چپتر 388: نبرد در قله تیان‌ینگ
0قله تیان‌ژو،خود بلندترین قله‌کند کوه وودانگ.
در بالاترین نقطه‌اش، قله طلایی، تائوئیست‌های‌برخلاف فرقه وودانگ که در حال پرورش‌شکسته دائو بودند، با هماهنگی کامل حرکت می‌کردند.
از زمانی که دودمان‌های مختلف تائوئیست پراکنده در سراسر جهان‌همیشه تحت هدایت جانگ سان‌فنگ در کوه وودانگ گرد هم آمده بودند،حقیقت این اولین باری بود که اوضاع تا این حد آشفته می‌شد.
«شاگردان نسل اول، مهمانان‌داره فرقه رو به یه‌زدند جای امن منتقل کنید!»
«شاگردان نسل دوم‌پنهان و سوم، برای‌داره برخورد آماده بشید!»
صداهای مضطرب‌رهبران و شتاب‌زده‌ای رد‌باخبر و بدل می‌شد.
ارشدهای فرقه وودانگ با عجله شاگردانی‌وحشت‌زده را که از زلزله ناگهانی کوه‌حاصل وودانگ وحشت‌زده شده بودند، آرام می‌کردند.
چهره‌های همیشه آرام و خونسردشان که‌وحشت حاصل تسلط بر ذهن از طریق‌ورودشان پرورش بود، کاملاً محو شده بود.
دلیلش این بود‌پنهان که بیشتر آن‌ها‌داره حقیقت را می‌دانستند.
این یک زلزله طبیعی نبود.
به همین دلیل،شاگردانی تنش و اضطرابشان حتی‌شده بیشتر هم شده بود.
غرش!
کوه وودانگ بار دیگر لرزید.
هم‌زمان، نگاه همه‌موک به سمت مرکز‌برخلاف این لرزش‌ها چرخید.
و هیچ‌کس‌عجله نتوانست حیرت خود‌ناگهانی را پنهان کند.
«قله تیان‌ینگ داره...»
«... خـ... خطرناکه!»
شاگردان وودانگ‌رهبران با وحشت‌جزئیات فریاد زدند.
منظره‌ای باورنکردنی بود.
قله تیان‌ینگ که از زمان ورودشان به کوهستان همواره‌منظره‌ای در مه سفید غلیظی پوشیده شده بود، نه تنها‌تنها حالا کاملاً نمایان شده بود، بلکه به شدت می‌لرزید.
در مقابل، رهبران نسل موک که از‌خطرناکه جزئیات قله تیان‌ینگ باخبر بودند، برخلاف شاگردان‌ورودشان عادی، غرق در عرق سرد شده بودند.
«... مانع شکسته شده.»
«یعنی جاودانه‌عجله شمشیر خودش‌زلزله رو نشون داده؟»
انتظار، نگرانی و اضطراب.
در حالی که چند تن از ارشدها‌خطرناکه با چشمانی لرزان و مردد به قله تیان‌ینگ‌کوهستان خیره شده بودند و نمی‌دانستند چه باید بکنند.
«همگی، آرامش‌رهبران خودتون رو‌جزئیات حفظ کنید.»
یک انتقال صدای شش‌گانه که با‌وحشت‌زده انرژی ملایمی آمیخته شده بود، شاگردان‌حاصل لرزان را با گرمی در آغوش گرفت.
بلافاصله پس‌کند از آن،داره نسیم پاکی وزید.
درست زمانی که باد، مانند‌تیان‌ینگ یک نوازش گرم و لطیف،زدند گونه‌های همه را لمس کرد.
ووش—
مه سفید‌عجله کم‌رنگی در هوای‌ناگهانی خالی شکل گرفت.
هاله‌ای ملایم،کند اما در‌داره عین حال مرموز.
فضای ملتهب فوراً آرام شد.
هم‌زمان، تمام کسانی که آنجا‌باخبر جمع شده بودند، با احترام‌سرد دست‌هایشان را به هم گره زدند.
در حالی که همه تعظیم‌ناگهانی محترمانه‌ای می‌کردند، یک تائوئیست پیر‌همیشه بر فراز مه ظاهر شد.
