهم بگی؟»
چون هوی پوزخند زد.
«فکر کردی‌اما همه چیز رو‌واقعی می‌ذارم کف دستت؟»
«پس چی...»
جگال سونگ-هیون‌نامرتب بقیه حرف‌هایش‌چرب را قورت داد.
درخواست برای دانستن ماهیت واقعی‌کوچک آرایش، هیچ فرقی با درخواست برای‌همان هنرهای رزمی مخفی یک خانواده نداشت.
«طبق نقشه می‌سازمش.»
جگال سونگ-هیون دیگر سؤالی نپرسید.
در عوض، آن‌موهای آرایش را در‌سخت ذهنش حک کرد.
وقتی برگشتم‌پیدا به عمارت اصلی،کوچک باید امتحانش کنم.
چون هوی متوجه‌دقیقاً افکار جگال سونگ-هیون شد،جریان اما زیاد دخالتی نکرد.
حتی اگه بفهمه،می‌شد عمراً بتونه درست‌باشد ازش استفاده کنه.
آن یک‌نامرتب آرایش از‌چرب تزکیه شیطانی بود.
مهم نبود قبیله جگال چقدر مهارت‌گوشه‌ای داشته باشد، بدون دانش تزکیه شیطانی،واقعی هرگز نمی‌توانستند آن را بازسازی کنند.
درست در همان لحظه، دانموک لین و قهرمان شمشیر آهنین‌افکار که با تأخیر به دنبال چون هوی آمده بودند، با‌مسدود نگاه کردن به هفت دروازه شکوفه آلو چشمانشان گرد شد.
«اینجا دیگه کجاست؟»
«چه خبره...؟»
درون غار که پر‌آرایش از انرژی معنوی بود،داشت افراد بی‌شماری مشغول ساخت‌وساز بودند.
آن‌ها اصلاً نمی‌دانستند هدف از این کار‌جریان چیست یا چه چیزی در حال ساخته‌اینکه شدن است و همان‌طور مات‌ومبهوت آنجا ایستاده بودند.
«ها؟»
یکی از اعضای قبیله‌چرب جگال ناگهان کارش را رها‌هم‌سن‌وسال کرد و به سمتشان دوید.
«اوه خدای‌پیدا من! قهرمان‌آرایش شمشیر آهنین!»
قهرمان شمشیر آهنین با‌همان چهره‌ای گیج به مردی که‌می‌خواست به سمتش می‌دوید نگاه کرد.
«صبر کن،سخت تو جگال‌باور گونگ نیستی؟»
«خیلی وقته ندیدمتون، قربان.»
«آره، خیلی وقته.»
وقتی جگال گونگ برای دست دادن‌می‌شکافت دستش را دراز کرد، قهرمان شمشیر‌کند— آهنین آن را فشرد و پرسید:
«اما چی‌سخت تو رو‌باور به هوآشان کشونده؟»
«هاهاها، من به نمایندگی‌چرب از عمارت اصلی اومدم تا‌هم‌سن‌وسال درخواست هوآشان رو انجام بدم.»
«درخواست...؟»
قهرمان شمشیر آهنین غافلگیر شد.
هوآشان از قبیله جگال درخواستی‌هم‌سن‌وسال کرده بود و قبیله جگال‌اومده هم آن را پذیرفته بود؟
این دیگه چه مزخرفیه؟
او با‌پیدا ناباوری به جگال‌کوچک گونگ خیره شد.
از اول تا آخرش هیچ منطقی نداشت،جریان اما با توجه به حالت چهره جگال‌اینکه گونگ، به نظر نمی‌رسید که دروغ بگوید.
«هوآشان چه‌سخت درخواستی می‌تونه‌باور داشته باشه...؟»
«شرمنده‌ام، ولی نمی‌تونم بگم.»
جگال گونگ‌پیدا شرمنده به‌آرایش نظر می‌رسید.
او می‌خواست جزئیات را به اشتراک بگذارد، اما این‌می‌خواست مسئله‌ای مربوط به هوآشان بود. یک کلمه بی‌دقت می‌توانست باعث‌جهت ایجاد شکاف بین قبیله دانموک و جامعه آسمان پرواز شود.
