چپتر 276: یاکشا سیاه
0بدنی که کاملاً در سیاهی‌چیز پوشیده شده بود و ماسک یاکشا‌نابغه که محکم به صورتش چسبیده بود.
منظره عجیبی بود.
حتی شاید‌خون خنده‌دار به‌خونین نظر می‌رسید.
اما هیچ‌کس‌فارغ در عمارت به‌فضا ظاهر او نخندید.
چطور می‌توانستند؟
در دنیای رزمی، در تمام دنیا،آرام تنها یک مرد شناخته شده بود‌نمایش که ماسک یاکشا به چهره می‌زد.
«...یاکشا سیاه.»
مو هونگ ناله‌ای سر داد.
او تنها کسی‌خشکشان نبود که این‌پیش‌پاافتاده‌ای واکنش را نشان داد.
تمام اعضای جوخه نابودی در عمارت‌آرام از لای دندان‌های به هم فشرده‌شان‌نمایش ناله‌ای کردند و سر جایشان خشکشان زد.
نام یاکشا‌خون سیاه چیز‌خونین پیش‌پاافتاده‌ای نبود.
یکی از‌فارغ سه جانشین‌سنگینی بزرگ جهان.
نابغه بی‌بدیلی که آن‌قدر برجسته بود که رهبر‌جانشین اتحادیه سیاه شر، تنها بر اساس استعدادش، او‌اتحادیه را به عنوان شاگرد مستقیم خود پذیرفته بود.
انواع و اقسام‌فضا ستایش‌ها برای توصیف‌آرام او به کار می‌رفت.
«شنیده بودم طول‌یعنی می‌کشه تا برسه...شکست اما همین الان اینجاست.»
«این اصلاً تو برنامه نبود.»
عرق سرد از‌خشکشان پشت اعضای جوخه‌پیش‌پاافتاده‌ای نابودی سرازیر شد.
چون هوی به تازگی ارباب قبیله شمشیر‌بی‌خیال باران خون، یعنی شمشیر خونین ظالم را شکست‌سپس داده بود و در آستانه پیروزی قرار داشت.
اما حالا، با ظهور یاکشا‌ظالم سیاه و همراهانش، مرحله جدیدی‌قرار از نبرد آغاز شده بود.
در همین حال، فارغ از تنش سنگینی که فضا را پر‌کرد کرده بود، چون هوی با نگاهی آرام و بی‌خیال یاکشا سیاه‌دیگه را برانداز کرد، انگار که فقط داشت به یک نمایش نگاه می‌کرد.
سپس سرش را کج کرد.
«درسته که هوا سرد‌کرده شده، ولی این دیگه زیادی‌کرد خودش رو نپیچیده؟ گرمش نمیشه؟»
این اولین‌خون برداشت او از‌ظالم یاکشا سیاه بود.
شنلی بزرگ‌تر‌فارغ از هیکلش‌سنگینی پوشیده بود.
علاوه بر این، حتی دست‌هایی که بین گردن‌جانشین و آستین‌هایش مشخص بود، با پارچه‌ای که با دقت‌اساس از نخ‌های سیاه بافته شده بود، پوشانده شده بود.
«فقط نگاه‌سنگینی کردن بهش آدم‌نگاهی رو خفه می‌کنه.»
چون هوی‌خون سرش را‌خونین تکان داد.
با دقت که نگاه می‌کردی، حتی‌کرده گوش‌ها و گونه‌هایش که کاملاً توسط‌انگار ماسک پوشانده نشده بودند نیز پنهان بودند.
به نظر‌جایشان می‌رسید تمام بدنش‌چیز پوشیده شده است.
«یعنی دلش‌سنگینی نمی‌خواد پوستش‌کرده رو کسی ببینه؟»
برای لحظه‌ای،خون نوری در چشمان‌ظالم چون هوی درخشید.
کنجکاوی‌اش تحریک شد که این یارو چه چیزی‌آرام را می‌خواست این‌قدر پنهان کند که تمام بدنش‌می‌کرد را به این شکل عجیب با پارچه پوشانده بود.
همان لحظه بود.
سسسک—
یاکشا، یعنی ماسکش، تکان خورد.
ماسک به‌فارغ سمت چون‌سنگینی هوی چرخید.