او رهبر‌کند فرقه وودانگ، جاودانه‌خطرناکه موک یوپ بود.
جاودانه موک یوپ، که ظاهرش تقریباً به طور کامل با‌زدند جاودانه‌هایی که در دنیای فانی از آن‌ها یاد می‌شد مطابقت داشت،حالا قدمی به جلو برداشت و به سبکی یک پروانه فرود آمد.
حرکتی روان،رهبران اما در‌جزئیات عین حال ساده.
بدن او که در حال اجرای تکنیک مخفی‌آرام فرقه وودانگ، یعنی هنر قدم زدن روی ابر‌کاملاً بود، تجسم خود راز و رمز به نظر می‌رسید.
به زودی، جاودانه موک یوپ با قامتی صاف روی زمین‌باورنکردنی ایستاد، با چشمانی که نور ضعیفی از خود ساطع می‌کردند‌نمایان به شاگردان فرقه وودانگ نگاه کرد و لب به سخن گشود.
«ارشدها، مهمانان و شاگردان رو‌تیان‌ینگ راهنمایی کنید و برای مدتی‌زدند کوه اصلی رو ترک کنید.»
ارشدها از‌رهبران دستور رهبر‌جزئیات فرقه یکه خوردند.
اما طولی نکشید که شاگردان گیج و سردرگم را که‌همیشه نمی‌دانستند چه اتفاقی در حال رخ دادن است هدایت کردند، مهمانان‌حقیقت باقی‌مانده در کوه را جمع کرده و آنجا را ترک کردند.
خیلی زود،کند تنها چند‌داره نفر باقی ماندند.
جاودانه موک‌خود یوپ و‌کند استادان هشت قصر.
آن‌ها رهبران فرقه وودانگ بودند.
آن‌ها بدون اینکه گارد خود را پایین‌شده بیاورند، به قله تیان‌ینگ که پی‌درپی صدای‌ذهن انفجار از آن به گوش می‌رسید، چشم دوختند.
برخی از آن‌ها در لحظه‌ای،خطرناکه به طور غریزی دست‌هایشان را‌باورنکردنی روی قبضه شمشیرهایشان گذاشته بودند.
تنش آن‌ها‌خود تا این‌کند حد بالا بود.
«چه کار‌رهبران باید بکنیم،جزئیات رهبر فرقه؟»
صدای پیری پرسید.
سؤال برادر ارشد جاودانه موک‌خطرناکه یوپ، یعنی جاودانه موک هیون،باورنکردنی معانی زیادی در خود پنهان داشت.
چه کسی‌خود در آن قله‌تیان‌ینگ تیان‌ینگ اقامت داشت؟
جاودانه شمشیر وودانگ.
یک متخصص عالی‌رتبه که در تاریخ طولانی فرقه وودانگ به‌همیشه عنوان کسی شناخته می‌شد که بیشترین شباهت و نزدیکی را به‌حقیقت جانگ سان‌فنگ داشت و قلمرو خدای رزمی را پایه‌گذاری کرده بود.
اگر او که دهه‌ها پیش وارد انزوا شده‌زدند بود، دوباره ظاهر می‌شد، باید موقعیتی می‌بود که فرقه‌پوشیده وودانگ با آغوش باز از او استقبال کند، اما...
نسل موک که تاریخچه مخفی پیرامون‌داره جاودانه شمشیر وودانگ را به خوبی‌باورنکردنی می‌دانستند، چاره‌ای جز مضطرب شدن نداشتند.
«جاودانه شمشیر لقب‌موک افتخاری رزمی خودش‌برخلاف رو رها کرده.»
این موضوعی بود‌شاگردانی که دنیا از‌وحشت‌زده آن بی‌خبر بود.
چطور می‌توانستند بدانند؟
رها کردن لقب‌پنهان افتخاری رزمی، مترادف با‌خطرناکه ترک فرقه وودانگ بود.
«نباید بریم و ببینیم؟»
جاودانه موک یوپ در‌زلزله حالی که به قله تیان‌ینگ‌چهره‌های نگاه می‌کرد، این را گفت.
رابطه بین جاودانه‌تیان‌ینگ شمشیر و فرقه‌وحشت وودانگ پیچیده بود.
