چپتر 358: چپتر 358
0«چی؟ دست به یکی کنیم؟نامشخص من هیچ علاقه خاصی به‌فقط دست گرفتن با کسی ندارم.»
با اینکه چون هوی دقیقاً می‌دانست‌روی منظور این مردک چیست، اما عمداً با‌یعنی لحنی تند و بی‌تفاوت جوابش را داد.
چون اصلاً از‌فعلاً این وضعیت خوشش نیامده‌بدیم بود. حتی یک ذره.
تازه داشتیم توی این مبارزه تمرینی‌حقه‌ای گرم می‌شدیم، این چرت‌وپرت‌ها در مورد‌پیرمرد دست به یکی کردن دیگه چیه.
چون هوی‌پیرمرد پوزخندی زد‌برایش و اضافه کرد:
«این حرف‌های بی‌فایده رو‌دهانش بذار برای بعد. فعلاً‌انداخت بیا مبارزه‌مون رو ادامه بدیم.»
چون هوی این را‌بیا گفت و تیغه ماه‌گفت شکوفه را بالا آورد.
جو چون-گئوک با صدایی‌می‌خواست بم و آرام گفت: «نه،کوتاهی این اصلاً مسئله بی‌فایده‌ای نیست.»
«مسئله بسیار مهمی است.»
تچ، گندش‌زبانش بزنن، همه‌چیز‌دهانش خراب شد.
چون هوی ابروهایش را در‌مبارزه‌مون هم کشید و از درون‌ماه پر از نارضایتی و کلافگی شد.
با توجه به لحن و رفتار جو چون-گئوک،کنه کاملاً مشخص بود که تا این بحث مسخره‌حال تمام نشود، قصد ندارد مبارزه را از سر بگیرد.
برام عجیب بود که چرا این‌قدر‌حال راحت درخواست مبارزه رو قبول کرد؛همین نگو می‌خواست یه همچین حقه‌ای سوار کنه.
چون هوی آه کوتاهی‌دهانش کشید. نیت دقیق این‌انداخت پیرمرد هنوز برایش نامشخص بود.
با این حال، از حرف‌ها و کارهایش‌بدیم کاملاً واضح بود که او مبارزه را‌گئوک فقط برای ایجاد همین موقعیت قبول کرده است.
چون هوی با صدای «تچ» زبانش را‌سوار به سقف دهانش چسباند، تیغه ماه شکوفه‌برایش را روی شانه‌اش انداخت و دهان باز کرد:
«حالا این دست‌هنوز به یکی کردن‌حال که میگی یعنی چی؟»
لحنش هنوز هم گستاخانه و بی‌پروا بود. با‌انداخت اینکه به شدت کلافه بود، اما اگر نمی‌توانستند‌بی‌پروا مبارزه کنند، این خود او بود که ناامید می‌شد.
لب‌های جو چون-گئوک به هم فشرده‌ادامه شد. بلافاصله پس از آن، گوشه‌های لبش‌آورد به آرامی بالا رفت و ریش‌هایش لرزید.
دوباره دهان باز کرد‌می‌خواست و صدای سنگین و‌کنه کلفتش به گوش رسید:
«نمی‌خواهی دنیای رزمی‌هنوز را همراه با‌حال من تغییر دهی؟»
«ها؟ چی گفتی؟»
وقتی چون هوی طوری پرسید‌مبارزه‌مون که انگار متوجه منظور او نشده،شکوفه جو چون-گئوک سرش را بالا آورد.
در حالی که به آسمان شب که‌سوار امشب به‌طور خاصی پر از ستاره بود خیره‌نامشخص شده بود، به آرامی لب به سخن گشود:
«دنیای رزمی در اصل دنیایی از جنگل‌های تیغه و کوه‌های شمشیر بود، جایی که قدرتمندان بر آن حکومت می‌کردند.چسباند مکانی که در آن، کسانی که هنرهای رزمی را دنبال می‌کردند، برتری خود را ثابت می‌کردند. اما از زمان‌می‌شد ظهور نه استان و سه قلمرو، مفاهیمی مثل جنگل‌های تیغه و کوه‌های شمشیر و حکومت قدرتمندان تقریباً ناپدید شده‌اند.»
صدایش مانند مه به آرامی‌چسباند پخش شد و به سرعت‌باز حیاط را در بر گرفت.
