چپتر 38: ملاقات با ارباب شمشیر پرستوی پرنده
0«...جناب! با هم...»
«کجا...»
چون هوی کلافه از سر و‌می‌شود صدای بیرون، تکنیک تنفس خود را‌گره متوقف کرد و ابروهایش در هم رفت.
«این چه‌پیدایش سر و‌محض صداییه راه انداختن؟»
با چهره‌ای که کلافگی از‌گره سر و رویش می‌بارید، تازه‌دوید می‌خواست از جایش بلند شود که—
«ارشد اعظم!»
صدای جوک گوم‌بیاور درست در همان‌می‌شود لحظه به گوش رسید.
«ارشد هیون دو رسیدن—»
بوم!
قبل از اینکه حرف جوک گوم تمام‌پرسید شود، در با شدت باز شد و‌بود سایه عظیمی روی کف اتاق کشیده شد.
اسم گرگ‌گرگ را بیاور و‌پیدایش خودش پیدایش می‌شود.
به محض اینکه هیون دو‌درگاه از درگاه عبور کرد، نگاهش‌خورد با نگاه چون هوی گره خورد.
«چون هوی!»
با تمام وجود‌جدی فریاد زد و‌محتاطانه به سمتش دوید.
«ارشد اعظم؟»
با نزدیک شدن صدای قدم‌های‌درگاه سنگین، چون هوی تازه داشت‌خورد از روی تخت بلند می‌شد که—
چنگ!
هیون دو به او رسید،آرام شانه‌هایش را چسبید و با‌فرقه سرعت تمام بدنش را برانداز کرد.
«جاییت صدمه دیده؟»
چون هوی‌پیدایش از این نگرانی‌درگاه ناگهانی اخم کرد.
«خوبم.»
«هوف، خدا رو شکر.»
هیون دو‌گرگ نفس راحتی کشید‌پیدایش و لبخند زد.
اما فقط برای یک لحظه.
خیلی زود چهره‌اش جدی‌نگاه شد و با صدایی‌فریاد آرام و محتاطانه پرسید.
«چیزی که تو نامه‌ای‌صدایی که به فرقه اصلی‌چیزی فرستاده شده بود، حقیقت داره؟»
«نامه؟»
چون هوی با‌می‌شود شنیدن اسم نامه‌عبور سرش را کج کرد.
بعد، ناگهان چیزی را‌نگاه که در اعماق ذهنش‌فریاد خاک می‌خورد به یاد آورد.
«آها! اون؟»
یادش آمد که گو‌خودش گه-یونگ گفته بود نامه‌ای‌درگاه به فرقه کوه هوآشان می‌فرستد.
«احتمالاً راسته.»
به محض‌عبور اینکه این‌نگاه را گفت—
«قلعه شبح سفید...! لعنتی،صدایی اون حروم‌زاده‌ها دوباره چنگ‌چیزی و دندون نشون دادن!»
هیون دو با‌بیاور چشمانی که از خشم‌محض شعله‌ور بود، فریاد زد.
چهره‌اش از شدت خشم بیشتر در هم‌نگاهش رفت و پایش را محکم به زمین کوبید،نزدیک طوری که قیافه خشنش ترسناک‌تر از قبل شد.
«ها؟»
درست در همان لحظه، نگاه چون هوی‌پرسید به کسی افتاد که با حالتی معذب پشت‌حقیقت سر هیون دو در چارچوب در ایستاده بود.
مردی میانسال با ردای‌خودش تمیز آبی و سفید تائویی‌عبور و تاجی تائویی بر سر.
قیافه‌اش طوری بود‌می‌شود که انگار فریاد می‌زد:نگاهش «من یک تائوئیست هستم.»
در حالی که چون هوی به مرد‌وجود خیره شده بود، چشمان خشمگین هیون دو‌سنگین دوباره شفافیت خود را به دست آورد.
سپس، با دیدن اینکه‌صدایی چون هوی به پشت‌چیزی سر او نگاه می‌کند، پرسید:
«چی شده؟»
«اون کیه؟»
با این سوال، هیون دو با‌خورد حالتی که انگار تازه چیزی یادش آمده‌قدم‌های باشد، مرد پشت سرش را معرفی کرد.
