چپتر 175: واحد رزمی جدید
0«فرمانده کل جوخه‌ها؟»
چون هوی اخم کرد.
با عجله خودش رو رسونده بود چون رهبر‌چرا فرقه احضار فوری داده بود، اما حالا به نظر‌ساده می‌رسید که می‌خوان یه دردسر بزرگ رو بندازن گردنش.
«قبلاً هم‌رزمی گفتم که‌راستش انجامش نمی‌دم.»
«بابتش عذر می‌خوام. اما الان‌رزمی هیچ‌کس دیگه‌ای نیست که بتونم‌حداقل این کار رو بهش بسپارم.»
رهبر فرقه‌دوباره با لحنی‌کنن ملتمسانه حرف می‌زد.
اونا بر اساس پیشرفت شاگردان نسل دوم در حال آماده‌سازی‌کلافگی‌اش واحد رزمی بودن، اما راستش رو بخوای، این برنامه‌ای بود‌نقش که حداقل برای یک سال آینده در نظر گرفته شده بود.
با اینکه شاگردان نسل‌راستش دوم پیشرفت کرده بودن،برای اما تعدادشون بیشتر نشده بود.
با این حال، به خاطر شکست عملیات مشترک و مجروح‌حداقل شدن استاد تالار تمرین رزمی، نیاز به یک واحد رزمی‌نشده به شدت احساس می‌شد و برنامه با عجله جلو افتاده بود.
شاید عجولانه به نظر می‌رسید.
نه، قطعاً عجولانه بود.
اما چاره دیگه‌ای نداشتن.
اونا تازه داشتن جون می‌گرفتن و‌بودن پرواز می‌کردن؛ محال بود بذارن بال‌هاشون‌سال چیده بشه و دوباره سقوط کنن.
«آخه چرا من؟»
چون هوی‌چیده به وضوح کلافگی‌اش‌سقوط رو نشون داد.
«بهتر نیست یکی که مقامش از‌برنامه‌ای یه شاگرد ساده مثل من بالاتره،شده این نقش مهم رو به عهده بگیره؟»
«درسته، اما...»
رهبر فرقه لبخند تلخی زد.
وقتی تو جلسه اعلام کرده بود که چون هوی‌وضوح قراره به عنوان فرمانده کل جوخه‌ها منصوب بشه، بیشتر ارشدها‌بالاتره به جز چند نفر، به شدت باهاش مخالفت کرده بودن.
«چطور می‌تونید همچین مقام‌راستش مهمی رو به یه‌برای شاگرد نسل اول بسپارید؟»
«بقیه اتحاد‌حال نه فرقه‌واحد بهمون می‌خندن!»
«موافقم. اگه قرار بود یکی از سه‌وضوح جوخه رو رهبری کنه، قابل درک بود، اما‌ساده اینکه فرمانده کل جوخه‌ها بشه دیگه خیلی زیاده.»
بیشترشون همون حرفایی رو‌دوباره زده بودن که الان‌چرا چون هوی داشت می‌گفت.
اما رهبر فرقه نظراتشون‌راستش رو نادیده گرفته و‌برای روی تصمیمش پافشاری کرده بود.
فقط یه دلیل داشت.
«در غیر این صورت، قوی‌تر نمی‌شیم.چرا فرقه ما... نه، شاگردان ما برای‌یکی قوی‌تر شدن به توانایی تو نیاز دارن.»
رهبر فرقه مستقیم‌بشه تو چشم‌های چون‌کنن هوی نگاه کرد.
با اینکه اسمش واحد‌راستش رزمی بود، اما هدف نهایی‌اش‌سال رشد و امنیت شاگردان بود.
و تنها شخص مناسب‌واحد برای این نقش کسی‌بخوای نبود جز چون هوی.
اون هم قدرت‌سقوط رزمی داشت و‌چرا هم مهارت رهبری.
