چپتر 136: اگر پدر باشد...
0چشمان چون‌علاقه‌اش هوی روی‌بدهد مرد میانسال چرخید.
«پس این‌حضور یارو رهبر‌اما قبیله یانگ سینچانگِ؟»
هیکلش از بیشتر جنگجویان درشت‌تر بود. موهای بازش که به نرمی روی شانه‌هایش ریخته بود،شمشیرش ترکیب عجیبی با صورت خشنش می‌ساخت. و آن هاله‌ی تسلط و قدرتی که از او ساطع‌صورتت می‌شد... قطعاً جذبه‌ای درخور رهبر یکی از هشت قبیله بزرگ، یعنی قبیله یانگ سینچانگ را داشت.
«دقیقاً به‌کاملاً همین خاطر بیشتر‌شمشیرش حالم رو می‌گیره.»
چشمان چون هوی ریز شد. حتی الان هم حضور مرد چشمگیر بود، اما در مقایسه با‌سبک آن هاله‌ی برق‌آسایی که همین چند لحظه پیش حس کرده بود، چنگی به دل نمی‌زد. آن نیت‌آمد قتل شدید، روحیه مبارزه‌طلبی چون هوی را کمی قلقلک داده بود. اما حالا، اثری از آن نبود.
تنها چیزی که باقی‌اما مانده بود، پدری نگران‌لحظه دخترش بود. نه چیزی بیشتر.
«می‌خواستم اون تکنیک نیزه‌ای که به نیزه‌میوه‌ای الهی سینچانگ معروفه رو ببینم، اما مبارزه‌شده باهاش تو این وضعیت هیچ لطفی نداره.»
البته که مرد هنوز هم قوی بود، اما افت ناگهانی هاله‌اش باعث شد چون‌حرف هوی علاقه‌اش را از دست بدهد. مثل این بود که بعد از بالا انداختن یک‌سینه مشروب تند و سنگین، مجبورت کنند شراب میوه‌ای سبک بنوشی؛ هیچ هیجانی در کار نبود.
چون هوی که علاقه‌اش‌بدهد کاملاً کور شده بود،انداختن شمشیرش را در غلاف گذاشت.
در همین حین، مرد میانسال‌مقایسه یانگ سه-ریونگِ گریان را محکم در‌چنگی آغوش گرفت و به حرف آمد.
«سه-ریونگ! حالت خوبه؟»
«من خوبم.»
«بذار صورتت رو ببینم.»
تازه آن موقع بود که مرد میانسال متوجه ظاهر‌پیش رنگ‌پریده و خسته‌ی او شد. نفسش در سینه حبس‌کمی شد و به آرامی گونه‌های دخترش را لمس کرد.
«وای نه، چطور‌سنگین می‌تونی بگی خوبی؟ فقط‌میوه‌ای پوست و استخون شدی!»
یانگ سه-ریونگ اشک‌هایش‌کور را پاک کرد‌غلاف و لبخند زد.
«من واقعاً خوبم. اما‌بدهد شما از کجا فهمیدید‌انداختن که باید بیاید اینجا؟»
«عمارت پرنده بهم خبر داد.»
«چی؟ عمارت پرنده؟»
چشمانش گشاد شد. عمارت پرنده‌شمشیرش یک سازمان اطلاعاتی بود، اما آن‌ها‌محکم از کجا درباره این کمین می‌دانستند؟
«چطور این‌قدر زود فهمیدن...؟»
«آه...!»
مرد میانسال آه کوتاهی کشید.
یانگ سه-ریونگ متوجه چیزی شد‌شمشیرش و پرسید: «...دارید یه چیزی‌گریان رو مخفی می‌کنید، مگه نه؟»
مرد با دستپاچگی به اطراف نگاه کرد.بالا بعد از چند لحظه، زیر نگاه خیره‌شراب و پیگیر او، به همه‌چیز اعتراف کرد.