بنابراین باید‌سخت در حرف‌هایش‌باور محتاط می‌بود.
«اما این به این معنی‌شانه‌نشده‌اش نیست که هیچ تبانی‌ای بین‌باشد قبیله ما و هوآشان وجود داره.»
«نباید می‌پرسیدم. فکر نمی‌کردم رابطه نزدیکی بین قبیله‌داشت جگال و هوآشان وجود داشته باشه. اگه می‌خواستی‌می‌خواست پنهانش کنی، اصلاً باهام سلام و علیک نمی‌کردی.»
وقتی قهرمان شمشیر آهنین‌همان با اطمینان‌خاطر صحبت کرد،خونده جگال گونگ نفس راحتی کشید.
«ممنون که درک می‌کنید.»
«نیازی به تشکر نیست. تازه،شانه‌نشده‌اش منم با هوآشان هستم. برای‌باشد چی باید ازت بازجویی کنم؟»
جگال گونگ از جا پرید.
او هم کنجکاو بود که‌واقعی چرا قهرمان شمشیر آهنین با هوآشان‌تأیید است، اما جرأت نکرده بود بپرسد.
«...هاها.»
«هاها.»
هر دو‌پیدا خنده تلخی‌آرایش سر دادند.
«بیا همین‌جا تمومش کنیم.»
«این‌طوری بهتره.»
درست همان‌نامرتب موقع، دانموک‌چرب لین نزدیک شد.
«عمو، ایشون کی هستن؟»
«چه موقع خوبی اومدی.همان بیا سلام کن. ایشون‌خونده از آشناهای قدیمی من هستن.»
جگال گونگ از اینکه شنید آن زن جوان قهرمان‌پیش شمشیر آهنین را «عمو» صدا می‌زند جا خورد و‌می‌خاراند سریع دست‌هایش را به نشانه احترام به هم گره زد.
«من جگال‌نامرتب گونگ از‌چرب قبیله جگال هستم.»
«قبیله جگال...؟ آه!»
دانموک لین هم که غافلگیر شده‌می‌شکافت بود، به جگال گونگ نگاه کرد‌کند— و سریع با احترام جواب داد.
«من لین هستم... از هوآشان.»
«هوآشان...؟»
جگال گونگ با گیجی‌آرایش بین او و قهرمان‌داشت شمشیر آهنین نگاه کرد.
اگر به او می‌گفت‌همان عمو، پس حتماً برادرزاده‌اش بود.می‌خواست اما او شاگرد هوآشان بود؟
'نه، قهرمان شمشیر‌می‌شد آهنین ارتباطات گسترده‌ای‌باشد تو دنیای رزمی داره.'
وقتی شایعات مربوط به قهرمان شمشیر‌سخت آهنین را به یاد آوردند، هر‌مشکلی دو با درک موضوع سر تکان دادند.
«از دیدنتون خوشحالم.»
«باعث افتخار منه.»
قهرمان شمشیر آهنین‌می‌شد با لبخند به‌باشد آن‌ها نگاه کرد.
'همون‌طور که فکر می‌کردم،چرب دنیای رزمی هنوز در‌باور مورد لین چیزی نمی‌دونه.'
با اینکه دانموک لین به‌کوچک سلامت وارد هوآشان شده بود،دقیقاً اما هنوز نگرانی‌هایی وجود داشت.
به هر حال، پیوستن بچه‌ای از‌می‌شکافت یکی از هشت قبیله بزرگ به‌کند— اتحاد نه فرقه، قطعاً جلب توجه می‌کرد.
اما با دیدن جگال‌باور گونگ و جگال سونگ-هیون،مشکلی کمی خیالش راحت شد.
'حالا می‌تونم بدون نگرانی برم.'
بار سنگین‌پیدا روی قلبش‌آرایش سبک شد.
اما حالا‌اما باید عجله‌همان می‌کرد و می‌رفت.
اگر آدم سرشناسی مثل‌باور او در هوآشان می‌ماند،مشکلی ممکن بود دردسرساز شود.