«سعی کن رزمی‌کارانی را که در حال‌بدیم حاضر شهرت زیادی در دنیا دارند، بشماری.گئوک چند نفر از آن‌ها از نسل جانشینان هستند؟»
جو چون-گئوک برای لحظه‌ای مکث‌همچین کرد تا نفس تازه‌ای بکشد، چشمانش‌دقیق را نیمه‌باز کرد و ادامه داد:
«بیشتر آن‌ها کسانی هستند که قبل از دوران نه استان و سه قلمرو نام و نشانی‌زبانش برای خود دست و پا کردند. تنها جانشینانی که اخیراً شهرت یافته‌اند، کیلین یشمی و اژدهای آسمانی‌اگر هستند که به همراه یکی دیگر، سه جانشین بزرگ دنیا نامیده می‌شوند. و البته یاکشا سیاه، و...»
در آن لحظه، جو چون-گئوک سرش را پایین‌انداخت آورد. مردمک چشمانش که به آرامی آسمان شب‌بی‌پروا بود، روی چون هوی قفل شد و اضافه کرد:
«و تو، گمان می‌کنم. واقعاً خنده‌دار نیست؟ اینکه‌گفت در میان این همه جانشین، تنها چهار نفر توانسته‌اند‌مسئله در دنیا برای خود نامی دست و پا کنند...»
نگاه‌هایشان در هم گره خورد. اما برخلاف جو چون-گئوک که با جدیت و‌هنوز ثبات به او خیره شده بود، چون هوی با چهره‌ای بی‌حوصله گوشش را‌زبانش می‌خاراند، انگار که از این توضیحات طولانی و خسته‌کننده به ستوه آمده بود.
«چقدر حرف می‌زنی پیرمرد.»
چون هوی با‌سقف لحنی خسته‌کننده، چشمانش را‌شانه‌اش ریز کرد و افزود:
«می‌شه این‌بعد حرف‌های اضافه‌بیا رو تمومش کنی؟»
جو چون-گئوک با‌نگو لبخندی محو گفت:حقه‌ای «هاها، تو خیلی بی‌صبری.»
طوری به نظر می‌رسید‌برایش که انگار تا حدودی‌کارهایش انتظار چنین واکنشی را داشت.
«بسیار خب.زبانش مستقیم می‌روم‌دهانش سر اصل مطلب.»
جو چون-گئوک حرفش را‌بیا قطع کرد و نور‌گفت آبی نافذی در چشمانش درخشید.
«هدف، دور انداختن‌نگو کهنه‌ها و بنا‌حقه‌ای کردن چیزهای جدید است.»
«دور انداختن کهنه‌ها...؟»
این بار، چون‌سقف هوی با علاقه پرسید.شانه‌اش عبارت کاملاً پرمعنایی بود.
دور انداختن‌بعد کهنه‌ها و آشکار‌مبارزه‌مون کردن چیزهای جدید؟
همین که چون هوی از خود واکنشی‌سوار نشان داد، جو چون-گئوک بلافاصله دهان باز‌برایش کرد، انگار که منتظر همین لحظه بود.
«فکر می‌کنی به چه دلیلی دنیای رزمی به چنین دنیای بدون‌ایجاد هیجان و روحی تبدیل شده است؟ چون دوران نه استان و سه‌دهان قلمرو فرا رسیده است؟ البته، این هم درست است. اما بزرگ‌ترین دلیلش...»
جو چون-گئوک که تا آن لحظه کلمات را مانند‌دهان آبشاری بیرون می‌ریخت، ناگهان چشمانش برقی زد و شمشیر سیم‌ریون‌اگر را که در دست داشت، عمیقاً در زمین فرو کرد.
سپس، صدایش به گوش رسید.مبارزه‌مون با یک انتقال صدای شش‌گانه که‌شکوفه با قدرتی عجیب آمیخته شده بود.
«آب‌های راکدی‌قبول که جمع‌می‌خواست شده و گندیده‌اند.»
چشمان چون‌پیرمرد هوی برای‌برایش لحظه‌ای باریک شد.
معنایی که در کلمات‌دهانش او نهفته بود، کاملاً رادیکال‌دهان و افراطی به نظر می‌رسید.
این پیرمرد رو باش.
چشمان چون هوی نیمه‌باز شد.
