چپتر 186: چپتر 186
0مهماندار ارشد بی‌سروصدا یک قدم به عقب برداشت. سپس،چسبیده در حالی که تمام تمرکزش روی صحنه‌ای بود که جلویش‌رزمی‌اش رقم می‌خورد، گوشه لبش با زیرکی به پوزخندی کج شد.
قرصی که همین الان پرت کرده بود...جونت همان چیزی بود که در ازای بخشیدن‌هرچند قدرتی عظیم، عقل و منطق طرف را می‌بلعید.
«هه. هر چقدر زور زدم، حاضر نشد قرص‌وقتی از دست دادن روح رو بخوره. کی فکرش‌کند رو می‌کرد هوآشان تو این کار بهم کمک کنه.»
برق موذیانه‌ای‌برای در چشمان‌بی‌خیال مهماندار ارشد درخشید.
به‌طور معمول، وقتی یک رزمی‌کار به قرصی می‌رسید که می‌توانست نیروی درونی‌اش را‌دودوتا ناگهان منفجر کند و بالا ببرد، با کله آن را می‌بلعید. اما ارباب‌خیره دره بید مرده فرق داشت. او شک می‌کرد و باز هم شک می‌کرد.
به همین خاطر بود که قرص از دست دادن روح و تکنیک درونی را به بقیه‌محتاط داده بود تا روی آن‌ها آزمایش کند. بعد از اینکه کلی وقت تلف کرد تا هم اثرات‌یعنی و هم عوارض جانبی قرص و تکنیک را تأیید کند، با قاطعیت از خوردنش امتناع کرده بود.
برای همین، مهماندار ارشد‌چشمان تقریباً بی‌خیال خوراندن آن‌وقتی قرص به او شده بود...
«اما وقتی‌برای پای جونت‌بی‌خیال وسط باشه، تهش...»
نگاهش به سمت ارباب دره بید مرده چرخید. هرچند که‌دیگر او مردی محتاط و بدگمان بود، اما وقتی مرگ بیخ گلویش‌یعنی را چسبیده بود، دیگر فرصتی برای این‌جور دودوتا چهارتا کردن‌ها نداشت.
«با این حال، مهارت رزمی‌اش‌شده واقعاً چیزی بود. یعنی تمام این‌نگاهش مدت قدرتش رو مخفی کرده بود؟»
او به تغییرات‌موذیانه‌ای ارباب دره بید‌به‌طور مرده خیره شد.
بر اساس ارزیابی مهماندار ارشد، مهارت رزمی او در ابتدای قلمرو اوج یا‌سمت اواخر قلمرو درجه یک بود. اما قدرت رزمی‌ای که همین چند لحظه پیش به‌چهارتا نمایش گذاشت، حتی در قلمرو اوج هم در سطح پخته و کاملی قرار داشت.
اگر ده سال دیگر‌محتاط تمرین می‌کرد، شاید می‌توانست‌گلویش به قلمرو نهایت رزمی برسد.
و...
«با این سطح از مهارت، حتماً‌به‌طور با خودش فکر کرده که می‌تونه قرص‌درونی‌اش از دست دادن روح رو کنترل کنه.»
نیش مهماندار‌برای ارشد تا‌بی‌خیال بناگوش باز شد.
«حیف شد. خیلی بهتر می‌شد‌بدگمان اگه بعد از رسیدن به یه‌فرصتی سطح بالاتر این قرص رو می‌خورد.»
این قرص قدرت وحشتناکی می‌بخشید،شده اما این فرصت فقط یک‌تهش بار در خانه آدم را می‌زد.
و حالا که ارباب دره‌درخشید بید مرده آن را بلعیده بود،می‌توانست رشد بیشتر برایش تقریباً غیرممکن می‌شد.
«اون الان‌برای عملاً یه‌بی‌خیال مرده متحرکه.»
او دیگر نمی‌توانست قلمرو خود را بالا ببرد. سوراخ ایجاد شده در‌این‌جور انرژی حقیقی ذاتی‌اش به نشت کردن ادامه می‌داد و این نشتی قطعاً‌مخفی از هر انرژی پس از تولدی که می‌توانست جمع‌آوری کند، بیشتر می‌شد.
