چپتر 48: فصل ۴۸
0شواش!
«سرفه... آخ...»
پس از بریدن رزمی‌کاری که به سمتش حمله‌ور‌انگار شده بود، ها وو-جین جای دستش را روی‌فاصله‌ای شمشیر محکم کرد و ابروهایش را در هم کشید.
«هنوز این‌همه موندن؟»
تا الان باید ده‌ها نفر از آن‌ها را از دم‌فقط تیغ گذرانده باشد. با این حال، تعداد دشمنان پیش رویش هیچ‌باوقار نشانه‌ای از کاهش نداشت. قفسه سینه‌اش از کلافگی سنگین شده بود.
درست در همان لحظه—
«به‌به، چه خبره اینجا.»
صدایی سبک و‌فاصله‌ای بی‌خیال از بالا‌تکنیک به گوش رسید.
«با این‌همه سر و صدا، فکر کردم اتحاد‌فکرشو رزمی حمله کرده. کی فکرشو می‌کرد فقط سه‌فراز نفر دارن این‌طوری گرد و خاک به پا می‌کنن.»
بر فراز دروازه، مردی میان‌سال با‌لحظه‌ای ظاهری باوقار ایستاده بود، در حالی‌انگار که نور ماه از پشت سرش می‌تابید.
«ا-ارباب شمال!»
چشمان ها‌زدن وو-جین کمی سرد‌جانگی و سخت شد.
«ارباب شمال؟ پس‌کردم این مرد باید همون‌کرده شبح شمشیر شکسته باشه!»
همان لحظه که کسی فریاد‌نمی‌شید زد «ارباب شمال»، ها وو-جین‌شدت به هویت مرد پی برد.
شبح شمشیر شکسته رو‌زمین به رزمی‌کاران گفت: «احمق‌های‌انگار رقت‌انگیز. شماها حریف اینا نمی‌شید.»
لحظه‌ای که شبح‌فاصله‌ای شمشیر شکسته به‌تکنیک آرامی از زمین پرید—
«...!»
چشمان ها‌شماها وو-جین به‌اینا شدت لرزید.
انگار که سایه‌اش کش آمده باشد، قامت مرد‌انگار ناگهان طولانی شد و در یک چشم به‌فاصله‌ای هم زدن، فاصله‌ای پنج جانگی را طی کرد.
«چه تکنیک حرکتی عجیب‌پنج و حیرت‌انگیزی. این همون‌عجیب قدم توهم فرقه شمشیر بی‌رقیبه؟»
چهره ها‌فکر وو-جین کمی‌اتحاد در هم رفت.
شبح شمشیر شکسته دقیقاً‌اینا یک قدم دورتر از‌زمین برد شمشیر او ایستاده بود.
همه این‌ها‌لحظه‌ای تنها در یک‌پرید— نفس اتفاق افتاد.
«فکر اینکه چهار جوخه کامل قلعه شبح سفید فقط‌حیرت‌انگیزی به دست سه نفر نابود شدن... حتی اگه الانم‌همه قضیه رو جمع کنیم، این ننگ تا مدت‌ها پاک نمی‌شه.»
چشمان شبح‌فکر شمشیر شکسته‌اتحاد تنگ شد.
«حالا که کار به اینجا کشیده، باید‌آرامی دست و پاهاتون رو تیکه تیکه کنم‌آمده و بکشمتون تا شاید دلم یکم خنک بشه.»
لحظه‌ای که حرفش تمام شد—
ووش! ووش!
ده سایه در اطراف ها‌رزمی وو-جین ظاهر شدند و شمشیرهایشان‌فقط را به صورت افقی تاب دادند.
شواش!
ها وو-جین به سرعت بدنش را چرخاند،لرزید از برش‌های تیزی که از هر طرف‌چشم می‌آمدند جاخالی داد و همزمان ضدحمله زد.
جرنگ! جرنگ!
