چپتر 102: چپتر ۱۰۲
0قبل از سپیده‌دم،سرنوشت زمانی که آسمان‌عین هنوز روشن نشده بود.
چون هوی مثل همیشه زود از خواب بیدار‌لرزوند شد، خودش را با آب سرد شست و‌نمی‌کرد درست زمانی که می‌خواست از کلبه بیرون برود...
«هم؟»
قدم‌هایش متوقف شد.
«آه...»
مهمان‌های ناخوانده‌ای‌نفر دم در‌روابطش منتظرش بودند.
«اینجا چی می‌خوای؟»
هیون ریو‌عنوان کنار دانموک‌پذیرفت لین ایستاده بود.
«اومدم شاگرد جدیدی‌سرنوشت که قبول کردم‌عین رو بهت معرفی کنم.»
چون هوی‌نفر سرش را‌روابطش کج کرد.
«مگه نگفته‌نفر بودی هیچ‌روابطش شاگرد مستقیمی نمی‌گیری؟»
این را با یادآوری چیزی‌شبیه که مدت‌ها پیش شنیده بود پرسید‌استعداد و هیون ریو لبخند ملایمی زد.
«نظرم عوض شد.»
نگاهش که پر‌تمام از گرما بود، به‌قلبم چون هوی دوخته شد.
دلیل اینکه او قبلاً هیچ شاگرد مستقیمی نگرفته‌لرزوند بود، این بود که هیچ‌کس جز خودش برای‌نمی‌کرد مدیریت امور مالی فرقه کوه هوآشان وجود نداشت.
اما حالا اوضاع فرق می‌کرد.
به لطف چون‌سرنوشت هوی، او کمی فضای‌حال تنفس پیدا کرده بود.
درست زمانی که داشت به‌قطع گرفتن یک شاگرد مستقیم فکر می‌کرد،هرگز دانموک لین به سراغش آمده بود.
دختری که درست مثل خودش،قطع به خاطر یک نفر تمام‌عادی روابطش را قطع کرده بود.
'اون قلبم رو لرزوند.'
در حالت عادی، هیون ریو هرگز‌عین خودش را درگیر چنین مسئله پیچیده‌ای نمی‌کرد،امپراتریس اما این را به عنوان سرنوشت پذیرفت.
دانموک لین شبیه‌تمام او بود، اما در‌قلبم عین حال تفاوت‌هایی داشت.
برخلاف او،نفر دانموک لین سرشار‌قطع از استعداد بود.
استعدادی که‌عنوان با امپراتریس شمشیر‌شبیه قابل مقایسه بود.
'برخلاف من، این بچه‌پذیرفت ممکنه یه روزی بتونه‌تفاوت‌هایی پشتیبان چون هوی بشه.'
لب‌های هیون‌نفر ریو به لبخند‌قطع نرمی باز شد.
«شنیدم شما‌نفر دو تا‌روابطش همدیگه رو می‌شناسید.»
«آره، یه جورایی.»
«پس عالی شد. تا وقتی‌شبیه من به امور هوآشان رسیدگی‌سرشار می‌کنم، می‌تونی پیش لین بمونی؟»
چون هوی با‌تمام بی‌حوصلگی گفت: «خیلی رو‌قلبم مخ به نظر می‌رسه.»
«خواهش می‌کنم. در حال‌روابطش حاضر هیچ‌کس دیگه‌ای رو‌لرزوند ندارم که بهش اعتماد کنم.»
چون هوی آهی کشید.
از تجربیات گذشته‌اش می‌دانست که وقتی‌عین هیون ریو این روی خودش را‌استعدادی نشان می‌دهد، دیگر هرگز کوتاه نمی‌آید.
«خیله خب.»
«ممنونم. من دیگه می‌رم.»
پس از مدت کوتاهی، هیون‌شبیه ریو رفت و فقط آن‌سرشار دو نفر جلوی کلبه باقی ماندند.
«ناجی...»
دانموک لین‌نفر با لبخندی‌روابطش درخشان نزدیک شد.
