چپتر 206: مسافرخانه صعود به بهشت
0در میان مسافرخانه‌های بی‌شمار کایفنگ، «مسافرخانه صعود به بهشت» طولانی‌ترین تاریخچه را داشت و‌فقط هر روزِ خدا، پر از ولوله‌ی مهمانان بود. مسافرخانه‌های دیگری هم در شهر پیدا می‌شد،تجارت اما دلیلی که این یکی چنین جمعیتی را به سمت خود می‌کشید، ساده بود؛ غذایش.
سرآشپز آنجا که روزگاری در قصر امپراتوری خدمت می‌کرد، مهارت‌های آشپزی بی‌نظیری در منطقه داشت و‌سرزمین غذاهایی سرو می‌کرد که هیچ‌کس دیگری قادر به تکرارشان نبود. و این تمام ماجرا نبود. صاحب‌می‌کردند مسافرخانه، از طریق ارتباطاتی نامعلوم، شراب‌های نادر و نفیسی می‌فروخت که به این راحتی‌ها گیر نمی‌آمدند.
غذاهای لذیذ و شراب‌های ناب از سراسر سرزمین؛ این‌ها پیشکش‌های افتخارآمیز مسافرخانه صعود به بهشت‌قیمت بودند، چیزهایی که حتی در میان بسیاری از مکان‌های مشابه، برای جذب سیل عظیمی از‌می‌آمد مردم کفایت می‌کردند. به همین دلیل، دیدن صف‌های طولانی مشتریان، منظره‌ای روزمره در آنجا بود.
اما امروز، مسافرخانه‌راحتی به طرز عجیبی‌شود سوت و کور بود.
«ها؟ چرا هیچ‌چشمان صفی دم مسافرخانه‌برق صعود به بهشت نیست؟»
«آره، چه خبر شده؟»
چشمان رهگذران از کنجکاوی برق زد. غذا و شراب این مسافرخانه چیزی‌شود نبود که به راحتی نصیب کسی شود. نه فقط به خاطر قیمت‌میانش سرسام‌آورشان، بلکه به این دلیل که آنجا همیشه تا خرخره پر بود.
کایفنگ، به هر حال، با وجود کانال بزرگی که از میانش می‌گذشت، قطب اصلی‌حال تجارت به حساب می‌آمد. تاجران مدام در رفت و آمد بودند و بسیاری از‌آمد آن‌ها وقت می‌گذاشتند تا فقط برای چشیدن غذاهای معروف این مسافرخانه، در صف منتظر بمانند.
بنابراین، وجود صف کاملاً طبیعی بود. اما امروز،شراب در غیاب هیچ صفی، چند فرد کنجکاو نگاهی به‌سرسام‌آورشان اطراف انداختند و با احتیاط قدم به داخل گذاشتند.
چند لحظه بعد...
«اهم. بیا‌چشمان امروز یه جای‌برق دیگه غذا بخوریم.»
«آ-آره. فکر خوبیه.»
همان‌هایی که داخل شده‌رهگذران بودند، با چهره‌هایی رنگ‌پریده و‌چیزی دستپاچه به بیرون هجوم آوردند.
مهماندار مسافرخانه با‌ارتباطاتی لبخندی تلخ دنبالشان‌نادر رفت و گفت:
«لطفاً دفعه‌چشمان بعد بازم به‌برق ما سر بزنید.»
او به سمت پشت‌های در حال دور شدنشان‌خاطر تعظیم کرد و به داخل برگشت. با دیدن منظره‌ی‌بزرگی پیش رویش، بی‌اختیار آهی آرام از سینه بیرون داد.
«دیگه حسابش از دستم‌رهگذران در رفته که چند‌شراب بار این اتفاق افتاده.»
در مرکز مسافرخانه، چهار میز که میز اصلی را احاطه کرده بودند،غذاهای همگی پر بودند. و کسانی که پشت آن‌ها نشسته بودند، یونیفرم‌های سیاه یکدستی‌مشابه به تن داشتند که روی سینه هر کدام، کاراکتر «تانگ» گلدوزی شده بود.