«باید تو پنج سال‌خوراندن آینده یه جایگزین براش‌وسط پیدا کنم و آموزش بدم.»
درست همان‌طور‌برق که داشت برای‌درخشید آینده نقشه می‌کشید...
فووووش!
هاله ارباب‌هرچند دره بید‌محتاط مرده منفجر شد.
آن نیروی طاقت‌فرسا مانند آتش‌شده زبانه کشید و بر تمام‌تهش دره بید مرده مسلط شد.
«اوه، واقعاً‌برق خوردش؟ پس‌چشمان حسابی رد داده.»
چون هوی با نگاهی‌بی‌خیال تحقیرآمیز ارباب دره بید‌جونت مرده را برانداز کرد.
بعد از خوردن قرص، نه‌تنها هاله‌اش تغییر کرده‌گلویش بود، بلکه حتی حضورش هم حس متفاوتی داشت. انگار‌حال که به یک آدم کاملاً متفاوت تبدیل شده بود.
«از اون چیزی که فکر‌شده می‌کردم سریع‌تره. تو این مدت کوتاه،نگاهش اثرش تا دانتیان پایینی هم رسیده.»
چون هوی‌برق مستقیم به چشمان‌درخشید ارباب خیره شد.
مردمک‌های سیاهش ناپدید شده بودند. فقط‌شده صلبیه کاملاً سفید باقی مانده بود‌نگاهش که نوری ترسناک از آن ساطع می‌شد.
«یعنی تا‌هرچند مغز استخونش‌محتاط هم نفوذ کرده؟»
چون هوی با خواندن جنون در‌پای چشمان او، شمشیرش را به آرامی‌سمت بالا آورد و با لحنی سرد گفت:
«چه حیف و‌موذیانه‌ای میل مزخرفی برای‌به‌طور اون انرژی حقیقی ذاتی.»
قلمروش بالا‌برای رفته بود. اما‌خوراندن همه‌اش همین بود.
ارزشش را نداشت که‌محتاط آدم به خاطرش عقل و‌چسبیده عمرش را به باد بدهد.
در آن لحظه، ارباب دره بید مرده‌جونت در حالی که آب از دهانش راه‌هرچند افتاده بود، مثل یک جانور گرسنه غرید.
«...می‌کشمت.»
«اوه، آره؟برای خب بیا سعیت‌خوراندن رو بکن بدبخت.»
همین‌که چون هوی‌مردی شمشیرش را با‌مرگ حرکتی سبک چرخاند...
تق!
ارباب پا بر زمین کوبید.
ترک‌ها روی زمین‌تقریباً پخش شدند و سقف‌پای ساختمان به لرزه درآمد.
«هاله‌ات بدک نیست. اما قلمرویی که با‌بیخ قرض گرفتن قدرت بقیه به دست بیاد، فقط‌کردن‌ها یه پوسته توخالیه. هیچ زهر و برشی نداره.»
چشمان ارباب شعله‌ور شد.
«به من نگو پوسته توخالی!»
انگار که دست روی پولک معکوسش گذاشته‌پای باشند، غرش خشمگینی سر داد و با سرعتی‌هرچند کورکننده به سمت سر چون هوی هجوم آورد.
در آن لحظه...
شوووش...
شمشیر چون‌برق هوی به‌چشمان جلو کشیده شد.
انرژی قرمز شمشیر مانند یک نخ از‌پای آن جاری شد و به شکوفه‌های آلویی تبدیل‌هرچند شد که زنده‌تر و سرخ‌تر از خون بودند.
یک شکوفه، دو شکوفه.
در یک چشم به هم‌شده زدن، ده‌ها و سپس صدها‌تهش شکوفه آلو هوا را پر کردند.
«این همه شکوفه آلو...؟!»
چشمان مهماندار‌برای ارشد از شدت‌خوراندن شوک گشاد شد.
او در گذشته چندین‌محتاط بار تکنیک شمشیر شکوفه‌گلویش آلو را دیده بود.
اما این یکی فرق داشت.
آیا به خاطر‌موذیانه‌ای این بود که تعداد‌معمول شکوفه‌ها بیشتر بود؟ نه.
هرچند که حرکت شمشیر به وضوح‌شده همان بود، اما نمی‌شد به آن گفت‌سمت همان تکنیک همیشگی. این چیزی فراتر بود.