جرقه‌ها در‌فکر اطراف ها وو-جین‌رزمی به پرواز درآمدند.
لحظاتی بعد، هشت‌حریف مهاجم به عقب‌لحظه‌ای پریدند و فاصله گرفتند.
چهره شبح‌لحظه‌ای شمشیر شکسته تعجب‌پرید— را نشان داد.
«شگفت‌انگیزه. تا حالا کمتر از‌جانگی ده نفر تونستن حمله ترکیبی‌قدم جوخه قطع‌کننده دست رو دفع کنن.»
ها وو-جین‌فکر لبش را‌اتحاد گاز گرفت.
چک—
ردی از خون از روی گونه‌اش‌شدت پایین چکید؛ زخمی بر اثر تیغه‌ای که‌طولانی نتوانسته بود کاملاً از آن جاخالی دهد.
چک، چک.
بی‌دلیل نبود که به آن‌ها جوخه قطع‌کننده دست می‌گفتند،می‌کرد یکی از سه جوخه شبح سفید. هر هشت نفرشان‌مردی شمشیرهای خود را با مهارت خارق‌العاده‌ای به کار می‌گرفتند.
«اینکه بخوام همزمان هم با جوخه‌لحظه‌ای قطع‌کننده دست و هم با شبح‌انگار شمشیر شکسته تنهایی بجنگم... خیلی سخته...»
«تو باید‌لحظه‌ای شبح شمشیر‌زمین شکسته باشی.»
صدایی آشنا‌زدن از کنارش‌پنج به گوش رسید.
«ارشد؟»
ها وو-جین برگشت و هیون‌نمی‌شید دو را دید که مانند‌شدت یک روح در کنارش ایستاده بود.
چهره‌ای بود که تا به‌پرید— حال از او ندیده بود—چهره‌ای‌آمده که در خشم غرق شده بود.
«...چه هاله ترسناکی.»
برای اولین بار، حالت‌اتحاد چهره شبح شمشیر شکسته‌فکرشو جدی و سخت شد.
هاله‌ای که هیون دو اکنون از خود ساطع می‌کرد،پرید— با آنچه در زمان رویارویی تن به تن با‌چشم ارباب قلعه شبح سفید حس کرده بود، برابری می‌کرد.
«جوخه قطع‌کننده دست.»
با فرمان او، جوخه‌پنج آماده شد تا در‌عجیب هر لحظه حمله کند.
«حمله.»
در یک چشم‌حریف به هم زدن،لحظه‌ای آن‌ها پراکنده شدند.
ووش— ووش—
ها وو-جین به‌فاصله‌ای سرعت محیط اطراف‌تکنیک را از نظر گذراند.
تکنیک حرکتی آن‌ها چنان سبک و سریع‌کرده بود که صدای تکان خوردن آستین‌هایشان در‌خاک باد، مدت‌ها پس از جابه‌جایی‌شان به گوش می‌رسید.
هیون دو‌شماها با غضب به‌نمی‌شید آن‌ها خیره شد.
او می‌توانست همه‌چیز را به وضوح‌شدت ببیند—اینکه جوخه قطع‌کننده دست چگونه حرکت‌ناگهان می‌کردند و چگونه شمشیرهایشان را تاب می‌دادند.
هیون دو‌زدن نیروی درونی خود‌جانگی را منفجر کرد.
ووووش!
با هجوم طوفان انرژی به سمتشان،لحظه‌ای اعضای جوخه قطع‌کننده دست به خود لرزیدند.سایه‌اش در همان لحظه، هیون دو ناپدید شد.
«...!»
با ناپدید شدن بی‌رد‌پنج و نشان او، جوخه غافلگیرشده‌حیرت‌انگیزی حواس خود را متمرکز کردند.
«هوپ!»
عضوی که در منتهی‌الیه سمت چپ قرار‌آرامی داشت، با شنیدن صدای شکافته شدن باد از‌قامت کنار گوشش، به سرعت به عقب خم شد.
قیچ.