جاودانه شمشیر‌خود وودانگ که‌کند آرزوی رفتن داشت.
فرقه وودانگ که‌موک می‌خواست هر طور شده‌عادی او را نگه دارد.
رابطه آن‌ها از زمانی که عصر نه‌شده استان و سه قلمرو آغاز شده بود،ذهن به هم گره خورده و پیچیده شده بود.
پس از این صحبت‌داره آرام، بدن جاودانه موک‌زدند یوپ در هوا شناور شد.
بدن او با اجرای هنر بدن ابر روان،وحشت مانند یک جاودانه به جلو حرکت کرد و‌همواره استادان هشت قصر نیز به دنبالش راه افتادند.
کااانگ!
جرقه‌های درخشانی‌کند به هر‌داره سو پراکنده شد.
شمشیر باستانی سونگ‌مون و شمشیر ماه شکوفه‌خطرناکه که نور قرمزی از خود ساطع می‌کرد،ورودشان با مهارت تمام به هم برخورد کردند.
یک برخورد، سپس‌موک دو برخورد، و‌برخلاف بعد برخوردهای بی‌شمار دیگر.
هرچه شمشیرها بیشتر به هم‌ناگهانی برخورد می‌کردند، گوشه‌های لب چون هوی‌خونسردشان بیشتر به سمت بالا کشیده می‌شد.
جرررنگ!
از پس‌لرزه نیرویی که در دستش‌داره می‌پیچید و قبضه ماه شکوفه را می‌فشرد،زمان حس لذت‌بخشی تمام وجودش را فرا گرفت.
دستش مورمور می‌شد.
وقتی کسی به تکنیک‌های شمشیر وودانگ فکر‌شده می‌کرد، معمولاً اصول ضربه زدن پس از حریف‌طریق و غلبه نرمی بر سختی به ذهنش می‌رسید.
اینکه با‌کند نرمی، قدرت را‌خطرناکه مطیع خود کنی.
این همان شمشیری‌پنهان بود که وودانگ‌داره به دنبالش بود.
اما جاودانه شمشیر‌موک وودانگ که در برابرش‌عادی ایستاده بود، فرق داشت.
ضربه زدن بعد‌شاگردانی از حریف؟ غلبه‌وحشت‌زده نرمی بر سختی؟
پیرمرد اصلاً خودش‌تیان‌ینگ رو درگیر این‌وحشت خزعبلات نکرده بود.
استبداد، توهم، قدرت، جریان.
به نظر می‌رسید که شمشیرش را بدون هیچ محاسبه‌ای‌عرق و کاملاً تصادفی تاب می‌دهد، اما در دستان او، این‌انتظار حرکات به یک تکنیک شمشیر بی‌نقص و متعالی تبدیل می‌شد.
این یعنی او مرزهای فرم و قالب‌شده را در هم شکسته بود؛ یعنی خودش،ذهن هم شمشیر بود و هم تکنیک شمشیر.
«پس بالاخره‌کند شمشیر رو‌داره به کمال رسونده.»
درست در لحظه‌ای که داشت هنرهای‌داره رزمی پیرمرد را ارزیابی می‌کرد، شمشیر‌باورنکردنی باستانی سونگ‌مون ناگهان برشی ایجاد کرد.
از تیغه‌ای که به صورت‌باخبر مورب می‌شکافت، انرژی قدرتمندی به‌سرد شکل امواجی خروشان ساطع شد.
تیغه لرزید و فریاد کشید.
درست زمانی که شمشیر باستانی سونگ‌مون در آستانه‌زدند رسیدن به او بود، با صدای تیز شمشیر که‌پوشیده انگار می‌خواست پرده گوشش را پاره کند همراه شد.
آستین چون‌خود هوی در‌کند هوا تکان خورد.
کواااانگ!
بلافاصله پس از‌شاگردانی آن، موج انفجار‌وحشت‌زده قدرتمندی فوران کرد.
ماه شکوفه که در لحظه‌ای بالا آمده‌فریاد بود، ضربه شمشیر باستانی سونگ‌مون را که‌همواره امواج انرژی ساطع می‌کرد، مسدود کرده بود.
