چپتر 292: چپتر 292
0«هنر رزمی جالبی بود.»
چون هوی در حالی که به جسد‌استفاده خشکیده و مچاله شده‌ی نونگ‌جی زیر پایش‌شیطانی خیره شده بود، این را زمزمه کرد.
هنر رزمی بسیار عجیبی بود.
لحظه‌ای که جان داد،کاملاً انرژی‌ای که به زمین‌شاید بازگشت، انرژی مرگ بود.
«حتی فرقه شیطان آسمانی هم‌صدایی از انرژی مرگ دوری می‌کرد، اما‌نفس‌هایش این زنیکه سعی داشت مهارش کنه.»
زنده‌ها اصلاً قرار‌دیوانه نبود با انرژی‌کنترل مرده‌ها سروکار داشته باشن.
اما او که حالا خودش‌منبع به یه جسد تبدیل شده‌دیوار بود، تونسته بود از پسش بربیاد.
البته که نصفه‌ونیمه دیوانه شده بود،کنترل اما کاملاً مشخص بود که انرژی‌گرفته مرگ رو کنترل و استفاده می‌کرد.
شاید همون هنر رزمی‌ای که یاد گرفته‌انگار بود، یعنی هنر شیطانی سرپیچی از بهشت، چیزی‌آرامی بود که جنون انرژی مرگ رو سرکوب می‌کرد.
«همم، یه‌نصفه‌ونیمه هنر رزمی از‌مشخص قصر امپراتور شرور...»
چون هوی در حالی‌سمت که با خودش غرولند می‌کرد،اون ماه شکوفه را بیرون کشید.
تیغه‌ای که بی‌نقص در‌کاملاً قلب نونگ‌جی فرو رفته‌شاید بود، به نرمی بیرون آمد.
هیچ خونی از‌بگیرد سینه جسد خشک و‌انگار شکننده نونگ‌جی بیرون نزد.
فقط رد جایی که ماه‌مشخص شکوفه در آن فرو رفته‌رزمی‌ای بود، به وضوح دیده می‌شد.
«احتمالاً این‌آرامی تاوان مهار‌سمت کردن انرژی مرگه.»
درست زمانی که چون‌کاملاً هوی می‌خواست نگاهش را‌شاید از آن جسد خشکیده بگیرد.
«ممنون...»
صدایی ضعیف، انگار که‌کاملاً در حال کشیدن آخرین‌شاید نفس‌هایش باشد، به گوشش رسید.
چون هوی به آرامی‌سمت چشمانش را به سمت‌استاد منبع آن صدای ضعیف چرخاند.
استاد سو اون، در حالی که‌کنترل به دیوار یک عبادتگاه نیمه‌ویران تکیه‌گرفته داده بود، به او نگاه می‌کرد.
وضعیتش افتضاح بود.
رداهای سفید و خالصش با خاک و خون‌شاید لخته‌شده کثیف شده بود و بدنش پر از‌بهشت زخم‌هایی بود که بی‌وقفه از آن‌ها خون می‌چکید.
جراحات کشنده‌ای که زنده ماندنش‌منبع را به یک معجزه تبدیل‌دیوار می‌کرد، سراسر بدنش را پوشانده بود.
او عملاً‌نصفه‌ونیمه یک جسد‌کاملاً متحرک بود.
چون هوی با نگاه به استاد‌ضعیف سو اون، ماه شکوفه را در‌باشد غلاف گذاشت و لب باز کرد.
«بیدار شدی.»
«به لطف‌آرامی تو... تونستم...سمت زنده بمونم.»
شاید به خاطر جراحات داخلی عمیقش‌کنترل بود که کلماتش همراه با تنفس‌گرفته نامنظمش، بریده‌بریده از دهانش خارج می‌شد.
«حرف نزن.نگاهش زخم‌های داخلی‌ات‌ممنون بدجور ناجوره.»
«هنوز... کار...نصفه‌ونیمه مهمی مونده که‌مشخص باید انجام بدم.»
اما با وجود این، استاد‌منبع سو اون سرش را تکان داد‌عبادتگاه و به حرف زدن ادامه داد.
