چپتر 107: آغاز تغییرات و بحران چینگهای
0روز بعد از‌غرق پایان آزمون محافظان‌هیچ‌کس شمشیر شکوفه آلو.
«رهبر فرقه!همه‌چیز این قابل‌بلکه قبول نیست.»
«این چه حرفیه که می‌زنید!»
مثل همیشه، اعلام اسامی قبول‌شدگان آزمون محافظان شمشیر‌بیرون شکوفه آلو در عمارت ابر در حال برگزاری‌برداشتند بود و فریادها از هر طرف به گوش می‌رسید.
«قصد دارید عنوان اصیل محافظ‌شدند شمشیر شکوفه آلو رو با‌نماد یه رقابت مسخره لکه‌دار کنید؟»
«تو کل تاریخ‌بدید فرقه هوآشان سابقه نداشته‌جمله همچین تصمیمی گرفته بشه!»
بزرگان فرقه با پیشنهاد‌مخالفان رهبر فرقه برای تغییر این‌روی سنت دیرینه، به‌شدت مخالفت می‌کردند.
در همان لحظه—
شینگ—
رهبر فرقه که تا آن‌شروعه لحظه در سکوت به مخالفانش خیره‌سپس شده بود، شمشیرش را بیرون کشید.
«ا... اون...!»
بزرگان با دیدن شمشیر‌مخالفانش از شدت شوک یک‌بیرون قدم به عقب برداشتند.
تیغه‌ای که نمایان شد، بی‌نظیر بود. با اینکه کند به نظر می‌رسید و انگار‌اجرای حتی نمی‌توانست یک ساقه علف را ببرد، اما انرژی مرموزی از خودش ساطع می‌کرد.ساکت ولی مهم‌تر از همه، نمادی بود که این شمشیر با خود به همراه داشت.
بزرگانی که هویت‌بدید شمشیر را شناختند،همین غرق در حیرت شدند.
«اون شمشیر...»
هیچ‌کس نمی‌توانست‌لحظه چشم از‌مخالفانش آن بردارد.
آن شمشیر الهی، نماد اقتدار رهبر‌هیچ‌کس فرقه بود و می‌شد از آن‌می‌شد یک‌بار برای اجرای هر فرمانی استفاده کرد.
«می‌خواید با‌همه‌چیز این کار به‌شروعه همه‌چیز پایان بدید؟»
«این پایان نیست، بلکه شروعه.»
رهبر فرقه با همین یک جمله تمام مخالفان‌بیرون را ساکت کرد. سپس شمشیر فرمان رهبر فرقه را‌تیغه‌ای محکم روی میز کوبید و به آن‌ها اعلام کرد:
«من بدین‌وسیله‌شناختند فرمان رهبر فرقه‌شدند رو اجرا می‌کنم.»
فرقه هوآشان‌جمله شروع به‌مخالفان تغییر کرد.
چیزهای کوچک زیادی‌سکوت عوض شدند، اما چهار‌شمشیرش تغییر عمده وجود داشت.
اول، تعداد محافظان شمشیر شکوفه آلو‌هیچ‌کس حالا ثابت شده بود و هر سال‌یک‌بار برای تعیین آن‌ها یک رقابت برگزار می‌شد.
دوم، غرفه ده هزار طومار‌شروعه حالا به روی شاگردان بی‌نام‌ساکت و شاگردان سکولار باز بود.
سوم، هیون چونگ که به شاگردان نسل دوم‌محکم آموزش می‌داد، حالا استاد عمارت تالار بی‌گل شده‌شروع بود و بر شاگردان نسل سوم نظارت می‌کرد.
و در نهایت، یک ساختمان جدید‌شده منحصراً برای تعداد افزایش‌یافته محافظان شمشیر‌شدت شکوفه آلو ساخته شد—عمارت شکوفه آلو.
در ابتدا، نه تنها بزرگان بلکه بیشتر شاگردان با تصمیمات‌نماد رهبر فرقه مخالفت کردند. با این حال، با گذشت زمان‌همه‌چیز و متقاعد شدن عده‌ای توسط دیگران، کم‌کم این تغییرات را پذیرفتند.
در همین حین، چون هوی که به رهبر فرقه‌مخالفان در گرفتن این تصمیمات کمک کرده بود، از همان‌بدین‌وسیله کله سحر توسط چهار مهمان مزاحم کلافه شده بود.
«برادر ارشد!»
«قهرمان جوان!»
«همون‌طور که گفتی رفتم‌حیرت و راضیشون کردم. پس‌بردارد بیا دوباره مبارزه تمرینی کنیم.»