«راستش رو بخوای، عمارت پرنده‌مقایسه تمام این مدت داشت حرکات‌کرده شما رو زیر نظر می‌گرفت.»
«چی...؟» چشمانش کمی ریز شد.
«هر بار که گردهمایی اژدها و ققنوس‌گذاشت برگزار می‌شه، یکی از اعضای عمارت پرنده‌حرف به هر کدوم از جانشین‌ها اختصاص داده می‌شه.»
«منظورتون چیه؟»علاقه‌اش چهره‌اش کمی‌بدهد در هم رفت.
«یعنی شما یه نفر‌اما از عمارت پرنده رو گذاشتید‌پیش که ما رو تعقیب کنه؟»
«خب، اگه توی‌سنگین دنیای رزمی اتفاقی‌شراب برات می‌افتاد، فاجعه نمی‌شد؟»
مرد که می‌دانست دخترش ناراحت‌شمشیرش شده، سریع اضافه کرد: «مثلاً‌گریان همین اتفاقی که الان افتاد.»
اما حتی با‌دست این توضیح هم،بعد چهره‌ی دختر نرم نشد.
«پس تمام این مدت به ما دروغ می‌گفتید.لحظه گفتید گردهمایی اژدها و ققنوس برای کسب تجربه‌روحیه تو دنیای رزمیه و بهمون گفتید مراقب باشیم...»
«من این کار‌سنگین رو فقط به‌شراب خاطر نگرانی کردم.»
یانگ سه-ریونگ آهی کشید.
آن‌ها آن‌قدر هیجان‌زده بودند که قبیله را ترک کنند‌مشروب و روی پای خودشان قدم به دنیای رزمی بگذارند،هیجانی اما در نهایت، هنوز هم داشتند کف دست والدینشان می‌رقصیدند.
«اما به لطف همین‌اما کار، پدر تونست خودش‌لحظه رو به اینجا برسونه...»
چهره‌اش کمی ملایم‌تر شد. او از اینکه‌میوه‌ای زیر نظر باشد خوشش نمی‌آمد، اما اگر‌شده این‌طور نبود، پدرش هم به اینجا نمی‌آمد.
«به لطف‌کاملاً همین کار،شده من الان زنده‌ام.»
«دیدی گفتم؟»
مرد میانسال با دیدن واکنش او، نفس عمیقی از‌پیش سر آسودگی کشید. اما فقط برای یک لحظه؛ چرا‌کمی که خشمش نسبت به وضعیت فعلی دوباره فوران کرد.
«اما اون حرومزاده‌های دروازه‌مجبورت خورشید و ماه واقعاً‌سبک عقلشون رو از دست دادن.»
نگاهش به سمت جنازه‌ها چرخید.
وقتی اولین بار این‌بدهد اطلاعات را از عمارت‌انداختن پرنده شنید، نمی‌توانست باورش کند.
وضعیت فعلی دنیای رزمی چگونه بود؟ عصر‌چند نه استان و سه قلمرو. دورانی که قرار‌شدید بود سه قدرت جهان یکدیگر را مهار کنند.
و با این حال،مجبورت آن‌ها مستقیماً وارد عمل شده‌بنوشی بودند؟ دروازه خورشید و ماه؟
غیرممکن بود...کاملاً مگر اینکه‌شده دیوانه شده باشند.
اما حقیقت داشت. لباس‌های روی جنازه‌های‌بعد افتاده روی زمین، بدون شک متعلق‌مجبورت به دروازه خورشید و ماه بود.
«اونا جرأت کردن‌چشمگیر روی دختر من‌برق‌آسایی دست بلند کنن!»
چهره‌اش به شکل‌سنگین یک خدای خشمگین‌شراب در هم پیچید.
«میرم و...!»
درست زمانی که به نظر‌مثل می‌رسید آماده است تا یک‌تنه به‌سنگین دروازه خورشید و ماه یورش ببرد...