به‌زودی، نور آبی وحشتناکی‌نام از دو سوراخ ماسک‌جانشین به بیرون سرازیر شد.
«شمشیر قابل‌تحسینی بود.»
صدای ناخوشایندی‌خون در عمارت‌خونین طنین‌انداز شد.
با شنیدن این صدای عجیب که فقط‌نگاهی شنیدنش باعث می‌شد لرزه بر اندامشان بیفتد،نمایش چهره افراد حاضر در عمارت در هم رفت.
اینکه مرد بود یا زن.
اینکه چه‌سنگینی هنرهای رزمی‌ای‌کرده آموخته بود.
هیچ‌چیز قابل تشخیص نبود.
او کسی بود که به اندازه فردی‌نگاهی که در مه غلیظی پنهان شده باشد،نمایش مبهم و غیرقابل درک به نظر می‌رسید.
به خاطر همین مرموز بودن، در‌پیش‌پاافتاده‌ای یک چشم به هم زدن تمام‌بی‌بدیلی نگاه‌ها در عمارت روی او متمرکز شد.
با این حال، یاکشا‌کرده سیاه به نظر نمی‌رسید کوچک‌ترین‌کرد اهمیتی به نگاه‌های آن‌ها بدهد.
او فقط‌خون به چون‌خونین هوی نگاه می‌کرد.
«داشتن چنین‌فارغ هنر رزمی‌ای‌سنگینی تو این سن...»
چشمان یاکشا‌جایشان پرتوی از‌نام نور بیرون داد.
این یک نیت وحشتناک‌کرده بود، نیتی که باعث می‌شد‌کرد حریفش خودش را جمع کند.
به‌زودی، انرژی سردی که از‌ظالم زیر پاهای یاکشا سیاه سرچشمه‌قرار می‌گرفت، با مرکزیت او فوران کرد.
در یک‌فارغ لحظه، طوفانی‌سنگینی عمارت را درنوردید.
در مواجهه با طوفان انرژی شیطانی،پیش‌پاافتاده‌ای افراد حاضر در عمارت با عجله‌بی‌بدیلی نیروی درونی خود را بالا بردند، اما...
«کوک!»
«هوپ!»
جذب کامل‌فارغ این ضربه‌سنگینی کار سختی بود.
علاوه بر این، تراکم انرژی شیطانی که در حال‌بزرگ حاضر روی عمارت فشار می‌آورد آن‌قدر عظیم بود که‌استعدادش حتی مقاومت در برابر آن هم دشوار به نظر می‌رسید.
هواااک!
موهای خاکستری یاکشا‌یعنی سیاه به سمت‌شکست بالا سیخ شد.
لحظه‌ای بود که این توهم را‌کرده ایجاد می‌کرد که ماسک یاکشا در حال‌فقط تبدیل شدن به یک یاکشای واقعی است.
دقیقاً در همان زمان.
«بادش یه‌سنگینی کم زیادی‌کرده تنده، نه؟»
چون هوی با بی‌خیالی گفت.
او ماه شکوفه را بالا‌فضا آورد، انگار که طوفان انرژی‌برانداز شیطانی کوچک‌ترین تأثیری رویش نگذاشته بود.
بلافاصله پس‌جایشان از آن، ماه‌چیز شکوفه تار شد.
فلش!
نور شمشیر درخشانی فوران کرد.
ماه شکوفه تار شده در یک چشم‌نگاهی به هم زدن مانند پرتوی از نور‌نمایش تاب خورد و یک خط افقی رسم کرد.
یک زخم شمشیر واحد‌نام که آسمان و زمین‌جانشین را از هم جدا کرد.
در آن لحظه،فضا فضای عمارت مانند رودخانه‌ای‌بی‌خیال طغیان‌گر به خروش آمد.
ضربه شمشیر مستقیم‌یعنی به سمت کمر‌شکست یاکشا سیاه پیش رفت.
سرعتش وحشتناک بود.
ضربه شمشیر به‌زودی با‌نام انرژی شیطانی‌ای که او‌جانشین ساطع می‌کرد برخورد کرد.
ججئوجئوجئوک!
انرژی شیطانی‌خون با بی‌رحمی از‌ظالم هم شکافته شد.