آب‌های راکد و گندیده‌ای که جو چون-گئوک از آن‌ها صحبت‌فقط می‌کرد، مسلماً اشاره‌ای پنهان به اساتید کهنه‌کاری بود که مدت‌ها در‌شانه‌اش نه استان و سه قلمرو مواضع خود را حفظ کرده بودند.
به عبارت دیگر، جو چون-گئوک داشت‌روی می‌گفت که دنیای رزمی به خاطر‌میگی آن‌ها به این روز افتاده است.
پس تمام‌بعد این مدت تو‌مبارزه‌مون سرش این می‌گذشته؟
جو چون-گئوک مردی بود که مدت بسیار طولانی‌ای به عنوان یک‌دقیق قهرمان برای خود نام و آوازه‌ای دست و پا کرده بود.همین این دوره به تنهایی بیش از چهل سال طول کشیده بود.
به همین دلیل بود که او توانسته‌حرف‌ها بود بدون مخالفت چندانی از سوی اتحاد نه‌صدای فرقه، به مقام رهبر اتحاد رزمی صعود کند.
اما در اعماق وجودش، افکاری را می‌پروراند‌شانه‌اش که اگر اتحاد نه فرقه از آن‌ها‌لحنش باخبر می‌شدند، از وحشت به خود می‌لرزیدند.
در حالی که چون هوی به‌ادامه جو چون-گئوک خیره شده بود، دوباره‌بالا صدای آرام او به گوش رسید:
«بنابراین، این بار قصد دارم آب‌های راکد و‌کنه گندیده را از اتحاد رزمی بیرون بریزم و‌حال آن را با آب‌های زلال و جدید پر کنم.»
با شنیدن این‌هنوز حرف‌های جو چون-گئوک، چون‌حرف‌ها هوی با بی‌خیالی گفت:
«از طرز حرف زدنت این‌طور به‌روی نظر می‌رسه که قصد داری کل‌میگی اتحاد رو از نو سازماندهی کنی، نه؟»
«ذهنت هم‌بعد به اندازه مهارت‌های‌مبارزه‌مون رزمیت تیز است.»
جو چون-گئوک از اینکه‌می‌خواست چون هوی فوراً متوجه منظورش‌کوتاهی شده بود، احساس رضایت کرد.
در همین‌پیرمرد حال، چشمان چون‌نامشخص هوی نیمه‌باز شد.
پس واقعاً‌زبانش قضیه دور‌دهانش انداختن کهنه‌هاست.
این عبارت کاملاً برازنده‌ی نقشه او بود. جو‌گفت چون-گئوک قصد داشت نسل کسانی را که اتحاد‌آرام رزمی را رهبری می‌کردند، به طور کامل تغییر دهد.
اما.
چون هوی با خونسردی‌برایش زمزمه کرد: «به این‌کارهایش راحتی‌ها هم که میگی نیست.»
لحنش به یقین نزدیک بود.
نمودار سازمانی اتحاد رزمی، ترکیب‌مبارزه‌مون آن، و همه‌چیز برای دهه‌ها‌ماه به همین شکل حفظ شده بود.
تغییر ناگهانی آن نه تنها باعث هرج و مرج‌کوتاهی می‌شد، بلکه به ناچار با مخالفت شدید کسانی که‌کارهایش در حال حاضر در قدرت بودند نیز مواجه می‌گشت.
«در گذشته‌ی صلح‌آمیز کار‌برایش آسانی نبود، اما اکنون‌کارهایش شرایط فرق کرده است.»
جو چون-گئوک‌زبانش کمرش را‌دهانش صاف کرد.
«اتحاد رزمی در این جنگ با اتحاد سیاه شیطانی ضربه قابل توجهی متحمل شد. یک پنجم از تیپ چولهیول، جوخه‌بسیار اژدهای الهی، نیروی ویژه قهرمانان و جوخه سرکوب شیاطین کشته شدند و برخی چنان آسیب شدیدی دیدند که مجبور شدند‌نشود برای بهبودی به فرقه‌های خود بازگردند. اگر اکنون بخواهم اتحاد رزمی را سازماندهی مجدد کنم، چه کسی جرأت مخالفت دارد؟»
«کی دیگه؟قبول همون… آب‌می‌خواست راکد و گندیده.»
«خوب از اوضاع خبر داری.»
«هر کسی که‌سقف یه کم تو‌روی باغ باشه می‌فهمه.»