«رهبر قبیله!»
«اگه تنها برید...!»
گروهی از راه رسیدند.
آن‌ها که همان لباس‌های رزمی سفید‌بعد مرد میانسال را به تن داشتند،مجبورت با دیدن یانگ سه-ریونگ چشمانشان گرد شد.
«بـ-بانوی من!»
«حالتون خوبه؟»
یانگ سه-ریونگ با دیدن جنگجویان‌شمشیرش قبیله یانگ سینچانگ که به‌گریان سمتش می‌دویدند، لبخند درخشانی زد.
«هوف، قبیله یانگ سینچانگ اینجاست.»
جانشین‌هایی که به دنبال یانگ سه-ریونگ آمده بودند، در‌پیش سکوت این تجدید دیدار را تماشا می‌کردند. وقتی رسیدن‌کمی جنگجویان قبیله یانگ سینچانگ را دیدند، بالاخره چهره‌هایشان آرام گرفت.
«حالا می‌تونیم خیالمون راحت باشه.»
«خدا رو شکر.»
«بالاخره تموم شد.»
«واقعاً جای شکرش باقیه.»
تنشی که تمام این مدت آن‌ها را‌میوه‌ای در چنگال خود گرفته بود بالاخره رها شد‌شمشیرش و خستگی به یکباره روی سرشان آوار گشت.
«بیاید درست‌کاملاً و حسابی بهشون‌شمشیرش ادای احترام کنیم.»
پونگ چول-وی‌علاقه‌اش قدمی به‌بدهد جلو برداشت.
«این‌طوری بهتره.»
جانشین‌ها به‌تند دنبال او‌مجبورت راه افتادند.
تا-تا-تات!
جنگجویان قبیله یانگ سینچانگ‌بدهد ناگهان با احتیاط مسیر‌انداختن آن‌ها را مسدود کردند.
با توجه به ظاهر ژنده‌پوش و‌برق‌آسایی داغانشان، غیرممکن بود که بتوان آن‌ها را‌نیت به عنوان فرزندان هشت قبیله بزرگ شناخت.
«اونا با من هستن.»
یانگ سه-ریونگ‌کاملاً سریع به‌شده حرف آمد.
جنگجویان یکه‌علاقه‌اش خوردند و با‌مثل عجله تعظیم کردند.
«عذرخواهی می‌کنیم.»
«شما رو‌تند با دشمنا‌مجبورت اشتباه گرفتیم.»
جانشین‌ها با معذب بودن‌شده خندیدند. تازه الان متوجه شدند‌ریونگِ که چقدر ظاهرشان افتضاح است.
«مشکلی نیست.»
پونگ چول-وی از طرف گروه جواب داد و به‌پیش مرد میانسالی که کنار یانگ سه-ریونگ ایستاده بود نزدیک‌کمی شد. او با احترام دستانش را به هم گره زد.
«پونگ چول-وی از قبیله‌مجبورت پونگ، به رهبر قبیله‌سبک یانگ سینچانگ ادای احترام می‌کنه.»
«جگال سونگ-هو از اتحاد‌شده رزمی، به قهرمان بزرگ‌حین سینچانگ ادای احترام می‌کنه.»
«مو یونگ-سانگ به‌دست قهرمان بزرگ سینچانگ‌بعد ادای احترام می‌کنه.»
«هوانگ‌بو سو-هیون به‌چشمگیر رهبر قبیله یانگ‌برق‌آسایی سینچانگ ادای احترام می‌کنه.»
نگاهشان پر از احترام بود؛کنند با چشمانی خیره به آن‌هیجانی مرد میانسال زل زده بودند.
رهبر خاندان یانگ سینچانگ،شده نامی که در تمام‌حین دنیا شناخته شده بود.
این مرد کسی‌دست نبود جز یانگ جو-گانگ،بالا نیزه الهی خورشید سقوط‌کننده.
