چپتر 253: چپتر 253
0صبح روز بعد.
چون هوی در حالی که برای‌سرشون سفرش به اتحاد رزمی آماده می‌شد، احساس‌کاهگلی کرد یک چیزی در پهلویش کم است.
روی کمرش، جایی که در حالت عادی‌کاهگلی باید دو شمشیر قرار می‌داشت، فقط شمشیر‌پایان شیطانی در غلاف سیاه و تاریکش آویزان بود.
چون هوی در حالی که چانه‌اش را می‌مالید،همین‌طوری زیر لب غرولند کرد: «عجب وضعیت مسخره‌ایه. انرژی شیطانی‌کلبه این شمشیر اون‌قدر زیاده که حتی نمی‌تونم بیرون بکشمش.»
شمشیر داشت، اما نمی‌توانست از آن‌دور استفاده کند. مثل دنده مرغ بود؛لحظه بی‌مصرف اما حیف برای دور انداختن.
«برم یه شمشیر دیگه بخرم؟»
اما این‌نتیجه‌گیری فکر فقط یک‌مرتب لحظه دوام آورد.
«بی‌خیال، یه جوری حل می‌شه.»
چون هوی تصمیم‌مرغ گرفت دیگر به‌دور آن فکر نکند.
اینکه بعداً شمشیری‌همین‌طوری گیرش می‌آمد یا‌سرشون نه، مهم نبود.
نگران بودن در‌سرسری این مورد فقط‌کلبه باعث سردردش می‌شد.
قرار نبود‌واقعاً یک شمشیر از‌پیدا آسمان برایش بیفتد.
و اصلاً‌دنده نیازی هم به‌حیف آن احساس نمی‌کرد.
به هر حال، شمشیرزنی تنها‌بکوبم چیزی نبود که در این‌لباس‌هایش زندگی رقت‌انگیز یاد گرفته بود.
«اگه واقعاً کار بیخ‌لباس‌هایش پیدا کنه، می‌تونم همین‌طوری‌رفت با غلافش بکوبم تو سرشون.»
با رسیدن به این نتیجه‌گیری سرسری،کنه چون هوی لباس‌هایش را مرتب کرد‌رسیدن و از کلبه کاهگلی بیرون رفت.
«هوا سرده.»
شاید به این خاطر بود‌بکوبم که پاییز رو به پایان‌لباس‌هایش بود و زمستان نزدیک می‌شد.
بادی که‌نتیجه‌گیری به پوستش می‌خورد،مرتب سوز عجیبی داشت.
«با این‌واقعاً وضع، به همین‌پیدا زودی‌ها برف می‌باره.»
پس از اینکه لحظه‌ای هوای سرد را احساس کرد،دیگه چون هوی به سرعت نیروی درونی‌اش را در پایین‌تنه‌اش‌تصمیم جمع کرد و از قدم‌های آسمان پرواز استفاده کرد.
مدت کوتاهی‌می‌تونم بعد، وقتی به‌بکوبم دروازه اصلی رسید.
«چون هوی.»
«برادر کوچک‌تر!»
«استاد ارشد!»
افراد زیادی به استقبالش آمدند.
اما چون هوی با دیدن شاگردان‌کلبه نسل اول و شاگردان نسل دوم که‌پاییز داشتند به او خوش‌آمد می‌گفتند، اخم کرد.
«ها، کار‌واقعاً همه تموم شده‌پیدا که اینجا پلاسید؟»
برای یک لحظه، شاگردان در‌حیف میان تکان دادن دست‌هایشان خشکشان‌بخرم زد و با خجالت خندیدند.
«ها، هاها. اشکالی نداره که‌بکوبم قبل از رفتنت یه کم‌لباس‌هایش بدرقه‌ت کنیم. مگه نه، برادر کوچک‌تر؟»
«اهم! حق با برادر ارشده. چطور‌کلبه می‌تونیم کوچک‌ترین شاگردمون رو بدون یه‌خاطر خداحافظی درست و حسابی بفرستیم اتحاد رزمی؟»
در حالی که چون هوی با‌کنه نارضایتی به آن‌ها نگاه می‌کرد، زمزمه‌رسیدن کرد: «همم... فکر نکنم قضیه این باشه.»