«شماها اینجا چه غلطی‌بلکه می‌کنید؟ گمشید بیرون. این یارو‌مخالفان امروز قراره طبابت یاد بگیره.»
چقدر رو مخن.
چون هوی به چرت و پرت‌هایشان‌شده بی‌محلی کرد؛ از یک گوش می‌شنید‌شدت و از آن یکی بیرون می‌داد.
«ار... ارباب!»
شیم وی-جین در‌بدید حالی که نفس‌نفس‌همین می‌زد، دوان‌دوان آمد.
همه با‌جمله دیدن او‌مخالفان جا خوردند.
شیم وی-جین که همیشه‌مخالفانش نیشش باز بود، حالا رنگش‌کشید مثل گچ دیوار پریده بود.
بانو سوهی اخم کرد.
«چی شده؟ اتفاقی افتاده؟»
«یـ... یه‌جمله نامه از‌مخالفان قلعه رسیده.»
چشمان بانو سوهی گرد شد.
او طومار را از‌حیرت دست شیم وی-جین قاپید‌بردارد و سریع بازش کرد.
همین‌طور که چشمانش‌بدید روی خطوط نامه می‌دوید،جمله چهره‌اش در هم رفت.
«این... این!»
دندان‌هایش را به هم سایید و نامه‌شمشیرش را چنان محکم در مشتش فشرد که‌قدم مچاله شد و بعد آن را پاره‌پاره کرد.
«قضیه چیه؟»
«چه خبر شده؟»
«ها؟»
همه از این‌سکوت واکنش ناگهانی او‌شده گیج شده بودند.
مخصوصاً دانموک لین و چون هیانگ که تا‌بردارد همین چند لحظه پیش داشتند با بانو سوهی‌استفاده یکی‌به‌دو می‌کردند، با چشم‌های ورقلمبیده به او زل زدند.
اما بانو سوهی بی‌توجه‌بلکه به واکنش آن‌ها، سر‌تمام شیم وی-جین فریاد زد:
«وی-جین! این دیگه چه صیغه‌ایه؟»
«منم از جزئیاتش خبر ندارم.»
شیم وی-جین‌شناختند لبش را‌حیرت گاز گرفت.
خودش هم وقتی نامه‌بلکه را خوانده بود، چیزی‌تمام نمانده بود پس بیفتد.
«وی-جین! سو‌جمله ریونگ رو‌مخالفان بیار اینجا.»
«چشم، بانوی من!»
شیم وی-جین ناپدید شد.
ووش!
بانو سوهی کلبه را‌مخالفان ترک کرد و ولوله‌ای‌محکم بین بقیه راه افتاد.
«یعنی چه اتفاقی افتاده؟»
«خدا کنه چیز مهمی نباشه.»
«حالش خوب می‌شه، نه؟»
«هوم، مطمئنم چیز خاصی نیست.»
شاید به خاطر زمانی بود که‌شده با هم گذرانده بودند، اما حالا‌شدت همه نگران بانو سوهی شده بودند.
و در میان آن‌ها،حیرت کسی که بیشترین وقت را‌الهی با او گذرانده بود—چون هوی—
بالاخره شر‌همه‌چیز این مگس‌های‌بلکه مزاحم کم شد.
به محض‌جمله رفتنشان، لبخند رضایت‌ساکت روی لب‌هایش نشست.
در همین حال، بانو سوهی به‌شده همراه شیم وی-جین و سو ریونگ،شدت یکراست به دیدن رهبر فرقه هوآشان رفتند.
«چی باعث شده بیاین اینجا؟»
با وجود این ملاقات‌بلکه ناگهانی، رهبر فرقه با‌تمام آرامش از آن‌ها استقبال کرد.
«من به‌جمله یه اسکورت نیاز‌ساکت دارم. همین الان.»
یک درخواست ناگهانی.
اما با قضاوت از روی نگاه بانو‌چشم سوهی، مشخص بود که اتفاق جدی و‌اجرای بدی افتاده است. رهبر فرقه با احتیاط پرسید:
«می‌تونم دلیلش رو بپرسم؟»
بانو سوهی نگاهی به اطراف انداخت،سپس انگار می‌ترسید کسی حرف‌هایش را بشنود،آن‌ها و بعد به آرامی زمزمه کرد:
«پدرم به‌شدت بیماره.»
«...!»
چهره‌ی خونسرد‌همه‌چیز رهبر فرقه‌بلکه در هم شکست.
«لطفاً چند نفر رو‌مخالفان بفرستید تا ما رو‌محکم تا استان چینگهای اسکورت کنن.»