«هاهاها! ولی دنیا پر‌بیا از آدماییه که حتی‌گفت چیزای واضح رو هم نمی‌فهمن.»
جو چون-گئوک‌قبول از ته دل‌همچین زیر خنده زد.
سپس سرش را تکان داد.
«همون‌طور که گفتی، اونا با سازماندهی مجدد اتحاد رزمی‌دهان مخالفت می‌کنن. اما بقیه چی؟ مخصوصاً رزمی‌کاران جوونی که‌کلافه تو دوران نه استان و سه قلمرو زندگی کردن؟»
حرفش را قطع‌فعلاً کرد و لبخند‌ادامه روی لب‌هایش عمیق‌تر شد.
«به لطف جنگ با اتحاد سیاه شرور، همه از ترس می‌لرزن و فهمیدن‌هنوز که دوران صلحی که نه استان و سه قلمرو ساختن، ابدی نیست. هیچ‌زبانش قانونی وجود نداره که بگه چیزی که یه بار اتفاق افتاده، دیگه تکرار نمی‌شه.»
«پس می‌خوای با حمایت اونایی‌نامشخص که احساس خطر کردن، این‌فقط سازماندهی مجدد رو انجام بدی.»
جو چون-گئوک سر تکان داد.
«دقیقاً.»
«تقریباً می‌فهمم چی میگی، ولی…»
چون هوی در‌هنوز حالی که سرش‌حال را می‌خاراند، گفت.
«این چه ربطی‌سقف به دست به‌روی یکی کردن ما داره؟»
او منظور‌بعد جو چون-گئوک‌بیا را فهمیده بود.
اما چه دلیلی داشت‌می‌خواست که برای سازماندهی مجدد اتحاد‌کوتاهی رزمی با او همکاری کند؟
«وقتی این بار سازماندهی مجدد کنیم، قصد‌حرف‌ها دارم جوخه نابودی و واحد عدالت آسمانی‌کرده رو ادغام کنم تا یه تیپ جدید بسازم.»
حرف‌های جو‌زبانش چون-گئوک کاملاً رادیکال‌چسباند و افراطی بود.
جوخه نابودی و واحد عدالت آسمانی در‌بدیم اصل جوخه‌های ویژه‌ای بودند که با عجله برای‌صدایی جنگ با اتحاد سیاه شرور تشکیل شده بودند.
بنابراین، حالا که جنگ‌می‌خواست تمام شده بود، منطقی‌ترین‌کنه کار انحلال آن‌ها بود.
اما طبق حرف‌هایش، او قصد‌نامشخص داشت این جوخه‌های ویژه را‌فقط به واحدهای دائمی تبدیل کند.
همان‌طور که می‌خواست،سقف رزمی‌کاران جوان به‌روی شدت استخدام می‌شدند.
اما با‌بعد وجود چنین‌بیا حرف‌های افراطی‌ای...
«خب که چی؟»
چون هوی با بی‌خیالی‌برایش تمام حرف زد، انگار‌کارهایش که اصلاً برایش مهم نبود.
اینکه جوخه نابودی‌سقف و واحد عدالت آسمانی‌شانه‌اش ادغام می‌شدند یا نه...
اینکه قرار بود‌فعلاً به یک تیپ‌ادامه جدید تبدیل شوند...
در هر صورت، او فقط به‌حقه‌ای خاطر جنگ با اتحاد سیاه شرور به‌هنوز طور موقت به جوخه نابودی پیوسته بود.
جو چون-گئوک از واکنش چون‌نامشخص هوی کمی اخم کرد و سپس‌ایجاد به آرامی سرش را تکان داد.
سپس با لحنی‌سقف آرام به چون‌روی هوی پیشنهاد داد.
«نمی‌خوای رهبر اون تیپ بشی‌مبارزه‌مون و به عنوان پیشگام اتحاد رزمی،شکوفه دنیای رزمی جدیدی رو رهبری کنی؟»
«رد می‌کنم.»
چون هوی پیشنهاد جو‌برایش چون-گئوک را بدون حتی‌کارهایش یک لحظه مکث رد کرد.
اما جو چون-گئوک، انگار‌دهانش که انتظارش را داشت،انداخت بلافاصله دوباره دهان باز کرد.
«اگه رهبر این تیپ بشی، نه تنها قدرت این‌تیغه تیپ بالاتر از سه تیپ فعلی در نظر گرفته می‌شه،نیست بلکه تا جایی که بتونم خواسته‌هات رو هم برآورده می‌کنم.»