'باید قبل‌نامرتب از بسته‌چرب شدن دروازه‌ها برم.'
درست وقتی که‌چیزی قهرمان شمشیر آهنین داشت‌قرار به رفتنش فکر می‌کرد...
«من، جگال سونگ-هیون از‌همان قبیله جگال، به قهرمان بزرگ،می‌خواست قهرمان شمشیر آهنین سلام می‌کنم.»
مردی با‌سخت ظاهری ژولیده و‌هم‌سن‌وسال وحشی نزدیک شد.
«جگال سونگ-هیون...؟»
با وجود ظاهر نامرتبش، چشم‌های‌کوچک قهرمان شمشیر آهنین برقی زد،دقیقاً انگار که اسمش را شنیده بود.
«هاهاها! اصلاً انتظار‌دقیقاً نداشتم اژدهای خفته قبیله‌جریان جگال رو اینجا ببینم.»
«من هم انتظار نداشتم‌باور قهرمان بزرگ قبیله دانموک‌مشکلی رو اینجا ملاقات کنم.»
«قهرمان؟ این‌نامرتب دیگه خیلی‌چرب لطف شماست.»
در حالی که اعضای‌آرایش قبیله‌های جگال و دانموک‌داشت در هوآشان مشغول خوش‌وبش بودند...
«به نظر می‌رسه‌دقیقاً دروازه دوم رو‌می‌شکافت هم رد کردیم.»
سوهی، بانو سوهی، و‌باور گروهش به چون هوی که‌پیش تنها ایستاده بود نزدیک شدند.
«قهرمان جوان، چون هوی.»
وقتی نزدیک‌تر شد، چون‌آرایش هوی با بی‌تفاوتی و‌داشت لحنی سرد جواب داد.
«چیه؟ چیکار داری؟»
«داری چیکار می‌کنی؟»
لبخند زیبا و صدای نرمش‌شانه‌نشده‌اش می‌توانست هر مردی را بدون‌باشد فکر کردن وادار به واکنش کند.
«همین‌جا وایسادم دیگه.»
اما چون هوی حتی ذره‌ای هم به خودش نلرزید. برای کسی که در زندگی‌اینکه گذشته‌اش با وسوسه‌هایی به مراتب بزرگ‌تر روبه‌رو شده بود، این‌جور تلاش‌های پیش‌پاافتاده فقط خنده‌دار‌ادامه بود. او کاملاً می‌فهمید چه نیت شومی پشت این چهره‌ی معصومانه پنهان شده است.
«اگه دنبال کسی می‌گردی، اونجان.»
با دست به بالا اشاره‌شانه‌نشده‌اش کرد و بانو سوهی لبخندی‌باشد زد و دهانش را باز کرد.
«من اومدم‌پیدا که تو رو‌کوچک ببینم، قهرمان جوان.»
«هر چی تو بگی.»
چون هوی‌سخت پوزخندی زد و‌هم‌سن‌وسال رویش را برگرداند.
با دیدن واکنش‌موهای او، ابروهای بانو سوهی‌می‌شد در هم گره خورد.
'داره با‌پیدا من این‌طوری‌آرایش رفتار می‌کنه؟'
غرورش جریحه‌دار شده بود.
کی تا به‌می‌شد حال کسی با او‌گفتی این‌طور رفتار کرده بود؟
با آن زیبایی خیره‌کننده‌چرب و خون سلطنتی‌اش، او با‌هم‌سن‌وسال همه‌چیز به دنیا آمده بود.
مطمئن بود که اگر کمی زمان‌گوشه‌ای بگذرد، می‌تواند چون هوی را به دست‌می‌شکافت بیاورد. اما هیچ پیشرفتی حاصل نشده بود.
'نکنه... اصلاً‌اما به زن‌ها‌همان علاقه‌ای نداره؟'
شایعاتی در مورد مردهایی‌باور وجود داشت که مردهای‌مشکلی دیگر را ترجیح می‌دادند.
در حالی که با‌چرب شک و تردید به نیم‌رخ‌هم‌سن‌وسال چون هوی خیره شده بود...