«می‌دونم... خیلی پرروییِ... سرفه!»
همان‌طور که حرف می‌زد، سرفه‌ای کرد‌ضعیف و یک مشت خون بالا آورد‌باشد که احتمالاً ناشی از جراحات داخلی‌اش بود.
با پخش شدن‌دیوانه لکه‌های خون روی ردایش،استفاده رنگ چهره‌اش رنگ‌پریده‌تر شد.
از هر زاویه‌ای‌چشمانش که نگاه می‌کردی،صدای وضعیتش وخیم بود.
اما دوباره لب‌های خون‌آلودش‌کاملاً را از هم باز کرد‌همون تا حرفش را ادامه دهد.
«می‌تونی... به‌نگاهش این حقیر‌ممنون کمک کنی؟»
پلک‌های نیمه‌بسته‌اش لرزید‌دیوانه و چشمانش روی‌کنترل چون هوی متمرکز شد.
مردمک‌هایش بعد از‌چشمانش بالا آوردن آن همه‌چرخاند خون، تار شده بود.
اما اراده‌ی درون آن‌ها‌کاملاً آن‌قدر واضح بود که‌شاید به چون هوی برسد.
چون هوی سرش را خاراند‌صدایی و گفت: «اول بنال ببینم‌آخرین چی می‌خوای، بعد تصمیم می‌گیرم.»
در سراسر کوه امی،سمت کسانی که در حال‌استاد مبارزه بودند ناگهان متوقف شدند.
فقط یکی دو نفر نبودند.
هر رزمی‌کاری که حواس توسعه‌یافته‌ای‌صدایی داشت، از مبارزه دست کشید و‌نفس‌هایش به سمت دروازه اصلی نگاه کرد.
چهره‌هایشان کمی خشک شده بود.
دروازه اصلی که تا همین چند لحظه‌چرخاند پیش امواج انرژی لرزاننده بهشت را به‌داده اطراف پخش می‌کرد، در سکوت فرو رفته بود.
و فقط این نبود.
انرژی‌ای که به کوه امی هجوم آورده‌انگار بود، انگار که می‌خواست آن را کاملاً بپوشاند،آرامی طوری ناپدید شد که گویی شسته شده است.
این فقط‌نصفه‌ونیمه یک معنی‌کاملاً می‌توانست داشته باشد.
«... ساکت شد.»
«تموم شد؟»
صدای حبس شدن نفس‌ها از‌صدایی همه طرف به گوش می‌رسید و‌نفس‌هایش تنشی ناشناخته فضا را پر کرد.
طبیعی بود.
بسته به اینکه چه کسی‌منبع در آنجا پیروز شده بود،دیوار جریان جنگ فعلی می‌توانست تغییر کند.
«کی برد؟»
«نمی‌دونم.»
«هیچ انرژی‌ای حس نمی‌کنم.»
درست زمانی که انتظار و اضطراب شروع‌چرخاند به پر کردن چشمان کسانی کرد که‌داده در سکوت به دروازه اصلی خیره شده بودند.
جیرینگ—
ناگهان صدای‌نگاهش زنگی به‌ممنون گوش رسید.
در همان زمان.
تق.
استاد سو اون ظاهر شد.
وضعیت خوبی نداشت.
رداهایش خونی‌نصفه‌ونیمه بود و بدنش‌مشخص پر از زخم.
اما چه اهمیتی داشت؟
مهم این بود‌دیوانه که او اکنون‌کنترل ظاهر شده بود.
«رهبر فرقه...!»
«آمیتابا!»
«استاد سو اون پیروز شد.»
«غیرممکنه!»
«چطور ممکنه!»
در یک چشم به هم زدن، جو‌استفاده بین رزمی‌کاران فرقه امی و نیروهای اتحاد‌شیطانی سیاه شرور در دو جهت مخالف جریان یافت.
چهره‌ی راهبه‌های فرقه امی روشن شد و دست‌هایشان را‌اون برای دعا به هم گره زدند، در حالی که‌رداهای رزمی‌کاران فرقه‌های صالح در دلشان فریاد شادی سر دادند.
از طرف دیگر.
«نکنه نونگ‌جی...»