جو چون-گئوک پیشنهادش را طوری‌همچین مطرح کرد که انگار قول‌نیت می‌داد امتیازات زیادی به او بدهد.
«نه، نیازی نیست.»
چون هوی‌زبانش نظرش را‌دهانش تغییر نداد.
ابروی جو چون-گئوک پرید.
«…دلیلی برای‌قبول این رد‌می‌خواست کردن داری؟»
«دردسره. رهبری جوخه نابودی تو اون جنگ‌حرف‌ها خودش به اندازه کافی رو اعصاب بود، حالا‌صدای انتظار داری بیام یه تیپ رو رهبری کنم؟»
«…»
جو چون-گئوک لحظه‌ای زبانش‌بیا بند آمد، انگار انتظار‌گفت چنین جوابی را نداشت.
سپس، در‌قبول حالی که اخم‌همچین کرده بود، پرسید.
«اگه این پیشنهاد رو قبول کنی، اعتبار‌حرف‌ها فرقه هوآشان می‌تونه حتی از فرقه وودانگ و‌صدای شاید شائولین هم بالاتر بره. بازم رد می‌کنی؟»
«این اتفاق‌زبانش که به‌دهانش زودی می‌افته.»
چون هوی‌بعد با بالا انداختن‌مبارزه‌مون شانه‌هایش جواب داد.
«چون خودم باعثش می‌شم.»
«هاها، که این‌طور؟»
جو چون-گئوک به این اعلامیه‌چسباند پر از اعتماد به نفس‌باز چون هوی، خنده‌ای توخالی سر داد.
«حیف شد.»
در حالی که جو‌می‌خواست چون-گئوک نوچ‌نوچ می‌کرد و‌کنه به عقب قدم برمی‌داشت...
«حرف زدنت تموم شد؟»
چون هوی شمشیر ماه شکوفه‌چسباند را از روی شانه‌اش برداشت و‌حالا گذاشت به سمت پایین آویزان شود.
«پس بیا دوباره مبارزه کنیم.»
در حالی که چون‌می‌خواست هوی همراه با حرف‌هایش قصد‌کوتاهی داشت قدرتش را بیرون بکشد...
«من باختم.»
جو چون-گئوک‌زبانش ناگهان شکست خود‌چسباند را اعلام کرد.
«چی؟»
چون هوی با ناباوری به‌همچین او خیره شد و سپس با‌دقیق چشمانی تیز به او چشم‌غره رفت.
«چی گفتی؟»
«همونی که شنیدی.»
با وجود این‌فعلاً برخورد تند، جو‌ادامه چون-گئوک لبخند ملایمی زد.
«حتی اگه این مبارزه‌می‌خواست رو ادامه بدیم، فکر نمی‌کنم‌کوتاهی بتونم در برابرت پیروز بشم.»
با این حرف، شمشیر سیم-ریون را که‌حرف‌ها در زمین فرو کرده بود بیرون کشید‌کرده و به آرامی در غلاف قرار داد.
ابروی چون هوی پرید.
«داری چی‌کار می‌کنی؟ ما هنوز‌مبارزه‌مون حتی تکنیک‌های شمشیرزنی‌مون رو درست‌ماه و حسابی به هم نشون ندادیم.»
«رد و بدل کردن چند تا‌حقه‌ای ضربه کافیه. حتی اگه تمام تکنیک‌های شمشیرمون‌هنوز رو هم نشون بدیم، شکست من قطعیه.»
«نکنه به خاطر‌هنوز اینه که پیشنهادت‌حال رو رد کردم…»
در حالی که چون هوی‌چسباند با اخم این را زیر لب‌حالا می‌گفت، جو چون-گئوک لبخند درخشانی زد.
«هاها، یعنی‌بعد این‌قدر حقیر‌بیا به نظر می‌رسم؟»
«دقیقاً الان‌قبول همین‌طوری به‌می‌خواست نظر می‌رسی.»
جو چون-گئوک شانه‌ای بالا انداخت.
«واقعاً ناراحت‌کننده‌ست که‌سقف وقتی دارم حقیقت رو‌شانه‌اش می‌گم، همچین فکری می‌کنی.»