با این التماس‌سکوت صادقانه، رهبر فرقه‌شده چشمانش را محکم بست.
...صعود یا سقوط فرقه‌حیرت ما ممکنه به همین‌بردارد تصمیم بستگی داشته باشه.
آیا باید با ارباب‌بلکه استان چینگهای متحد می‌شد؟تمام یا درخواستش را رد می‌کرد؟
هوآشان حالا بر‌تمام سر یک دوراهی‌سپس قرار گرفته بود.
آه... چه وضعیت سختی.
حتی فراهم کردن یک تیم اسکورت هم کار‌بردارد ساده‌ای نبود. یک اشتباه کوچک می‌توانست شاگردانی را که‌کرد با هزار زحمت بزرگ کرده بود، به خطر بیندازد.
باید چیکار کنم؟
بعد از لحظه‌ای تفکر در‌ساکت سکوت، چشمانش را باز کرد؛میز انگار تصمیمش را گرفته بود.
«بسیار خب. من محافظان‌مخالفانش شمشیر شکوفه آلو رو‌بیرون برای اسکورت شما تعیین می‌کنم.»
بانو سوهی‌شناختند نفس راحتی کشید‌شدند و تشکر کرد.
«ممنونم. این‌همه‌چیز لطفتون رو‌بلکه هرگز فراموش نمی‌کنم.»
رهبر فرقه سر تکان داد.
البته، اگر سودی‌سکوت برایش نداشت، هرگز با‌شمشیرش فرستادن اسکورت موافقت نمی‌کرد.
«کی قصد دارید حرکت کنید؟»
«راستش...»
بانو سوهی‌جمله به شیم‌مخالفان وی-جین اشاره کرد.
شیم وی-جین‌لحظه با عجله‌مخالفانش گفت: «هرچه زودتر.»
ارباب استان چینگهای به‌شدت‌حیرت بیمار بود. زمان در‌بردارد اینجا حکم طلا را داشت.
«من افراد اسکورت رو‌بلکه انتخاب می‌کنم و در‌تمام سریع‌ترین زمان ممکن می‌فرستمشون.»
درست زمانی که‌تمام رهبر فرقه می‌خواست‌سپس آنجا را ترک کند—
«یه لحظه صبر کن.»
بانو سوهی جلویش را گرفت.
«یه درخواست آخر هم دارم.»
«اسکورت؟»
چون هوی که رهبر فرقه از‌هیچ‌کس او خواسته بود اسکورتشان کند، اصلاً‌می‌شد سعی نکرد کلافگی‌اش را پنهان کند.
«تا جایی که من‌بلکه دیدم، بقیه محافظان شمشیر شکوفه‌مخالفان آلو برای این کار کافی‌ان.»
اولین باری که با‌مخالفان گروه بانو سوهی روبرو شده‌روی بود را به یاد آورد.
قاتلانی که‌لحظه ناگهان به او‌خیره حمله کرده بودند.
هر کدامشان شاید درجه‌یک‌حیرت به حساب می‌آمدند، اما‌بردارد آن‌قدرها هم قدرت کوبنده‌ای نداشتند.
محافظان شمشیر‌همه‌چیز شکوفه آلو‌بلکه که ضعیف نیستند.
تازه سو ریونگ هم بود.
اگر او و محافظان شمشیر شکوفه آلو‌شمشیرش با هم کار می‌کردند، مثل این بود‌قدم که یک ارتش هزار نفره همراهشان باشد.
اما...
«نه. من‌همه‌چیز به قدرت‌بلکه تو نیاز دارم.»
رهبر فرقه قاطع بود.
قدرت من، هاه.
«همه‌اش به‌شناختند خاطر شین‌حیرت اویِ، مگه نه؟»
«درسته.»
رهبر فرقه‌جمله با خونسردی‌مخالفان اعتراف کرد.
اگه دستور رهبر فرقه نبود...
درجا ردش می‌کرد.
اما چه کار‌بدید می‌توانست بکند؟ فرمان‌همین رهبر فرقه بود.
«هوف، باشه.»
بالاخره با‌لحظه یک آه‌مخالفانش کلافه قبول کرد.
«هه هه.»
صورت رهبر‌همه‌چیز فرقه از‌بلکه خوشحالی روشن شد.
«ممنونم.»
«می‌تونم چند‌لحظه نفر رو‌مخالفانش با خودم بیارم؟»
رهبر فرقه طوری سر‌حیرت تکان داد که انگار‌بردارد منتظر همین سوال بود.
«من خودم جداگانه‌بدید به جوک گوم و‌جمله سول ران خبر می‌دم.»