و وقتی رشد شاگردانی که‌سقوط زیر نظر چون هوی تمرین‌کلافگی‌اش کرده بودن رو در نظر می‌گرفتی...
«از این‌رزمی به بعد اوضاع‌بخوای قراره فرق کنه...»
چون هوی نوچ‌نوچ کرد.
«خب، این که درسته، اما...»
رهبر فرقه متوجه تغییر چهره‌سقوط چون هوی شد و یه‌کلافگی‌اش پیشنهاد وسوسه‌انگیز به حرفاش اضافه کرد.
«هدف از تشکیل واحد رزمی، قبل از هر چیزی،سال رشد شاگرداست. من فقط می‌خوام تو پایه‌هاش رو بریزی.خاطر بعد از اون، هر وقت خواستی می‌تونی کنار بکشی.»
«هر وقت خواستم کنار بکشم؟»
باورش سخت بود.
مگه ارشدهای هوآشان‌بشه به خشک و غیرقابل‌آخه انعطاف بودن معروف نبودن؟
چون هوی‌رزمی با نگاهی‌راستش مشکوک پرسید.
«اصلاً همچین چیزی ممکنه؟ هر چی هم‌راستش که بگی، اگه من این مقام رو ول‌شده کنم، بقیه ارشدها همین‌جوری دست رو دست نمی‌ذارن.»
«نگران اون‌دوباره بخش نباش. یه‌آخه جوری حلش می‌کنم.»
رهبر فرقه با قاطعیت گفت.
در حال حاضر، مهم‌ترین‌راستش چیز تو تشکیل واحد‌برای رزمی حضور چون هوی بود.
برای همین باید به هر قیمتی که شده اونو فرمانده‌حداقل کل جوخه‌ها می‌کرد. پس در حالی که از هر چیزی‌نشده که چون هوی بدش می‌اومد دوری می‌کرد، این پیشنهاد رو داد.
حتی اگه به‌سقوط قیمت نادیده گرفتن‌چرا نظرات ارشدها تموم می‌شد.
و همین رویکرد،بشه مخالفت اولیه چون هوی‌آخه رو کمی متزلزل کرد.
«همم. فقط پایه‌ریزی، ها...»
چون هوی چونش رو مالید.
پیشنهاد خیلی بهتری‌سقوط از چیزی بود‌چرا که انتظار داشت.
نه، حتی‌چیده می‌تونست یه‌دوباره چیز خوب باشه.
مگه به خاطر این نبود که‌برنامه‌ای هوآشان ضعیف‌تر از حد انتظار بود‌شده که داشتن سعی می‌کردن سریع رشد کنن؟
و اگه فرمانده کل‌واحد جوخه‌های واحد رزمی می‌شد،بخوای می‌تونست به همه آموزش بده.
تازه، هر وقت‌سقوط هم که می‌خواست‌چرا می‌تونست بکشه کنار.
یه پیشنهاد‌چیده بدون هیچ‌دوباره نقطه ضعفی بود.
«هرچند تا‌رزمی اون موقع‌راستش حسابی دردسر میشه.»
ابروی چون هوی کمی پرید.
آموزش دادن به سه نفر‌آخه با آموزش دادن به ده‌ها‌داد نفر، زمین تا آسمون فرق داشت.
بعد از یه لحظه‌دوباره فکر کردن، چون هوی‌چرا دهنش رو باز کرد.
«باشه، انجامش می‌دم.»
«ممنونم.»
با جواب مثبت چون‌کنن هوی، چهره رهبر فرقه با‌نشون لبخندی از هم باز شد.
«ولی باید اختیار تام‌دوباره بهم بدی؛ از انتخاب رهبر‌وضوح جوخه‌ها گرفته تا آموزش‌شون. همه‌چیز.»
چون هوی‌رزمی یه شرط‌راستش اضافه کرد.
«البته. این‌حال که اصلاً نیازی‌رزمی به گفتن نداره.»
