چپتر 154: چپتر 154
0اوضاع خیلی زود جمع‌وجور شد.
بیشتر بازمانده‌های تالار ببر سیاه و دروازه بید شبح، یا از‌نمی‌شد یونان فلنگ را بستند یا به قلعه سوهونگ ملحق شدند. قلعه سوهونگ‌جوک هم از این فرصت استفاده کرد و حسابی قدرتش را توسعه داد.
در مقابل، دروازه ایلهوا سنگین‌ترین‌همین‌طوری ضربه را خورده بود و‌نبود حالا تو وضعیتی رقت‌انگیز دست‌وپا می‌زد.
دروازه اصلی و ساختمان‌ها با خاک یکسان شده بودند. شاگردها‌دیوارها از درد ناله می‌کردند و حتی رهبر فرقه هم به‌توی خاطر جراحت‌های سنگینش، سینه‌اش را با باندهای ضخیم بسته بود.
بدتر از‌سنگینش این نمی‌شد.باندهای یک خراب‌آباد واقعی.
تنها شانسشان این‌خاطر بود که کسی‌سینه‌اش نفله نشده بود.
جو گو-ریول در برابر چون هوی،رفت جوک گوم و سول ران که‌کهنه روبرویش ایستاده بودند، تا کمر خم شد.
«از کمکتون ممنونم.»
در این لحظه،سینه‌اش هیچ راه بهتری‌بسته برای ابراز قدردانی‌اش نداشت.
جوک گوم گفت:خاطر «ما فقط کاری رو‌باندهای کردیم که باید می‌کردیم.»
سول ران'با اضافه کرد: «حرف‌همین‌طوری برادر ارشدم درسته.»
در حالی که جوک گوم و سول‌اخیر ران از روی خجالت دست‌هایشان را تکان‌می‌رسیدند می‌دادند، چون هوی نگاهی به اطراف انداخت.
'با این وضع،سینه‌اش نمیشه همین‌طوری ول‌بسته کرد و رفت.'
داخل دروازه ایلهوا ویرانه‌ای بیش نبود. از قبل هم کهنه و‌نمی‌شد فرسوده بود، اما حمله اخیر حسابی داغانش کرده بود. دیوارها و ستون‌ها‌جوک جوری به نظر می‌رسیدند که انگار هر لحظه ممکن است فرو بریزند.
فقط این نبود.
رهبر فرقه دروازه ایلهوا توی‌اما یکی از اتاق‌ها افتاده بود و‌ستون‌ها چند تا از شاگردها کنارش بودند.
تنها کسانی که به نظر می‌رسید سالم‌بدتر در رفته‌اند، جو گو-ریول و دو تا‌نفله شاگردی بودند که از ساختمان نگهبانی می‌دادند.
چون هوی‌فرقه پرسید: «شاگرد‌جراحت‌های دیگه‌ای نمونده؟»
با این سوال، جو‌نمیشه گو-ریول لبخند تلخی زد‌ویرانه‌ای و سر تکان داد.
«همین چند نفریم.»
چون هوی اخم کرد.
نه تنها آدم سالمی بینشان‌سنگینش پیدا نمی‌شد، بلکه کلاً به‌بدتر زور به ده نفر می‌رسیدند.
«از اولش'با هم همین‌قدر‌نمیشه کم بودید؟»
«...قبلاً نزدیک‌قبل پنجاه تا‌فرسوده شاگرد داشتیم.»
جو گو-ریول با یادآوری گذشته به حرف آمد.نمی‌شد در مقایسه با کوه هوآشان، فرقه کوچکی بودند،ریول اما در بین فرقه‌های متوسط، تعداد شاگردهای قابل‌قبولی داشتند.
اما حالا...
«بیشتر شاگردها یا تسلیم وسوسه‌ها‌همین‌طوری شدن یا نتونستن در برابر‌نبود تهدیدها دوام بیارن و رفتن.»
«پس اینایی که‌کهنه موندن، همونایی‌ان که‌حمله تا آخرش پاتون وایسادن.»
«دقیقاً.»
«همم.»
چون هوی'با به فکر‌نمیشه فرو رفت.
اگر دروازه ایلهوا را به همین حال‌اخیر رها می‌کرد، حتی با وجود قلعه سوهونگ‌می‌رسیدند در این حوالی، باز هم اوضاعشان متزلزل می‌ماند.
'دردسر شد.'