«خیلی بهتون سخت گذشته.»
یانگ جو-گانگ‌تند نگاهی به‌مجبورت جانشینان انداخت.
وضعیتشان افتضاح بود. چهره‌های تکیده، لباس‌های‌غلاف پاره و زخم‌های عمیق. کاملاً مشخص بود‌گرفت که چه جهنمی را از سر گذرانده‌اند.
«اول برید‌علاقه‌اش لباس‌هاتون رو‌بدهد عوض کنید.»
با اشاره او...
«بفرمایید، اینجاست.»
یکی از جنگجویان خاندان یانگ سینچانگ، لباس‌های‌گذاشت سفید و تمیزی را که انگار از‌حرف قبل آماده شده بود، بینشان پخش کرد.
همین‌طور که جانشینان‌دست داشتند دنبال جایی‌بعد برای تعویض لباس می‌گشتند...
فوش—
یانگ جو-گانگ سرش را چرخاند.
موقع دیدن دخترش کلاً فراموش کرده بود، اما‌حین حالا که دوباره چشمش به جانشینان افتاد، یاد‌ریونگ آن جوانی افتاد که اول کار دیده بود.
آن جوانک داشت آماده رفتن‌مثل می‌شد، انگار که هیچ‌کدام از‌تند این قضایا به او ربطی نداشت.
'اون جزو جانشین‌هایی‌چشمگیر که با سه-ریونگ‌برق‌آسایی سفر می‌کردن نبود...'
همان‌طور که‌تند به جوان‌مجبورت خیره شده بود...
«آه!»
یانگ سه-ریونگ هم متوجه‌بدهد او شد و سریع‌انداختن رو به یانگ جو-گانگ کرد.
«پدر، باید‌حضور اون رو به‌مقایسه خاندان دعوت کنیم.»
«دعوتش کنیم؟»
یانگ جو-گانگ اخم کرد.
یانگ سه-ریونگ هیچ‌وقت به پسرهای هم‌سن و‌بالا سال خودش علاقه‌ای نشان نداده بود. و‌شراب حالا می‌خواست یکی از آن‌ها را دعوت کند؟
چشمانش را ریز کرد.
«اون جوان کیه؟»
یانگ سه-ریونگ بدون‌کور معطلی جواب داد:غلاف «اون بهمون کمک کرد.»
«و حداقل‌علاقه‌اش تو قلمرو نهایت‌مثل رزمی قرار داره.»
«رسیده به قلمرو نهایت رزمی؟»
حالت چهره‌تند یانگ جو-گانگ‌مجبورت عوض شد.
«اون جوانک؟»
شوکه شده بود. خودش تا‌مثل بعد از سی سالگی نتوانسته‌تند بود به آن قلمرو برسد.
اما آن جوان؟
البته، هاله‌ای که در اولین‌کنند برخوردشان حس کرده بود، اصلاً‌هیجانی چیز عادی و پیش‌پاافتاده‌ای نبود.
«مطمئنی؟»
یانگ سه-ریونگ‌علاقه‌اش با اطمینان‌بدهد گفت: «آره.»
«اون کمین دروازه خورشید و ماه‌برق‌آسایی رو در هم شکست و حتی‌نمی‌زد تنهایی از آرایش تور آسمانی عبور کرد.»
«از آرایش‌تند تور آسمانی عبور‌کنند کرد؟ اونم تنهایی؟»
یانگ جو-گانگ‌کاملاً مات و‌شده مبهوت مانده بود.
آرایش تور‌علاقه‌اش آسمانی یعنی‌بدهد مرگ حتمی.
و او‌حضور از آن‌اما رد شده بود؟
آن هم تنهایی؟
«فقط این نیست.»
نگاهش به‌علاقه‌اش سمت محوطه‌بدهد باز چرخید.
جنازه‌ها در‌حضور گودال‌های خون‌اما افتاده بودند.