دلیل فرار مهمانان همین بود.
مهماندار سرش را تکان داد.
«خاندان تانگ‌شده پاشون به اینجا‌کنجکاوی هم باز شده...»
او دوباره آهی‌ارتباطاتی کشید و نگاهی‌نادر به اطراف مسافرخانه انداخت.
به جز رزمی‌کاران خاندان تانگ، بقیه میزها کاملاً خالی بودند. آن‌ها‌کسی کل مسافرخانه را اجاره نکرده بودند؛ بلکه تنها حضورشان باعث شده بود‌بزرگی تا بقیه مهمانان مثل جزر و مد دریا پا به فرار بگذارند.
و اعضای خاندان تانگ، انگار‌کسی که به این واکنش‌ها عادت داشتند،بلکه با خونسردی مشغول خوردن غذایشان بودند.
«خب، کاسبی امروز نابود شد.»
او پیشانی دردناکش را مالید.
او تا به حال به رزمی‌کاران زیادی خدمت کرده بود. اما خاندان‌شود تانگ فقط یک گروه معمولی از رزمی‌کاران نبودند. برخلاف بقیه، آن‌ها به‌میانش استفاده از هنرهای سمی معروف بودند. هیچ‌کس دلش نمی‌خواست نزدیک آن‌ها غذا بخورد.
حتی خودش هم‌راحتی جرئت نداشت سر یک‌فقط میز با آن‌ها بنشیند.
«فقط کاش زودتر‌چشمان غذاشون رو تموم کنن‌غذا و برن تو اتاق‌هاشون...»
نگاهی به آن‌ها انداخت.
«هوم، بی‌دلیل نیست که می‌گن‌برق وقتی میای کایفنگ باید حتماً به‌کسی مسافرخانه صعود به بهشت سر بزنی.»
«شرابش که عالیه.»
«غذاش هم‌شده به همون اندازه‌کنجکاوی خوبه، مگه نه؟»
شنیدن گفتگوی آن‌ها فقط سردردش را بدتر کرد. آن‌ها‌راحتی‌ها هیچ نشانه‌ای از تمام کردن غذایشان نشان نمی‌دادند. در‌پیشکش‌های واقع، داشتند دست‌هایشان را بالا می‌بردند تا سفارش بیشتری بدهند.
«ب-بله؟ صدام کردید؟»
یک خدمتکار جوان با لرز نزدیک شد. با اینکه هنوز‌سرسام‌آورشان یک بچه بود، اما از روی چهره‌ی رنگ‌پریده‌اش می‌شد فهمید‌قطب که به خوبی از شهرت ترسناک خاندان تانگ خبر دارد.
اما مرد جوانی که او را‌برق صدا زده بود، با بی‌خیالی و‌کسی بدون هیچ نگرانی دستش را تکان داد.
«یکی دیگه از همین بیار.»
«چ-چشم! الان میارم!»
خدمتکار تعظیم‌چیزی کرد و با‌کسی عجله دور شد.
مهماندار چشمانش را بست.
«حداقل پول خوبی خرج می‌کنن...»
سعی کرد‌چشمان نیمه پر‌کنجکاوی لیوان را ببیند.
درست در همان لحظه...
خش...
پرده‌ی مهره‌ای که‌ارتباطاتی با نظم آویزان‌نادر شده بود، تکانی خورد.
مهماندار به طور‌رهگذران غریزی ایستاد و‌غذا برای تازه‌واردها تعظیم کرد.
«خوش آمدید.»
«معلومه، اگه کایفنگیم،چشمان باید بیایم مسافرخانه‌برق صعود به بهشت!»
صدای جسورانه پیرمردی با لباس‌های مرتب که‌نفیسی با قدم‌های بلند وارد می‌شد، طنین‌انداز شد.ناب اما با دیدن رزمی‌کاران خاندان تانگ، اخم کرد.
«هوم؟»
مهماندار در‌چیزی دل به واکنش‌کسی پیرمرد پوزخند زد.
«یکی دیگه‌شده هم الان‌رهگذران می‌ذاره میره.»