رهبر اتحاد رزمی که این کلمات را با چهره‌ای خندان‌ماه به زبان می‌آورد و اصلاً شبیه آدم‌های ناراحت نبود، سپس با‌مهمی چانه‌اش به سمت غرب اشاره کرد و لب به سخن گشود.
«و به نظرت الان‌می‌خواست دیگه منطقی نیست که‌کنه مبارزه رو ادامه بدیم؟»
سر چون‌پیرمرد هوی به یک‌نامشخص طرف کج شد.
شاید به‌زبانش خاطر تأثیر‌دهانش مبارزه اخیر بود.
او می‌توانست حضور افرادی را‌مبارزه‌مون احساس کند که به سرعت‌ماه از سمت غرب نزدیک می‌شدند.
'می‌دونستم که بالاخره بقیه متوجه این مبارزه‌سوار می‌شن، ولی اینکه دقیقاً به محض تموم‌برایش شدن حرفامون سر و کله‌شون پیدا بشه؟'
نگاه چون‌پیرمرد هوی عمیق‌برایش و خیره شد.
افرادی که نزدیک می‌شدند، طوری‌چسباند هجوم می‌آوردند که انگار از قبل‌حالا برای همین لحظه آماده شده بودند.
برای یک اتفاق‌فعلاً تصادفی، بیش از‌ادامه حد بی‌نقص بود.
«حرف و عملت کاملاً با هم فرق داره. ادعا می‌کنی که‌دقیق جنگل‌های تیغه و کوه‌های شمشیر می‌خوای و اینکه قوی‌ترین‌ها باید حکومت‌همین کنن، ولی از اون طرف دست به همچین حقه‌های کثیفی می‌زنی.»
«هاها، نمی‌دونم‌پیرمرد داری در مورد‌نامشخص چی حرف می‌زنی.»
«…»
چون هوی لحظه‌ای به جو چون-گئوک‌ادامه خیره شد و سپس به سرعت‌بالا شمشیر ماه شکوفه را در غلاف گذاشت.
اگر او قصد داشت خودش‌همچین را به کوچه علی‌چپ بزند، دیگر‌دقیق دلیلی برای ادامه بحث وجود نداشت.
اینکه آیا‌پیرمرد واقعاً این‌برایش کار عمدی بود...
یا فقط یک تصادف...
چیزی نبود که‌فعلاً بتواند فقط با بحث‌بدیم کردن متوجه آن شود.
'هرچند که قطعاً عمدی بود.'
چون هوی لحظه‌ای به جو چون-گئوک‌حال چشم‌غره رفت و سپس با صدای‌همین 'ووش' و با بی‌تفاوتی تمام برگشت.
در همان لحظه.
«هاها، امروز این‌طوری تموم‌بیا شد، ولی بازم فرصتی برای‌تیغه مبارزه پیش میاد، مگه نه؟»
صدای جو‌قبول چون-گئوک به‌می‌خواست گوش رسید.
صدایی بود که مصمم بود‌نامشخص درست مثل امروز، چون هوی را‌ایجاد با بهانه مبارزه دوباره بیرون بکشد.
با شنیدن این حرف، چون‌چسباند هوی بدون اینکه به عقب‌باز نگاه کند، با صدایی بم گفت.
«دفعه بعد، تا تهش می‌ریم.»
در همان لحظه، قبل از اینکه‌حقه‌ای حتی حرفش تمام شود، پیکر چون هوی‌هنوز در تاریکی ذوب شد و ناپدید گشت.
و تنها آخرین انتقال‌برایش صدای شش‌گانه را از‌کارهایش خود به جا گذاشت.
«بذار فقط وقتی‌سقف تموم بشه که یکی‌شانه‌اش از ما مرده باشه.»
جو چون-گئوک، در حالی که انتقال صدای شش‌گانه‌گفت در گوشش طنین‌انداز می‌شد، لبخند را کاملاً از‌آرام چهره‌اش پاک کرد و به آسمان خیره شد.
«مبارزه‌ای که‌قبول فقط با‌می‌خواست مرگ تموم می‌شه…»
در حالی که این‌برایش را زمزمه می‌کرد، چشمانش‌کارهایش را بست و باز کرد.
سپس لب‌هایش از هم فاصله‌چسباند گرفتند و صدایی عمیق و‌باز وهم‌آور از میانشان خارج شد.
«شاید واقعاً‌بعد کار به‌بیا اونجا بکشه.»