موهای بریده‌شده‌اش روی زمین افتاد.
عضو جوخه با دیدن‌اتحاد توده موها، لرزشی سرد‌فکرشو در ستون فقراتش احساس کرد.
«چـ-چه شمشیر وحشتناک سریعی!»
تیغه تیزی که برای کسری‌پرید— از ثانیه دیده بود، آن‌قدر سریع‌قامت بود که تار به نظر می‌رسید.
اما این پایان کار نبود.
با شنیدن صدای‌کردم برشی از پشت سرش،کرده جا خورد و برگشت.
در آن لحظه، تیغه‌ای به‌نمی‌شید سفیدی خالص تمام دیدش را‌شدت پر کرد و هوشیاری‌اش محو شد.
شواش!
هیون دو در حالی که شکافته شدن‌حرکتی سر عضو جوخه را تماشا می‌کرد، نگاه سردش‌رفت را روی اعضای باقی‌مانده جوخه قطع‌کننده دست چرخاند.
«امروز، بالاخره‌فکر انتقام جوان‌ترین‌اتحاد شاگردمون رو می‌گیرم.»
صدایش که گویی در حال‌نمی‌شید جویدن گوشت بود، مملو از‌شدت نیت قتلی غیرقابل توصیف بود.
اعضای جوخه که نمی‌توانستند باور کنند چنین‌لرزید هاله‌ای از یک تائوئیست ساطع شود، با‌چشم تلاقی نگاهشان با او به لرزه افتادند.
تق.
این بار،فکر هیون دو‌اتحاد اول حرکت کرد.
او پشت سر یکی از اعضای‌لحظه‌ای جوخه ظاهر شد و شمشیرش را‌انگار تاب داد تا گردنش را قطع کند.
جرنگ!
کسی ضربه را دفع کرد.
شبح شمشیر شکسته،کردم با چشمانی تیزبین، فوراً‌کرده شمشیرش را کشیده بود.
«...من حریفت می‌شم.»
با صدایی واضح، شمشیری‌زمین که کشیده بود به‌انگار شکلی خطرناک در دستش درخشید.
«می‌گن تکنیک شمشیر شکوفه آلو فرقه‌تکنیک هوآشان، بوی شکوفه‌های آلو رو پخش‌فرقه می‌کنه و باعث شکفتن گل‌ها میشه.»
او دستش را حرکت داد.
«همیشه دلم‌شماها می‌خواست ببینمش.اینا الان بهترین فرصته.»
در آن لحظه، انرژی شمشیر‌پرید— به شکل هلالی از تیغه‌اش‌آمده به سمت هیون دو فوران کرد.
ووووش!
این تکنیک شمشیر ممنوعه، طومار شمشیر شکسته‌کرده بود که به دلیل خطرناکی‌اش، نسل‌ها توسط رهبر‌می‌کنن فرقه شمشیر بی‌رقیب مهر و موم شده بود.
بوم!
موج شوک‌لحظه‌ای در تمام‌زمین جهات منفجر شد.
طوفان گرد و غبار قلعه شبح سفید‌حرکتی را درنوردید و حتی ها وو-جین را که‌رفت فاصله‌اش را حفظ کرده بود، در بر گرفت.
«آخ!»
ها وو-جین که با این طوفان شدید‌آرامی پر از انرژی برنده برخورد کرده بود، تلوتلوخوران‌قامت به عقب رفت و چشمانش را تنگ کرد.
«اونجا جایی‌لحظه‌ای نیست که من‌پرید— بتونم دخالت کنم.»
ها وو-جین با تماشای هیون دو‌تکنیک که خشم خود را بر سر شبح‌بی‌رقیبه شمشیر شکسته خالی می‌کرد، رویش را برگرداند.
«کاری که‌فکر من باید‌اتحاد بکنم اینه که...»
او شمشیرش را با نیروی درونی انرژی‌آرامی فولادین آسمان صاف آغشته کرد و آن‌آمده را به سمت جوخه قطع‌کننده دست نشانه رفت.