موج انرژی حاصل‌پنهان از این برخورد به‌خطرناکه تمام جهات پخش شد.
گیاهان اطراف در یک چشم به هم‌عادی زدن با خاک یکسان شدند و آب رودخانه‌شمشیر به هر سو پاشید و به هوا رفت.
تررررک!
شکاف‌های روی‌کند قله تیان‌ینگ‌داره عمیق‌تر شد.
به خاطر برخورد دو متخصص عالی‌رتبه که به بالاترین قلمرو دست‌منظره‌ای یافته بودند، حتی قله تیان‌ینگ که هزاران سال پابرجا مانده بود،نمایان به نظر می‌رسید دیگر توان تحمل ندارد و در آستانه فروپاشی است.
«خیلی وقته که‌موک قلبم این‌طوری به‌برخلاف تپش نیفتاده بود.»
صدای جاودانه شمشیر وودانگ لرزید.
انرژی هنر الهی تایجی در‌خطرناکه صدایش آمیخته شده بود و‌باورنکردنی لبخندی نفس‌گیر روی لب‌هایش شکل گرفت.
ناگهان، موجی از‌پنهان انرژی در دست‌داره چپش جمع شد.
سیاه و سفید.
یین و یانگ.
جاودانه شمشیر وودانگ در یک لحظه این‌فریاد انرژی‌های متضاد را به هم گره زد،همواره آن‌ها را یکی کرد و دایره‌ای کشید.
این همان تایجی بود.
بلافاصله پس از آن،جزئیات جاودانه شمشیر وودانگ دست‌غرق چپش را دراز کرد.
ضربه‌ای که دقیقاً‌شاگردانی در همان لحظه‌وحشت‌زده برخورد شمشیرهایشان وارد شد.
کف دست چروکیده پیرمرد که‌خطرناکه حاوی انرژی فوق‌العاده قدرتمندی بود، محکم‌زمان به شکم چون هوی کوبیده شد.
ججنگ!
با صدایی مهیب شبیه به‌باخبر پاره شدن یک طبل، بدن‌سرد چون هوی ناگهان به هوا برخاست.
درست در لحظه‌ای که کف دست به‌شده شکمش برخورد کرد، فوراً به عقب پریده‌ذهن بود تا اثر ضربه را خنثی کند.
«اگه این‌کند ضربه رو‌داره مستقیم می‌خوردم...»
تصویرِ در هم پیچیده شدنِ تمام امعا‌خطرناکه و احشایش از ذهنش عبور کرد و‌ورودشان هم‌زمان، نگاه چون هوی عمیق‌تر و برنده‌تر شد.
درست در همان لحظه.
«حالا سعی‌عجله کن از این‌ناگهانی هم جاخالی بدی.»
صدایی مرموز‌کند در ذهنش‌داره طنین‌انداز شد.
هم‌زمان، چون‌خود هوی بدنش را‌تیان‌ینگ به عقب کشید.
این حرکتی بود‌موک که از یک‌برخلاف هشدار غریزی نشئت می‌گرفت.
سووویش!
تیغه‌ای برنده درست از جلوی‌خطرناکه بینی‌اش عبور کرد و چتری‌های‌باورنکردنی مویش به تمیزی بریده شد.
چون هوی هر دو دستش را‌داره روی زمین گذاشت و چرخید، و‌باورنکردنی بدنش را به سمت عقب دوران داد.
پس از حدود سه‌جزئیات ژانگ عقب‌نشینی، چون هوی‌غرق فوراً بدنش را صاف کرد.
سپس دستش را‌شاگردانی بالا آورد و با‌شده موهای بریده‌شده‌اش بازی کرد.
«...عجب تیزیِ مسخره‌ای، نه؟»
در حالی که چون هوی موهای‌داره قطع‌شده‌اش را لمس می‌کرد، گوشه‌های لبش‌باورنکردنی به آرامی به سمت بالا کج شد.
با لبخندی‌رهبران درنده، نیروی درونی‌اش‌باخبر را بیدار کرد.
انرژی شفاف هنر الهی شکوفه آلو، که می‌توانست با غرور‌همیشه ادعا کند خالص‌ترین انرژی در زیر آسمان است، از تمام بدنش‌حقیقت برخاست و به سرعت شمشیر ماه شکوفه را در بر گرفت.