سپس، در حالی که‌روابطش بدنش را با خجالت‌لرزوند می‌پیچاند، به چون هوی گفت:
«آه! الان دیگه‌سرنوشت باید بهت بگم‌عین برادر ارشد، درسته؟»
چون هوی با نگاهی‌پذیرفت سرزنش‌آمیز و ناراضی به‌تفاوت‌هایی دانموک لینِ خجالتی خیره شد.
'با این‌نفر چرت‌وپرت‌ها گند‌روابطش زد به همه‌چیز.'
اصلاً چرا از‌تمام همان اول با'اون او معامله کرده بود؟
به خاطر‌عنوان قدرت قبیله‌پذیرفت دانموک بود.
اما دانموک لین تمام روابطش را با قبیله دانموک قطع‌سرشار کرده بود و به همین راحتی، پشتیبانی بالقوه‌ای که می‌توانست در‌بتونه مواقع نیاز روی آن حساب کند، به شدت کاهش یافته بود.
حالا، فقط دانموک لین جلویش بود.'اون نه... اگر قهرمان شمشیر آهنین را‌درگیر هم حساب می‌کرد، می‌شد دو نفر.
'حداقل اون‌نفر قهرمان شمشیر آهنین‌قطع یه دردی می‌خوره.'
قهرمان شمشیر آهنین یک استاد در‌عین قلمرو نهایت رزمی بود، بنابراین به‌استعدادی کار می‌آمد. اما دانموک لین نه.
البته در‌عنوان گذشته اوضاع‌پذیرفت فرق می‌کرد.
او هم‌نفر برای خودش‌روابطش استادی بود.
اما الان چه اهمیتی داشت؟
پس از غلبه بر ساختار یین خالص سه‌تفاوت‌هایی روح، نیروی درونی انباشته‌شده‌اش پراکنده شده بود و حالا'برخلاف به سختی در سطح یک رزمی‌کار درجه سه بود.
'تنها نقطه امید اینه‌پذیرفت که استعدادش استثنائیه، پس دوباره‌برخلاف به یه استاد تبدیل میشه.'
این تنها چیزی‌تمام بود که می‌توانست'اون روی آن حساب کند.
استعداد ذاتی او‌تمام از بدو تولد'اون جزو بهترین‌های جهان بود.
و حالا، با غلبه‌پذیرفت بر ساختار یین خالص سه‌برخلاف روح، بدنش بی‌نقص شده بود.
هر چیزی که یاد می‌گرفت،شبیه مطمئناً به سرعت در آن استاد‌استعداد می‌شد و مهارت‌هایش را پرورش می‌داد.
'اما هنوز‌نفر خیلی مونده‌روابطش تا اون روز.'
ووش—
چون هوی با نادیده گرفتن‌شبیه سرِ از روی خجالت پایین‌افتاده‌ی‌سرشار دانموک لین، به راهش ادامه داد.
«...برادر ارشد!»
دانموک لین که از گیجی درآمده بود، با‌لرزوند عجله به دنبال چون هوی دوید و به‌نمی‌کرد زودی هر دو به یک صخره سنگی رسیدند.
«عجب منظره زیبایی!»
دانموک لین با تحسین به‌شبیه مناظر خیره‌کننده کوه هوآشان که در‌استعداد پایین گسترده شده بود، نگاه کرد.
تلپ—
چون هوی‌نفر ناگهان روی‌روابطش زمین نشست.
دانموک لین که ابتدا جا‌قطع خورده بود، با دیدن حرکت‌عادی بعدی او چشمانش را گشاد کرد.
«تکنیک تنفس...؟»
تکنیک تنفس نوعی تمرین بود که‌عین ارتباط بین ذهن و بدن را قطع‌امپراتریس می‌کرد و شخص را کاملاً بی‌دفاع می‌گذاشت.
با این حال، او‌روابطش داشت این کار را‌لرزوند درست جلوی چشمانش انجام می‌داد.
مگر اینکه به‌تمام او اعتماد داشت، وگرنه‌قلبم هرگز چنین کاری نمی‌کرد.
او که تحت تأثیر‌پذیرفت قرار گرفته بود، دستانش‌تفاوت‌هایی را به هم گره زد.
«تو بهم اعتماد داری.»
با این‌نفر کلمات، او‌روابطش به نگهبانی ایستاد.
برای جبران اعتمادی که چون هوی'اون نشان داده بود، دانموک لین نگاهش‌درگیر را متمرکز کرد و به مراقبت پرداخت.