«اینا رو از پا دربیارم!»
چشمانش سخت و مصمم شد.
سپس شمشیرش به آرامی به‌رزمی حرکت درآمد و سی و‌فقط شش شمشیر جهان را نمایان کرد.
فرم سوم:شماها ستارگان پراکنده‌اینا رودخانه آسمانی.
مانند بارش شهاب‌سنگ، نورهای‌زمین زیبای شمشیر بر سر‌انگار جوخه قطع‌کننده دست باریدند.
تق!
اما بی‌دلیل به آن‌ها جوخه قطع‌کننده‌حمله دست نمی‌گفتند. آن‌ها در تمام جهات قدم‌گرد برداشتند و از محدوده تکنیک فرار کردند.
سپس شمشیر‌شماها ها وو-جین‌اینا تغییر کرد.
ووش!
او از قبل فرار آن‌ها را‌تکنیک محاسبه کرده بود. با چرخاندن برش‌فرقه رو به پایین خود در جهت معکوس—
فرم چهارم:فکر جریان معکوس‌اتحاد رودخانه آسمانی!
یکی از اعضای در حال فرار‌لحظه‌ای جوخه با برش رو به بالا مورد‌سایه‌اش اصابت قرار گرفت و قفسه سینه‌اش شکافت.
«شماره هفت!»
اعضای جوخه‌زدن با وحشت‌پنج فریاد زدند.
اما قفسه سینه عضو سقوط‌کرده از‌حمله قبل دریده شده بود، استخوان‌هایش نمایان‌این‌طوری و امعاء و احشایش بیرون ریخته بود.
«چطور جرئت‌شماها می‌کنی... شماره‌اینا هفت رو بکشی!»
چشمانشان پر‌لحظه‌ای از نیت‌زمین قتل شد.
انرژی شمشیر آمیخته با هاله مرگبار‌تکنیک از تیغه‌هایشان برخاست، در حالی که‌فرقه تکنیک‌های شمشیرزنی وحشیانه‌ای را به نمایش گذاشتند.
ووش— ووش—
به عنوان یک واحد‌اینا زبده، مهارت شمشیرزنی آن‌ها‌زمین در بالاترین سطح ممکن بود.
اما حریف آن‌ها کسی نبود جز ها‌لرزید وو-جین، کسی که همه باور داشتند شمشیر‌چشم اول بعدی فرقه انتهای جنوبی خواهد بود.
باید زودتر تمومش کنم.
ها وو-جین شمشیرش را محکم در دست‌کرده فشرد و سه حرکت شمشیر را پشت‌خاک سر هم و با سرعت رها کرد.
امواج خروشان رودخانه آسمانی،اینا دست‌نوشته پرنده رودخانه آسمانی، و‌پرید— در نهایت، ستارگان رودخانه آسمانی.
سه تکنیک نهایی قدرتمند و‌پرید— برق‌آسا با هم ترکیب شدند‌آمده و دشمنان را از پا درآوردند.
در حالی‌زدن که ها وو-جین‌جانگی با شمشیرش می‌رقصید—
سلاااش!
«آرغ!»
در میان خونی که به‌پرید— آسمان فواره می‌زد، شبح شمشیر‌آمده شکسته تلوتلو خورد و عقب‌نشینی کرد.
وضعیتش افتضاح بود.
لباس‌هایش تکه‌تکه شده بودند‌اتحاد و زخم‌های عمیق شمشیر‌فکرشو روی بدنش خودنمایی می‌کرد.
«پس این همون تکنیک شمشیر فرقه‌لحظه‌ای شمشیر بی‌رقیبه که برای به دست آوردنش‌سایه‌اش خطر مجازات الهی رو به جون خریدی؟»
ابروهای شبح‌لحظه‌ای شمشیر شکسته در‌پرید— هم گره خورد.