چقدر زود می‌گیره قضیه رو.
چون هوی‌لحظه سرش را‌مخالفانش خاراند و پرسید:
«پس کی راه بیفتیم؟»
«هر چه زودتر، بهتر.»
«پس همین الان می‌ریم.»
«همین الان؟»
«خودت گفتی‌شناختند هر چی‌حیرت زودتر بهتر، نگفتی؟»
اگر نمی‌شد عقبش‌بدید انداخت، بهتر بود‌همین زودتر شرش کنده شود.
«به هر‌جمله کی که‌مخالفان قراره بیاد بگو.»
«دم دروازه اصلی منتظرم.»
مدتی کوتاه بعد،غرق چون هوی جلوی‌هیچ‌کس دروازه اصلی ایستاده بود.
«استاد!»
درست همان موقع، جوک گوم و‌سپس سول ران در حالی که بقچه‌های‌آن‌ها بزرگی همراه داشتند، از راه رسیدند.
«بار و بندیل؟»
«همه چیز رو آوردیم.»
«خوبه.»
جوک گوم سر‌تمام تکان داد و یک‌فرمان قدم به عقب برداشت.
سپس متوجه شد که سول‌خیره ران کنارش وول می‌خورد و‌اون با تعجب سرش را کج کرد.
«خواهر کوچک‌تر، چی شده؟»
«این لباس یه جوری نیست؟»
این اولین باری بود که‌ساکت می‌دید او این‌قدر سر لباسش‌میز معذب است، و خنده‌اش گرفت.
شاید چون‌لحظه این یک‌مخالفانش ماموریت مخفی بود.
سول ران با همیشه فرق داشت. او لباس فرمش را نپوشیده بود و‌یک‌بار به جایش لباس‌های ساده‌ای به تن داشت که در هر بازاری پیدا می‌شد.تمام حتی شمشیری که به کمر بسته بود هم منگوله شکوفه آلو را نداشت.
«عجیب نیست.همه‌چیز خیلی هم‌بلکه بهت میاد.»
«واقعاً؟»
سول ران‌لحظه کمی خیالش‌مخالفانش راحت شد.
«تو هم‌شناختند خوش‌تیپ شدی،حیرت برادر ارشد.»
«هاها، مگه نه؟»
جوک گوم‌جمله سینه‌اش را‌مخالفان سپر کرد.
او هم مشابه لباس پوشیده بود. با لباس‌های فاخر‌کشید و شمشیری بدون منگوله شکوفه آلو، برای هر کسی‌نمایان که او را نمی‌شناخت شبیه پسر یک نجیب‌زاده بود.
«اما...»
جوک گوم‌همه‌چیز نگاهی به‌بلکه چون هوی انداخت.
«استاد از‌جمله همه ما‌مخالفان بهتر نشده؟»
سول ران‌لحظه به نشانه تایید‌خیره سر تکان داد.
چون هوی تغییر زیادی نکرده بود. فقط‌چشم یک ردای رزمی مشکی و یک غلاف‌اجرای شمشیر مشکی که به کمرش بسته بود.
اما با آن چشمان متمایل‌شروعه به سرخ و اجزای تیز‌ساکت صورتش، به شدت چشمگیر بود.
مردی به طرز‌تمام خطرناکی جذاب که هر‌فرمان کسی می‌توانست شیفته‌اش شود.
جوک گوم با لبخندی تلخ‌خیره زیر لب زمزمه کرد: «انگار‌اون قیافه برای مردا هم خیلی مهمه.»
«منتظر موندین؟»
شخصیت اصلی این سفر.
گروه بانو سوهی با همان‌ساکت کالسکه‌ای که اولین بار به‌میز هوآشان آمده بودند، از راه رسیدند.
حداقل کالسکه هست.
چهره چون‌شناختند هوی کمی‌حیرت آرام‌تر شد.
همین‌طوری هم دلش نمی‌خواست‌بلکه برود. اگر مجبور می‌شد پیاده‌مخالفان برود که دیگر واویلا بود.
بانو سوهی نزدیک شد.
«خیلی وقته تو‌سکوت رو بدون لباس‌شده فرم ندیده بودم.»
«و این اولین باریه‌حیرت که من تو رو‌بردارد تو همچین لباسایی می‌بینم.»
«این‌طور فکر می‌کنی؟»
او به نرمی‌تمام خندید و دهانش‌سپس را با آستینش پوشاند.
«چطور شدم؟ بهم میاد؟»
در حالی‌شناختند که حرف‌حیرت می‌زد چرخید.