طوری متلاشی‌فارغ شد که دیگر‌فضا قابل تشخیص نبود.
«...»
چشمان یاکشا سیاه که تا آن لحظه‌بی‌خیال با چانه‌ای بالا گرفته و پر از‌می‌کرد غرور به اطرافش نگاه می‌کرد، باریک شد.
اما هیچ‌خون تعجبی در‌خونین نگاهش دیده نمی‌شد.
انگار از‌فارغ قبل انتظارش‌سنگینی را داشت.
و در همان لحظه.
هوویک!
سایه سیاهی مداخله کرد.
کواااانگ!
دقیقاً زمانی که انفجاری‌نام رخ داد و گرد و‌بزرگ غبار غلیظی به هوا برخاست.
هوک!
سایه‌ای با شکافتن‌یعنی گرد و غبار‌شکست به جلو هجوم آورد.
او همان مرد میان‌سالی بود که روحیه جنگندگی‌آرام از خود ساطع می‌کرد، یکی از اعضای گروهی‌می‌کرد که با یاکشا سیاه به عمارت آمده بودند.
در نقطه‌ای نامعلوم،خشکشان شمشیر پهنی در‌پیش‌پاافتاده‌ای دستش ظاهر شده بود.
شمشیر پهن و‌فضا بزرگی با رنگی‌آرام سیاه و جوهر مانند.
«یارو بدک نیست.»
چون هوی‌فارغ بلافاصله یک‌سنگینی قدم حقیقی برداشت.
لحظه‌ای که نوک کفش چرمی‌اش‌چیز را روی زمین حس کرد،جهان بدنش به جلو پرتاب شد.
بلافاصله پس‌سنگینی از آن، ماه‌نگاهی شکوفه اوج گرفت.
«درخشش سقوط شکوفه آلو.»
این فکر‌فارغ بلافاصله به‌سنگینی شمشیر منتقل شد.
با حرکتی شبیه به یک اژدهای در حال صعود، ماه‌جهان شکوفه در یک نفس با شمشیر پهن مرد میان‌سال شاخ‌شاگرد به شاخ شد و موج شوک عظیمی را آزاد کرد.
ججئو-ائوئوک!
فضایی که شمشیر پهن و شمشیر با‌داده هم برخورد کردند دچار اعوجاج شد و‌همراهانش ضربه مانند یک موج به بیرون پخش شد.
بوم—
کسانی که برای مسدود کردن انرژی شیطانی یاکشا سیاه‌بزرگ نیروی درونی خود را بالا برده بودند، ناخودآگاه توسط‌استعدادش این موج جارو شدند و با باسن به زمین افتادند.
منظره‌ای بود که‌فضا درک آن غیرممکن‌آرام به نظر می‌رسید.
دوئل بین شمشیر خونین ظالم و چون هوی‌آستانه برای آن‌ها مانند نبرد موجودات مطلق بود، اما‌جدیدی این مبارزه در سطح حتی بالاتری قرار داشت.
«باورم نمیشه‌فارغ همچین هیولایی‌سنگینی وجود داشته باشه!»
مردمک چشمان مرد میان‌سال لرزید.
نمی‌توانست باورش کند.
او که بود؟
ده سال پیش، او به استادی در قلمرو نهایت رزمی‌برانداز تبدیل شده بود و با لقب تیغه بی‌قلب در سراسر‌هوا دنیای رزمی برای خود نامی دست و پا کرده بود.
به همین دلیل، اتحادیه سیاه شر‌پیش‌پاافتاده‌ای حتی شخصاً از او دعوت کرده‌بی‌بدیلی بود تا یک ارباب محافظ باشد.
او تا این حد‌کرده به مهارت‌های خودش اطمینان‌برانداز داشت، و با این حال...
اینکه شمشیر پهنش توسط یک تائوئیست جوان‌داده که به زور به نظر می‌رسید بیست‌همراهانش سالش باشد دفع شود، به سادگی مبهوت‌کننده بود.
«هی بهش می‌گفتن‌تنش قهرمان الهی شکوفه‌کرده آلو، و حالا...»
لباس‌های تیغه بی‌قلب متورم شد.