رهبر فرقه نزدیک شد و‌حیف با ملایمت لبخند زد: «یه‌بخرم بدرقه ساده که مشکلی نداره، داره؟»
«همه جمع‌می‌تونم شدن چون نگران‌بکوبم رفتن تو هستن.»
«ها؟ نگران؟»
چون هوی‌واقعاً نگاهی به‌بیخ صورت‌هایشان انداخت.
این نگرانی‌دنده است؟ از‌بی‌مصرف چه لحاظ؟
حالت چهره‌هایشان تظاهر به نگرانی‌بکوبم می‌کرد، اما نمی‌توانستند چشمان نافذ و‌مرتب شیطانی چون هوی را فریب دهند.
آیا برقی‌نتیجه‌گیری از شادی‌لباس‌هایش در چشمانشان نمی‌درخشید؟
«این اصلاً شبیه نگرانی نیست.پیدا بیشتر به نظر می‌رسه از‌بکوبم اینکه دارم می‌رم، دارن بال درمیارن.»
با این حرف او، بیشتر شاگردان‌دور مثل بچه‌هایی که مچشان هنگام شیطنت‌لحظه گرفته شده باشد، از جا پریدند.
در حالی که رهبر فرقه از کنار سعی‌نتیجه‌گیری می‌کرد از آن‌ها دفاع کند و می‌گفت که‌سرده این‌طور نیست، چون هوی پوزخندی زد: «هوهو، چطور ممکنه؟»
«باشه، بیاید‌نتیجه‌گیری فرض کنیم‌لباس‌هایش که همین‌طوره.»
درست زمانی که‌کار چون هوی می‌خواست‌کنه به راهش ادامه دهد.
تق— تق—
مردی میان‌سال با‌همین‌طوری لباس‌های آبی آسمانی و‌رسیدن شنلی سیاه نزدیک شد.
در نگاه اول،سرسری می‌شد او را‌کلبه مردی خوش‌قیافه نامید.
اجزای صورتش متمایز بود و ابروهای صافش‌می‌تونم در یک انحنای ظریف به پایان می‌رسید، گویی‌لباس‌هایش با یک حرکت ملایم قلم‌مو کشیده شده بودند.
مرد میان‌سال، چو گی-گوانگ، درست روبروی چون‌انداختن هوی ایستاد و با احترام دستانش را‌آورد به نشانه ادای احترام به هم گره زد.
«ملاقات با قهرمان الهی شکوفه‌بکوبم آلو مشهور، تائوئیست جوان، چون‌لباس‌هایش هوی، برای من افتخار بزرگی است.»
پس از اینکه یک بار سرش‌کلبه را خم کرد، به چشمان چون هوی‌پاییز خیره شد و لب به سخن گشود.
«من چو گی-گوانگ هستم‌بیخ و شما را تا‌همین‌طوری اتحاد رزمی راهنمایی خواهم کرد.»
«منم چون هوی هستم.»
چون هوی با خونسردی جواب‌بکوبم سلامش را داد و سپس‌لباس‌هایش به سرعت او را برانداز کرد.
«می‌گفتن اون یه رهبر جوخه‌مرتب از اتحاد رزمیه، و به‌سرده نظر می‌رسه بدک هم نیست.»
نیروی درونی مستحکمش و پینه‌های روی‌کنه دستی که برای ادای احترام استفاده کرده‌نتیجه‌گیری بود، نشان می‌داد که شمشیرزنی قدرتمند است.
در همین حال، چو گی-گوانگ که‌دور نگاهش با نگاه چون هوی تلاقی کرده‌دوام بود، در درونش به شدت غافلگیر شد.
«این‌قدر جوونه؟»
قهرمان الهی شکوفه آلو به عنوان یک متخصص بی‌نظیر‌هوا شناخته می‌شد که از ارباب شمشیر پرستوی پرنده پیشی‌پوستش گرفته و امپراتور جنگل سبز را شکست داده بود.