رهبر فرقه سر تکون داد.
وقتی به مقام فرمانده کل‌سقوط جوخه‌ها فکر می‌کرد، این مورد رو‌نشون از قبل در نظر گرفته بود.
اما این پایان ماجرا نبود.
«و از این به بعد،رزمی تو هیچ‌کدوم از کارایی که‌حداقل برای واحد رزمی می‌کنم دخالت نکن.»
نگاه چون هوی سرد شد.
«مهم نیست چیکار می‌کنم.»
در زمین تمرین دریم رید، محافظان‌بودن شمشیر شکوفه آلو و شاگردان نسل دوم‌آینده در حالت گیجی و سردرگمی ایستاده بودن.
«چه خبر شده؟»
«چرا یهو‌چیده همه رو‌دوباره جمع کردن...؟»
کسانی که جمع‌بودن شده بودن، مضطرب‌برنامه‌ای به نظر می‌رسیدن.
بعد از شکست عملیات مشترک،رزمی اینکه یهو این‌طوری احضار بشن، نشون‌برای می‌داد که یه اتفاق جدی افتاده.
در همون لحظه، رهبر فرقه‌آخه و چند نفر از ارشدها به‌بهتر آرومی جلو اومدن و روبروشون ایستادن.
«همه هستن؟»
رهبر فرقه‌رزمی با صدای‌راستش آرومی پرسید.
ارشدها پشت سرش صف‌واحد کشیدن و فضا به‌بخوای شدت جدی و سنگین شد.
شاگردا که تحت تأثیر فضا قرار‌چرا گرفته بودن، همگی صاف ایستادن و‌یکی نفس‌هاشون رو تو سینه حبس کردن.
رهبر فرقه با‌بشه غرور بهشون نگاه کرد‌آخه و به حرف اومد.
«حتماً براتون سواله که‌راستش چرا یهو به زمین‌برای تمرین دریم رید احضار شدید.»
همه از اطراف سر تکون‌رزمی دادن. در همون حال، سایه‌ای‌حداقل از نگرانی روی چهره‌هاشون افتاد.
رهبر فرقه و ارشدها‌کنن اضطراب رو تو چهره‌هاشون‌کلافگی‌اش خوندن و لبخند تلخی زدن.
اما فقط برای یه لحظه. رهبر‌کنن فرقه لبخندش رو جمع کرد و‌داد یه بار دیگه به شاگردا خیره شد.
بعد با‌رزمی نیروی درونی‌راستش صحبت کرد.
«این بار، فرقه ما قراره یه واحد رزمی جدید‌برنامه‌ای تشکیل بده. این واحد شامل سه جوخه میشه: جوخه‌تعدادشون شکوفه رزمی، جوخه تیغه پرنده، و جوخه روح گل.»
«یـ... یه واحد رزمی؟»
«اونم سه تا؟»
بین شاگردا همهمه افتاد.
قلب‌هاشون به شدت می‌تپید.
اینکه الان و اینجا‌کنن این حرف رو بزنه‌کلافگی‌اش چه معنی‌ای می‌تونست داشته باشه؟
بعضی‌ها به‌چیده سختی آب دهنشون‌سقوط رو قورت دادن.
رهبر فرقه‌رزمی با آرامش‌راستش ادامه داد.
«و کسایی که‌آماده‌سازی قرار بخشی از این‌راستش واحد رزمی باشن، شماهایید.»
شاگردا نفس‌دوباره تو سینه‌شون‌کنن حبس شد.
با به یاد آوردن وضعیت‌سقوط فعلی هوآشان، حرف‌های رهبر فرقه‌کلافگی‌اش حتی سنگین‌تر هم به نظر می‌رسید.
اون به شاگردای‌بودن مضطرب نگاه کرد‌برنامه‌ای و دوباره گفت.
«حتماً سوالات زیادی دارید. اما کسی که‌راستش به عنوان فرمانده کل جوخه‌ها منصوب شده همه‌چیز‌شده رو براتون توضیح میده، پس از اون بپرسید.»
