چپتر 238: آشوب در دنیای رزمی
0دنیای رزمی در‌یافته آشوب و التهاب‌داستان عظیمی فرو رفته بود.
دلیلش شایعه‌ای بود که‌سازمان‌های سریع‌تر از هر زمان‌تعداد دیگری دهان به دهان می‌چرخید.
«جنگل سبز و گروه‌می‌توانستند تاجران لطف بزرگ به‌کنند اتحاد سیاه شیطانی پیوسته‌اند.»
در ابتدا، آن احمق‌هایی که تازه پایشان‌فرقه را در دنیای رزمی گذاشته بودند، این حرف‌تعداد را به عنوان یک مزخرف محض نادیده گرفتند.
آخر مگر فرقه‌های غیرمتعارف مدت‌ها‌شدن نبود که جنگل سبز را به‌رسمی چشم مشتی راهزن حقیر تحقیر می‌کردند؟
اما چند روز بعد، وقتی امپراتور جنگل سبز به‌رقابت همراه رهبر گروه تاجران لطف بزرگ شخصاً به دیدار‌چهار اتحاد سیاه شیطانی رفتند، مهر تأییدی بر این شایعه خورد.
«امکان نداره، جنگل‌معدودی سبز واقعاً به‌تعداد اتحاد سیاه شیطانی پیوسته؟»
«احتمالاً دارن سعی می‌کنن جای خالی قلعه شبح سفید رو‌داشت پر کنن، این‌طور فکر نمی‌کنی؟ حتی گروه تاجران لطف بزرگ هم‌گدایان بهشون ملحق شده؛ این یعنی اتحاد سیاه شیطانی بدجوری تحت فشاره.»
اخیراً، اتحاد سیاه شیطانی به‌شدن عنوان ضعیف‌ترین قدرت در میان سه‌رسمی قلمرو بزرگ نه استان شناخته می‌شد.
با نابودی قلعه شبح سفید که‌می‌توانستند یکی از شش دروازه امپراتور بود،فقط قدرت آن‌ها به شدت کاهش یافته بود.
اما با اضافه‌معدودی شدن جنگل سبز،تعداد داستان کاملاً عوض شد.
جنگل سبز، هرچند یک فرقه رسمی نبود، اما‌رسمی تشکیلات عظیمی داشت. سازمان‌های معدودی می‌توانستند از نظر‌رقابت تعداد با آن‌ها رقابت کنند، شاید فقط اتحادیه گدایان.
و این تمام ماجرا نبود. خود امپراتور جنگل سبز و‌فرقه چهار پادشاه زیردستش حضور داشتند. حضور آن‌ها به تنهایی باعث‌کنند می‌شد این گروه با پنج دروازه امپراتور قابل قیاس باشد.
شاید این اتفاق اجتناب‌ناپذیر بود.
بدون چنین قدرتی، چطور می‌توانستند‌نظر در این دوران که تحت سلطه‌اتحادیه سه قلمرو بزرگ بود، زنده بمانند؟
«اتحاد سیاه‌شدن شیطانی قراره‌کاملاً خیلی قوی‌تر بشه.»
هر کسی که این‌اضافه شایعه را می‌شنید، دقیقاً‌عوض همین فکر را می‌کرد.
حالا که جنگل سبز به آن‌ها پیوسته بود، یک چیز قطعی به‌فقط نظر می‌رسید؛ اتحاد سیاه شیطانی قرار بود حتی از قبل هم قدرتمندتر‌باعث شود، شاید حتی بیشتر از زمانی که قلعه شبح سفید هنوز پابرجا بود.
درست زمانی که همه از قدرت روزافزون‌رقابت اتحاد سیاه شیطانی در حیرت بودند، شایعه شوکه‌کننده‌خود دیگری مثل آتش در استان شانشی پخش شد.
«امپراتور جنگل سبز به تنهایی‌عوض به شعبه شانشی اتحاد رزمی‌داشت رفته و زیردستانش رو نجات داده.»
کسانی که این‌یافته شایعه را شنیدند، نفس‌کاملاً در سینه‌هایشان حبس شد.
این چیزی نبود‌داشت که بتوان به‌می‌توانستند سادگی از کنارش گذشت.