«شکست خورده؟»
نیروهای اتحاد‌آرامی سیاه شرور نفس‌هایشان‌منبع را حبس کردند.
جریان جنگ کاملاً برگشته بود.
سووش—
پلک‌های نیمه‌بسته استاد سو اون بالا‌کنترل رفت و نگاهی را نشان داد که‌یعنی انگار به جایی دوردست خیره شده بود.
نیروهای اتحاد سیاه شرور‌سمت که با نفس‌های حبس‌شده وضعیت‌اون را تماشا می‌کردند، خشکشان زد.
وقتی چشمان طلایی‌اش که پر‌مشخص از قدرت الهی بودایی بود‌رزمی‌ای نمایان شد، آن‌ها کاملاً مقهور شدند.
در آن لحظه، او که مانند یک خدای‌حال کوهستان از بالا به نیروهای اتحاد سیاه شرور نگاه‌سمت می‌کرد، عصای چرخه تناسخ خود را کمی بالا آورد.
بوم!
و آن‌آرامی را با قدرت‌منبع به زمین کوبید.
فوووش!
یک موج دایره‌ای قدرتمند از انرژی‌ضعیف که از عصای چرخه تناسخ سرچشمه‌باشد می‌گرفت، به همه جهات کشیده شد.
«هومف!»
نیروهای اتحاد‌آرامی سیاه شرور‌سمت تلوتلو خوردند.
برخی از ضعیف‌ترها توسط موج‌مشخص کوبنده‌ی انرژی به عقب پرتاب‌رزمی‌ای شده و روی زمین غلتیدند.
این تجلی قدرت بودایی‌ممنون بود که شامل تکنیک‌حال الهی سکون بزرگ می‌شد.
استاد سو اون با نگاهی‌مشخص نافذ به آن‌ها چشم دوخت‌رزمی‌ای و لب‌هایش از هم باز شد.
«نونگ‌جی سقوط کرد!»
غرش رام‌کننده‌نصفه‌ونیمه شیاطین در همه‌مشخص جا طنین‌انداز شد.
«...»
با تأیید این حقیقت،کاملاً نیروهای اتحاد سیاه شرور به‌همون آرامی شروع به عقب‌نشینی کردند.
«وااااه!»
«همون‌طور که انتظار می‌رفت...!»
رزمی‌کاران فرقه‌های صالح‌بگیرد بالاخره از ته دل‌انگار فریاد شادی سر دادند.
در همین حین، استاد سو اون‌کنترل به سختی توانست خونی را که‌گرفته می‌خواست از درونش بالا بیاید، قورت دهد.
«فقط کمی بیشتر...»
آزاد کردن غرش رام‌کننده شیاطین در‌کنترل حالی که جراحات داخلی داشت، شوک‌گرفته و درد عظیمی به هسته‌اش وارد کرد.
اگر این وضعیت‌بگیرد ادامه پیدا می‌کرد،ضعیف جراحات داخلی‌اش بدتر می‌شد.
اما او درد تیز را‌مشخص تحمل کرد و حتی از‌رزمی‌ای انرژی واقعی ذاتی‌اش هم مایه گذاشت.
و سپس دوباره‌چشمانش غرش رام‌کننده شیاطین‌صدای را آزاد کرد.
«آن هم‌نصفه‌ونیمه به دست قهرمان‌مشخص الهی شکوفه آلو!»
«...!»
«قهرمان الهی شکوفه آلو؟!»
«کـ-کی رو گفتی؟»
همهمه‌ها در‌نصفه‌ونیمه همه جا‌کاملاً پخش شد.
نه تنها نیروهای اتحاد سیاه شرور، بلکه‌انگار حتی راهبه‌های فرقه امی و رزمی‌کاران فرقه‌های‌رسید صالح نیز از کلمات او جا خوردند.
هیچ‌کس انتظار‌نصفه‌ونیمه شنیدن چنین‌کاملاً حرفی را نداشت.
در حالی که‌چشمانش هیچ‌کس نمی‌توانست گیجی و‌چرخاند بهت‌زدگی‌اش را پنهان کند...
قدم.
قدم.