هنر بی‌کرانی که از کودکی‌نگاهی تمرین کرده بود، دور تمام‌انگار بدنش پیچید و سپس فوران کرد.
هووواک!
از موج شدید انرژی،سنگینی آستین‌هایش پودر شد و‌آرام پوست برهنه‌اش بیرون زد.
روی عضلات کاملاً منقبضش، رگ‌ها به‌پیش‌پاافتاده‌ای وضوح بیرون زده بودند و روحیه جنگی‌آن‌قدر تهدیدآمیزی از دست‌ها و شمشیرش ساطع می‌شد.
روحیه جنگی آزاد‌فضا شده مثل یک گرداب‌بی‌خیال روی شمشیر جمع شد.
در درون آن، شمشیرش خودش‌ظالم را در روحیه جنگی شدیدتری‌قرار پیچید و قدرتش را بازیابی کرد.
به معنای واقعی‌تنش کلمه، قدرتی که‌کرده می‌توانست شکست دهد...
قدرتی برای خرد‌خشکشان کردن همه‌چیز در‌پیش‌پاافتاده‌ای آن دمیده شده بود.
این موجی از انرژی بود که از کسانی‌برانداز ساطع می‌شد که نگاهی اجمالی به قلمرو رزمی‌سرش آسمانی انداخته بودند، فراتر از نهایت هنرهای رزمی.
«انرژیش بدک نیست.»
با دیدن این‌تنش صحنه، چون هوی‌کرده لبخند محوی زد.
انرژی تیغه‌ای که از‌نام شمشیرِ روبه‌روی ماه شکوفه‌جانشین حس می‌کرد، کاملاً قابل‌توجه بود.
یک متخصص رده‌بالا،فضا حتی در داخل‌آرام قلمرو نهایت رزمی.
می‌توانست بگوید که این استاد قطعاً‌شکست از شمشیر خون ظالم که همین‌حالا الان با او جنگیده بود، برتر است.
چون هوی در دلش‌سنگینی سر تکان داد و بدنه‌ی‌بی‌خیال شمشیرش را کمی زاویه داد.
این حرکتِ‌جایشان انحراف شکوفه‌ها و‌چیز پیوند شاخه‌ها بود.
برای یک لحظه، شمشیر حریف‌نگاهی با این حرکت هدایت شد و‌فقط در امتداد تیغه ماه شکوفه لغزید.
«چطور جرئت می‌کنی!»
تیغه بی‌رحم غرید.
صدای رعدآسایش هوا را‌نام به لرزه درآورد و‌جانشین باد شدیدی ایجاد کرد.
هم‌زمان، عضلاتش‌سنگینی به شدت‌کرده متورم شدند.
اودودوک—
صدای پاره‌فارغ شدن چیزی‌سنگینی به گوش رسید.
در تلاشش برای مقابله با انحراف‌پیش‌پاافتاده‌ای شکوفه‌ها و پیوند شاخه‌ها با نیروی خالص،آن‌قدر عضلاتش به حد نهایی خود رسیده بودند.
اما تیغه بی‌رحم متوقف نشد.
«فکر کردی همه‌چیز‌یعنی همون‌طور که تو‌شکست می‌خوای پیش می‌ره؟!»
تیغه بی‌رحم با‌تنش فریاد، پاهایش را‌کرده بدون تردید حرکت داد.
ناگهان بدنش تار به نظر‌چیز رسید و در یک نفس،جهان فاصله را به شدت کم کرد.
تجلی جریان بازگشتی.
این یک تکنیک حرکتی منحصربه‌فرد بود که او‌آستانه در آن استاد شده بود و ظرافت‌های جاخالی‌جدیدی دادن و حمله را هم‌زمان در خود داشت.
در نتیجه، آن‌تنش دو به سرعت‌کرده به هم نزدیک شدند.
آن‌قدر نزدیک که‌خشکشان اگر نفس می‌کشیدند،پیش‌پاافتاده‌ای نفس‌هایشان به هم می‌خورد.
در فاصله‌ای آن‌قدر کوتاه که‌نگاهی نمی‌شد تکنیک‌های شمشیر یا تیغه را‌فقط به درستی اجرا کرد، تیغه بی‌رحم...
هوواک!
ناگهان کمرش را چرخاند.
حرکتی روان و سریع بود.