چون هوی‌هرچند شمشیرش را‌محتاط متوقف کرد.
اما هم ارباب دره بید مرده و هم‌وسط مهماندار ارشد که داشت تماشا می‌کرد، می‌توانستند آن را‌بدگمان حس کنند؛ این سکون، آرامش قبل از طوفان بود.
سپس، شمشیر‌برق چون هوی‌چشمان فرود آمد.
«بین تکنیک‌های شمشیر شکوفه آلو،خوراندن این یکی از همه ظالمانه‌تره.باشه خوب با جون و دلت بپذیرش.»
صدها گلبرگ به‌طور مستقل‌محتاط حرکت کردند و مانند برفی‌چسبیده که می‌بارد، به پایین رقصیدند.
انگار که زنده بودند.
«...!»
ارباب دره بید مرده که عقلش را‌پای از دست داده بود، ناگهان حمله‌اش را متوقف‌هرچند کرد و دستانش را ضربدری جلوی خود گرفت.
این یک واکنش غریزی بود؛بدگمان واکنشی که حتی قرص از دست‌فرصتی دادن روح هم نمی‌توانست سرکوبش کند.
مشت‌هایش به چرخش درآمدند.
او هشت کف دست بید مرده را به‌وقتی همراه کف دست هشت تریگرام، مشت خورشید بلند،کند مشت آینه کوچک و چیزهای دیگر آزاد کرد...
تکنیک‌های وحشیانه مشت‌تقریباً و کف دست‌شده به بیرون فوران کردند.
انگار که داشت ثمره تمام عمر تمریناتش را‌گلویش نشان می‌داد، نیروی پشت ضرباتش شکوفه‌های آلوی در‌نداشت حال سقوط را درید و از هم شکافت.
اما...
«این تازه اولشه.»
شکوفه‌های آلو مانند باران باریدند.
در میان بیست و چهار تکنیک‌مرگ شمشیر شکوفه آلو، این یکی از همه‌دودوتا ظالمانه‌تر و پر از قصد قتل بود.
تجلی باران خونین شکوفه آلو.
گلبرگ‌های در حال رقص ناگهان به‌به‌طور خطوطی سوراخ‌کننده تبدیل شدند و به‌نیروی ارباب دره بید مرده برخورد کردند.
چاک!
به محض اینکه گلبرگ‌ها‌محتاط لمسش کردند، زخم‌های عمیقی‌گلویش روی بدنش حک شد.
دست‌های ضربدری‌اش تا استخوان‌خوراندن پاره پاره شده بود‌وسط و خون دورش حلقه زد.
و در نهایت...
تاپ.
ارباب دره‌هرچند بید مرده‌محتاط روی زمین افتاد.
«...این همون‌تقریباً تکنیک شمشیر شکوفه‌شده آلو فرقه هوآشانه؟»
قفسه سینه‌برق مهماندار ارشد‌چشمان سرد شد.
اربابِ افتاده حتی با یک نگاه هم به شدت‌وسط مجروح به نظر می‌رسید. حتی یک نقطه سالم روی بدنش‌مرگ نمانده بود و خون کف زمین را خیس کرده بود.
این اصلاً‌هرچند شبیه تکنیک یک‌بدگمان فرقه صالح نبود.
«بیشتر به‌تقریباً هنرهای رزمی‌خوراندن طرف ما نزدیکه.»
در حالی که مهماندار ارشد‌درخشید تقلا می‌کرد شوک خود را پنهان‌می‌توانست کند، چون هوی سرش را چرخاند.
نگاهش روی مهماندار ارشد نشست.
دقیق‌تر بگویم، روی نیروی‌محتاط درونی پنهان شده در‌گلویش اعماق دانتیان پایینی مهماندار ارشد.
همان انرژیِ کسی‌بی‌خیال که از تکنیک دگرگونی‌جونت معکوس استفاده کرده بود.
«حالا، بریم سراغ اصل کاری؟»
حالت چهره مهماندار‌تقریباً ارشد برای لحظه‌ای‌شده در هم شکست.
اما به سرعت به حالت‌بدگمان اول برگشت و با نگاهی‌دیگر از تعجب ساختگی جایگزین شد.
«مـ... منظورت چیه؟»
«ادا درنیار.»