او شنیده بود که مهارت‌های رزمی‌اش به‌می‌تونم قلمرو رزمی آسمانی رسیده است، اما هرگز انتظار‌لباس‌هایش نداشت که او تا این حد جوان باشد.
«نکنه شایعات دروغ بوده...؟»
درست زمانی که شک و تردید‌سرشون به دلیل ظاهر بیش از حد‌کلبه جوان او در حال شکوفه زدن بود.
«رهبر نیروی ویژه قهرمانان.»
هیون دو با‌کار صدایی سنگین به سمت‌می‌تونم چو گی-گوانگ قدم برداشت.
«به نظر‌دنده می‌رسه همه اینجا‌حیف هستن، راه نمی‌افتیم؟»
«هنوز یک‌می‌تونم نفر دیگه‌غلافش مونده که برسه.»
ابروهای هیون‌نتیجه‌گیری دو در‌لباس‌هایش هم گره خورد.
«غیر از ما‌کار دو نفر، همراه‌کنه دیگه‌ای هم هست؟»
«بله، درسته.دنده باید همین‌بی‌مصرف زودی‌ها برسن...»
در حالی که چو گی-گوانگ صحبت می‌کرد، سرش‌نتیجه‌گیری را چرخاند گویی به دنبال همراه دیگر می‌گشت، و‌شاید خیلی زود او را دید و سر تکان داد.
«اوناهاش، داره میاد.»
هیون دو و چون هوی‌پیدا رد نگاه او را دنبال‌بکوبم کردند و سرهایشان را چرخاندند.
در همان لحظه،مرغ ناراحتی روی صورت هیون‌انداختن دو کاملاً محو شد.
دلیلش این بود که ها وو-جین و‌رسیدن جونگ‌هیون در حالی که از زمین تمرین‌رفت جنگل هلو عبور می‌کردند، از دور نزدیک می‌شدند.
خیلی زود، ها وو-جین‌لباس‌هایش روبروی چو گی-گوانگ رسید و‌هوا لبخند ملایمی بر لب داشت.
«مشتاقانه منتظر‌واقعاً همکاری با‌بیخ شما هستم.»
«من هم همین‌طور.»
پس از پایان احوالپرسی‌های رسمی،بکوبم ها وو-جین به هیون دو نزدیک‌مرتب شد و لب به سخن گشود.
«مدتی می‌شه که‌سرسری با هم همسفر‌کلبه نشدیم، ارشد هیون دو.»
«واقعاً زمان زیادی گذشته.»
هیون دو لبخند زد.
سفر با‌می‌تونم ها وو-جین‌غلافش و چون هوی.
این او را‌سرسری به یاد سفر به‌کاهگلی قلعه شبح سفید می‌انداخت.
ها وو-جین در پاسخ به‌پیدا حرف‌های خندان هیون دو لبخندی‌بکوبم زد: «پس شما هم میاین.»
«روی کمک شما حساب می‌کنم.»
در همین‌می‌تونم حال، جونگ‌هیون به‌بکوبم شدت هیجان‌زده بود.
«برادر بزرگ‌تر!»
جونگ‌هیون که روبروی چون هوی‌پیدا ایستاده بود، سرش را بالا‌بکوبم گرفت و لبخند درخشانی زد.
«این اولین باریه‌مرغ که باهات همسفر‌دور می‌شم، برادر بزرگ‌تر!»
او نمی‌توانست‌می‌تونم هیجانش را‌غلافش پنهان کند.
کاملاً طبیعی بود.
این سفری بود‌کار با برادر بزرگ‌تری که‌می‌تونم او را تحسین می‌کرد.
«خیلی برای سفر با‌بی‌مصرف استادم و تو هیجان‌زده‌ام،برم برادر بزرگ‌تر. و همین‌طور...»
جونگ‌هیون همین‌طور بی‌وقفه حرف می‌زد‌بکوبم و به پهلوی چون هوی چسبیده‌مرتب بود و از او جدا نمی‌شد.