«آه، یادم رفت معرفیش کنم. ایشون ها‌پرسید وو-جین هستن، که تو دنیای رزمی به‌بود عنوان ارباب شمشیر پرستوی پرنده شناخته می‌شن.»
«ارباب شمشیر پرستوی پرنده؟»
چون هوی سرش را‌محض کج کرد و هیون دو‌گره به سرعت توضیحی اضافه کرد.
«ایشون یکی از تائوئیست‌های فرقه انتهای‌خورد جنوبی هستن، یه شمشیرزن که تو‌شدن تمام دنیای رزمی شناخته شده است.»
نگاه هیون دو ملایم شد.
سپس نگاهش را از ها‌پیدایش وو-جین گرفت، دوباره به چون‌نگاهش هوی دوخت و دهان باز کرد.
«و صمیمی‌ترین دوست استادته.»
هیون دو‌عبور به چون‌نگاه هوی خیره شد.
افراد خیلی کمی در دنیای‌آرام رزمی می‌دانستند که ها وو-جین‌فرقه و هیون گانگ دوستان صمیمی بوده‌اند.
خوشحالی؟ تعجب؟ کنجکاوی؟
او منتظر ماند‌می‌شود تا ببیند چون هوی‌نگاهش چه واکنشی نشان می‌دهد.
«آها، جدی؟»
اما چیزی که از‌صدایی دهانش بیرون آمد، یک‌چیزی واکنش کاملاً بی‌تفاوت بود.
منطقی هم بود.
اینکه این مرد‌می‌شود دوست استادش بود یا‌نگاهش نه، چه اهمیتی داشت؟
او حتی یک‌نگاهش بار هم استادش‌خورد را ندیده بود.
«خب که چی؟»
چون هوی با نگاهی که‌پیدایش انگار می‌پرسید "همین؟"، به او خیره‌نگاه شد و هیون دو جا خورد.
«نمی‌دونستی با هم دوست بودن؟»
«نه.»
«پس حتی کنجکاو نیستی که—»
«ارشد هیون دو.»
ها وو-جین‌پیدایش حرفش را‌محض قطع کرد.
او سرش را برای‌نگاه هیون دو تکان داد‌فریاد و با صدایی آرام گفت.
«بهتر نیست‌چهره‌اش بشینیم و با‌آرام آرامش حرف بزنیم؟»
لحظاتی بعد، چون هوی، هیون‌پیدایش دو و ها وو-جین دور‌نگاهش میز وسط اتاق نشسته بودند.
«من ها‌پیدایش وو-جین از فرقه‌درگاه انتهای جنوبی هستم.»
چون هوی به ها وو-جین که‌خورد دوباره نام فرقه و اسم خودش‌شدن را تکرار کرده بود، نگاه کرد.
او فوراً متوجه‌جدی نیت پنهان پشت‌محتاطانه این حرف شد.
«چرا این‌قدر حاشیه می‌ره؟»
چون هوی که مدتی را‌درگاه در فرقه کوه هوآشان گذرانده بود،وجود رفتار تائوئیست‌ها را به خوبی می‌شناخت.
این نوع معرفی، مشخصاً‌نگاه اشاره‌ای بود تا او‌فریاد هم خودش را معرفی کند.
با کمی کلافگی جواب داد:
«منم چون هوی هستم.»
چهره ها وو-جین ملایم‌تر شد.
سپس با چشمانی گرم‌نگاه به چون هوی نگاه‌فریاد کرد و دهان باز کرد.
«پس... تو‌چهره‌اش شاگرد هیون‌صدایی گانگ هستی.»
صدایش حامل احساسات پیچیده‌ای بود.
با وجود اینکه در دنیای رزمی چندان شناخته شده نبود،خورد اما او و هیون گانگ با عبور از موانع بین‌تخت فرقه کوه هوآشان و فرقه انتهای جنوبی، دوستان صمیمی یکدیگر بودند.
رقبایی دوستانه و همراهانی جدانشدنی.
اما در روزی که هیون‌آرام گانگ کشته شد، ها وو-جین‌فرقه نتوانسته بود انتقامش را بگیرد.