«پس اینجا بودید.»
قهرمان شمشیر‌عنوان آهنین از‌پذیرفت تپه بالا آمد.
«عمو!»
دانموک لین که می‌خواست با خوشحالی'اون به او سلام کند، دوباره وضعیت‌درگیر بدنی‌اش را صاف و رسمی کرد.
«چرا این‌طوری رفتار می‌کنی؟»
در حالت عادی، او با هیجان به‌حال سمتش می‌دوید، اما حالا بی‌حرکت ایستاده بود‌شمشیر و این موضوع او را کمی گیج کرد.
«دارم نگهبانی می‌دم.»
تازه آن موقع بود که قهرمان'اون شمشیر آهنین متوجه حضور چون هوی‌درگیر در پشت سر او شد و خندید.
«هاها، پس گذاشته تو‌پذیرفت نگهبانی بدی. حتماً خیلی‌تفاوت‌هایی با هم صمیمی شدید.»
«بله!»
دانموک لین‌نفر با اطمینان‌روابطش جواب داد.
سپرده شدن وظیفه نگهبانی به او، به‌قلبم این معنی بود که چون هوی به او‌پیچیده‌ای اعتماد دارد، یا حداقل خودش این‌طور فکر می‌کرد.
و قهرمان شمشیر‌سرنوشت آهنین هم دقیقاً‌عین همین فکر را می‌کرد.
اما هر دوی‌سرنوشت آن‌ها چیزی را‌عین نادیده گرفته بودند.
حتی در حین انجام تکنیک تنفس،'اون چون هوی همچنان می‌توانست محیط اطرافش را‌چنین درک کرده و فوراً واکنش نشان دهد.
بنابراین او‌نفر مکالمه آن‌ها را‌قطع کاملاً واضح می‌شنید.
'نگهبانی، آره جون خودت.'
چون هوی پوزخندی‌سرنوشت زد و دوباره‌عین روی تنفسش متمرکز شد.
'اول اینو تموم‌تمام می‌کنم، بعد به'اون کارای بعدی فکر می‌کنم.'
در همین حین، قهرمان شمشیر آهنین در حالی که تماشا‌عادی می‌کرد دانموک لین با محبت به چون هوی خیره شده، لبخندی‌عین زد که شبیه شکفتن یک شکوفه آلو در کوه هوآشان بود.
'چه منظره‌ی دوست‌داشتنی‌ایه.'
فقط همین حقیقت که آن رفتار تاریک‌حال و منزوی گذشته‌اش از بین رفته بود،شمشیر هر بار که او را می‌دید خوشحالش می‌کرد.
او با تمام وجود‌روابطش دعا کرده بود تا‌لرزوند این تغییر را ببیند.
'و همه‌ش‌نفر به لطف قهرمان‌قطع جوان چون هویِ.'
نگاهش به چون‌سرنوشت هوی پر از‌عین احساساتی غیرقابل وصف بود.
'حالا، تنها امیدم اینه‌پذیرفت که لین و قهرمان جوان‌برخلاف چون هوی به هم برسن...'
سپس، با یادآوری‌تمام اتفاقات روز گذشته،'اون از دانموک لین پرسید:
«استادت آدم خوبیه؟»
«خیلی آدم خوبیه.»
چهره دانموک‌عنوان لین از‌پذیرفت شادی درخشید.
و این حقیقت داشت—هیون ریو‌قطع چه از نظر شخصیتی و چه‌هرگز از نظر اخلاقی، انسان خوبی بود.
نه‌تنها این—
'و تازه وقتی‌سرنوشت درباره چون هوی شنید،حال گفت که کمک می‌کنه.'
دانموک لین با یادآوری اینکه شب گذشته‌حال چطور دلیل آمدنش به کوه هوآشان را برای‌قابل هیون ریو توضیح داده بود، گونه‌هایش سرخ شد.
هیون ریو به‌تمام او قول حمایت'اون کامل داده بود.
دانموک لین‌نفر مشت‌هایش را‌روابطش گره کرد.
«هم؟»
با شنیدن صدای ناگهانی، هر‌شبیه دو سرشان را چرخاندند و‌سرشار با دیدن پیرمرد خشکشان زد.