یعنی در سطح منه؟
با به یاد‌کردم آوردن حرف‌های استراتژیستش، عرق‌کرده از پیشانی‌اش سرازیر شد.
کفی دستش که شمشیر‌اینا را گرفته بود، غرق‌زمین در عرق شده بود.
حالت پر از اعتماد به نفسی که‌لرزید تا همین چند لحظه پیش داشت، کاملاً‌چشم محو شده بود. لبش را گاز گرفت.
چه مزخرفی!
حریفش به وضوح برتر بود.
نه فقط در‌حریف حد یک یا‌لحظه‌ای دو حرکت—بلکه خیلی بیشتر.
تق!
هیون دو دوباره حمله کرد.
«تقاص سرکشی‌فکر در برابر آسمان‌رزمی رو پس بده.»
«گرر!»
شبح شمشیر شکسته دندان‌هایش را روی هم سایید،انگار شمشیرش را با نیروی درونی پر کرد و یک‌پنج انرژی شمشیر آبی‌رنگ هلالی شکل را رها کرد—موج مهتاب.
بازم این‌زدن تکنیک شمشیر‌پنج عجیب و غریب...
هیون دو مکث کرد.
این انرژی شمشیر از همان ابتدا‌لحظه‌ای روی اعصابش بود. هر بار که‌انگار نزدیک می‌شد، راهش را سد می‌کرد.
جیرینگ!
هیون دو موج مهتاب را‌جانگی به کنار منحرف کرد و شکاف‌توهم بلندی روی زمین به جا گذاشت.
«...لعنتی!»
صورت شبح شمشیر‌حریف شکسته از روی‌لحظه‌ای ناامیدی در هم رفت.
او در طول‌آرامی این دوئل بارها با‌لرزید مرگ روبرو شده بود.
فقط به لطف تکنیک مخفی عالی،تکنیک طومار شمشیر شکسته، توانسته بود به‌فرقه سختی جان سالم به در ببرد.
اما حتی آن‌کردم هم به حد‌حمله نصاب خود رسیده بود.
نصف نیروی‌شماها درونی‌ام از‌اینا دست رفته.
این نقص‌لحظه‌ای بزرگ موج‌زمین مهتاب بود.
با وجود اینکه اجازه می‌داد انرژی شمشیر با‌عجیب حداقل دستاورد رزمی آزاد شود، اما مصرف نیروی‌دقیقاً درونی آن با هیچ تکنیک دیگری قابل مقایسه نبود.
چاره دیگه‌ای ندارم. این‌اتحاد رو برای خدای مرگ‌فکرشو سفید نگه داشته بودم...
در نهایت، شبح شمشیر‌اینا شکسته تکنیک نهایی و‌زمین پنهان خود را آماده کرد.
نیروی درونی‌اش‌لحظه‌ای فوران کرد و‌پرید— دور بدنش پیچید.
از شمشیرش، حرارت به‌پنج لرزه درآمد و رنگ‌های‌عجیب تندی در هوا ذوب شدند.
در میان این‌کردم صحنه مه‌آلود، شمشیرش‌حمله به حرکت درآمد.
فلش!
چندین موج مهتاب به سمت‌پرید— پایین سرازیر شدند و تهدید می‌کردند‌قامت که هیون دو را تکه‌تکه کنند.
«قدرتت رو تحسین می‌کنم.»
شبح شمشیر شکسته با دیدن هیون دو‌کرده که به نظر می‌رسید در برابر ده‌ها موج‌می‌کنن مهتاب یخ زده است، با لبخندی پیروزمندانه گفت.
این بوی... شکوفه آلو؟
ابروهایش پرید.
بوی تند و غلیظ شکوفه‌های‌جانگی آلو بینی‌اش را قلقلک داد و‌توهم حواسش را تحت تأثیر قرار داد.
«همینجا تموم میشه.»
صدای خشکی به گوشش‌اینا خورد و امواج مهتاب با‌پرید— وضعیتی اسفناک در هم شکستند.