مهمانان مدام وارد می‌شدند،نامعلوم اما همیشه با دیدن‌می‌فروخت خاندان تانگ فرار می‌کردند.
اما بعد...
«بی‌دلیل نیست‌چیزی که اینجا خالیه.کسی این حروم‌زاده‌ها اینجان.»
پیرمرد طوری زمزمه‌چشمان کرد که انگار هیچ‌غذا اتفاق مهمی نیفتاده است.
مهماندار با تعجب پلک زد.
«اتاق خالی دارید؟»
صدای ملایم و‌راحتی واضحی از پشت‌شود سر به گوش رسید.
مهماندار سرش‌شده را چرخاند و‌کنجکاوی زنی را دید.
او کلاهی حصیری با نقابی سیاه‌نادر و بلند به سر داشت که تا‌لذیذ شانه‌هایش می‌رسید و چهره‌اش را پنهان می‌کرد.
«امکانش نیست؟»
مهماندار سریع لبخند زد.
«نه، البته که هست.»
«سه تا اتاق می‌خوام، لطفاً.»
زن در حالی‌رهگذران که حرف می‌زد، شمش‌های‌شراب نقره‌ای را بیرون آورد.
«همین کافیه؟»
چشمان مهماندار برق زد. او به فکر این بود که زودتر مسافرخانه‌کسی را ببندد، اما حالا یک مشتری دست و دلباز پیدا شده بود.بزرگی به عنوان یک تاجر، نمی‌توانست اجازه دهد این فرصت از دست برود.
«پول غذا‌طریق رو هم‌نامعلوم حساب می‌کنید؟»
«فعلاً آره. اگه‌رهگذران کم اومد، بعداً‌غذا بقیش رو می‌دم.»
«متوجهم. سه تا اتاق درجه‌کسی یک آماده می‌کنم. و همین‌سرسام‌آورشان الان می‌گم غذاتون رو حاضر کنن...»
در حالی که‌چشمان مهماندار با عجله‌برق در حال توضیح بود...
خش...
پرده‌ی مهره‌ای دوباره‌رهگذران تکان خورد و‌غذا مرد جوانی وارد شد.
«چی‌کار می‌کنی،چیزی همون‌جا دم‌نصیب در خشکِت زده؟»
او قبل از اینکه رو به مهماندار‌غذا کند، این حرف را به کسانی که‌فقط پیش از او وارد شده بودند زد.
«هر جا‌طریق دلم خواست‌نامعلوم می‌تونم بشینم؟»
«بله، البته، اما...»
مهماندار تردید کرد و با خود فکر‌فقط کرد که آیا باید او را به میزی‌وجود دور از خاندان تانگ راهنمایی کند یا نه.
اما مرد جوان با‌رهگذران بی‌خیالی و غرور خاص‌شراب خودش به راه افتاد.
«اونجا به نظر خوب میاد.»
او از کنار پیرمرد و زن‌غذا نقاب‌دار گذشت و پشت میزی نه‌شود چندان دور از خاندان تانگ نشست.
«این توله‌سگِ لعنتی...»
پیرمرد غرولند‌شده کرد و‌رهگذران دنبالش رفت.
زن دوباره‌طریق رو به‌نامعلوم مهماندار کرد.
«لطفاً بهترین‌چشمان غذا و‌کنجکاوی شرابتون رو بیارید.»
«گرون تموم می‌شه‌ها. مشکلی نیست؟»
«مسئله‌ای نیست.»
«بسیار خب.»
زن پس از تکان‌کنجکاوی دادن سرش، به بقیه‌چیزی در پشت میز پیوست.
«یا خیلی جیگر‌راحتی دارن، یا نمی‌دونن‌شود خاندان تانگ چقدر خطرناکه...»
مهماندار تماشا کرد که چطور این گروه با‌شراب خونسردی چای می‌ریختند و هیچ اهمیتی به نگاه‌های‌قیمت خیره‌ی خاندان تانگ نمی‌دادند، و سرش را تکان داد.