ناگهان، صدای قدم‌های‌دیوانه نرمی از میان هوای‌استفاده خالی به گوش رسید.
در یک چشم به هم‌منبع زدن، نگاه همه به سمتی چرخید‌عبادتگاه که صدای قدم‌ها از آن می‌آمد.
نقطه سیاهی‌نصفه‌ونیمه در دوردست‌کاملاً شناور بود.
در حالی که همه با سردرگمی‌ضعیف به آن نقطه سیاه خیره شده‌باشد بودند، نقطه به سرعت نزدیک‌تر شد.
و هیچ‌کدام‌نصفه‌ونیمه نمی‌توانستند دهان‌های‌کاملاً بازشان را ببندند.
چون یک نفر داشت زیر‌منبع طاق آسمان، روی هوا قدم برمی‌داشت‌عبادتگاه و با سرعت بالایی نزدیک می‌شد.
«اون دیگه چه کوفتیه...»
کسی با صدایی توخالی زمزمه‌صدایی کرد، انگار نمی‌توانست صحنه روبه‌رویش را‌نفس‌هایش باور کند: «قدم گذاشتن در خلأ...»
قدم.
یک قدم دیگر برداشت.
فقط یک قدم.
اما با همان یک قدم،صدایی در یک لحظه فاصله‌ای بیش‌آخرین از ده ژانگ را طی کرد.
قدمی بود که‌دیوانه انگار خود فضا‌کنترل را فشرده کرده بود.
هر کسی که شاهد‌سمت این منظره الهی و معجزه‌آسا‌اون بود، سر جایش خشکش زد.
منظره‌ای بود که‌دیوانه حتی با دیدنش‌کنترل هم نمی‌توانستند باورش کنند.
یک نفر‌نگاهش داشت در‌ممنون آسمان راه می‌رفت.
نه، اصلاً اون آدم بود؟
چند نفری چشم‌هایشان‌چشمانش را مالیدند و‌صدای دوباره نگاه کردند.
اما.
«...»
منظره تغییری نکرده بود.
سکوت مرگباری حاکم شد.
انگار نفس‌هایشان به‌دیوانه زور در سینه‌کنترل حبس شده بود.
با این حال، شبحی که در هوا شناور‌حال بود، با بی‌خیالی و مثل یک خدای آسمانی‌چشمانش به قدم برداشتن رو به جلو ادامه داد.
قدم.
قدم.
صدای هر قدم‌دیوانه بلندتر می‌شد و‌کنترل روی سینه‌شان سنگینی می‌کرد.
تجلی حضوری که‌بگیرد سکوت را به‌ضعیف همه تحمیل می‌کرد.
دیگر هیچ‌کس جرئت نمی‌کرد دهانش‌مشخص را باز کند و فقط‌رزمی‌ای به تماشای این صحنه ایستاده بودند.
انگار آسمان هم‌چشمانش داشت همراه با‌صدای او کم‌کم پایین می‌آمد.
خیلی زود، هیکل او که تا پیش از این مثل‌رزمی‌ای یک نقطه کوچک بود، کنار استاد سو اون فرود آمد و‌قصر تازه آن موقع بود که مردم توانستند ظاهرش را واضح ببینند.
یک تائوئیست جوان‌بگیرد با لباس فرم‌ضعیف سیاه و قرمز.
و لحظه‌ای که دو شمشیر، یکی‌کنترل سیاه و دیگری قهوه‌ای، که به‌گرفته کمرش بسته بود، توجه‌شان را جلب کرد...
فقط یک‌آرامی لقب در ذهن‌منبع همه نقش بست.
'قهرمان الهی شکوفه آلو!'
چون هوی بعد از‌ممنون این ورود دراماتیکش، با چهره‌ای‌کشیدن بی‌تفاوت نگاهش را پایین انداخت.
و به آرامی‌دیوانه لب‌های بسته‌اش را‌کنترل از هم باز کرد.
«فقط یه‌آرامی مشت جوجه‌رنگی‌سمت باقی موندن.»
صدای پرغرور و‌دیوانه متکبرانه‌اش در سراسر‌کنترل میدان نبرد پیچید.