رئیس جدید جنگل سبز که حالا بخشی از‌کنند اتحاد سیاه شیطانی بود، با گستاخی تمام وارد شعبه‌پادشاه اتحاد رزمی شده بود تا افرادش را پس بگیرد؟
حتی اگر تلفات کمی‌کاملاً هم در پی داشت،رسمی این یک تخلف جزئی نبود.
این یک توهین‌یافته مستقیم به غرور‌داستان اتحاد رزمی بود.
حتی این احتمال وجود داشت که‌می‌توانستند جرقه‌ای برای یک درگیری علنی بین‌فقط اتحاد رزمی و اتحاد سیاه شیطانی باشد.
اکثر کسانی که این داستان را‌تعداد شنیدند، فکر می‌کردند امپراتور جنگل سبز‌گدایان احمقانه و عجولانه عمل کرده است.
«زیاده‌روی کرد. فکر کنم‌کاملاً بعد از پیوستن به اتحاد‌تشکیلات سیاه شیطانی بدجوری جوگیر شده.»
«با این حال، مگه‌اضافه همه این کارها رو‌عوض برای نجات افرادش انجام نداد؟»
«فکر می‌کنی اتحاد رزمی اصلاً به این چیزها اهمیت می‌ده؟ مهم اینه که خود امپراتور جنگل سبز‌خود حمله به شعبه رو رهبری کرده. تازه شنیدم که جنگل سبز اولین حرکت رو علیه اتحاد تاجران آسمانی‌دوران که تحت محافظت اتحاد رزمی بوده انجام داده. اگه بعد از یه همچین چیزی کوتاه بیان، آبروشون می‌ره.»
رزمی‌کاران نفس‌هایشان‌سازمان‌های را در‌می‌توانستند سینه حبس کردند.
هر چه بیشتر به‌کاملاً آن فکر می‌کردند، اوضاع جدی‌تر‌تشکیلات و وخیم‌تر به نظر می‌رسید.
احتمال بسیار واقعی و خطرناکی وجود داشت‌کاملاً که دو نیروی بزرگ، یعنی اتحاد رزمی و‌معدودی اتحاد سیاه شیطانی، مستقیماً با هم سرشاخ شوند.
«...پس کی بود‌داشت که قلعه هانگسان رو‌نظر با خاک یکسان کرد؟»
سؤالی دیرهنگام‌سازمان‌های در ذهن‌ها‌می‌توانستند شکل گرفت.
اگر امپراتور جنگل سبز شخصاً برای‌هرچند بازگرداندن افرادش آمده بود، محال بود اجازه‌می‌توانستند دهد قاتلان بدون مجازات قسر در بروند...
«شنیدم کار‌کاهش فرقه کوه‌اضافه هوآشان بوده.»
«باز هم فرقه کوه هوآشان؟ باورنکردنیه. وقتی قلعه شبح سفید‌کنند رو نابود کردن، فکر کردم فقط شانس آوردن. اما به نظر‌حضور می‌رسه این روزها هیچ روزی نیست که اسمشون سر زبون‌ها نباشه.»
با شنیدن اینکه فرقه کوه‌نظر هوآشان قلعه هانگسان را سرنگون‌فقط کرده است، چشمان شایعه‌پردازان برق زد.
هیچ داستانی‌شدن نمی‌توانست هیجان‌انگیزتر‌کاملاً از این باشد.
از هر کسی در دنیای رزمی می‌پرسیدی که این‌هرچند روزها کدام فرقه بیشترین توجه را به خود جلب کرده،رقابت همه یک‌صدا یک جواب را فریاد می‌زدند: فرقه کوه هوآشان!
این نشان می‌داد که نام فرقه کوه‌نظر هوآشان تا چه حد با هر شایعه‌ای‌گدایان که دنیا را درمی‌نوردید، گره خورده است.
و حالا، با این جنجال بزرگ، نام‌رقابت آن‌ها بار دیگر بر سر زبان‌ها افتاده‌ماجرا بود؛ هیچ داستان آبدارتری از این پیدا نمی‌شد.
در حالی که تمام فضول‌ها و متخصصان‌فرقه دنیای رزمی نگاهشان را به سمت فرقه‌نظر کوه هوآشان و جنگل سبز چرخانده بودند...