یکی از آن‌ها‌سنگین به طور خاصی در‌میوه‌ای چشمانش جلب توجه می‌کرد.
«اون حتی‌کاملاً آشوب رو‌شده هم شکست داد.»
«آشوب...؟»
یانگ جو-گانگ جا خورد.
«آشوب اینجا بود؟»
با چهره‌ای پر از‌شده شک پرسید و یانگ‌حین سه-ریونگ با دست اشاره کرد.
«اوناهاش، اونم جنازه آشوب.»
«...بذار خودم مطمئن شم.»
یانگ جو-گانگ‌تند سریع به‌مجبورت راه افتاد.
اگر واقعاً آشوب را‌شده فرستاده بودند، وضعیت خیلی‌حین جدی‌تر از این حرف‌ها بود.
'یعنی دروازه خورشید‌دست و ماه داره‌بعد برای جنگ آماده می‌شه؟'
آشوب یکی از‌چشمگیر چهار محافظ بزرگ دروازه‌چند خورشید و ماه بود.
فرستادن او یعنی آن‌ها‌مجبورت واقعاً قصد داشتند جانشینان را‌بنوشی از روی زمین محو کنند.
در یک چشم به هم زدن، یانگ جو-گانگ‌حین ده قدم فاصله را طی کرد و جنازه‌ای‌ریونگ که کنار چون هوی افتاده بود را بررسی کرد.
چشمانش لرزید.
لباس جنازه—نیمی سیاه‌چشمگیر و نیمی سفید—بدون شک‌چند متعلق به آشوب بود.
'این دیگه چه کوفتیه...؟'
در همین حین، چون هوی که‌غلاف داشت آماده رفتن می‌شد، به یانگ جو-گانگ‌گرفت که ناگهان سبز شده بود نگاه کرد.
یانگ جو-گانگ سرش را چرخاند.
«تو این‌حضور مرد رو‌اما شکست دادی؟»
چون هوی که دید یانگ جو-گانگ‌شراب چطور به او خیره شده، با‌کاملاً بی‌تفاوتی و لحنی کلافه جواب داد:
«آره.»
«می‌دونی این کیه؟»
«می‌گفتن اسمش آشوبه.»
«پوهاها! و‌تند تو چقدر راحت‌کنند این رو می‌گی.»
یانگ جو-گانگ‌کاملاً از ته‌شده دل خندید.
از اینکه چون هوی طوری‌مثل درباره آشوب حرف می‌زد انگار که‌سنگین هیچ پُخی نیست، خوشش آمده بود.
اما بعد خنده‌اش‌چشمگیر را قطع کرد‌برق‌آسایی و با جدیت گفت:
«اون یکی از‌سنگین چهار محافظ بزرگ دروازه‌میوه‌ای خورشید و ماه بود.»
«چهار محافظ بزرگ؟»
چون هوی‌علاقه‌اش سرش را‌بدهد کج کرد.
«فکر می‌کردم‌حضور بهشون می‌گن‌اما چهار شیطان...»
«چهار شیطان‌تند اسم دیگه‌ی همون‌کنند چهار محافظ بزرگه.»
چون هوی اخم کرد.
«خب همون چهار محافظ بزرگ رو‌بعد بگن دیگه. چرا با اسم‌هایی مثل‌مجبورت چهار شیطان قضیه رو الکی پیچیده می‌کنن؟»
«این رو نمی‌دونستی؟»
«کی این‌تند خزعبلات رو‌مجبورت می‌دونه آخه؟»
یانگ جو-گانگ‌کاملاً خنده‌ای متعجب‌شده سر داد.
هر کسی که در‌بدهد دنیای رزمی با شمشیر زندگی‌مشروب می‌کرد، این چیزها را می‌دانست.
«پس باید بفهمی‌چشمگیر الان تو چه‌برق‌آسایی خطر بزرگی افتادی.»