لحظه‌ای که انرژی نهفته‌ممنون در صدایش به آن‌ها رسید،کشیدن مو بر تنشان سیخ شد.
هیچ‌کس نمی‌توانست چیزی بگوید.
سکوت فقط عمیق‌تر شد.
در میان این سکوت،کاملاً فقط چشم‌های چون هوی‌شاید با نوری شفاف می‌درخشید.
نه تنها نیروهای اتحاد سیاه شرور،ضعیف بلکه حتی هنرمندان رزمی فرقه صالح‌باشد هم در آن نگاه بلعیده شدند.
نگاهی پر از سلطه‌ای‌کاملاً که می‌توانست دنیا را‌شاید زیر و رو کند.
شینگ—
چون هوی بلافاصله‌دیوانه شمشیر ماه شکوفه‌کنترل را بیرون کشید.
لحظه‌ای که تیغه، با‌ممنون آن رنگ قرمز کم‌رنگش،حال نور خورشید را منعکس کرد...
از جا پریدند!
نیروهای اتحاد سیاه‌چشمانش شرور سریع به‌صدای هم نگاه کردند.
اوضاع اصلاً خوب نبود.
آن‌ها به سرعت تعداد راهبه‌های فرقه امی و هنرمندان رزمی‌آخرین فرقه صالح را کم کرده بودند، اما تعداد اعضای جوخه سایه‌استاد شبح و جوخه سایه خون هم به شدت کاهش یافته بود.
در این وضعیت، این واقعیت که نونگ‌جی‌استفاده مرده بود و استاد سو اون هنوز زنده‌سرپیچی بود، کاملاً کشنده و مرگبار به حساب می‌آمد.
علاوه بر این، چون‌سمت هوی هم با چنین نیت‌اون قتل قدرتمندی ظاهر شده بود.
'اگه همین‌طوری‌نصفه‌ونیمه پیش بره،کاملاً شکست‌مون قطعیه.'
همین نتیجه‌گیری‌نگاهش در ذهن‌ممنون همه‌شان نقش بست.
بعد از یک‌دیوانه لحظه رد و‌کنترل بدل کردن نگاه.
سویش-سویش-سویش!
کسانی که در‌دیوانه آن منطقه بودند، هم‌زمان‌استفاده شروع به فرار کردند.
در هر صورت، آن‌ها هنوز از نظر تعداد برتری‌کشیدن داشتند، بنابراین به این نتیجه رسیدند که بهتر است به‌صدای جای تسلیم شدن در حال حاضر، برای آینده برنامه‌ریزی کنند.
«چی؟!»
«کجا فکر کردین دارین درمیرین!»
در حالی که راهبه‌های فرقه امی و‌استفاده هنرمندان رزمی فرقه صالح در آن نزدیکی‌شیطانی با عجله سعی کردند جلویشان را بگیرند...
استاد سو‌نگاهش اون به آرامی‌صدایی گفت: «ولشون کنید.»
کسانی که می‌خواستند حرکت کنند،مشخص با حرف ناگهانی استاد سو‌رزمی‌ای اون سر جایشان میخکوب شدند.
و با استفاده از همین‌منبع فرصت کوچک، نیروهای اتحاد سیاه‌دیوار شرور با عجله فرار کردند.
«رهبر فرقه...! ما‌دیوانه نمی‌تونیم بذاریم فرار‌کنترل کنن... رهـ... رهبر فرقه!»
استاد سوجئونگ که داشت از همان نزدیکی این وضعیت غافلگیرکننده‌آخرین را تماشا می‌کرد، می‌خواست از رهبر فرقه بخواهد که دستور‌چرخاند را لغو کند، که ناگهان با وحشت نفسش را حبس کرد.
خون سیاه از دهان‌کاملاً استاد سو اون که هنوز‌همون صاف ایستاده بود، جاری شد.
نه، فقط از دهانش نبود.
خون سیاه از چشم‌ها‌کاملاً و گوش‌هایش هم بیرون‌شاید می‌زد و روی لباس‌هایش می‌چکید.
او با عجله از تکنیک‌صدایی حرکتی‌اش استفاده کرد و به‌آخرین استاد سو اون نزدیک شد.