«جنگل سبز...»
هیون سانگ پس از خواندن‌معدودی پیامی از طرف اتحاد رزمی، با‌شاید چشمانی بسته به آرامی زمزمه کرد.
نامه حاوی دو پیام بود: تشکر برای کمک به‌شاید اتحاد تاجران آسمانی، و اعلامیه‌ای مبنی بر اینکه از‌زیردستش این پس جنگل سبز دشمن اتحاد رزمی تلقی خواهد شد.
«دنیای رزمی‌شدن داره به سمت‌عوض آشوب کشیده می‌شه.»
لبخندی محو روی لبانش نشست.
اعلام دشمنی با جنگل‌سازمان‌های سبز، در واقع هشداری‌تعداد به اتحاد سیاه شیطانی بود.
پیامی که به‌معدودی آن‌ها می‌گفت جنگل سبز‌رقابت را از خود برانند.
اما...
«واقعاً این کار رو می‌کنن؟»
شک و‌تشکیلات تردید بر‌سازمان‌های افکارش سایه انداخت.
اگر اتحاد سیاه شیطانی اکنون جنگل‌تعداد سبز را اخراج کند، دیگر هیچ‌گدایان جایی برای پناه بردن نخواهند داشت.
«هیچ‌چیز تا ابد دوام نمیاره...»
او می‌توانست احساس کند که دوران‌داستان صلحی که توسط سه قلمرو بزرگ‌تشکیلات ایجاد شده بود، رو به پایان است.
«نه، عجیب اینجاست‌داشت که این صلح‌می‌توانستند اصلاً این‌قدر طول کشید.»
او دوباره چشمانش را باز کرد و به آسمان درخشان‌فقط و بی‌ابر خیره شد. در میان هوای خالی، تصویری گذرا‌داشتند از چهره جوان‌ترین شاگردش ظاهر شد و دوباره محو گشت.
از آن لحظه به‌کاملاً بعد، فرقه کوه هوآشان دیگر‌تشکیلات روی آرامش را ندیده بود.
همه چیز حول محور انتقام آن‌ها‌داستان از قلعه شبح سفید می‌چرخید و‌تشکیلات در نهایت، آن‌ها به آن دست یافتند.
اما با‌تشکیلات این انتقام، صلح‌معدودی نیز فرو ریخت.
«برادر ارشد، رهبر فرقه.»
صدایی ملایم از روبه‌رویش به گوش رسید.فرقه این هیون ریو بود که در سکوت، هر‌تعداد تغییر در حالت چهره او را تماشا می‌کرد.
«مقدمات رو شروع کنم؟»
هیون سانگ سر تکان داد.
«بله. با توجه به اینکه تا حد ارسال یک‌شاید پیام رسمی پیش رفته‌ن، انتظار دارم وقتی می‌خوان به‌زیردستش جنگل سبز ضربه بزنن، از ما هم کمک بخوان.»
«متوجهم. مطمئن می‌شم‌داستان که همه‌چیز آماده‌هرچند باشه؛ اسب‌ها، آذوقه، همه‌چیز.»
«ممنونم.»
در حالی که پاسخ می‌داد،معدودی سرش را به سمت صدای‌کنند قدم‌های دورشونده هیون ریو چرخاند.
«اما... آیا بودجه کافی داریم؟»
«وضعیتمون عالیه! چون هوی‌کاملاً ما با پولی بیشتر‌رسمی از حد نیاز برگشته.»
لبخند درخشانی‌کاهش روی لبان هیون‌شدن ریو شکل گرفت.
او به یاد آورد که چطور‌می‌توانستند چون هوی شخصاً آمده بود تا‌فقط حواله را به او تحویل دهد.
در ابتدا، از دیدن آن‌نظر مبلغ هنگفت چنان شوکه شده بود‌اتحادیه که در پذیرفتن آن تردید داشت.
اما وقتی چون هوی گفت که این‌فرقه پولی است که از قلعه هانگسان جمع‌آوری‌نظر کرده، او بدون معطلی آن را گرفت.
هیون سانگ به‌یافته چهره خندان او‌داستان نگاه کرد و گفت:
«خوشحالم. اما با این‌سازمان‌های حال... این جنگل سبزی‌تعداد که قراره باهاش روبه‌رو بشیم...»