«پدربزرگ شین اوی؟»
«...ارشد شین اوی؟»
شین اوی که از تپه‌شبیه بالا آمده بود، با چهره‌ای‌سرشار گیج به آن‌ها نگاه کرد.
«شما دو‌عنوان تا اینجا‌پذیرفت چیکار می‌کنین؟»
«خیلی وقته ندیدمتون.»
قهرمان شمشیر آهنین به سرعت دست‌هایش'اون را برای ادای احترام به هم‌درگیر چسباند، اما شین اوی اخم کرد.
«اینا رو بی‌خیال. اینجا‌پذیرفت چیکار می‌کنین؟ یادمه گفتی‌تفاوت‌هایی داری برمی‌گردی قبیله دانموک.»
«لین می‌خواست به فرقه‌پذیرفت کوه هوآشان ملحق بشه،تفاوت‌هایی برای همین اومدیم اینجا.»
«چی؟ ملحق‌نفر بشه؟ گوشام داره‌قطع باهام بازی می‌کنه؟»
شین اوی در حالی که گوشش را‌قلبم می‌خاراند و به دانموک لین خیره شده‌مسئله بود، مات و مبهوت به نظر می‌رسید.
«گفتی می‌خوای‌عنوان به فرقه کوه‌شبیه هوآشان ملحق بشی؟»
«بله.»
او با‌نفر چشمانی پاک و‌قطع معصوم جواب داد.
شین اوی نگاهش را برگرداند.
«این دختره‌عنوان داره چه‌پذیرفت مزخرفاتی میگه؟»
او با‌عنوان ناباوری به قهرمان‌شبیه شمشیر آهنین گفت.
«حقیقت داره.»
جواب حتی‌نفر از قبل‌روابطش هم مسخره‌تر بود.
«داری بهم‌عنوان میگی همچین‌پذیرفت دیوانگی‌ای ممکنه؟»
«...اون رابطه‌اش‌عنوان رو با‌پذیرفت قبیله‌اش قطع کرده.»
«چی، قطع کرده؟»
چشمان شین اوی گشاد شد.
چه کسی رابطه‌اش را با قبیله‌اش‌عین قطع می‌کرد تا به فرقه‌ای بپیوندد‌استعدادی که زمانی با آن‌ها دشمن بودند؟
«فکر می‌کردم تو دنیا‌پذیرفت هیچ‌کس بی‌کله‌تر از من نیست،برخلاف اما این دختره رو ببین.»
شین اوی در حالی که‌قطع سرش را تکان می‌داد، رو‌عادی به قهرمان شمشیر آهنین کرد.
«پس تو‌نفر هم رابطه‌ات‌روابطش رو قطع کردی؟»
«نه. من‌عنوان فقط اومدم‌پذیرفت تا همراهیش کنم.»
«پس می‌خوای اینجا تنهاش بذاری؟»
«بله.»
«تو از‌نفر اونی که‌روابطش فکر می‌کردم افراطی‌تری.»
«راستش، اگه من دور و‌شبیه برش نباشم برای لین امن‌تره.سرشار بدون من، کسی نمی‌فهمه کجاست.»
«تچ، تو‌عنوان هم بدجور‌پذیرفت گرفتار شدی.»
«هاها، اون‌قدرها هم بد نیست.»
«با این‌نفر حال، اون‌روابطش حرومزاده‌ها... هم؟!»
ناگهان، شین اوی حرفش‌پذیرفت را قطع کرد و‌تفاوت‌هایی به سمت چیزی پرید.
«تموم شد کارت؟»
چون هوی که تازه تکنیک تنفس خود را تمام کرده بود‌هرگز و داشت از جایش بلند می‌شد، در حالی که شین اوی‌حال به او چسبیده بود، با چهره‌ای که به وضوح کلافه بود پرسید.
«امروز چی‌نفر تو رو‌روابطش کشونده اینجا؟»
«منظورت چیه؟ خودت گفتی‌پذیرفت اگه وقت داشتی هنرهای‌تفاوت‌هایی پزشکی رو یاد می‌گیری.»
«وقت ندارم.»
شین اوی مستأصل شد.
او باید هر‌تمام طور شده توجهش'اون را جلب می‌کرد.