«خطر؟ مگه خطری هم هست؟»
«حالا که دروازه خورشید و ماه‌غلاف می‌فهمه یکی از چهار شیطانشون به‌آغوش دست تو کشته شده، عمراً بی‌خیالت بشن.»
«اوه، پس خطرش اینه؟»
یانگ جو-گانگ به‌چشمگیر واکنش بی‌خیال چون‌برق‌آسایی هوی لبخند زد.
هر کس دیگری بود فکر می‌کرد او‌میوه‌ای بیش از حد مغرور است، اما این مرد‌شمشیرش کسی بود که آشوب را شکست داده بود.
حرف‌هایش وزن و اعتبار داشت.
«انگار خیلی درباره‌ام سؤال داری.»
«البته که دارم.»
یانگ جو-گانگ لبخند زد.
حتی با همین‌کور مکالمه کوتاه، از این‌گذاشت جوان خوشش آمده بود.
او جان دخترش را نجات داده بود،بالا از دروازه خورشید و ماه ترسی نداشت و‌میوه‌ای با اعتماد به نفس کامل جلویش ایستاده بود.
علاقه‌اش به‌حضور او به‌اما اوج رسیده بود.
یانگ جو-گانگ با لبخند گفت:
«شنیدم به‌کاملاً سه-ریونگ ما‌شده کمک کردی.»
«خب، آره کمک کردم.»
یانگ جو-گانگ‌حضور چون هوی‌اما را برانداز کرد.
جوانی با چهره‌ای تیز و نافذ. به نظر‌سبک نمی‌رسید هنوز به سی سالگی رسیده باشد، اما چه‌گذاشت کسی می‌دانست؟ شاید در هنر عمیقی استاد شده بود.
'می‌خوام بیارمش تو خاندانمون.'
غرایزش به عنوان رهبر‌بدهد خاندان یانگ سینچانگ این‌انداختن را به او می‌گفت.
«جوان، میای به خاندان ما؟»
چون هوی‌تند به او‌مجبورت نگاه کرد.
چشمانش پر از طمع‌شده و خواسته بود—این فقط‌حین یک دعوت ساده نبود.
حس کرد که اگر‌بدهد با او برود، فقط‌انداختن دردسر روی سرش آوار می‌شود.
«بی‌خیال.»
یانگ جو-گانگ که‌سنگین انتظار چنین رد کردنی‌میوه‌ای را نداشت، اخم کرد.
«چرا؟»
«باید برم یه جایی.»
دروغ نمی‌گفت. باید به استان چینگهای‌برق‌آسایی می‌رفت و رفتن به خاندان یانگ‌نمی‌زد سینچانگ فقط وقت تلف کردن بود.
«همم... با این حال، اگه بذارم مردی‌میوه‌ای که جون دخترم رو نجات داده همین‌طوری‌شده بره، برای خاندان ما مایه شرمساری می‌شه...»
یانگ جو-گانگ در حالی که زیر‌غلاف لب زمزمه می‌کرد، ریشش را نوازش‌آغوش کرد و دوباره شانسش را امتحان کرد.
«نمی‌تونی حداقل‌علاقه‌اش یه سر‌بدهد کوتاه بزنی؟»
«خب...»
«قهرمان بزرگ.»
یانگ سه-ریونگ وسط حرفشان پرید.
در حالی که آن‌ها مشغول صحبت‌بعد بودند، بی‌سروصدا نزدیک شده بود و‌مجبورت با لحنی نرم به چون هوی گفت:
«اگه بیای به‌چشمگیر خاندان ما، خیلی‌برق‌آسایی خوب ازت پذیرایی می‌شه.»
چون هوی مردد شد.
یانگ سه-ریونگ که متوجه‌شده این موضوع شده بود،حین چشمانش با لبخندی درخشید.
«تازه، سرآشپز خاندان‌دست ما بهتر از هر‌بالا مسافرخونه دیگه‌ای غذا می‌پزه...»