در همان لحظه، جو‌جراحت‌های گو-ریول ناگهان بلند شد‌ضخیم و تا کمر تعظیم کرد.
«حاضرید تا زمانی که‌نمیشه فرقه‌مون دوباره روی پای‌ویرانه‌ای خودش بایسته، اینجا بمونید؟»
چون هوی با بی‌خیالی‌فرسوده جواب داد: «خودم هم‌داغانش تو همین فکر بودم.»
«ممنونم.»
چشمانش هنگام‌فرقه تعظیم کردن‌جراحت‌های برقی زد.
«و اگه زیاده‌خواهی نیست... میشه‌همین‌طوری تا وقتی اینجایید، به من و‌قبل شاگردها کمی هنرهای رزمی یاد بدید؟»
جوک گوم و‌کهنه سول ران جا‌حمله خوردند: «هنرهای رزمی؟»
جو گو-ریول‌سنگینش التماس کرد:باندهای «خواهش می‌کنم.»
جو گو-ریول‌فرقه جدی‌تر از‌جراحت‌های همیشه بود.
'دیگه نمی‌تونم به پدرم تکیه‌همین‌طوری کنم. باید خودم دروازه ایلهوا‌نبود رو سر پا نگه دارم.'
چشمانش از اراده می‌سوخت. این همان اشتیاق به‌داغانش هنرهای رزمی بود که مدت‌ها پیش فراموشش کرده بود‌است و حالا با حس مسئولیت دوباره شعله‌ور شده بود.
چون هوی با‌سینه‌اش خودش فکر کرد: 'هنرهای‌بدتر رزمی، هان؟ این‌طوری بهتره.'
به جای اینکه سعی کنند آن بی‌عرضه‌هایی که‌ضخیم فرار کرده بودند را برگردانند، بهتر بود به‌کسی همین‌هایی که مانده بودند هنرهای رزمی یاد بدهند.
اگر نتیجه کار خوب از‌همین‌طوری آب درمی‌آمد، آوازه‌اش می‌پیچید و‌نبود شاید شاگردهای جدیدی هم پیدایشان می‌شد.
«باشه.»
«واقعاً؟»
چهره جو‌فرقه گو-ریول از‌جراحت‌های هم باز شد.
«خیلی ممنونم!»
چون هوی‌قبل سرش را‌فرسوده به پهلو چرخاند.
«پس شما‌سنگینش دو تا‌باندهای بهشون آموزش بدید.»
«ها؟ ولی تا‌خاطر وقتی استاد ارشد‌سینه‌اش اینجاست... ما چطور می‌تونیم...»
«ما صلاحیت'با آموزش هنرهای‌نمیشه رزمی رو نداریم.»
آن دو نمی‌توانستند معذب بودنشان‌اما را پنهان کنند. احساس می‌کردند دارند‌ستون‌ها پاهایشان را از گلیمشان درازتر می‌کنند.
چون هوی با پوزخندی‌باندهای گفت: «مگه نمی‌خواید اون‌نمی‌شد دیوار لعنتی رو بشکنید؟»
در آن لحظه،خاطر چشمان هر دو نفرشان‌باندهای از تعجب گشاد شد.
منظور چون هوی از «دیوار»، همان‌رفت سد و مانعی بود که پیش‌کهنه از رسیدن به قلمرو اوج قرار داشت.
آب دهانشان‌قبل را به‌فرسوده سختی قورت دادند.
جوک گوم پرسید:سینه‌اش «یعنی می‌گید این کار‌بدتر می‌تونه بهمون کمک کنه؟»
با این‌فرقه سوال، نیش چون‌سنگینش هوی باز شد.
«با آموزش دادن به بقیه، خودتون هم خیلی چیزها‌بیش یاد می‌گیرید. و الانم، شما دو تا باید هر‌کرده راهی که به ذهنتون می‌رسه رو امتحان کنید، مگه نه؟»
وقتی تردید آن‌ها‌کهنه را دید، تیر‌حمله خلاص را زد.
«وگرنه، حسابی عقب می‌افتید.»
آن دو‌فرقه لب‌هایشان را‌جراحت‌های محکم گاز گرفتند.
از چند روز پیش که وارد‌رفت هفت دروازه شکوفه آلو شده بودند،کهنه طرز فکرشان زیر و رو شده بود.
«با این وضع، حتی‌فرسوده به گرد پای ارشد‌داغانش چون هیانگ هم نمی‌رسیم...»