«مطمئناً قرار نیست‌ارتباطاتی با خاندان تانگ‌نادر دردسر درست کنن...»
با قضاوت از روی شمشیرهایی که حمل‌شراب می‌کردند، آن‌ها رزمی‌کار بودند. که یعنی باید‌خاطر عقلشان می‌رسید که خاندان تانگ را تحریک نکنند.
او این فکر را از‌کسی سرش بیرون کرد و برای‌سرسام‌آورشان خدمتکار لرزان دست تکان داد.
«ب-بله، آقا؟»
«به سرآشپز بگو بهترین غذای امروزش رو‌نفیسی آماده کنه. و اون شراب جدیدی که تازه‌سراسر باز کردیم رو بیار. ببرش سر اون میز...»
در حالی‌چشمان که مهماندار‌کنجکاوی دستورات را می‌داد...
چون هوی‌چیزی در حالی که‌کسی چای می‌ریخت، پرسید:
«این خراب‌شده‌شده واقعاً این‌قدر‌رهگذران که می‌گن خوبه؟»
«من تا‌طریق حالا تو رو‌شراب‌های جای بدی بردم؟»
«خب، عمارت‌چشمان چون‌هیانگ تو‌کنجکاوی لوئویانگ یکم...»
«اهم! اون تقصیر من‌نصیب نبود. از کجا باید‌خاطر می‌دونستم صاحبش عوض شده؟»
«اینجا که‌شده مثل اونجا‌رهگذران نیست، هان؟»
«به من شک داری؟»
«فقط یه‌چشمان نگاه به دور‌برق و برت بنداز.»
چون هوی‌چیزی با چانه‌اش‌نصیب اشاره کرد.
نگاهی به مسافرخانه‌چشمان خلوت انداخت و به‌غذا چون ایگه خیره شد.
«گفتی اینجا جای سوزن‌نامعلوم انداختن نیست، ولی که‌می‌فروخت پرنده هم پر نمی‌زنه.»
چون ایگه اخم کرد.
«اون یاروها رو ندیدی؟»
و با سر‌چشمان به میز قبیله‌برق تانگ اشاره کرد.
«ها؟ تانگ؟طریق آها، قبیله‌نامعلوم تانگ سیچوانن.»
چون هوی بالاخره دوزاری‌اش افتاد.
«خب، پس دلیلش همینه.»
«تازه گرفتی؟»
«فکر کردم‌طریق فقط یه‌نامعلوم مشت مشتری معمولین.»
چون ایگه‌چشمان با ناباوری به‌برق او خیره شد.
قبیله تانگ درست وسط‌نصیب مسافرخانه نشسته بودند و این‌قیمت پسر تازه متوجه‌شان شده بود؟
نه، وایسا.شده این پسر هیچ‌وقت‌کنجکاوی آدم نرمالی نبوده.
آهی کشید‌طریق و سرش‌نامعلوم را تکان داد.
با شناختی که از چون هوی‌غذا داشت، حتی اگر جلوی در ورودی‌شود هم می‌نشستند، باز هم ککش نمی‌گزید.
«خب، حداقل این‌جوری اعصابم راحت‌تره.»
چون هوی لبخندی زد.
از دیدن مکان‌های معروف در طول سفرشان لذت برده بود،گیر اما شلوغی و ازدحام همیشه روی اعصابش رژه می‌رفت. حالا‌بودند که اینجا تقریباً خالی بود، همه‌چیز عالی به نظر می‌رسید.
«و به لطف‌رهگذران این یاروها، دیگه نیازی‌شراب نیست تو صف وایسیم.»
چون ایگه هم موافق بود.
از آنجا که مدت‌ها در کایفنگ زندگی کرده بود، آوازه این مسافرخانه را به خوبی می‌دانست.قیمت حتی خودش هم چند باری اینجا غذا خورده بود. با وجود اینکه یک گدا بود، اما ارشد‌مدام اعظم اتحادیه گدایان به حساب می‌آمد و اغلب وقتی با دیگر رزمی‌کاران ملاقات می‌کرد، اینجا میزبانشان می‌شد.