چو گی-گوانگ وقتی‌سرسری مطمئن شد همه جمع‌کاهگلی شده‌اند، برگشت و گفت.
«پس راه می‌افتیم.»
درست وقتی که‌مرغ سفر به سمت اتحاد‌انداختن رزمی داشت شروع می‌شد...
«یه لحظه صبر کن.»
صدای چون‌نتیجه‌گیری هوی حرفش‌لباس‌هایش را قطع کرد.
چو گی-گوانگ که توی ذهنش از‌کنه قبل قدم اول را برداشته بود،رسیدن حس کرد رشته افکارش پاره شده.
«...مشکلی پیش اومده؟»
«چیز مهمی نیست، ولی‌غلافش قبل از رفتن یه‌نتیجه‌گیری سر بریم مسافرخانه شکوفه آلو.»
«مسافرخانه شکوفه آلو...؟»
ابروهای چو‌واقعاً گی-گوانگ در‌بیخ هم گره خورد.
زمان بدجوری تنگ بود.
جلسه بزرگ دنیای رزمی فقط‌بکوبم زمانی می‌توانست شروع شود که‌لباس‌هایش هیون دو به اتحاد رزمی برسد.
«دلیلی داره‌نتیجه‌گیری که حتماً‌لباس‌هایش باید بریم اونجا؟»
«باید یه‌واقعاً چیزی رو‌بیخ از اونجا بردارم.»
چشمان چون هوی برای لحظه‌ای‌حیف سرد شد و بعد دوباره‌بخرم به حالت بی‌تفاوت همیشگی‌اش برگشت.
«در ضمن، انگار هنوز‌غلافش هیچ‌کس صبحونه نخورده، پس‌نتیجه‌گیری بریم یه چیزی بخوریم.»
وقتی چو گی-گوانگ با شنیدن این حرف‌کاهگلی با چهره‌ای مات و مبهوت به او خیره‌زمستان شد، چون هوی پوزخندی زد و اضافه کرد.
«بهتر نیست قبل‌کار از رفتن یه صبحونه‌می‌تونم حسابی بزنیم به بدن؟»
خش—
چون هوی پرده مهره‌دار را کنار زد،کاهگلی وارد مسافرخانه شکوفه آلو شد و با دیدن‌زمستان جمعیت کم داخل مسافرخانه، سرش را کج کرد.
«چرا این‌قدر خلوته؟»
در حالت عادی، اینجا باید جای سوزن انداختن‌برم نمی‌بود و یه صف طولانی هم از آدم‌هایی‌جوری که منتظر خریدن منگوله‌ها بودن، اون گوشه تشکیل می‌شد...
درست در همان‌همین‌طوری لحظه، مهماندار ارشد‌سرشون او دوان‌دوان نزدیک شد.
«قهرمان بزرگ!»
او با صدا زدن‌بیخ چون هوی، به گرمی‌همین‌طوری به او خوش‌آمد گفت.
«چی باعث‌دنده شده تشریف‌بی‌مصرف بیارید اینجا؟»
«پیرمرد چون اینجاست؟»
«آه! منظورتون استاد‌سرسری پیره؟ لطفاً یه‌کلبه لحظه صبر کنید.»
مهماندار ارشد او‌کار بعد از این‌کنه حرف، فریاد زد.
«جیریانگ!»
بلافاصله، یکی‌می‌تونم از پیشخدمت‌ها‌غلافش دوان‌دوان آمد.
«ارباب، صدام زدید؟»
«برو و‌واقعاً استاد پیر‌بیخ رو بیار.»
«چشم.»
پیشخدمت بلافاصله چرخید و‌غلافش با عجله از مسافرخانه‌نتیجه‌گیری شکوفه آلو بیرون دوید.
با دیدن این‌سرسری صحنه، چون هوی‌کلبه لب باز کرد.
«هیچ مشتری‌ای تو مسافرخونه نیست.»
«چیز مهمی نیست.»
با وجود وضعیت‌همین‌طوری نامساعد، مهماندار ارشد او‌رسیدن با آرامش جواب داد.