و بلافاصله،سنگینی دست چپش‌کرده را دراز کرد.
این یک تکنیک بی‌نقص‌خونین بود که هماهنگ با‌آستانه حرکت کمرش تاب داده شد.
از کف دست کاملاً‌سنگینی بازش، روحیه جنگی شدیدی‌آرام به صورت جریان‌هایی ساطع می‌شد.
درست مثل یک رعد تاریک.
«واکنشش سریعه.»
چشمان چون هوی باریک شد.
معمولاً یک شمشیرزن به جای‌فضا استفاده از تکنیک‌های دست، همه‌چیزش‌برانداز را در تکنیک‌های شمشیرش می‌ریخت.
اما او فرق داشت.
تکنیک‌های دستش هم ترسناک بودند.
«و باهوش هم هست. کم کردن فاصله برای‌آستانه کنترل کردن تاب شمشیرم و بعد تلاش برای تموم‌نبرد کردن کار با یه تکنیک دست... کارش بد نیست.»
چون هوی با دیدن کف دستی که دقیقاً شقیقه‌اش‌بی‌خیال را هدف گرفته بود، بالاتنه‌اش را کمی به عقب‌سرش خم کرد و به مویی از آن جاخالی داد.
هوووونگ!
باد شدیدی‌سنگینی از کنار‌کرده نوک بینی‌اش گذشت.
در حالی که موهایش با تاخیر‌شکست به سمت آسمان پرتاب شدند، چون‌حالا هوی پایش را به عقب کشید.
سوک—
هم‌زمان، چون هوی که رانش رایحه‌پیش‌پاافتاده‌ای پنهان را اجرا کرده بود، قدمی‌بی‌بدیلی را که تازه برداشته بود چرخاند.
سپس بدنش یک دور چرخید.
مثل یک رقص شمشیر، لباس‌هایش با این حرکت‌آستانه درخشان به زیبایی به اهتزاز درآمدند و از‌جدیدی میان آن، تیغه صیقلی ماه شکوفه خطی رسم کرد.
یک چرخش زیبا.
نوری قرمز به دنبال تیغه‌چیز تاب داده شده حرکت کرد‌جهان و مسیر درخشانی را کشید.
یک ضدحمله بی‌نقص که‌کرده در یک چشم به‌برانداز هم زدن اجرا شد.
چشمان چون‌خون هوی به سمت‌ظالم تیغه بی‌رحم چرخید.
چهره‌اش که از خشم در هم رفته بود، حالا‌بی‌خیال پر از شوک شده بود و چشمانش چنان گشاد‌سرش شده بود که انگار چیزی غیرقابل دیدن را دیده است.
و.
سروروک—
او می‌توانست ببیند که دست چپ‌شکست حریف، که با عجله برای دفاع‌حالا بالا آمده بود، به کندی بالا می‌رود.
«خیلی کنده.»
ماه شکوفه عمیقاً در پشت دست‌پیش‌پاافتاده‌ای چپ تیغه بی‌رحم، که نتوانسته بود‌بی‌بدیلی آن را کاملاً بالا بیاورد، فرو رفت.
سپس، تیغه‌ای که در پوست فرو‌آرام رفته بود، به شکلی تمیز تا‌نمایش شانه‌اش بالا رفت و آن را شکافت.
چواااک—
خون فواره زد.
«کوک!»
تیغه بی‌رحم ناله‌ای سر داد.
او سریع‌خون به بازوی‌خونین چپش نگاه کرد.
زخم شمشیر که از شانه‌اش‌فضا امتداد یافته بود، آن‌قدر عمیق‌برانداز بود که استخوان سفیدش دیده می‌شد.
این یک زخم کشنده بود.
تیغه بی‌رحم از درد سوزانی‌نگاهی که در دست چپش احساس‌انگار می‌کرد، اخم‌هایش را در هم کشید.
ککادوک—
دندان‌هایش را به هم سایید.
نمی‌توانست هیچ‌جایشان نیرویی به بازوی‌چیز چپش وارد کند.
در حالی که خون از‌نگاهی نوک انگشتانش می‌چکید، گودالی از‌انگار خون زیر پاهایش شکل گرفت.
«هنوز تموم نشده.»
صدایی آرام به گوشش خورد.