«مهتاب آسمان را می‌شکافد...»
ابروهای شبح شمشیر شکسته لرزید.
ده‌ها شکوفه آلو‌کردم شکفتند و او را‌کرده کاملاً در خود بلعیدند.
«غیرممکنه...»
در حالی که لباس‌هایش غرق‌پرید— در خون شده بود، با‌آمده صدای بامی روی زانوهایش افتاد.
هیون دو با نگاهی به شبح شمشیر شکسته‌عجیب که روی زمین افتاده بود، دستی که شمشیر‌دقیقاً را با آن گرفته بود را منقبض کرد.
«پس تمام تکنیک‌کردم شمشیر فرقه شمشیر‌حمله بی‌رقیب همین بود؟»
سرش را تکان داد.
«نه. اینطور نیست.آرامی فرقه کوه هوآشان‌شدت به سادگی قوی‌تره.»
چشمانش با شدت می‌سوخت.
تکنیک شمشیر‌فکر فرقه شمشیر‌اتحاد بی‌رقیب عالی بود.
اما خودش به مراتب قوی‌تر بود‌لحظه‌ای و تکنیک شمشیر شکوفه آلو در‌انگار کوچک‌ترین جزئیات هم چیزی کم نداشت.
پیروزی سخت به دست آمده در‌شدت برابر شبح شمشیر شکسته، او را‌ناگهان پر از اعتماد به نفس کرد.
«خدای مرگ سفید...»
نگاهش به‌فکر سمت قلعه‌اتحاد شبح سفید چرخید.
سپس، رانش رایحه پنهان در یک چشم به‌زمین هم زدن اجرا شد. مناظر با سرعت تار‌ناگهان شدند و طولی نکشید که او به ورودی رسید.
«ارشد هیون دو؟»
ها وو-جین زودتر رسیده بود.
لباس‌هایش در چندین جا به خاطر نبرد‌کرده وحشیانه پاره شده بود و خون روی‌خاک گونه‌اش با خون‌های دیگر لایه لایه شده بود.
«حالت خوبه؟ اگه‌حریف زخم‌هات جدیه، نیازی‌لحظه‌ای نیست دنبالم بیای.»
با حرف‌های هیون دو، ها‌پرید— وو-جین سرش را تکان داد‌آمده و با قاطعیت جواب داد.
«من خوبم.زدن الکی تا‌پنج اینجا نیومدم.»
هیون دو دیگر چیزی نگفت.
او بهتر از هر کسی می‌دانست‌لحظه‌ای که عوض کردن نظر کسی که‌انگار تصمیمش را گرفته، چقدر سخت است.
در عوض، کنار ها‌زمین وو-جین ایستاد و قدمی به‌سایه‌اش سمت قلعه شبح سفید برداشت.
چون هوی اولین‌کردم کسی بود که وارد‌کرده قلعه شبح سفید شد.
در حالی که از‌اینا یک راهروی تاریک و‌زمین بدون نور عبور می‌کرد—
«هنوزم دارین‌لحظه‌ای سعی می‌کنین‌زمین قایم بشین؟»
ناگهان به حرف آمد.
سپس چانه‌اش را بالا‌اتحاد داد و به سقف نگاه‌می‌کرد کرد و هشدار آرامی داد.
«این آخرین شانس‌تونه.»
در همان لحظه، کسانی که‌پرید— برای کمین روی سقف نفس خود‌قامت را حبس کرده بودند، پایین پریدند.
فلش!
آن‌ها مانند طوفان باریدند‌اتحاد و شمشیرهای خود را به‌می‌کرد سمت چون هوی نشانه رفتند.
اما دست‌شماها او زودتر‌اینا حرکت کرد.
در حالی که هوا را می‌شکافت، پنج‌لرزید نور شمشیر ظاهر شد و در یک چشم‌زدن به هم زدن آن‌ها را از پا درآورد.
اسلایس—!