«حـ... حالتون خوبه؟»
«من خوبم.»
استاد سو اون به آرامی به این‌استفاده سؤال جواب داد و بعد سرش را‌شیطانی چرخاند تا به چون هوی نگاه کند.
«همه‌شون... فرار کردن؟»
در حالی که استاد سوجئونگ از‌کنترل صدای بسیار ضعیف او جا خورده‌گرفته بود، چون هوی لب‌هایش را تکان داد.
«الان دارن برای جونشون‌سمت فرار می‌کنن. بعیده که‌استاد بخوان دوباره پیداشون بشه.»
«... خیالم راحت شد.»
با نگاهی پر از آسودگی،صدایی قدرتی که در چشم‌های باز‌آخرین استاد سو اون بود، محو شد.
پلک‌هایش شروع‌نصفه‌ونیمه به افتادن و‌مشخص بسته شدن کردند.
خیلی زود،آرامی با سختی لب‌هایش‌منبع را تکان داد.
«حالا... می‌تونم‌نصفه‌ونیمه یه کم‌کاملاً استراحت کنم...»
قبل از اینکه استاد‌ممنون سو اون بتواند حرفش را‌کشیدن تمام کند، روی زمین افتاد.
«رهبر فرقه!»
استاد سوجئونگ با وحشت،سمت بدن در حال سقوط او‌اون را با یک دست گرفت.
و به شدت ترسیده بود.
گرمای سوزانی از تمام‌ممنون بدن استاد سو اون ساطع‌کشیدن می‌شد و تنفسش ضعیف بود.
استاد سوجئونگ با‌دیوانه نگرانی به چون‌کنترل هوی نگاه کرد.
«چه... چه اتفاقی داره میفته؟»
«منظورت چیه‌نصفه‌ونیمه که چه‌کاملاً اتفاقی داره میفته؟»
چون هوی شانه بالا انداخت و به‌انگار استاد سوجئونگ که هنوز تغییر ناگهانی اوضاع‌رسید را کاملاً درک نکرده بود، نگاه کرد.
«دیگه همه‌چی تموم شد.»
چون هوی شمشیرش را‌سمت در غلاف گذاشت و‌استاد میدان نبرد را بررسی کرد.
نیروهای اتحاد سیاه شرور، از همان‌هایی که نزدیک بودند شروع کرده و طوری ناپدید‌شیطانی شده بودند که انگار آب آن‌ها را برده بود، و فقط شاگردان بهت‌زده امی‌کشید و هنرمندان رزمی فرقه صالح باقی مانده بودند که به آن‌ها خیره شده بودند.
غافلگیری، نگرانی و سردرگمی.
آن‌ها هنوز کاملاً‌دیوانه متوجه نشده بودند که‌استفاده در جنگ پیروز شده‌اند.
'تچ، یه کم حیف شد.
اگه همه‌شون‌نصفه‌ونیمه رو می‌کشتم‌کاملاً خیلی بیشتر می‌چسبید.'
چون هوی لب‌هایش را لیسید.
اگر دست خودش بود، تمام هنرمندان رزمی‌استفاده اتحاد سیاه شرور را می‌کشت، اما انجام‌شیطانی این کار نیازمند فداکاری‌ها و تلفات بود.
نیروهای اتحاد سیاه‌چشمانش شرور هنوز هم‌صدای تعدادشان زیاد بود.
و استاد‌نصفه‌ونیمه سو اون هیچ‌مشخص تلفات دیگری نمی‌خواست.
'کاریش نمی‌شه کرد.'
درست همان موقع، کسانی‌کاملاً که با چهره‌های خالی ایستاده‌همون بودند، یکی‌یکی به خودشان آمدند.
«ما... ما‌آرامی اتحاد سیاه شرور‌منبع رو بیرون کردیم!»
«ما... ما بردیم!»
«ما اون گروه شروری‌ممنون که به فرقه امی حمله‌کشیدن کرده بودن رو بیرون کردیم!»
فریادهای شادی از همه‌جا به‌مشخص هوا برخاست و پایان جنگ‌رزمی‌ای مقدس امی را رقم زد.