درست همون موقع‌سقوط که کنجکاوی تو‌چرا چهره‌هاشون موج می‌زد...
«پس بذارید فرمانده کل موقت‌سقوط جوخه‌ها رو که قراره واحد رزمی‌نشون رو سازماندهی کنه، بهتون معرفی کنم.»
رهبر فرقه همون‌طور‌بودن که حرف می‌زد‌برنامه‌ای سرش رو برگردوند.
نگاه همه، انگار که‌واحد طلسم شده باشن، به‌بخوای همون سمت کشیده شد.
تق... تق...
با نزدیک‌چیده شدن صدای قدم‌ها،سقوط شاگردا جا خوردن.
«برادر ارشد؟»
«استاد چون هوی؟»
«چرا استاد اینجاست...؟»
چون هوی که کنار رهبر‌سقوط فرقه ایستاده بود، به شاگردای‌کلافگی‌اش بهت‌زده نگاه کرد و پوزخندی زد.
«همه‌تون که قیافه‌های آشنایید.»
با این حرف‌آماده‌سازی چون هوی، شاگردا‌بودن از ترس لرزیدن.
«یه جورایی مجبور شدم نقش رهبر کل جوخه‌کلافگی‌اش رو قبول کنم. ولی فقط قراره یه پایه‌ریزی‌مثل کنم و بعدش بکشم کنار، پس الکی حرص نخورید.»
وقتی چون هوی آشکارا گفت که بعداً‌آخه این مقام را واگذار می‌کند، نه تنها‌یکی شاگردان بلکه حتی ارشدها هم به هم ریختند.
«رهبر فرقه،رزمی این چه‌راستش معنی‌ای میده؟»
«داره چی میگه...؟»
«فقط موقتیه.»
رهبر فرقه شک‌بشه و تردید آن‌ها‌کنن را رد کرد.
«فعلاً فقط تماشا کنیم.»
«...»
بعضی از ارشدها می‌خواستند‌کنن چیزی بگویند، اما با حرف‌های‌نشون رهبر فرقه دهانشان را بستند.
به هر حال، رهبر فرقه، استاد تالار‌آخه تمرین رزمی، هیون ریو و هیون چونگ همگی‌مقامش به شدت از چون هوی حمایت کرده بودند.
در عوض، آن‌ها‌بودن نارضایتی و خشم‌برنامه‌ای خود را قورت دادند.
«چطور می‌تونه این‌قدر بی‌مسئولیت باشه؟»
«به خاطر همینه‌سقوط که نمی‌تونی نقش‌های مهم‌وضوح رو به جوون‌ترها بدی...»
«مهارت رزمی و شخصیت‌دوباره با هم فرق دارن.چرا رهبر فرقه اینو فراموش کرده؟»
در همین حال، چون‌راستش هوی بدون توجه به واکنش‌های‌سال آن‌ها به حرفش ادامه داد.
«اول از همه،آماده‌سازی قراره سه تا رهبر‌راستش جوخه رو انتخاب کنم...»
در آن لحظه،سقوط شاگردان خشکشان زد و‌وضوح پر از تنش شدند.
انتخاب رهبران‌چیده جوخه مسئله‌دوباره کوچکی نبود.
به خصوص محافظان شمشیر شکوفه آلو بیشتر‌حداقل عصبی بودند، چرا که مطمئن بودند رهبران‌کرده از میان آن‌ها، یعنی قوی‌ترین‌ها، انتخاب خواهند شد.
«الان وقت خوبیه، نه؟»
با حرف چون‌سقوط هوی، همه پر‌چرا از تنش شدند.
بیشترشان فرض می‌کردند که این موضوع‌کنن از طریق مبارزه تمرینی مشخص می‌شود‌داد و شروع به تنظیم نفس‌هایشان کردند.