با صدایی مورمورکننده، ده‌ها دست‌رزمی و پا قطع شد و‌فقط خون به همه طرف پاشید.
«خیلی رو مخه.»
مسیری پیش‌لحظه‌ای روی چون‌زمین هوی باز شد.
مسیری از‌زدن میان خون‌پنج و اجساد.
پنج انگشت او آن‌ها‌اتحاد را به دو نیم‌فکرشو کرده و جاده‌ای ساخته بود.
این نتیجه شمشیرزنی‌ای‌حریف بود که با‌لحظه‌ای قلمرو الهی تنه می‌زد.
«بذار ببینم... اون‌طرفه؟»
او دوباره به راه افتاد.
تق—تق—
بعد از‌شماها مدت کوتاهی‌اینا راه رفتن، ایستاد.
تق.
در انتهای راهرو‌فاصله‌ای یک در بزرگ‌تکنیک و باشکوه قرار داشت.
و در دو طرف‌اتحاد در، دو پیرمرد که‌فکرشو شبیه دوقلوها بودند، نگهبانی می‌دادند.
«اوهو.»
چشمان چون هوی هلالی شد.
وقتی به در نزدیک شد—
ووش—
آن دو که مستقیم‌اینا به روبه‌رو خیره شده‌زمین بودند، نگاهشان را پایین آوردند.
بدون هیچ تغییری در حالت چهره‌شان،شدت سرهای خود را کج کردند و‌ناگهان به چشمان چون هوی زل زدند.
سپس به‌زدن آرامی دهان‌پنج باز کردند.
«نمی‌تونی از اینجا رد بشی.»
«نمی‌تونی از اینجا رد بشی.»
صدایشان هماهنگ‌لحظه‌ای با هم‌زمین طنین‌انداز شد.
چون هوی با شنیدن‌پنج صدای آزاردهنده و قلقلک‌آور‌عجیب آن‌ها لب‌هایش را کج کرد.
«که اینطور؟ عالی شد.»
در یک‌شماها لحظه، هاله‌اش‌اینا تغییر کرد.
هوا سنگین شد و‌زمین حضور و فشاری که از‌سایه‌اش خود ساطع می‌کرد، دگرگون گشت.
«...!»
«...!»
آن دو که مثل مجسمه ایستاده بودند،آرامی جا خوردند و سریع شمشیرها و تیغه‌هایی‌آمده که به کمر بسته بودند را چنگ زدند.
«به هر‌لحظه‌ای حال قرار‌زمین بود بکشمتون.»
با حرف چون‌فاصله‌ای هوی، چشمان آن‌ها‌تکنیک با درنده‌خویی درخشید.
همزمان، سلاح‌های‌فکر خود را در‌رزمی قوس‌های وسیعی چرخاندند.
ووووش!
ضربات متقاطع آن‌ها‌آرامی با نیروی درونی‌شدت عظیمی پر شده بود.
ضرباتشان با قدرت‌فاصله‌ای روی سر چون‌تکنیک هوی فرود آمد.
بوم!
کل ساختمان لرزید.
سلاح‌های آن‌ها به‌آرامی زمین برخورد کرد و‌لرزید شکاف عظیمی ایجاد کرد.
آن دو با‌فاصله‌ای دیدن این شکاف عمیق،حرکتی چشمانشان را ریز کردند.
فکر می‌کردند چون‌کردم هوی زیر حمله‌حمله آن‌ها له شده است.
اما او همان‌جا،حریف به همان اندازه آرام‌آرامی و خونسرد ایستاده بود.
«تو کی هستی؟»
«تو کی هستی؟»
صدایشان با‌فکر عصبانیت روی‌اتحاد هم افتاد.
«من؟»
چون هوی که حمله آن‌ها‌پرید— را تنها با یک چرخش‌آمده بدنش جاخالی داده بود، پوزخند زد.
«کسی که‌زدن قراره جونتون‌پنج رو بگیره.»