«بیا دیگه، یه نگاه‌پذیرفت به این بنداز. این باعث‌برخلاف میشه چشمات از حدقه دربیاد.»
«چیه؟»
«با این تکنیک طب سوزنی...»
در همین حین، دانموک لین و قهرمان‌قلبم شمشیر آهنین که در حال تماشای این‌مسئله دو بودند، با ناباوری چشمانشان را مالیدند.
«چه خبره؟»
«ارشد شین‌عنوان اوی این‌جوری‌پذیرفت چسبیده بهش...؟»
شین اوی چه کسی بود؟
مردی که‌نفر از هیچ‌چیز زیر‌قطع این آسمان نمی‌ترسید.
اما با این‌سرنوشت حال، او اینجا‌عین بود، دستپاچه و مستأصل.
آن هم فقط‌سرنوشت برای اینکه به‌عین کسی چیزی یاد بدهد.
«یه لحظه صبر کن.»
شین اوی به اطراف‌روابطش نگاه کرد و سپس‌لرزوند به آن دو اشاره کرد.
«شما دو‌عنوان تا، یه‌پذیرفت لحظه بیاین اینجا.»
آن‌ها که از‌سرنوشت صدای ناگهانی او جا‌حال خورده بودند، جواب دادند:
«ها؟ آه، بله.»
«بله، بله.»
وقتی نزدیک شدند، شین‌پذیرفت اوی به چون هوی‌تفاوت‌هایی نگاه کرد و پرسید:
«متوجه تغییر‌عنوان این دختره‌پذیرفت شدی، نه؟»
او در حالی که به دانموک'اون لین اشاره می‌کرد پرسید و چون هوی‌چنین سر تا پای او را برانداز کرد.
«زیاد فرقی نکرده.»
«زیاد نکرده؟! اینجا‌سرنوشت رو ببین. اون از‌حال خیلی جهات رشد کرده.»
شین اوی به این طرف و‌عین آن طرف اشاره کرد و نگاه‌استعدادی چون هوی نیز او را دنبال کرد.
در واقع،نفر او بزرگ‌روابطش شده بود.
اگرچه هنوز رگه‌هایی از یک دختربچه در‌قلبم او باقی مانده بود، اما اکنون شبیه‌مسئله یک زن جوان شانزده ساله به نظر می‌رسید.
دانموک لین که از نگاه‌های‌شبیه آن‌ها که بدنش را برانداز‌سرشار می‌کردند دستپاچه شده بود، سرخ شد.
«امم، ارشد شین اوی...»
او با‌نفر خجالت حرف‌روابطش زد، اما...
«کار خوبی کردی که‌روابطش بهش کمک کردی تا بر‌حالت بدن نفرین‌شده‌اش غلبه کنه. اما!»
شین اوی هیچ توجهی نکرد.
او بیش‌عنوان از حد مشغول‌شبیه توضیح دادن بود.
«رگ‌های خونی اون به قدری‌قطع مسدود شده بود که غیرممکن‌عادی بود بتونه این‌قدر رشد کنه.»
«آره، درسته.»
چون هوی‌عنوان تا حدودی‌پذیرفت موافق بود.
با وجود اینکه ساختار یین خالص‌عین سه روح درمان شده بود، وضعیت دانموک‌امپراتریس لین در آن زمان بسیار وخیم بود.
سپس شین‌نفر اوی رو به‌قطع دانموک لین کرد.
«بدنت الان بهتره؟»
«بله.»
«دیگه درد نداری؟»
«گاهی اوقات شکمم سفت میشه...»
«دارویی که بهت دادم چی؟»
«همه‌اش رو تموم کردم...»
«تچ، بازم درست می‌کنم.»
او شانه‌ها و سرش را‌قطع ماساژ داد و سپس به سرعت‌هرگز سوزن‌های طب سوزنی را وارد کرد.
«چشمات رو‌نفر ببند و‌روابطش آروم باش.»
وقتی دانموک‌عنوان لین چشمانش‌پذیرفت را بست...
«هوو.»
شین اوی‌نفر ذهنش را‌روابطش متمرکز کرد.
در آن لحظه، انرژی یین‌قطع در نوک سوزن‌ها جمع شد‌عادی و یخ شروع به شکل‌گیری کرد.