«دانموک لین‌سنگینش هم ازمون‌باندهای جلو می‌زنه.»
تا همین اواخر، پر از اعتماد به نفس بودند. با‌بدتر تمرینات چون هوی، در میان شاگردان نسل دوم بی‌رقیب شده‌برابر بودند و حتی در بین محافظان شمشیر شکوفه آلو هم می‌درخشیدند.
اما بعد از دیدن قدرت واقعی چون هیانگ‌ویرانه‌ای و استعداد وحشتناک دانموک لین، تمام اعتماد به نفسشان‌داغانش در یک چشم به هم زدن فرو ریخته بود.
'پس تمام‌قبل این مدت داشت‌اما خودشو کنترل می‌کرد.'
'...ما چقدر احمق بودیم.'
با تماشای هنرهای رزمی چون هیانگ در حالی که‌بسته حملات چول گو را جاخالی می‌داد و دفع می‌کرد،نشده فهمیدند که او هرگز تمام قدرتش را نشان نداده بود.
نیروی درونی‌اش، تکنیک‌های‌وضع شمشیرش... همه‌چیز در یک‌داخل سطح کاملاً متفاوت بود.
و دانموک لین؟
او تکنیک داخلی اصلی خودش را رها کرده بود و‌واقعی یادگیری تکنیک انرژی شکوفه آلو را از صفر شروع کرده‌جوک بود. آن‌ها فکر می‌کردند که او نیاز به مراقبت دارد.
'ولی این‌فرقه فقط غرور‌جراحت‌های بی‌جای ما بود.'
'ما اصلاً'با وقت نداشتیم‌نمیشه نگران بقیه باشیم.'
فقط آن‌ها نبودند که این‌طور‌اما فکر می‌کردند. حتی چون هیانگ‌دیوارها هم پیشنهاد کمک داده بود.
'این آزمون‌سنگینش منه. خودم‌باندهای از پسش برمیام.'
او کمک‌فرقه همه را‌جراحت‌های رد کرده بود.
و چیزی که بعد از آن نشان داد،ویرانه‌ای نه تنها آن دو نفر، بلکه چون هیانگ‌اخیر و استاد تالار تمرین رزمی را هم شگفت‌زده کرد.
اگرچه نیروی درونی‌اش از بین رفته بود، اما‌داغانش تجربه‌ای که دانموک لین در طول یک عمر‌ممکن به دست آورده بود، هنوز سر جایش بود.
اما فراتر از آن،باندهای چیزی که توجه همه را‌خراب‌آباد جلب کرد، سماجت او بود.
نه، چیزی فراتر از‌جراحت‌های سماجت بود... چیزی شبیه‌ضخیم به یک استیصال جنون‌آمیز.
حتی وقتی ضربات چول گو به او می‌خورد، حتی‌بیش وقتی با آزمون‌های دیگر روبرو می‌شد، هرگز ناله نمی‌کرد‌کرده یا برای جلو رفتن تردیدی به دل راه نمی‌داد.
حتی زمانی که‌کهنه چون هیانگ هم‌حمله به تته‌پته می‌افتاد!
جوک گوم و سول ران‌ضخیم که از نزدیک او را‌واقعی تماشا کرده بودند، احساس شرم می‌کردند.
از اینکه به‌خاطر جایگاه فعلی‌شان قانع‌سینه‌اش بودند، خجالت می‌کشیدند.
«...فهمیدیم.»
«باشه، انجامش می‌دیم.»
با پاسخ مثبت آن‌ها،باندهای جو گو-ریول با کمی‌نمی‌شد شرمندگی سرش را خم کرد.
«خودم رو می‌سپارم دست شما.»
سه روز‌قبل از اقامتشان در‌اما دروازه ایلهوا می‌گذشت.
در این مدت، جوک گوم و سول‌بدتر ران تمام وقتشان را وقف آموزش به‌نفله جو گو-ریول و شاگردهای دروازه ایلهوا کرده بودند...
اما روششان واقعاً... خاص بود.
«هاف... هاف...'با نـ-نمیشه فقط یه‌همین‌طوری ذره استراحت کنیم؟»
جو گو-ریول در حالی که به‌حمله دستور جوک گوم و سول ران دور‌نظر زمین تمرین می‌دوید، با استیصال التماس می‌کرد.
در این سه روز، حتی‌ضخیم یک حرکت از هنرهای رزمی‌واقعی را هم یاد نگرفته بود.