«پس همین‌رزمی الان همگی‌راستش با هم بجنگید.»
یک حرف ناگهانی.
«چی؟»
«ها...؟»
چون هوی به شاگردان‌راستش گیج نگاه کرد و‌برای با لحنی سرد ادامه داد.
«سه نفر آخری‌آماده‌سازی که اینجا سر پا‌راستش بمونن، میشن رهبر جوخه.»
شاگردان به هم ریختند.
معمولاً از مبارزه‌بشه تمرینی برای تعیین‌کنن مهارت استفاده می‌شد.
اما حالا به آن‌ها‌راستش گفته می‌شد که فقط‌برای همه با هم همزمان بجنگند؟
فقط شاگردان‌حال نبودند که‌واحد شوکه شده بودند.
«این دیگه قانون بقای اصلحه؟»
«مگه نباید موقع‌بشه انتخاب رهبر جوخه به‌آخه شخصیت هم توجه کنیم؟»
«این یه واحد جنگیه.راستش بیشتر از هر چیز دیگه‌ای،سال قدرت رزمیه که اهمیت داره.»
«با این حال،آماده‌سازی انتخاب رهبر با این‌راستش روش خام و زمخت...»
«حتی اتحاد رزمی هم رهبران واحد جنگی‌وضوح رو از طریق مبارزه و آزمایش انتخاب‌شاگرد می‌کنه. ما چطور می‌تونیم این‌طوری عمل کنیم...»
حالات چهره ارشدها‌بشه به وضوح به دو‌آخه دسته تقسیم شده بود.
بعضی‌ها از آن‌بودن حمایت می‌کردند، اما بیشترشان‌حداقل واکنش منفی نشان دادند.
«پس مثل‌حال اینکه زبون‌واحد خوش فایده نداره.»
چون هوی که واکنش‌ها را‌آخه تماشا می‌کرد، نگاهش را به سمت‌بهتر جوک گوم و سول ران چرخاند.
سپس یک‌چیده انتقال صدای‌دوباره درونی فرستاد.
«حرکت کنید.»
آن دو نفر که از صبح‌بودن در جریان این موضوع قرار گرفته‌سال بودند، سر تکان دادند و جلو رفتند.
شینگ—
وقتی شمشیرهایشان را بیرون کشیدند—
«برادر ارشد جوک گوم؟»
«خواهر ارشد؟»
شاگردان جا خوردند.
با دیدن واکنش آن‌ها، جوک گوم‌کنن و سول ران دست‌هایشان را به نشانه‌بهتر احترام رزمی به سوی یکدیگر مشت کردند.
«لطفاً راهنماییم کن، برادر ارشد.»
«همچنین، خواهر جوان‌تر.»
آن‌ها رو‌دوباره در روی‌کنن هم قرار گرفتند.
این درست مثل همان‌دوباره مبارزات تمرینی بود که‌چرا هر روز انجام می‌دادند.
اما برخلاف‌رزمی قبل، طرز فکرشان‌بخوای کاملاً متفاوت بود.
به خصوص جوک گوم.
«می‌تونم ببرم؟»
او که در پنج روز گذشته‌کنن رشد سول ران را از نزدیک‌داد تماشا کرده بود، استرسش را قورت داد.
سول ران‌رزمی هم همین‌راستش احساس را داشت.
«چه انرژی فوق‌العاده‌ای. این همون‌رزمی انرژی‌ایه که بعد از جذب تمام‌برای نیروی قرص پلاتین به دست آورده؟»
جوک گوم نمی‌دانست، اما چشمان‌آخه سول ران از هاله‌ای که او‌بهتر از خود ساطع می‌کرد، برق زد.
«پس.»
«پس.»
همان‌طور که همزمان حرف زدند—
جرینگ!
صدای برخورد فلز‌بشه مانند موجی از‌کنن انرژی طنین‌انداز شد.