هم؟ تکنیک چی...؟
چون هوی با‌سرنوشت دقت به شین‌عین اوی نگاه کرد.
حرکات خیره‌کننده دست، تکنیک چی باورنکردنی... انرژی از‌لرزوند سوزن‌ها به بدن دانموک لین سرازیر شد و‌نمی‌کرد رگ‌های خونی و اندام‌های او را تحریک کرد.
پس از مدتی...
سووش!
شین اوی‌عنوان سوزن‌ها را‌پذیرفت بیرون کشید.
سوزن‌های پوشیده از یخ بخار‌قطع سردی از خود ساطع کردند‌عادی و به رنگ سفید می‌درخشیدند.
این انرژی‌نفر یین باقی‌مانده در‌قطع بدن او بود.
شین اوی سوزن‌های‌سرنوشت یخ‌زده را تکان داد‌حال و اخم غلیظی کرد.
«تچ! تو این‌سرنوشت چند روز گذشته‌عین اصلاً مراقب خودت نبودی!»
دانموک لین‌نفر خجالت‌زده به‌روابطش نظر می‌رسید.
«اخیراً سرم شلوغ بوده...»
«کافیه! من انرژی یین راکد رو خارج کردم، پس‌برخلاف فقط مراقب بدنت باش. با این حال، این کافی‌بچه نیست. بعداً بیا پیشم و مرتب طب سوزنی انجام بده.»
«این... این اشکالی نداره؟»
«من قبلاً یه بار درمانت کردم.'اون تا وقتی کارم رو درست و‌درگیر حسابی انجام ندم، خیالم راحت نمیشه.»
چهره دانموک لین روشن شد.
درمان شدن توسط‌سرنوشت شین اوی مثل چیدن‌حال ستاره‌ها از آسمان بود.
و حالا او پیشنهاد‌پذیرفت می‌کرد که این کار را‌برخلاف به طور منظم انجام دهد!
«ممنونم.»
او که تحت‌تمام تأثیر قرار گرفته'اون بود، تعظیم عمیقی کرد.
«چیزی نیست‌عنوان که بخوای‌پذیرفت براش شلوغش کنی.»
شین اوی آن را نادیده گرفت، اما عرق‌تفاوت‌هایی روی پیشانی‌اش را با آستینش پاک کرد... مشخص‌مقایسه بود که این کار حسابی انرژی‌اش را گرفته است.
سپس، رو به چون هوی‌قطع که از دور تماشا می‌کرد کرد‌هرگز و با اعتماد به نفس گفت:
«خب، نظرت‌نفر چیه؟ نمی‌خوای‌روابطش یاد بگیری؟»
تلفیق تکنیک‌عنوان چی و‌پذیرفت هنرهای پزشکی.
'جالبه.'
اما فقط همین بود.
چون هوی که قبلاً چیزهای به'اون مراتب بزرگتری را دیده و انجام‌درگیر داده بود، هیچ هیجانی احساس نمی‌کرد.
«نه. امروز کار دارم.»
با شنیدن همان‌سرنوشت جواب قبلی، چهره شین‌حال اوی در هم رفت.
«گفتی یاد می‌گیری!»
«گفتم اگه‌نفر وقت کنم‌روابطش یاد می‌گیرم.»
«پس الان...»
«باید برم‌عنوان هفت دروازه‌پذیرفت شکوفه آلو.»
«چی؟ هفت دروازه شکوفه آلو...؟»
چهره شین اوی سرخ شد.
«دفعه پیش‌عنوان هم همین‌پذیرفت رو گفتی!»
«اون مال‌عنوان اون موقع بود.شبیه الان فرق داره.»
«...ای پسره‌ی عوضی! باز هم!»
شین اوی که دیگر نمی‌توانست خودش را کنترل‌لرزوند کند، منفجر شد، اما چون هوی از قبل‌نمی‌کرد پایش را روی زمین کوبیده و ناپدید شده بود.
شین اوی در حالی که کوچک شدن‌حال چون هوی را در دوردست تماشا می‌کرد،شمشیر پایش را به زمین کوبید و فریاد زد:
«ای حرومزاده‌ی صاعقه‌زده! همون‌جا وایستا!»