ووووونگ—
شمشیر ماه‌خود شکوفه فریادی‌کند عمیق سر داد.
چون هوی و‌موک جاودانه شمشیر وودانگ‌برخلاف به یکدیگر خیره شدند.
هر لحظه‌عجله ممکن بود‌زلزله ضربه‌ای حواله کنند.
اما به جای‌تیان‌ینگ آغاز حمله، در‌وحشت حال ارزیابی یکدیگر بودند.
هوای جریان‌یافته میان آن‌ها‌کند سنگین شد و تراکم‌وحشت انرژی‌شان به کلی تغییر کرد.
خدای رزمی.
فراتر از آسمان‌ها.
نبرد کسانی که‌تیان‌ینگ به بالاترین قلمرو‌وحشت دست یافته بودند.
انرژی پراکنده‌شده از آن‌ها در‌تیان‌ینگ هوا با هم برخورد می‌کرد و‌منظره‌ای منظره اطراف را در هم می‌شکست.
تنها به اندازه‌موک یک نفس طول کشید‌عادی تا تغییری رخ دهد.
برای دیگران، این لحظه‌ای بسیار کوتاه بود... اما‌آرام برای این دو که وارد قلمرو لحظه‌ها شده بودند،محو پس از گذشت ابدیتی طولانی، چون هوی حرکت کرد.
فرم بدن چون‌تیان‌ینگ هوی به رگه‌ای‌وحشت از نور تبدیل شد.
رانش رایحه پنهان،پنهان که به نهایت‌داره خود رسیده بود.
تکنیک حرکتی که تنها رایحه‌ای از خود به‌غرق جا می‌گذاشت، در یک چشم به هم زدن‌خودش فاصله با جاودانه شمشیر وودانگ را پاک کرد.
کواژیک!
با تاخیر، نقطه‌ای که چون هوی در‌فریاد آن ایستاده بود منفجر شد و ابری‌همواره از گرد و غبار به هوا برخاست.
در میان آن همه هیاهو،تیان‌ینگ چون هوی شمشیر ماه شکوفه‌زدند را محکم در دست فشرد.
آیا به خاطر این‌جزئیات بود که روحیه جنگاوری‌اش‌غرق به جوش آمده بود؟
صدای واضح تپش‌شاگردانی قلبش، او را‌وحشت‌زده به وجد می‌آورد.
و در آن لحظه،داره چون هوی با پای راستش‌منظره‌ای قدم بزرگی به جلو برداشت.
کررراک!
در لحظه‌ای که زمین زیر قدم حقیقی او خرد‌عرق شد، چون هوی کمرش را چرخاند و ماه شکوفه‌داده را به صورت مورب به سمت بالا برش داد.
در یک آن، انرژی نخ‌مانندی در‌وحشت‌زده چند رشته از شمشیر امتداد یافت و‌تسلط سپس به شکل یک شکوفه آلو شکفت.
تنها یک شکوفه آلو بود.
گلی به‌خود شدت سرخ‌کند و زنده.
بلافاصله پس از آن، چون هوی‌برخلاف شکوفه آلوی شکفته‌شده را به صورت‌شکسته مورب برید و قوس بلندی رسم کرد.
در آن لحظه.
جهان در تاریکی فرو رفت.
حرکت شمشیری که‌پنهان یک لحظه از‌داره زمان را می‌شکافت.
فرم ششمِ شمشیر هفت‌گانه‌جزئیات شکوفه آلو، رایحه پنهان،غرق گل یخ‌نزده، رها شده بود.
توهمی به‌عجله دنبال حرکت چون‌ناگهانی هوی شکل گرفت.
درست زمانی که نوک ماه شکوفه،وحشت همراه با تاریکی، در شرف رسیدن‌ورودشان به حریفش، جاودانه شمشیر وودانگ بود.
سسسششش—
ده‌ها خط ظریف در تاریکیِ‌باخبر رایحه پنهان، گل یخ‌نزده کشیده‌سرد شد و شروع به شکافتن کرد.