دویدن، نشست‌فرقه اسبی، دویدن،جراحت‌های نشست اسبی...
مدام او را مجبور می‌کردند دور زمین‌داخل تمرین بدود و می‌گفتند در این مرحله،اما قدرت بدنی مهم‌تر از یادگیری هنرهای رزمی است.
و او تنها‌کهنه کسی نبود که‌حمله این وضعیت را داشت.
شاگردان مجروح دروازه ایلهوا نیز زیر آفتاب سوزان‌نمی‌شد در حال انجام حالت اسب بودند و به‌ریول نظر می‌رسید هر لحظه ممکن است جان بدهند.
اما با‌فرقه وجود این‌جراحت‌های وضعیت اسفناکشان...
«همین الان می‌خوای استراحت کنی؟»
«هنوز خیلی راه داری.»
جوک گوم و سول ران با‌بسته دست‌های به سینه، حتی پلک هم‌شانسشان نمی‌زدند. آن‌ها تمرین را متوقف نکردند.
«یالا! اگه حتی نمی‌تونی‌جراحت‌های اینو تحمل کنی، چطور توقع‌بسته داری هنرهای رزمی یاد بگیری؟»
«قبل از یادگیری هنرهای رزمی،همین‌طوری باید بدنت رو تمرین بدی. اگه‌قبل حتی نمی‌تونی اینو دوام بیاری... هوف.»
سول ران‌قبل سرش را‌فرسوده تکان داد.
حتی این تمرین هم تنها بخش‌بسته کوچکی از چیزی بود که او‌شانسشان از چون هوی دریافت کرده بود.
و با این حال‌جراحت‌های آن‌ها فقط با همین مقدار‌بسته دست و پنجه نرم می‌کردند.
برای او،'با این وضعیت‌نمیشه رقت‌انگیز بود.
«نمی‌خوای قوی‌تر بشی؟»
«خـ-خب، چرا، اما...»
جو گو-ریول مردد شد.
«به جای'با اینکه فقط این‌طوری‌همین‌طوری دور خودمون بدویم...»
'آیا یادگیری‌قبل هنرهای رزمی‌فرسوده مؤثرتر نبود؟'
او بقیه‌سنگینش افکارش را‌باندهای قورت داد.
«فکر می‌کنی‌فرقه یادگیری هنرهای‌جراحت‌های رزمی بهتره؟»
اما سول ران از قبل‌همین‌طوری ذهن او و چیزی که‌نبود نگفته بود را خوانده بود.
البته که خوانده بود. وقتی خودش‌حمله زیر نظر چون هوی تمرین می‌کرد،جوری هر روز همین فکر را می‌کرد.
اما...
«اگه حتی نمی‌تونی این ذره‌سنگینش تمرین رو تحمل کنی، چطور‌بدتر انتظار داری هنرهای رزمی یاد بگیری؟»
او با'با تندی از‌نمیشه پسر انتقاد کرد.
«یادگیری هنرهای رزمی انرژی زیادی مصرف‌حمله می‌کنه. و تو می‌خوای بدون اینکه حتی‌نظر استقامتت رو بالا ببری، اونو یاد بگیری؟»
«این...»
عرق سردی‌فرقه بر پیشانی‌جراحت‌های جو گو-ریول نشست.
«توقع داری بچه‌ای که‌نمیشه حتی نمی‌تونه روی پاش‌ویرانه‌ای وایسه، شروع کنه به دویدن؟»
«...»
جو گو-ریول در برابر‌باندهای حرف سرد سول ران‌نمی‌شد زبانش بند آمده بود.
«حرف زدن رو‌خاطر تموم کن و‌سینه‌اش به دویدن ادامه بده.»
جو گو-ریول در حالی که لبش را‌داخل گاز می‌گرفت، سرش را پایین انداخت و‌اما دوباره شروع به دویدن دور زمین تمرین کرد.
«خواهر کوچک‌تر، یکم زیاده‌روی نکردی؟»
جوک گوم‌سنگینش با لبخندی‌باندهای معذب پرسید.
«ها؟ اون؟»
سول ران پلک زد.
«باید این‌قدر تند حرف بزنی‌اما تا به خودشون بیان. آموزش‌دیوارها نصفه و نیمه چه فایده‌ای داره؟»
«خب، راست میگی...»
«تازه کجاش‌فرقه تند بود؟ خیلی‌سنگینش هم مهربون بودم.»
در حالی که‌وضع این را می‌گفت،رفت مغرور به نظر می‌رسید.