«آآآآه! ا-ارشد اعظم!»
«گیااااه!»
«...حریفان بسیار سرسختی هستن.»
«حداقل این بار،داشت اتحاد رزمی هم‌می‌توانستند به ما ملحق می‌شه.»
حتی با وجود فریادهای بلندی که‌تعداد از بیرون به گوش می‌رسید، آن‌گدایان دو به بحث خود ادامه دادند.
هیون ریو در حالی که‌عوض چشمانش از غرور می‌درخشید، اضافه‌داشت کرد: «و بچه‌ها هم قوی‌تر شده‌ن.»
شاگردان در این چند سالی که‌داستان گذشته بود، پیشرفت حیرت‌انگیزی کرده بودند؛ انگار‌داشت هر روز افراد جدیدی را تماشا می‌کردند.
«با این وجود... من نگرانم...»
«آخ! خ-خواهش می‌کنم تمومش کن!»
«دیگه کافیه!»
«...گمان کنم‌کاهش بعضی چیزها رو‌شدن نمی‌شه کاریش کرد.»
«و علاوه بر اون...»
«آآآآه! خ-خواهش می‌کنم، دیگه نه!»
«...ما چون هوی رو داریم.»
هیون ریو که از این‌شدن فریادهای بی‌وقفه کلافه شده بود،فرقه نگاهی به بیرون از پنجره انداخت.
آنجا، چند تن از شاگردان در حالی که به‌رقابت دیواره صخره‌ای عمودی که تا قله‌ای بلند امتداد داشت‌چهار چسبیده بودند، داشتند با بدبختی به سمت بالا می‌خزیدند.
بالای سرشان، جوانی‌معدودی نشسته بود و‌تعداد با بی‌حوصلگی خمیازه می‌کشید.
او چون هوی بود.
در حالی که روی قله نشسته بود،کاملاً یک پایش را تاب داد و به پایین‌معدودی صدا زد: «یالا، بجنبید دیگه، زودتر بیاید بالا.»
سپس اضافه کرد: «ده‌سازمان‌های نفر اولی که برسن‌تعداد اون بالا می‌تونن استراحت کنن.»
چهره شاگردان‌سازمان‌های از شدت عذاب‌نظر در هم رفت.
استراحت؟ این‌شدن یک شوخی‌کاملاً بی‌رحمانه بود.
مچ دست و پاهایشان با حلقه‌های آهنی سنگینی بسته‌هرچند شده بود و بدتر از همه، شمشیرهای آهنی توپر با‌رقابت وزن نزدیک به پنجاه پوند به پشتشان بسته شده بود.
همین که اصلاً‌داشت بالا می‌رفتند، خودش‌می‌توانستند گواهی بر استقامتشان بود.
اما برای چون هوی، اینکه‌نظر هنوز همه آن‌ها به بالا‌فقط نرسیده بودند، فقط رقت‌انگیز بود.
«هوف... و منِ‌داستان احمق فکر می‌کردم‌هرچند این که چیزی نیست.»
با این حرف، شاگردانی‌اضافه که در حال بالا‌عوض رفتن بودند به وضوح لرزیدند.
«چیزی نیست؟!»
«انگار دو نفر رو‌می‌توانستند کول کردیم و داریم‌کنند از صخره بالا می‌ریم!»
اما هیچ‌کس‌شدن جرئت نکرد شکایتی‌عوض به زبان بیاورد.
آن‌ها دیده بودند‌یافته وقتی کسی اعتراض می‌کرد‌کاملاً چه بلایی سرش می‌آمد.
«همم، همین‌تشکیلات الانشم یه‌سازمان‌های ربع گذشته.»
چون هوی‌سازمان‌های از جایش‌می‌توانستند بلند شد.
«پس برمی‌گردیم پایین.»
«ارـارشد اعظم؟!»
«منظورتون چیه؟!»
چون هوی خاک روی لباسش را تکاند‌رقابت و با بی‌خیالی گفت: «گفتم یه ربع‌ماجرا وقت دارید. همون‌قدر هم بهتون وقت دادم.»
«بـبله، اما...»
او شمشیرش را بالا برد.