«ببخشید؟ نمی‌فهمم چی می‌گی...»
«آه، از دردسر بدم میاد.»
چون هوی‌تقریباً شمشیرش را‌خوراندن بالا آورد.
یک حرکت سبک.
اما مهماندار ارشد که تازه هنرهای رزمی چون‌جونت هوی را به چشم دیده بود، غریزتاً نیروی‌مردی درونی‌اش را بیرون کشید و حالت تدافعی گرفت.
چون هوی پوزخندی زد.
«خودت داری‌تقریباً خودت رو‌خوراندن لو می‌دی.»
«...»
چهره مهماندار ارشد سرد شد.
«از کِی فهمیدی؟»
«از همون اول.»
ابرویش پرید.
«مزخرفه.»
«هر چی‌هرچند دوست داری‌محتاط فکر کن.»
چون هوی با‌بی‌خیال بی‌خیالی حرف می‌زد. واقعاً‌جونت هم برایش مهم نبود.
مهم نبود مهماندار ارشد چه‌درخشید فکری می‌کرد، فقط یک کار‌می‌رسید برای انجام دادن باقی مانده بود.
«برام مهم نیست کی هستی. اوه!شده اگه یه چیزی باشه که بخوام‌نگاهش بدونم، اینه که اون قرص واقعاً چیه.»
چون هوی‌هرچند خنده کوچکی‌محتاط سر داد.
«البته قرار‌تقریباً هم نبود بهم‌شده بگی، مگه نه؟»
«...»
«همونطور که‌برای فکر می‌کردم. انتظار‌خوراندن زیادی هم نداشتم.»
چون هوی‌هرچند شمشیرش را‌محتاط تاب داد.
انرژی تیز شمشیر مثل باد‌شده به بیرون شلیک شد و‌تهش به سمت مهماندار ارشد هجوم برد.
بوم!
گرد و‌برای غبار در‌بی‌خیال هوا منفجر شد.
و سپس...
ووش!
چیزی از میان‌موذیانه‌ای گرد و غبار‌به‌طور به بیرون شلیک شد.
«یه بادبزن؟»
چون هوی بادبزن آهنی پرنده‌بدگمان را با شمشیرش منحرف کرد و‌فرصتی قصد تیز آن را پراکنده ساخت.
وقتی بادبزن‌تقریباً کمانه کرد، جرقه‌ها‌شده به پرواز درآمدند.
اما مهماندار ارشد که از قبل‌به‌طور در هوا بود، زانوهایش را خم کرد‌درونی‌اش و با لگد از دیوار فاصله گرفت.
«خب، این یکی جدیده.»
چون هوی در حالی که تماشا‌مرگ می‌کرد مهماندار ارشد آزادانه هنرهای رزمی‌اش‌این‌جور را به نمایش می‌گذارد، شمشیرش را چرخاند.
با صدای جرینگ بلندی،خوراندن بادبزن و مهماندار ارشد‌وسط به کناری پرتاب شدند.
سوئیش...
مهماندار ارشد در‌تقریباً هوا چرخید و دوباره‌پای بادبزن را پرتاب کرد.
درست زمانی که‌مردی چون هوی می‌خواست‌مرگ آن را پایین بیندازد...
تق-تق-تق!
مهماندار ارشد مثل‌موذیانه‌ای یک دیوانه رگباری از‌معمول مشت‌ها را روانه کرد.
این یکی از تکنیک‌های مخفی‌خوراندن او بود، مشت خردکننده آهن، که‌تهش می‌گفتند حتی فولاد را هم می‌شکند.
هجده ضربه‌هرچند متوالی تنها‌محتاط در یک نفس.
اما چون هوی تنها‌خوراندن با تکان دادن سرش‌وسط از همه آن‌ها جاخالی داد.
«حرکاتت پر زرق‌موذیانه‌ای و برقه، اما مشت‌معمول و کف دستت کم‌مایه‌ست.»
چون هوی دست چپش را بالا آورد‌پای و مچ دست مهماندار ارشد را در‌چرخید حالی که آخرین مشتش را پرتاب می‌کرد، گرفت.
«آخ!»
مهماندار ارشد‌تقریباً دندان‌هایش را‌خوراندن به هم سایید.