دیگر خبری از لباس‌های پر‌شروعه زرق‌وبرق همیشگی‌اش نبود. آن لباس ساده‌سپس کاملاً با پوست رنگ‌پریده‌اش همخوانی داشت.
«بهت میاد.»
«ممنونم.»
او با‌شناختند چشمانش به چون‌شدند هوی لبخند زد.
«تچ، آخه‌همه‌چیز چرا باید پاشیم‌شروعه بریم استان چینگهای؟»
در نهایت، شین اوی در حالی که‌فرمان مثل همیشه غرغر می‌کرد و همان لباس‌های‌اجرا همیشگی‌اش را پوشیده بود، از راه رسید.
«اومدی.»
«منتظرت بودیم.»
بانو سوهی و‌بدید شیم وی-جین با گرمی‌جمله به او خوش‌آمد گفتند.
«تچ، به‌جمله خاطر شماها‌مخالفان نیست که اومدم.»
«می‌دونیم.»
بانو سوهی که او‌حیرت را بهتر از همه‌بردارد می‌شناخت، سر تکان داد.
در حالی که آن‌ها حرف‌شروعه می‌زدند، چون هوی نگاهی به‌ساکت گروه انداخت و اخم کرد.
«همون قیافه‌های تکراری همیشگی.»
گروهی که به سمت استان چینگهای‌شده می‌رفتند، همان افراد همیشگی بودند که‌شدت در کلبه گلی دور هم جمع می‌شدند.
«...به جز یه نفر.»
کسی که‌همه‌چیز چون هوی به‌شروعه او اشاره می‌کرد.
دانموک لین در فاصله‌ای ایستاده بود‌سپس و در حالی که ناخن‌هایش را‌آن‌ها می‌جوید، گروه را در دروازه تماشا می‌کرد.
«برادر ارشد.»
او مضطرب بود.
فقط این نبود که چون هوی داشت می‌رفت.تمام مسئله این بود که او داشت با زنی‌کوبید سفر می‌کرد که علناً با او لاس می‌زد.
منم باید می‌رفتم...
او بعد از اینکه تصادفاً‌خیره شنیده بود چون هوی به چینگهای‌دیدن می‌رود، قصد داشت مخفیانه دنبالش برود.
اما رهبر‌شناختند فرقه جلویش‌حیرت را گرفته بود.
حتی بقیه شاگردها‌بدید هم دارن می‌رن،همین پس چرا من نمی‌تونم؟
او با‌جمله دلیل و منطق‌ساکت بحث کرده بود.
با مهارت‌های فعلی‌ات، فقط یه بار‌شده اضافی می‌شی. به جای اینکه به چون‌شوک هوی کمک کنی، می‌خوای وبال گردنش بشی؟
توضیح بی‌نقص رهبر‌غرق فرقه او را‌هیچ‌کس لال کرده بود.
همان‌طور که او گفته بود، دانموک لین تمام‌تمام هنرهای رزمی‌اش را از دست داده بود و‌کوبید داشت تکنیک‌های هوآشان را از صفر یاد می‌گرفت.
او حتی نمی‌توانست از پس خودش‌سپس بربیاید، چه برسد به اینکه به او‌بدین‌وسیله کمک کند. فقط او را پایین می‌کشید.
در نهایت،لحظه چاره‌ای جز‌مخالفانش عقب‌نشینی نداشت.
«...برادر ارشد.»
دانموک لین با‌بدید چهره‌ای غمگین به پشت‌جمله سر گروه نگاه می‌کرد.
اما بعد‌جمله سرش را‌مخالفان تکان داد.
نه.
شاید این فرصت را از دست‌هیچ‌کس داده بود، اما چون هوی یک‌می‌شد تائوئیست از کوه هوآشان بود. او برمی‌گشت.
«و دفعه بعد...»
ناگهان لبخند‌جمله درخشانی روی چهره‌ی‌ساکت قبلاً غمگینش شکفت.
قبل از رفتن رهبر فرقه،خیره او حرفی برای دلداری‌اش زده بود‌دیدن که مدام در گوشش زنگ می‌زد.
وقتی تبدیل به یکی از محافظان شمشیر شکوفه‌بردارد آلو شدی، می‌تونی به این فکر کنی که‌استفاده با چون هوی قدم به دنیای رزمی بذاری.
چشمانش در حالی که به‌شروعه قامت حالا کوچک‌شده‌ی چون هوی‌ساکت نگاه می‌کرد، با برقی عجیب درخشید.
«وقتی بشم یکی‌تمام از محافظان شمشیر‌سپس شکوفه آلو، فقط دوتایی...»