شاگردان اطراف از موج‌راستش ضربه جا خوردند و‌برای به عقب قدم برداشتند.
سپس چون‌حال هوی دوباره‌واحد به حرف آمد.
«آها، راستی! از الان به بعد، هر‌وضوح کی زودتر بیفته زمین یا درست نجنگه،شاگرد بعداً یه تمرین اضافه و مشتی مهمون منه.»
صدایش آرام بود.
اما مانند‌رزمی تیغی برنده‌راستش گوش‌هایشان را شکافت.
سرمایی از‌حال ستون فقراتشان‌واحد عبور کرد.
«اگه اول بیفتم، کارم تمومه!»
«خدا می‌دونه‌چیده می‌خواد چه‌دوباره بلایی سرمون بیاره...»
درست زمانی که کابوس قرص‌بخوای رایحه تاریک و هنر چی تغییر‌گرفته شکل بدن از ذهنشان عبور کرد—
«هاهاها! این برادر ارشد خودمونه!»
چون هیانگ زیر خنده زد.
آن‌قدر خندید که اشک‌دوباره از چشمانش سرازیر شد، و‌وضوح سپس شمشیرش را بیرون کشید.
در حالی که به‌راستش جوک گوم و سول‌برای ران اشاره می‌کرد، گفت:
«ولی واقعاً‌حال لازمه این‌طوری‌واحد مبارزه کنیم؟»
«چرا باید این کار‌کنن رو بکنیم؟ این‌طوری نیست که‌نشون دشمنا بیان تک‌به‌تک باهاتون بجنگن.»
چون هوی پوزخندی زد.
«آها! پس واسه همینه که تو‌برنامه‌ای اون عملیات مشترک گند زدید و‌شده دست از پا درازتر برگشتید، نه؟»
محافظان شمشیر‌حال شکوفه آلو‌واحد خشکشان زد.
آن‌ها هرگز تصور نمی‌کردند‌کنن که او بحث عملیات‌کلافگی‌اش مشترک را وسط بکشد.
حالت چهره چون‌بشه هیانگ هم سفت‌کنن و سخت شد.
او هم در آن عملیات‌بخوای شرکت کرده بود، اما فقط‌آینده برای اینکه با شکست عقب‌نشینی کند.
«پس منظورت اینه‌آماده‌سازی که از هر روشی‌راستش که لازمه استفاده کنیم؟»
چون هوی‌دوباره دست‌هایش را‌کنن به هم کوبید.
«دقیقاً! واقعاً که‌بشه تو از همه‌کنن بهتر می‌فهمی، خواهر ارشد.»
«هه هه.رزمی که این‌طور؟راستش پس باشه.»
چون هیانگ‌حال بلافاصله نیروی درونی‌اش‌رزمی را بالا کشید.
«استاد تالار پزشکی هم‌کنن اینجاست، پس همون‌طور که‌کلافگی‌اش می‌خوای قراره حسابی وحشی‌بازی دربیارم.»
با این‌چیده حرف‌ها، هاله‌اش‌دوباره فوران کرد.
و فقط‌رزمی هم هاله‌راستش او نبود.
کسانی که با حرف‌های چون‌رزمی هوی احساس می‌کردند جانشان در‌حداقل خطر است، به شدت هوشیار شدند.
آن اتمسفر پخش شد و‌آخه به آرامی زمین تمرین نیزار‌داد رویا را در بر گرفت.
یکی پس‌چیده از دیگری، شمشیرها‌سقوط بیرون کشیده شدند.
جرینگ! جرینگ!
صدای برخورد‌حال از هر‌واحد طرف طنین‌انداز شد.
«ببخشید، برادر‌دوباره ارشد! ولی منم‌آخه باید زنده بمونم!»
«آخ! مـ-منم باید زنده بمونم!»
«استاد!»
«منو ببخشید!»
شاگردان در هم‌سقوط گره خوردند و‌چرا شروع به جنگیدن کردند.