با یادآوری طعم غذاهای‌نامعلوم مسافرخانه، لبخندی روی لب‌های‌می‌فروخت چون ایگه نقش بست.
«هه، امروز‌چشمان قراره حسابی دلی‌برق از عزا دربیاریم.»
هنوز غذا نرسیده‌راحتی بود، اما داشت لب‌فقط و لوچه‌اش را می‌لیسید.
«من هم بی‌صبرانه منتظرم.»
دانموک لین‌طریق هم وارد‌نامعلوم بحث شد.
او داشت از این سفر نهایت لذت را می‌برد. البته‌نصیب در ابتدا کمی دمغ بود. دلش می‌خواست فقط با چون‌حال هوی سفر کند، اما چون ایگه هم وبال گردنشان شده بود.
اما حالا می‌دید که‌نصیب با حضور این پیرمرد، سفرشان‌قیمت حتی لذت‌بخش‌تر هم شده است.
«این بهترین‌شده و مفرح‌ترین‌رهگذران تجربه‌ی عمرمه.»
لبخندی روی لب‌هایش شکفت.
از آنجا که بیشتر عمرش را درون قبیله گذرانده بود، این تازه دومین‌فقط باری بود که به مسافرتی طولانی می‌رفت. بار اول، یک مأموریت جدی برای‌قطب پیدا کردن شین اوی بود، برای همین اصلاً نتوانسته بود از آن لذت ببرد.
اما این بار فرق داشت. آن‌ها‌شود داشتند به همراه چون هوی از‌همیشه مکان‌های معروف، مسافرخانه‌ها و میخانه‌ها دیدن می‌کردند.
او واقعاً خوشحال بود؛ آن‌قدر که با‌غذا خودش فکر می‌کرد آیا اصلاً حق دارد‌فقط تا این حد احساس خوشبختی کند یا نه.
چون هوی‌طریق هم بی‌صبرانه‌نامعلوم منتظر غذا بود.
«پس این همون‌رهگذران خراب‌شده‌ایه که چون ایگه‌شراب این‌قدر ازش تعریف می‌کرد...»
چون ایگه با اینکه یک گدا بود، اما ذائقه لطیفی داشت و غذای خوب را‌وجود می‌شناخت. او اغلب حتی وقتی در مسافرخانه‌های دیگر غذای خوبی می‌خورد، باز هم غر می‌زد‌وقت و هر بار هم که غر می‌زد، آن‌ها را با مسافرخانه صعود به آسمان مقایسه می‌کرد.
در حالی که‌چشمان این سه نفر‌برق با اشتیاق منتظر بودند...
«غذاتون حاضره.»
پیشخدمت‌ها ظرف‌های غذا را آوردند.
با گوشت خوک ترش و شیرین بخارپز شروع کردند و‌سرسام‌آورشان بعد توفوی پیازچه، گوشت گاو پخته شده در سویا و‌قطب چیزهای دیگر را روی میز چیدند؛ در مجموع حدود هشت غذا.
مهماندار یک بطری شراب آورد.
«این شراب میوه‌ارتباطاتی رو سرآشپز ما ده‌نفیسی سال پیش دم کرده.»
آن را‌چشمان روی میز گذاشت‌برق و عقب کشید.
«دیگه طاقت ندارم!»
چون ایگه که نمی‌توانست در برابر‌برق این عطر مقاومت کند، به جلو‌کسی خم شد و چاپستیک‌هایش را برداشت.
از طرف دیگر،ارتباطاتی چون هوی اول‌نادر بطری شراب را برداشت.
لیوانی ریخت و آن‌کنجکاوی را بو کرد، لبخندی به‌راحتی آرامی روی لب‌هایش شکل گرفت.
«بوی محشری می‌ده.»
جرعه‌ای نوشید.
عطر شیرین و طعم ملایمش او‌نادر را به وجد آورد. با رضایت، چاپستیک‌هایش‌لذیذ را برداشت و لقمه‌ای از غذا خورد.
«همم؟»
چشمانش کمی گشاد شد.