چون هوی آن تیغه عظیم پنجاه پوندی‌نظر را مثل یک تکه چوب خشک بلند کرد‌تمام و ترسی عمیق را به جان شاگردان انداخت.
و درست در همان لحظه...
«چون هوی-یا.»
صدای ملایمی‌کاهش او را‌اضافه صدا زد.
هیون سانگ از پنجره‌سازمان‌های عمارت مه بنفش داشت‌تعداد او را تماشا می‌کرد.
با دیدن رهبر فرقه، چشمان‌نظر شاگردان از تعجب گرد شد و‌اتحادیه لبخندهای امیدوارکننده‌ای چهره‌هایشان را روشن کرد.
«درود، رهبر فرقه!»
استیصال آن‌ها مانند یک التماس‌شدن بی‌صدا برای رحم و مروت،فرقه در صدایشان رسوخ کرده بود.
هیون سانگ‌تشکیلات با معذب‌سازمان‌های بودن لبخندی زد.
«به نظر می‌رسه شاگردها‌می‌توانستند دارن حسابی به زحمت می‌افتن.شاید چرا نمی‌ذاری یکم استراحت کنن؟»
«ها؟ فکر می‌کنی این سخته؟»
چون هوی‌کاهش سرش را‌اضافه کج کرد.
«بهتون سخت می‌گذره؟»
«نـنه، اصلاً.»
«هاها...»
خنده معذبشان کاملاً زورکی بود.شدن آن‌ها از ته دل می‌خواستند‌فرقه بگویند بله، اما جرئتش را نداشتند.
چون هوی با پوزخندی به‌معدودی آن‌ها نگاه کرد و سپس‌کنند رو به هیون سانگ چرخید.
«می‌گن حالشون خوبه...»
هیون سانگ‌شدن نگاهی به‌کاملاً شاگردان انداخت.
لبانشان با لبخندی می‌لرزید‌اضافه که به نظر می‌رسید هر‌هرچند لحظه ممکن است فرو بریزد.
«رهبر فرقه...»
«لطفاً نجاتمون بدید...»
نگاه‌های اشک‌آلود و ملتمسانه‌کاملاً آن‌ها باعث شد چهره‌رسمی هیون سانگ نرم شود.
«اما با این حال، چون هوی.داستان مهم نیست تمرین چقدر مهمه، استراحت‌تشکیلات هم این وسط واجبه، مگه نه؟»
چشمان شاگردان برق زد.
امید! بالاخره!
اما...
چون هوی با لحنی معصومانه جواب‌داستان داد: «این خودش استراحته. تمرین واقعی بعد‌داشت از اینه که از اینجا برگردیم پایین.»
دهان‌ها از تعجب باز ماند.
هیچ‌کس نمی‌توانست تصور کند‌می‌توانستند که این شکنجه فقط‌کنند یک دست‌گرمی بوده است.
اما به نظر‌داستان می‌رسید چون هوی‌هرچند کاملاً جدی است.
«فکرشو بکن همین یه ذره‌شدن استراحت براشون زیاده... اون‌قدر که‌فرقه رهبر فرقه هم نگرانشون شده...»
او سرش را تکان داد.
«شاید باید مطمئن بشم که تمرین بعدی‌رقابت اون‌قدر سنگین باشه که دیگه دلیلی برای‌ماجرا نگرانی تو استراحت‌های بعدی وجود نداشته باشه.»
چهره هیون‌شدن سانگ از نگرانی‌عوض در هم رفت.
به نظر می‌رسید تلاش‌اضافه او برای کمک کردن، فقط‌هرچند اوضاع را بدتر کرده بود.
او برای‌تشکیلات آخرین بار‌سازمان‌های تلاش کرد.
«اگه قراره استراحت کنن،می‌توانستند نباید واقعاً تو آرامش‌کنند و راحتی استراحت کنن؟»
«بی‌خیال بابا. اگه خیلی بهشون خوش‌هرچند بگذره، پس کِی قراره قوی‌تر بشن؟معدودی همین الانشم وقت داره تموم می‌شه.»
چون هوی‌کاهش با بی‌اعتنایی دستش‌شدن را تکان داد.