«شایعه شده که راهزن‌های جنگل سبز به کوه هوآشان حمله کردن، برای همین‌پاییز تعداد بازدیدکننده‌ها موقتاً کم شده. البته شایعه شکست دادن جنگل سبز به دست‌می‌باره ما هم پخش شده، پس تا چند روز دیگه دوباره مشتری‌ها سرازیر می‌شن اینجا.»
«همم، که این‌طور؟»
چون هوی‌دنده با درک وضعیت،حیف سر تکان داد.
فقط از روی کنجکاوی پرسیده بود؛سرشون به هر حال هیچ قصدی برای‌کلبه دخالت عمیق در این ماجرا نداشت.
'انگار من‌نتیجه‌گیری اصلاً چیزی از‌مرتب تجارت سرم می‌شه.'
تجارت رو‌واقعاً باید سپرد‌بیخ به تاجرها.
هنرهای رزمی‌دنده رو هم‌بی‌مصرف به رزمی‌کارها.
این یه قانون آهنین بود.
«اتفاقاً این‌طوری بهتر هم‌لباس‌هایش شد. نگران بودم برای گروه‌هوا بزرگ ما جای کافی نباشه.»
«برای غذا خوردن می‌فرمایید؟»
مهماندار ارشد‌دنده او نگاهی‌بی‌مصرف به اطراف انداخت.
همین الانش هم بیشتر‌غلافش از چهل نفر دور بیش‌سرسری از ده میز نشسته بودند.
«در این صورت،سرسری برای همه میزها‌کلبه غذا آماده می‌کنم.»
«آها، راستی، چند تا‌بیخ تائوئیست همراهمون هست. در‌همین‌طوری مورد الکل و گوشت...»
«نگران اون نباشید. یه‌بی‌مصرف غذای جدید که خودم اختراع‌دیگه کردم رو براشون سرو می‌کنم.»
«غذای جدید؟»
«مسافرخانه شکوفه آلو‌سرسری با فرقه کوه هوآشان‌کاهگلی در ارتباطه، این‌طور نیست؟»
چشمان مهماندار‌واقعاً ارشد او‌بیخ برقی زد.
«برای همین، یه غذا درست کردم که فقط از گیاهان و‌فکر سبزیجات تشکیل شده و تائوئیست‌ها می‌تونن بخورن. اسمش رو گذاشتم "شین‌سون‌چه"اینکه (سبزیجات جاودانه)، با این حس که جاودانه‌های کوه هوآشان ازش می‌خورن.»
اوه، ایده بدی نیست.
واقعاً یه‌نتیجه‌گیری تاجر به‌لباس‌هایش تمام معناست.
یه غذای کاملاً حساب‌شده بود.
غذایی بود که مشتری‌هایی که با تحسین‌انداختن فرقه کوه هوآشان به اینجا می‌آمدند، احتمالاً‌آورد برای تجربه حس تائوئیست بودن سفارشش می‌دادند.
«عالیه. پس‌می‌تونم همون رو‌غلافش برای همه بیار.»
«به آشپز خبر می‌دم.»
وقتی مهماندار ارشد او رفت، چون هوی یک صندلی‌غلافش خالی را از میزی که هیون دو، ها وو-جین،کاهگلی جونگ‌هیون و چو گی-گوانگ دور آن نشسته بودند، بیرون کشید.
همه مشغول تماشای اطراف بودند.
«همم، پس این همون‌غلافش مسافرخانه شکوفه آلوئه که‌نتیجه‌گیری با فرقه ما قرارداد داره.»
مخصوصاً هیون دو که فقط اسمش را‌کاهگلی شنیده بود، حالا برای اولین بار آن را‌زمستان می‌دید و با دقت همه‌چیز را بررسی می‌کرد.
«منگوله‌هاش فقط رنگشون‌کار با منگوله‌های محافظان شمشیر‌می‌تونم شکوفه آلو فرق داره.»
درست در حالی که هیون دو‌دور با چهره‌ای مشتاق به منگوله‌ها نگاه می‌کرد‌دوام و این حرف را زیر لب می‌گفت...
«...!»
«این...!»