خیلی زود، زمین تمرین نیزار رویا‌کنن پر از مبارزانی شد که حتی یک‌بهتر نفر هم از آن‌ها جا نمانده بود.
«بیش از حد بچه مثبتن.»
چون هوی‌حال با نارضایتی به‌رزمی آن‌ها نگاه کرد.
به خاطر این‌سقوط بود که از‌چرا یه فرقه صالح بودن؟
نه کمین می‌کردند و‌دوباره نه دسته‌جمعی به کسی‌چرا حمله می‌کردند—فقط تک‌به‌تک می‌جنگیدند.
«این اون‌رزمی مبارزه واقعی‌ای نیست‌بخوای که من می‌خواستم.»
درست در‌حال همان لحظه‌واحد که اخم کرد—
«آها!»
ناگهان فکر خوبی به‌دوباره ذهن چون هوی رسید‌چرا و پوزخند موذیانه‌ای زد.
خم شد و‌بودن چند سنگ کوچک‌برنامه‌ای از روی زمین برداشت.
«اگه حس واقعی‌آماده‌سازی بودن بهش دست‌بودن نمیده، خودم واقعی‌ش می‌کنم.»
با این‌دوباره حرف، انگشتانش‌کنن را تکان داد.
فیش!
ده‌ها سنگ به‌بودن سمت جمعیت در‌برنامه‌ای حال مبارزه شلیک شد.
تق! تق!
«آخ!»
«آاارغ!»
ناله‌ها از‌رزمی هر طرف‌راستش به گوش رسید.
بعضی از سنگ‌ها حتی به طرز ظریفی‌راستش به تیغه شمشیر کسانی که در حال حمله‌شده بودند برخورد کرده و مسیرشان را تغییر می‌دادند.
«گااه!»
«این دیگه چه—؟!»
بعضی‌ها از این حملات‌راستش غیرمنتظره جا خوردند و‌برای با شوک جاخالی دادند.
«داری چه غلطی می‌کنی!»
«کـ-کار من نبود!سقوط یهو یه چیزی‌چرا خورد به شمشیرم...»
حمله‌کنندگان هم به همان اندازه‌سقوط گیج شده بودند. مسیر شمشیرشان‌کلافگی‌اش از هیچ‌کجا منحرف شده بود.
«یکی زد به شمشیرم...»
«حتماً یه حمله غافلگیرانه بوده...»
درست وقتی که‌سقوط بعضی‌ها سعی کردند این‌وضوح سوءتفاهم را برطرف کنند—
«نه به این سرعت.»
چون هوی سنگ‌های‌بودن بیشتری را با‌برنامه‌ای تلنگر پرتاب کرد.
تق! تق!
«آخ! یه حمله‌سقوط دیگه؟ باشه، پس بیا‌وضوح با هم بریم پایین!»
«چی داری میگی! تو بودی که‌کنن زدی پس کله‌ام! گفتم کار من نبود،بهتر حالا عصبانی شدی و بهم حمله می‌کنی؟»
با ادامه سنگ‌پرانی‌های چون‌راستش هوی، شاگردان شروع به‌برای بی‌اعتمادی نسبت به یکدیگر کردند.
«بیا جلو! فکر‌آماده‌سازی کردی با یه حمله‌راستش غافلگیرانه از پا درمیام؟»
«ببین کی داره‌سقوط حرف می‌زنه! کار‌چرا خودت بود، نه؟!»
«آااارغ! بیا جلو ببینم!»
در نهایت، همه در هم گره‌برنامه‌ای خوردند و یک دعوای پرهرج‌ومرج و‌شده آشفته در زمین تمرین نیزار رویا درگرفت.
«آره، همینه.»
چون هوی با لبخندی رضایت‌بخش‌آخه به این آشفتگی نگاه کرد‌داد و دست به سینه ایستاد.
«حالا این‌چیده ارزش تماشا‌دوباره کردن داره.»