«اینا هنوز با آماده بودن خیلی‌می‌توانستند فاصله دارن. اگه تو مأموریت قبلی باهاشون‌اتحادیه نرفته بودم، همه‌شون الان تو تابوت برمی‌گشتن.»
«...»
«من قرار نیست تا ابد هوای اینا‌فرقه رو داشته باشم. حداقل باید اون‌قدر مهارت‌نظر داشته باشن که بتونن خودشون زنده بمونن.»
«اهم. حق با توئه.»
هیون سانگ گلویش‌داشت را صاف کرد‌می‌توانستند و سر تکان داد.
هرچقدر هم که طاقت‌فرسا‌می‌توانستند بود، این تمرین‌ها روزی‌کنند به نفعشان تمام می‌شد.
«پس، تمام تلاشت رو بکن.»
شاگردان با چشمانی‌یافته گشاد و ناباوری‌داستان به او خیره شدند.
«رهبر فرقه!»
«چرا داری باهاش موافقت می‌کنی؟!»
هیون سانگ رویش‌داستان را برگرداند و‌هرچند پنجره را بست.
«منو ببخشید... اما‌یافته این تمرین یه‌داستان روزی به دردتون می‌خوره.»
چون هوی به شاگردانی که‌معدودی مات و مبهوت به پنجره‌کنند بسته خیره شده بودند، پوزخندی زد.
«خب پس،سازمان‌های بیاید تمرین واقعی‌نظر رو شروع کنیم.»
رنگ از چهره‌هایشان‌داستان پرید و مثل‌هرچند گچ سفید شد.
«خیلی خب، همگی برگردید پایین!»
با غرش ناگهانی، شمشیر آهنین در‌می‌توانستند دست چون هوی به ده‌ها ضربه تقسیم‌اتحادیه شد و مانند طوفانی بر سرشان بارید.
ترق! تراق! بوم!
«آاااغ!»
«گوه!»
«ارـارشد اعظم!»
شاگردان یکی پس از دیگری‌نظر به پایین غلتیدند و فریادهای‌فقط ناامیدانه‌شان در سراسر هوآشان طنین‌انداز شد.
در تالار بزرگ که با مرواریدهای درخشان شب‌عوض روشن شده بود، همه‌چیز به رنگ سفید مطلق‌می‌توانستند درآمده بود؛ ستون‌ها، دیوارها، همه‌چیز... سرد و بی‌روح.
در مرکز آن، روی یک حصیر‌می‌توانستند ابریشمی، امپراتور جنگل سبز، ایم یانگ-بک،فقط با چشمان بسته و چهارزانو نشسته بود.
ظاهر او خیره‌کننده بود.
هیچ لباسی نیم‌تنه بالایی‌اش را نمی‌پوشاند، زخم‌های متعددی‌رسمی که روی بدنش نقش بسته بود به وضوح‌رقابت دیده می‌شد و بدنش غرق در عرق بود.
ناگهان، بخار‌کاهش غلیظی به‌اضافه هوا برخاست.
عرق روی بدنش تبخیر‌سازمان‌های شد و او را در‌رقابت هاله‌ای از مه فرو برد.
لحظه‌ای بعد،سازمان‌های مه از‌می‌توانستند بین رفت.
پلک‌هایش به آرامی بالا رفتند.
چشمان سیاهش نمایان شدند و روی‌داستان یکی از چهار پادشاه جنگل سبز‌تشکیلات قفل شدند؛ مرد سفیدپوش چهره‌شبح، جانگ هو-اون.
سپس، ایم یانگ-بک‌داشت به حرف آمد:می‌توانستند «اوضاع چطور پیش می‌ره؟»
«تمام زیر آسمان نام جنگل سبز رو فریاد‌کنند می‌زنن. به ویژه، بازدید شما از شعبه شانشی‌چهار به داستان مورد علاقه تمام شایعه‌پردازان تبدیل شده.»
«خوبه.»
لبخند کجی‌کاهش روی لبان ایم‌شدن یانگ-بک نقش بست.
این یک شروع قدرتمند بود.
جانگ هو-اون با دیدن رضایت اربابش، نفسی کشید و‌شاید با احتیاط اضافه کرد: «همچنین خبردار شدیم که اتحاد رزمی‌حضور قصد داره جنگل سبز رو به عنوان دشمن اعلام کنه.»