تاریکی عمیق فرو ریخت و‌ناگهانی از میان آن، شمشیر باستانی‌همیشه سونگ‌مون خود را نشان داد.
این شمشیر، سیاه‌تیان‌ینگ و سفید، تایجی را‌فریاد با خود حمل می‌کرد.
چون هوی پوزخندی‌پنهان زد و قبضه‌داره شمشیرش را چرخاند.
تق‌تق‌تق—
عضلات و رگ‌های خونی‌اش‌زلزله فریاد کشیدند و درد‌آرام وحشتناکی به دنبال آن آمد.
اما چون هوی، انگار که هیچ اتفاقی‌فریاد نیفتاده باشد، به حرکت دادن ماه شکوفه‌همواره ادامه داد و جهت آن را معکوس کرد.
کررراک!
فضای بین آن‌ها پاره شد.
صدای رعد با تاخیر طنین‌انداز شد و با مرکزیت‌چهره‌های دو شمشیری که در هوا با هم برخورد کرده‌دلیلش بودند، موج وحشتناکی از انرژی دایره‌های متحدالمرکزی را رسم کرد.
در میان آن، جاودانه شمشیر وودانگ شمشیر باستانی سونگ‌مون‌منظره‌ای خود را عقب کشید تا شوک را جذب کند، سپس‌حالا فوراً دوباره شمشیر را چرخاند و به جلو خیز برداشت.
ضربه‌ای زنجیره‌ای‌خود که مانند‌کند آب جریان داشت.
چون هوی شمشیری را که استخوان کتفش‌عادی را هدف گرفته بود دید و دست چپش‌شمشیر را دراز کرد تا آن را پس بزند.
ججنگ!
تیغه شمشیر باستانی سونگ‌مون برای لحظه‌ای‌وحشت لرزید و هاله‌ای که آن را‌ورودشان در بر گرفته بود، کمی سوسو زد.
ضربه‌ای تمیز که‌پنهان مستقیماً به تیغه‌داره شمشیر برخورد کرد.
اما جاودانه شمشیر وودانگ با‌باخبر حالتی که نشان می‌داد اصلاً‌سرد برایش مهم نیست، شمشیرش را چرخاند.
نیروی ضربه باید به دستی که قبضه‌شده را گرفته بود منتقل می‌شد، اما هیچ‌ذهن لرزشی در ضربه شمشیر او وجود نداشت.
این تنها یک معنی داشت.
«مثل اینکه نیرویی‌پنهان در این سطح‌داره حتی نمی‌تونه قلقلکش بده.»
گوشه‌های لب‌رهبران چون هوی‌جزئیات حتی بالاتر رفت.
اراده‌ی جنگیدن‌عجله تمام ذهن‌زلزله او را بلعید.
و به نظر می‌رسید او تنها کسی نبود‌زدند که این‌طور فکر می‌کرد، چرا که جاودانه شمشیر‌غلیظی وودانگ نیز گوشه‌های لبش را به شدت بالا برد.
یک خنده دیوانه‌وار.
بلافاصله پس از آن، بدون اینکه مشخص‌عادی باشد چه کسی پیش‌قدم شده، هر دو‌جاودانه شمشیرهایشان را محکم چسبیدند و هم‌زمان ضربه زدند.
انرژی‌های یین‌عجله و یانگ چرخی‌ناگهانی را رسم کردند.
گل‌های سرخ‌کند تیره در‌داره همه‌جا شکفتند.
تایجیِ وودانگ‌خود و شکوفه آلویِ‌تیان‌ینگ فرقه کوه هوآشان.
نبرد درنده‌خویانه میان متخصصان عالی‌رتبه، که هر‌عادی کدام جوهره‌ی فرقه تائویستی خود را به‌جاودانه نمایش می‌گذاشتند، حتی شدیدتر از قبل شد.
«چه نبرد وحشتناکی!»
«دیوونه‌کننده‌ست!»
با رسیدن به قله تیان‌ینگ، استاد اعظم‌عادی تایگوک و چون ایگه فریادهای هشدارشان را‌جاودانه قورت دادند و در جای خود خشکشان زد.
آن‌ها عجله کرده بودند، اما‌ناگهانی قله تیان‌ینگ از قبل به‌همیشه یک ویرانه تبدیل شده بود.