او واقعاً باور‌کهنه داشت که مهربانی‌حمله به خرج داده است.
'...اون کاملاً‌سنگینش تحت تأثیر استاد‌ضخیم ارشد قرار گرفته.'
جوک گوم با دیدن‌جراحت‌های او آهی کشید و‌ضخیم سرش را تکان داد.
'چاره‌ای نیست.'
او به سول ران گفت:
«تو حواست به‌سینه‌اش جو گونگجا باشه.بسته من به بقیه می‌رسم.»
«باشه.»
با پاسخ او،وضع جوک گوم به‌رفت عقب قدم برداشت.
سپس به شاگردانی که‌فرسوده در حالت اسب بودند‌داغانش نزدیک شد و لبخند زد.
«باید خسته شده‌سینه‌اش باشید. بیاید یه‌بسته استراحت کوتاه بکنیم.»
چهره شاگردان روشن شد.
درست زمانی'با که می‌خواستند‌نمیشه روی زمین بیفتند...
«اما نشینید.»
جوک گوم با سردی گفت.
«نمی‌تونیم حداقل بشینیم...»
«فقط برای یه لحظه...»
«پس کلاً‌قبل قید تمرین‌فرسوده رو بزنید.»
جوک گوم با قاطعیت گفت.
«اگه حتی نمی‌تونید اینو تحمل‌سنگینش کنید، چطور انتظار دارید هنرهای‌بدتر رزمی هوآشان رو یاد بگیرید؟»
«...»
چهره شاگردان در هم رفت.
«دنیای رزمی جاییه که هیچ‌وقت نمی‌دونید کی‌بدتر یا کجا بهتون حمله میشه. چطور می‌تونید‌نفله این‌طوری گاردتون رو پایین بیارید؟ می‌خواید بمیرید؟»
جوک گوم مثل آب‌جراحت‌های روان، به راحتی این‌ضخیم حرف‌ها را به زبان آورد.
'خوبه که'با این یکی‌نمیشه یادم موند.'
او کلمات چون هوی‌فرسوده را دقیقاً تکرار کرد و‌کرده سپس با حالتی سخاوتمندانه افزود:
«با این حال، بهتون‌باندهای یک ربع استراحت میدم.نمی‌شد برید یکم آب بخورید.»
این یک امتیاز بزرگ بود.
وقتی با چون هوی تمرین می‌کردند،رفت حتی به آن‌ها زمان برای آب خوردن‌فرسوده هم داده نمی‌شد، چه برسد به استراحت.
اما یک ربع استراحت؟
'این خود بهشته!'
جوک گوم‌فرقه با رضایت‌جراحت‌های لبخند زد.
«فـ-فقط یک ربع؟»
اما برخلاف افکار‌کهنه او، شاگردان با‌حمله ترس عقب کشیدند.
'فقط یک ربع؟'
'می‌خوان ما رو بکشن؟'
کدام فرقه شما را مجبور می‌کند‌رفت یک ساعت تمام در حالت اسب‌کهنه بمانید و فقط یک ربع استراحت می‌دهد؟
این بیشتر‌قبل شکنجه بود‌فرسوده تا تمرین.
'حتماً خیلی‌سنگینش از استراحت‌باندهای کردن خوششون میاد.'
جوک گوم که واکنش آن‌ها‌سنگینش را اشتباه متوجه شده بود،بدتر با لبخندی حاکی از رضایت گفت:
«پس از این‌وضع به بعد، استراحت‌ها‌رفت فقط یک ربعه.»
او اصلاً‌قبل روحش هم‌فرسوده خبر نداشت.
که این فقط سول ران نبود که‌بدتر تحت تأثیر چون هوی قرار گرفته بود،نفله بلکه خودش هم به همان روز افتاده بود.
«آآآخ!»
«هاف، هاف.'با به من‌نمیشه رحم کنید...»
در حالی که صدای نفس‌نفس زدن‌های‌حمله سنگین و ناله‌های جو گو-ریول و‌جوری شاگردان در زمین تمرین طنین‌انداز می‌شد...
«هااااام...»
مسبب تمام این بدبختی‌ها، یعنی‌سنگینش چون هوی، روی تختی دراز‌بدتر کشیده بود و خمیازه می‌کشید.
'همم. باید یکم بیشتر‌نمیشه بمونم. به نظر می‌رسه‌ویرانه‌ای چند روز دیگه کار داره.'