اما این چنگال آن‌قدر‌چشمان قوی بود که نمی‌توانست‌وقتی خودش را رها کند.
سپس، با‌برای افزایش فشار، رنگ‌خوراندن از صورتش پرید.
تق!
صدای مورمورکننده‌ای طنین‌انداز‌بی‌خیال شد و استخوان‌پای مچ دستش خرد شد.
«آآآآه!»
چون هوی با آرامش به مهماندار‌شده ارشد که جیغ می‌کشید نگاه کرد‌نگاهش و او را به سمت خودش کشید.
حالا فاصله‌ی‌هرچند صورت‌هایشان فقط‌محتاط چند اینچ بود.
تازه آن موقع بود‌خوراندن که ترس شروع به خزیدن‌باشه در چشمان مهماندار ارشد کرد.
«هنوز نه.»
چون هوی لب‌هایش‌تقریباً را کج کرد و‌پای او را پرت کرد.
در حالی که مهماندار ارشد‌بدگمان در هوا معلق بود، چون‌دیگر هوی شمشیرش را تاب داد.
«بس کن!»
چون ایگه‌برق فریاد زد و‌درخشید به سمتشان دوید.
اما دیگر‌برای خیلی دیر‌بی‌خیال شده بود.
شمشیر از قبل‌مردی بدن مهماندار ارشدِ افتاده‌بیخ را سوراخ کرده بود.
چاک!
مهماندار ارشد لرزید.
«...»
چون ایگه‌هرچند در جای‌محتاط خود خشکش زد.
او با چشمانی گشاد بین چون‌پای هوی و مهماندار ارشد نگاه کرد‌سمت و سپس دهانش را باز کرد.
«کُشتیش؟»
چون هوی‌برای شمشیرش را‌بی‌خیال بالا آورد.
قطرات غلیظ‌هرچند خون روی‌محتاط زمین چکیدند.
«هنوز نه.»
چون ایگه بلافاصله‌موذیانه‌ای وضعیت مهماندار ارشد‌به‌طور را بررسی کرد.
«هاف، هاف.»
وضعیت او وحشتناک بود.
یک زخم شمشیر از شانه چپ تا‌جونت کمر راستش کشیده شده بود، کاملاً شکافته شده‌مردی بود و خون بی‌وقفه از آن بیرون می‌ریخت.
اگرچه به اندام‌های داخلی‌اش آسیبی نرسیده بود، اما‌وقتی با توجه به عمق زخم، احتمالاً دنده‌هایش شکسته‌کند بود و صورتش از درد در هم تنیده بود.
چون ایگه اخم کرد.
او زنده‌هرچند بود... اما‌محتاط به سختی.
نه، این زندگی‌بی‌خیال کردن نبود. شاید‌پای مرگ برایش بهتر می‌بود.
«...به این می‌گی زنده؟»
«هنوز نفس می‌کشه.»
«با این‌هرچند حال، این‌محتاط دیگه خیلی...»
چون ایگه سعی کرد چیزی‌شده بگوید، اما حرفش را قورت‌تهش داد و سرش را تکان داد.
«نه، بی‌خیال. برای‌موذیانه‌ای حروم‌زاده‌ای مثل اون،به‌طور این بهترین پایانه.»
حرف خودش را قطع کرد و‌شده به چشمان مهماندار ارشد که در‌نگاهش حال نفس‌نفس زدن بود خیره شد.
«انتظار نداشتم‌هرچند اینجا ببینمت، شیطان‌بدگمان ده هزار سلاح.»
«...!»
چشمان مهماندار‌برق ارشد غرق‌چشمان در خون لرزید.
چون هوی از چون ایگه‌خوراندن که به نظر می‌رسید با‌باشه یک نگاه او را شناخته، پرسید.
«می‌شناسیش؟»
«معلومه که می‌شناسم.»
لب‌های چون ایگه کج شد.
«هر وقت یه سلاح جدید گیرش میومد، تیزی اون‌وسط رو با کشتن مردم عادی که از اونجا رد‌بدگمان می‌شدن امتحان می‌کرد. یه قاتل واقعاً پست و شرور. اخیراً...»
چشمانش تاریک شد.
«به عنوان‌تقریباً دشمن دنیای رزمی‌شده اعلام شده بود.»