چو گی-گوانگ و‌کار هیون دو مثل‌کنه فنر از جایشان پریدند.
یک انرژی غیرقابل توصیف،بی‌مصرف عظیم و قدرتمند داشت‌برم به این مکان نزدیک می‌شد.
'چه انرژی متراکم و سنگینی.'
'نکنه این انرژی...؟!'
آن دو که از قبل دستشان‌کنه را روی قبضه شمشیرهایشان گذاشته بودند،رسیدن با تنشی فزاینده به در خیره شدند.
«رهبر جوخه؟»
«ارشد هیون دو؟»
بقیه که از حرکت ناگهانی آن‌ها‌کلبه جا خورده بودند، نگاهشان را به سمتی‌پاییز که آن دو خیره شده بودند، چرخاندند.
خش—
درست در‌دنده همان لحظه، پرده‌حیف مهره‌دار کنار رفت.
و از میان آن، پیرمردی‌بکوبم با موها و ابروهای کاملاً‌لباس‌هایش سفید به آرامی وارد شد.
«همم؟ این دیگه چیه؟»
پیرمرد، یعنی چون یانگ‌گونگ، با‌پیدا دیدن نگاه‌های خیره‌ای که رویش‌بکوبم زوم شده بود، اخم کرد که...
«بالاخره پیدات شد.»
او چون هوی را کنار مردهایی‌سرشون که به او زل زده بودند‌کلبه دید و مستقیم به سمتش رفت.
چو گی-گوانگ و هیون دو که‌کلبه از نزدیک شدن چون یانگ‌گونگِ اخمو احساس‌پاییز خطر کرده بودند، خواستند حرکتی بکنند که...
«من یه‌واقعاً گپی می‌زنم‌بیخ و برمی‌گردم.»
چون هوی‌دنده از جایش‌بی‌مصرف بلند شد.
او به استقبال چون یانگ‌گونگ رفت،سرشون کوتاه با او صحبت کرد و‌کلبه بعد با هم به طبقه دوم رفتند.
چو گی-گوانگ و هیون دو با تماشای‌کاهگلی بالا رفتن آن دو از پله‌ها، بالاخره توانستند‌زمستان نفس راحتی بکشند و از تنش خارج شوند.
'اگه آشنای قهرمان الهی شکوفه‌پیدا آلوئه، پس نمی‌تونه یه تزکیه‌کننده‌بکوبم شیطانی باشه... یعنی اشتباه کردم؟'
'حتماً این اواخر زیادی حساس شدم.دور که یه نفر به این نزدیکی‌لحظه به چون هوی رو اشتباه بگیرم.'
درست در حالی که آن دو‌سرشون هاله عظیم خود را پس کشیده‌کلبه و به طبقه دوم نگاه می‌کردند...
«اگه فرقه کوه هوآشان تو‌مرتب خطر افتاد، قبل از هر چیز‌شاید دیگه‌ای به تائوئیست‌های هوآشان کمک کن.»
چون هوی طوری با چون یانگ‌گونگ‌کنه که روبه‌رویش نشسته بود حرف می‌زد،رسیدن که انگار داشت به او اخطار می‌داد.
«تائوئیست‌های کوه هوآشان؟ این‌بی‌مصرف با قولی که قبلاً‌برم به هم دادیم فرق نداره؟»
چون یانگ‌گونگ‌می‌تونم بلافاصله جوابش‌غلافش را داد.
«وظیفه من‌نتیجه‌گیری فقط محافظت‌لباس‌هایش از این مسافرخونه‌ست...»
«دو تا.»
چون هوی با‌مرغ لحنی تند حرفش‌دور را قطع کرد.
و در حالی که دو انگشتش‌سرشون را بالا آورده بود، گوشه لبش‌کلبه به شکل یک پوزخند کج شد.
«اگه این پیشنهاد رو قبول کنی، دو خط‌رفت از نیمه دوم ورد هنر آتش شیطانی نه‌نزدیک جهان زیرین رو بهت می‌گم. نظرت چیه؟ وسوسه‌کننده‌ست، نه؟»