بخش بالایی قله فرو ریخته‌خطرناکه بود و پوشش گیاهیِ میان‌باورنکردنی آن کاملاً از بین رفته بود.
شبیه به‌خود پس‌لرزه‌های یک‌کند طوفان سهمگین بود.
و حالا.
کواااانگ! ججنگ!
در مرکز‌کند آن، این آشوب‌خطرناکه همچنان ادامه داشت.
نبرد وحشیانه میان‌پنهان جاودانه شمشیر وودانگ‌داره و چون هوی.
این نبردی بود که تنها در شعاع‌عادی سه ژانگ در حال رخ دادن بود،جاودانه اما امواج شوک ناشی از آن سرگیجه‌آور بود.
زمین خرد می‌شد و گیاهان‌ناگهانی کوه وودانگ از ترس می‌لرزیدند‌همیشه و نفس‌هایشان را حبس کرده بودند.
آن دو نفر که برای‌خطرناکه لحظه‌ای با نگاهی خالی ایستاده‌باورنکردنی بودند، لب‌هایشان را گاز گرفتند.
«استاد ارشد! لطفاً‌پنهان مبارزه رو متوقف‌داره کنید! اون دشمن نیست!»
«ای بچه پررو!موک داری چه غلطی‌برخلاف می‌کنی! بس کن!»
آن دو نفر غرش شیری‌ناگهانی آغشته به نیروی درونی‌شان سر‌همیشه دادند، اما نبرد شدید متوقف نشد.
بلکه، حتی‌کند داغ‌تر و‌داره خونین‌تر هم می‌شد.
با وجود اینکه آن‌ها حدود بیست‌داره ژانگ از میدان نبرد فاصله داشتند،باورنکردنی لرزش‌ها به کف پاهایشان منتقل می‌شد.
چون ایگه به‌موک استاد اعظم تایگوک نگاه‌عادی کرد و فریاد زد.
«باید بریم و جلوشونو بگیریم!»
استاد اعظم‌کند تایگوک سر‌داره تکان داد.
این خطرناک بود.
با شدت گرفتن نبرد، کاملاً‌باخبر واضح بود که تمام کوه‌سرد وودانگ تحت تأثیر قرار خواهد گرفت.
درست زمانی‌عجله که آن دو‌ناگهانی می‌خواستند حرکت کنند.
«لطفاً از مبارزه کنار بکشید.»
صدایی عمیق و‌پنهان قدرتمند از بالا‌داره به پایین نفوذ کرد.
یک انتقال‌رهبران صدای شش‌گانه‌جزئیات ملایم و آرام.
در آن لحظه، چون ایگه و استاد‌شده اعظم تایگوک فراموش کردند که به کجا می‌رفتند‌طریق و با بدنی خشک‌شده به بالا نگاه کردند.
نُه تائویست آنجا حضور داشتند.
رهبر فرقه‌خود وودانگ و‌کند استادان هشت قصر.
اما حتی با حضور آن‌ها،باخبر جاودانه شمشیر وودانگ و چون هوی‌مانع نبرد وحشیانه خود را متوقف نکردند.
درست در همان لحظه،زلزله رهبر فرقه، جاودانه موک‌آرام یوپ، قدمی به جلو برداشت.
درست زمانی که همه از‌خطرناکه دیدن او که به سمت میدان‌زمان نبردِ طوفان‌مانند قدم برمی‌داشت، یکه خوردند.
جاودانه موک‌خود یوپ به‌کند نرمی صحبت کرد.
«آیا قصد دارید‌موک عهد خود با‌برخلاف استاد را بشکنید؟»
درست در لحظه‌ای که آن کلمات آرام طنین‌انداز شد،چهره‌های جاودانه شمشیر وودانگ که در حال چرخاندن شمشیرش بود،دلیلش ناگهان عقب‌نشینی کرد و به آرامی سرش را بالا آورد.
او با دقت به جاودانه موک‌وحشت یوپ خیره شد، چشمانش سرد شد و‌کوهستان سپس لب‌هایش را از هم باز کرد.
«مدت زیادی گذشته.»
«زمان زیادی گذشته، استاد ارشد.»