وضعیت دروازه‌قبل ایلهوا اصلاً‌فرسوده خوب نبود.
رهبر فرقه جو سونگ هنوز در‌بسته حال بهبودی از جراحاتش بود و‌شانسشان تعداد شاگردان هم خیلی کم بود.
او باید حداقل آن‌ها‌جراحت‌های را به سطح مشخصی می‌رساند‌بسته که این کار زمان می‌برد.
«خب، اگه جواب نداد،نمیشه یه کتابچه راهنمای مخفی می‌ندازم‌بیش جلوشون و می‌زنم به چاک.»
چون هوی‌قبل با بی‌خیالی‌فرسوده حرف می‌زد.
درست بود که داشت کمک‌ضخیم می‌کرد، اما این چیزی نبود‌واقعی که مطلقاً مجبور به انجامش باشد.
او از قبل به راهی برای جیم‌باندهای شدن در وسط کار فکر کرده بود. پشت‌شانسشان سرش را خاراند و از جایش بلند شد.
'اومدن.'
چون هوی با نگاهی به بیرون‌حمله از پنجره، دو شمشیری که کنارش بود‌نظر را برداشت و قدم به بیرون گذاشت.
«محافظان شمشیر شکوفه آلو، هاه...»
در فاصله‌ای دور، مرد جوانی در حالی‌باندهای که حضورش را پنهان کرده بود، دروازه‌تنها ایلهوا را زیر نظر داشت. چشمانش تیز شد.
'کی فکرش رو می‌کرد که هوآشان با قلعه‌ویرانه‌ای سوهونگ دست به یکی کنه تا دروازه بید‌اخیر شبح و تالار ببر سیاه رو پایین بکشه...'
مرد جوان که یکی از شاگردان دروازه‌اخیر ده شب بود، نمی‌توانست چیزی که در‌می‌رسیدند حال رخ دادن بود را باور کند.
دروازه بید شبح با‌باندهای حمایت دروازه ده شب‌نمی‌شد به سرعت رشد کرده بود.
و تالار ببر سیاه؟
حتی جنگل سبز هم‌نمیشه برایشان بودجه تأمین کرده‌ویرانه‌ای و متخصصانی را فرستاده بود.
او فکر می‌کرد یونان‌فرسوده به میدان نبرد بین‌داغانش این دو تبدیل خواهد شد.
'اما هر دو سقوط کردن.'
این نتیجه‌ای بود‌خاطر که او اصلاً‌سینه‌اش انتظارش را نداشت.
«نقشه کاملاً به باد رفت. قرار بود‌داخل یونان رو از طریق دروازه بید شبح‌اما بگیریم و از اونجا گسترش پیدا کنیم...»
«خب بعدش چی؟»
«معلومه، می‌خواستیم شانشی رو بگیریم—هوپ!»
شاگرد ده شب که‌جراحت‌های از این سؤال جا‌ضخیم خورده بود، به عقب پرید.
درست در همان جایی که او‌رفت ایستاده بود، یک تائویست جوان با‌کهنه دستانی گره‌کرده در پشتش ایستاده بود.
«تـ-تو دیگه کی هستی؟»
تائویست جوان،سنگینش چون هوی،باندهای پوزخندی زد.
«حالا مثلاً‌فرقه با فهمیدنش می‌خوای‌سنگینش چه غلطی بکنی؟»
«ما می‌دونیم تو کی—»
شاگرد سعی‌قبل کرد فریاد‌فرسوده بزند، اما...
چاک!
صدای مورمورکننده‌ای به صدا درآمد.
شاگرد با وحشت به پایین‌همین‌طوری نگاه کرد و شمشیری را دید‌قبل که در سینه‌اش فرو رفته بود.
«کـ-کی... سرفه!»
در حالی که خون سرفه می‌کرد، بدنش‌بدتر به آرامی قدرتش را از دست داد‌نفله و به سمت چون هوی خم شد.
«چقدر رو اعصابی.»
چون هوی جسد در حال سقوط را‌داخل گرفت و با یک حرکت بی‌تفاوت، آن‌اما را به داخل رودخانه‌ی نزدیک پرتاب کرد.
شالاپ...
چون هوی در حالی که‌ضخیم دور شدن جسد در جریان آب‌تنها را تماشا می‌کرد، روی پاشنه چرخید.
«نمیشه همه‌شون‌فرقه یه جا‌جراحت‌های با هم بیان؟»