«برادر ارشد، چون هوی!»
دانموک لین‌اما دوان‌دوان به‌همان سمتشان آمد.
'برادر ارشد...؟'
بانو سوهی سرش را کج کرد‌سخت و به دانموک لین که با غضب‌پیش به او خیره شده بود، نگاه کرد.
'این دیگه‌پیدا کیه؟ همچین زنی‌کوچک تو هوآشان نبود.'
دخترک زیبا بود. هنوز جوان بود،می‌شکافت اما حتی بانو سوهی هم به‌عنوان‌کند— یک زن نمی‌توانست چشم از او بردارد.
دانموک لین که حالا کنار چون‌باشد هوی ایستاده بود، متوجه بانو سوهی شد‌لطفاً و قبل از حرف زدن مکثی کرد.
«...این کیه؟»
لب‌ها و چشم‌هایش‌چیزی می‌خندیدند، اما نگاهش‌گوشه‌ای مثل یخ سرد بود.
اما حریفش هم دست‌وپابسته نبود.
«مگه ادب حکم نمی‌کنه‌باور قبل از پرسیدن اسم کسی،پیش اول خودت رو معرفی کنی؟»
ابروی دانموک لین پرید.
حالت تحقیرآمیز و کلمات‌آرایش تند بانو سوهی، آرامشش‌داشت را به هم زد.
«...»
دانموک لین که احساس می‌کرد‌هم‌سن‌وسال دست بالا را از دست‌اومده داده، با بی‌میلی تعظیم کرد.
«...من لین هستم.»
«آه، دختر دردانه‌چیزی قبیله دانموک که به‌تازگی‌قرار به هوآشان ملحق شده.»
«تو از کجا می‌دونی...؟»
«از رهبر فرقه شنیدم.»
دانموک لین زبانش بند آمد.
فقط رهبر فرقه‌چیزی و ارشدهای هوآشان‌گوشه‌ای هویتش را می‌دانستند.
اگر این‌اما زن می‌دانست، پس‌واقعی آدم معمولی‌ای نبود.
«سوهی.»
«بله؟»
بانو سوهی با‌چیزی دیدن دانموک لینِ‌گوشه‌ای دستپاچه، لبخندی زد.
«مگه اسمم رو نپرسیدی؟»
«...»
دانموک لین‌نامرتب با غیظ به‌شانه‌نشده‌اش او نگاه کرد.
«رابطه‌ات با‌پیدا برادر ارشد‌آرایش من چیه؟»
«برادر ارشد؟اما آه، منظورت قهرمان‌واقعی جوان چون هویه؟»
بانو سوهی لبخند معناداری زد.
«این چیزیه‌نامرتب که خودمم‌چرب دوست دارم بدونم.»
رو کرد به چون هوی.
«رابطه بین ما چیه؟»
این دیگه چه چرت‌وپرتاییه؟
چون هوی به بانو سوهی که‌سخت ناگهان به سمتش برگشته بود نگاه کرد‌پیش و با لحنی کاملاً بی‌روح جواب داد.
«فقط در‌پیدا حد یه‌آرایش آشنای ساده.»
دانموک لین که تا‌همان آن لحظه منقبض شده‌خونده بود، نفس راحتی کشید.
از طرف دیگر، بانو‌باور سوهی انگار که انتظار چنین‌پیش جوابی را داشت، خونسرد ماند.
«فکر می‌کردم اخیراً خیلی‌چرب به هم نزدیک شدیم.باور یه کم ناامیدکننده است.»
بعد، با دیدن‌چیزی چهره‌ی آسوده‌ی دانموک لین،قرار لبخندی زد و پرسید:
«پس، قهرمان جوان،دقیقاً رابطه‌ی تو با‌می‌شکافت این خانم لین چیه؟»
دانموک لین‌سخت سریع سرش‌باور را بالا آورد.
با چشم‌هایی پر از‌چرب امید و نگرانی، به‌باور لب‌های چون هوی خیره شد.
و خیلی‌پیدا زود، جواب‌آرایش از راه رسید.
«اون خواهر کوچکتر منه.»