«...!»
سپس، بدنه‌ی‌سنگینی یک شمشیر وارد‌نگاهی میدان دیدش شد.
تیغه بی‌رحم به خودش آمد و‌شکست تجلی جریان بازگشتی را اجرا کرد، سپس‌ظهور شمشیرش را با تمام انرژی‌اش تاب داد.
پااانگ!
شمشیر که با قدرت سنگینِ عضلات‌پیش‌پاافتاده‌ای ستبرش تاب داده شده بود، هوا‌بی‌بدیلی را در هم کوبید و پایین آمد.
ظرافتِ سنگینی.
از شمشیر تاب داده شده، انرژی‌شکست شیطانی شرورانه‌ای به بیرون سرازیر شد‌حالا و تندبادی از نیرو ایجاد کرد.
در آن لحظه، شمشیرِ چون هوی که به صورت‌بی‌خیال افقی تاب داده شده بود و شمشیر حریف که به‌درسته صورت عمودی پایین می‌آمد، در هوا به هم برخورد کردند.
جوجووجوک!
فضای بین‌سنگینی آن‌ها دچار‌کرده اعوجاج شد.
این به خاطر آن بود‌ظالم که هوا نمی‌توانست برخورد انرژی‌قرار شیطانیِ طاقت‌فرسا را تحمل کند.
درست در همان لحظه.
جوروروک—
جریان باریکی از خون‌کرده از لبانِ به هم‌برانداز فشرده‌ی تیغه بی‌رحم پایین چکید.
این یک جراحت درونی بود.
ناامیدی در مردمک چشمانش نشست.
در نگاه اول، به نظر می‌رسید‌پیش‌پاافتاده‌ای که او به خوبی دفاع کرده است،آن‌قدر اما نتیجه از قبل مشخص شده بود.
مردمک‌هایش به عقب چرخیدند.
به سمت یاکشا سیاه.
«باید فرار کنم...»
در حالی که‌خشکشان این فکر را‌پیش‌پاافتاده‌ای با خودش زمزمه می‌کرد.
چنگ-گانگ!
در حالی که‌یعنی ماه شکوفه شمشیر‌شکست حریف را شکافت،
سوگوک!
صدایی وحشتناک طنین‌انداز شد.
ماه شکوفه که به صورت افقی تاب‌بی‌خیال داده شده بود، شمشیرِ تیغه بی‌رحم را بریده‌سپس و گردن او را هم قطع کرده بود.
کوگوگونگ—
موج شوکی‌فارغ با تاخیر،سنگینی زمین را لرزاند.
و در آسمانِ بالا،نام یک سرِ قطع شده‌جانشین و خون زرشکی حک شد.
و در آن فضا.
چون هوی‌خون اجازه داد‌خونین شمشیرش پایین بیفتد.
موج عجیبی از انرژی از‌فضا تمام بدنش جریان یافت و به‌کرد آرامی بر محیط اطراف مسلط شد.
تجلی هنر الهی شکوفه آلو.
این انرژی، پیچیده در انرژی طبیعت که ریشه‌برانداز تمام انرژی‌های جهان است، سکوتی را در این‌سرش لحظه بر دنیا تحمیل کرد و بدین‌گونه فرود آمد.
منظره‌ای که‌خون هیبت و ترس‌ظالم را القا می‌کرد.
همه مسحورانه‌فارغ به چون هوی‌فضا خیره شده بودند.
تیغه بی‌رحم که از‌نام قبل مرده بود، دیگر‌جانشین حتی در چشمانشان ثبت نمی‌شد.
فقط چون هوی وجود داشت.
انگار که‌خون او در این‌ظالم دنیا تنها بود.
موجودی دست‌نیافتنی و طاقت‌فرسا.
درست در همان لحظه.
هوک—
ناگهان، بدن‌خون چون هوی‌خونین ناپدید شد.
مثل شعله شمعی‌تنش که خاموش می‌شود،کرده مانند یک توهم بود.
چون هوی با اجرای رانش رایحه پنهان، به‌جانشین یاکشا سیاه و همراهانش که هنوز وضعیت را درک‌اساس نکرده بودند نزدیک شد و شمشیرش را تاب داد.
«حالا، نوبت شماست.»