گوشت آبدار به طرز بی‌نقصی‌کنجکاوی با شراب میوه ترکیب می‌شد‌راحتی و طعم آن را دوچندان می‌کرد.
«این واقعاً معرکه‌ست.»
چشمانش برقی زد، شراب‌کنجکاوی بیشتری ریخت و با‌چیزی سرعت شروع به خوردن کرد.
دانموک لین که با لذت به غذا خوردن‌خاطر آن دو نگاه می‌کرد، چاپستیک‌هایش را برداشت و‌کانال نقابش را کمی بالا زد تا غذا بخورد.
با وجود اینکه این روش غذا‌برق خوردن کمی ناجور بود، اما او‌کسی با مهارت این کار را انجام داد.
«...!»
از طعم غذا شگفت‌زده شد، دستش‌غذا را روی دهانش گذاشت و سپس‌شود به سرعت به خوردن ادامه داد.
در حالی که این سه نفر روی غذایشان‌خاطر تمرکز کرده بودند، میز قبیله تانگ در سکوت فرو‌بزرگی رفت، انگار که آب یخی روی آن‌ها ریخته باشند.
اما این‌شده سکوت فقط یک‌کنجکاوی لحظه دوام آورد.
«یه پیرمرد‌طریق و دو‌نامعلوم تا جوون...»
مرد جوان و خوش‌قیافه‌ای از‌برق قبیله تانگ در حالی که‌نصیب تماشایشان می‌کرد، زیر لب زمزمه کرد.
کمی چرخید و گفت:
«عمو، می‌دونی اینا کین؟»
مرد میان‌سال در حالی که نگاهش روی‌نفیسی پیرمرد و زن نقاب‌دار قفل شده بود،ناب با اخم جواب داد: «تا حالا ندیدمشان.»
«اما آدم‌های معمولی‌ای نیستن.»
مرد جوان،چیزی تانگ جئوک، متعجب‌کسی به نظر می‌رسید.
عمویش یکی از برترین متخصصان قبیله تانگ سیچوان بود که در‌نصیب دنیای رزمی به عنوان مهمان خنجر پنهان شناخته می‌شد و همه‌وجود از او وحشت داشتند. با این حال، او گارد گرفته بود.
تانگ جئوک لبخندی زد.
«فکر می‌کنی اینا‌رهگذران هم دارن می‌رن‌غذا سمت قبیله جگال؟»
مهمان خنجر پنهان سر تکان داد: «به‌فقط احتمال زیاد.» با قضاوت از روی ظاهر‌حال و رفتارشان، مشخص بود که محلی نیستند.
«پس بهتره‌شده برم یه‌رهگذران سلامی بکنم.»
تانگ جئوک بلند‌ارتباطاتی شد و به میز‌نفیسی چون هوی نزدیک شد.
«ببخشید که‌چشمان مزاحم غذا‌کنجکاوی خوردنتون می‌شم.»
با لبخندی‌چیزی بر لب،نصیب مودبانه تعظیم کرد.
«من تانگ جئوک از قبیله‌کنجکاوی تانگ سیچوان هستم. اگه مشکلی‌راحتی نیست، می‌تونم بهتون ملحق بشم؟»
چون هوی نگاهی‌ارتباطاتی گذرا به او‌نادر انداخت و جواب داد:
«نه.»
ابروی تانگ جئوک پرید.
انتظار داشت که قبول کنند. او ارباب جوان‌شراب قبیله تانگ بود که پس از عملکردش در گردهمایی‌سرسام‌آورشان اژدها و ققنوس، به عنوان اژدهای سم شناخته می‌شد.
بیشتر رزمی‌کاران برای نشستن‌نامعلوم سر یک میز با‌می‌فروخت او سر و دست می‌شکستند.
اما این سه‌رهگذران نفر حتی ذره‌ای هم‌شراب علاقه‌مند به نظر نمی‌رسیدند.
با این‌چیزی حال، او‌نصیب تسلیم نشد.
«حالا که‌شده همه‌مون مسافرای‌رهگذران زیر یه آسمونیم...»