«معلومه که‌شدن این کار‌کاملاً رو می‌کنن.»
ایم یانگ-بک پوزخند زد.
«دقیقاً همون‌طور که پیش‌بینی می‌شد.»
سپس جانگ هو-اون‌معدودی با احتیاط پرسید:تعداد «...مشکلی پیش نمیاد؟»
او آب‌شدن دهانش را به‌عوض سختی قورت داد.
«فرقه‌های داخل اتحاد سیاه شرور، همه‌شون فقط به‌عوض فکر منافع خودشونن. اگه الان به خاطر اینکه‌می‌توانستند دشمن اتحاد رزمی شدیم ما رو رها کنن...»
«همچین اتفاقی نمی‌افته.»
ایم یانگ-بک با قاطعیت گفت: «همون لحظه‌ای که اتحاد سیاه شرور‌اتحادیه به ما روی آورد، تمام جیانگهو فهمید که اونا بدون ما‌باعث ضعیف هستن. اگه الان ما رو کنار بذارن، خودشون رو نابود کردن.»
جانگ هو-اون به آرامی سر تکان‌هرچند داد و دوباره با تردید پرسید: «پس‌می‌توانستند چرا شخصاً به شعبه اتحاد رزمی رفتید؟»
«نکنه تو هم مثل شایعات‌شدن فکر می‌کنی من از روی‌فرقه احساسات و بدون فکر عمل کردم؟»
«نـنه! منو ببخشید!»
جانگ هو-اون با عجله‌می‌توانستند زانو زد و سرش‌کنند را به زمین کوبید.
«من فقط اون‌قدر نادان بودم‌عوض که نتونستم نیت شما رو‌داشت درک کنم و جرئت کردم بپرسم.»
ایم یانگ-بک با دیدن خونی که از‌کاملاً پیشانی جانگ هو-اون می‌چکید، با ملایمت گفت: «فکر‌معدودی می‌کنی چرا به اتحاد سیاه شرور ملحق شدم؟»
«...برای بازگردوندن اعتبار جنگل سبز‌معدودی که مدت‌هاست فقط به عنوان‌کنند یه مشت راهزن شناخته می‌شه؟»
«اونم هست.سازمان‌های اما هدف‌می‌توانستند من بالاتره.»
«بالاتر...؟»
چشمان ایم یانگ-بک تیز شد.
«مقام رهبر اتحاد سیاه‌سازمان‌های شرور. قصد دارم اون‌تعداد رو به دست بیارم.»
«...!»
«اما برای این کار، اول‌عوض باید جایگاه جنگل سبز رو حتی‌سازمان‌های بالاتر از دروازه‌های پنج امپراتور ببرم.»
در حالی که جانگ هو-اون با شوک‌کاملاً به او خیره شده بود، با خونسردی‌سازمان‌های ادامه داد: «اطلاعاتی درباره هوآشان جمع‌آوری کردی؟»
«بله، همین‌جاست.»
جانگ هو-اون با‌معدودی عجله گزارش قطوری را‌رقابت از ردایش بیرون کشید.
«همم، حسابی زیاده.»
ایم یانگ-بک کاغذها‌یافته را گرفت و‌داستان شروع به خواندن کرد.
سکوتی مورمورکننده‌تشکیلات تالار را‌سازمان‌های فرا گرفت.
وقتی کارش تمام‌معدودی شد، لبخند سردی‌تعداد روی لبانش نقش بست.
«سه پادشاه‌شدن باقی‌مونده رو‌کاملاً احضار کن.»
«خودتون شخصاً می‌رید؟»
«بهتره به جای‌داشت یه ضربه نصفه‌ونیمه، اونا‌نظر رو کاملاً خرد کنم.»
او خندید.
«هوآشان، همونایی که‌داستان قلعه شبح سفید‌هرچند رو پایین کشیدن...»
حرفش را نیمه‌کاره رها کرد.
سپس، در چشمان‌داشت سیاه و تاریکش،می‌توانستند نوری درنده زبانه کشید.
«اونا مدرک خوبی می‌شن... تا‌نظر به دنیا ثابت کنم جنگل‌فقط سبز جدیدی قد علم کرده.»