دوباره تلاش کرد.
«این یکی هم خیلی خوبه.»
«ملچ ملوچ، بهت‌راحتی که گفتم، قورت،شود غذای اینجا حرف نداره.»
آن‌ها کاملاً‌شده او را‌رهگذران نادیده گرفتند.
اینا واقعاً‌طریق دارن منو‌نامعلوم نادیده می‌گیرن؟
رگ‌های روی‌چشمان پیشانی تانگ‌کنجکاوی جئوک بیرون زد.
به شدت عصبانی بود، اما‌کسی به زور لبخندی زد و‌سرسام‌آورشان یک بار دیگر تلاش کرد.
«بیاید سر‌شده یه میز‌رهگذران بشینیم و...»
«این بهترین‌طریق چیزیه که تو‌شراب‌های این مدت خوردم.»
«شک نکن.»
«واقعاً مسافرخانه بی‌نظیریه.»
حتی زن هم به‌رهگذران آن‌ها پیوست و با‌شراب خونسردی او را نادیده گرفت.
بالاخره، تانگ جئوک‌ارتباطاتی دیگر نتوانست تحمل‌نادر کند و فریاد زد:
«دارید منو مسخره می‌کنید؟!»
سکوت همه‌جا را فرا گرفت.
چون هوی در حالی که‌کنجکاوی لقمه در دهانش بود مکث کرد‌نصیب و به چون ایگه نگاه کرد.
«این یارو چه مرگشه؟»
«من از کجا بدونم؟»
چون ایگه نگاهی به‌نصیب تانگ جئوک انداخت و‌خاطر دوباره مشغول خوردن شد.
«به هر‌شده حال، من‌رهگذران اینو می‌خورم.»
«تو که‌طریق پولشو ندادی.نامعلوم بذارش زمین.»
«پول تو هم که نیست.»
«پول اون،چیزی پول منه.نصیب مگه نه؟»
دانموک لین سر تکان داد.
«درسته.»
«دیدی؟»
«تچ، بازم که‌راحتی طرف اینو گرفتی... باشه‌فقط بابا. اول تو بخور.»
در حالی که‌چشمان آن سه نفر دوباره‌غذا مشغول غذا خوردن شدند...
بنگ!
تانگ جئوک‌چشمان مشتش را‌کنجکاوی روی میز کوبید.
«منو نادیده نگیرید!»
تق.
بطری شراب‌طریق افتاد و‌نامعلوم محتویاتش بیرون ریخت.
شراب میوه‌چشمان روی زمین‌کنجکاوی چکه کرد.
«...رد داده.»
چون ایگه این را‌رهگذران زیر لب گفت و‌شراب سریع غذاهایش را جمع کرد.
دانموک لین که با ظرافت‌شراب‌های غذا می‌خورد نیز دست از‌گیر کار کشید و بلند شد.
آن‌ها که مدتی با چون‌برق هوی سفر کرده بودند، می‌دانستند‌نصیب چه چیزی در انتظارشان است.
تانگ جئوک گیج شده بود.
او حتی به آن‌ها دست‌کنجکاوی هم نزده بود، فقط روی میز‌نصیب کوبیده و کمی شراب ریخته بود.
چرا داشتند‌طریق این‌طور واکنش‌نامعلوم نشان می‌دادند؟
ها؟ چرا‌چشمان دارن این‌قدر‌کنجکاوی شلوغش می‌کنن؟
درست در همان لحظه...
«حتی یه سگ‌چشمان رو هم موقع‌برق غذا خوردن اذیت نمی‌کنن...»
چون هوی در حالی که‌شراب‌های به شراب ریخته شده خیره‌گیر بود، زیر لب زمزمه کرد.
با صدای‌چشمان تقی، چاپستیک‌هایش‌کنجکاوی را پایین گذاشت.
سپس به آرامی سرش را بلند کرد‌فقط و به تانگ جئوک نگاه کرد؛ کلافگی‌حال و خشم از سر و رویش می‌بارید.
«فکر کردی‌شده داری چه‌رهگذران غلطی می‌کنی؟»