ارشدهای فرقه انتهای جنوبی که او را بزرگ‌درگاه کرده و به او پناه داده بودند، جلویش‌سمتش را گرفتند تا به سراغ قلعه شبح سفید نرود.
دوستش برایش مهم بود،محض اما خانواده‌اش هم به‌نگاه همان اندازه اهمیت داشت.
بنابراین او از انتقام دست کشید و‌وجود به فرقه انتهای جنوبی بازگشت، اما بار‌سنگین این گناه همچنان روی قلبش سنگینی می‌کرد.
به همین دلیل بود که دیگر‌محتاطانه هرگز به فرقه کوه هوآشان بازنگشته‌فرستاده و کاملاً از آن دوری کرده بود.
«هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم بچه‌ای‌خودش رو که تو به‌درگاه سرپرستی گرفتی، این‌طوری ملاقات کنم.»
لبخند تلخش محو‌می‌شود شد و چشمانش‌عبور حلقه اشک زد.
به یاد آورد که هیون گانگ یک‌وجود بار به او گفته بود که یتیمی‌سنگین را از یک روستا به سرپرستی گرفته است.
«گفته بود اون موقع‌صدایی بچه شش سالش بوده...چیزی و حالا این‌قدر بزرگ شده.»
زمان واقعاً منتظر هیچ‌کس نمی‌ماند.
آن کودک شش ساله دیگر رفته‌عبور بود و حالا فقط یک مرد‌فریاد جوان و رعنا در برابرش ایستاده بود.
«باید زودتر می‌اومدم...»
در حالی که‌جدی او در احساساتش‌محتاطانه غرق شده بود—
«چرا این‌جوری‌گرگ به من‌خودش زل زده؟»
چون هوی‌پیدایش اصلاً از‌محض نگاهش خوشش نمی‌آمد.
درست در همان لحظه—
تق.
هیون دو که چایش را‌پیدایش یک‌نفس سر کشیده بود، با‌نگاهش چهره‌ای جدی به حرف آمد.
«راست می‌گی که‌می‌شود قلعه شبح سفید‌عبور پشت دروازه ظالم بوده؟»
«آره.»
چشمان ها وو-جین گشاد شد.
«قلعه شبح‌گرگ سفید پشت‌خودش دروازه ظالم بوده...؟»
اما هیون دو او‌محض را نادیده گرفت و‌نگاه به صحبتش ادامه داد.
«می‌خوام جزئیاتش رو بشنوم.»
«جزئیات؟»
هیون دو سر تکان داد.
«هوف، چقدر دردسر... باشه.»
می‌خواست رد کند، اما با دیدن چهره‌ی مشتاق و جدی هیون‌نزدیک دو آهی کشید و شروع کرد به تعریف کردن ماجرای شبیخونی‌بدنش که محض رسیدن به گروه تاجران باد پرنده تجربه کرده بود.
«روزی که‌چهره‌اش رسیدم به گروه‌آرام تاجران باد پرنده...»
هیون دو و ها وو-جین‌پیدایش با دقت گوش می‌دادند و‌نگاهش تک‌تک کلماتش را به خاطر می‌سپردند.
حدود یک ربع گذشت.
داستان داشت به آخرش می‌رسید.
«...و این‌طوری‌چهره‌اش شد که‌صدایی این اتفاقات افتاد.»
همین که حرفش را‌خودش با گفتن اینکه همه‌ی‌درگاه آن‌ها را کشته تمام کرد—
«چطور جرئت می‌کنن‌می‌شود دوباره به فرقه‌عبور ما دست درازی کنن.»
مشت‌های هیون دو می‌لرزید.
«این حروم‌زاده‌ها‌چهره‌اش حتماً از‌صدایی جونشون سیر شدن!»
کلماتی را به زبان آورد که‌می‌شود هیچ تائویستی نباید می‌گفت و نفسش‌گره از شدت خشم سنگین شده بود.
ها وو-جین هم‌می‌شود که داشت گوش می‌داد،نگاهش اخم‌هایش در هم رفت.
«پس دروازه ظالم فرقه‌ای‌نگاه بوده که قلعه شبح سفید‌سمتش برای اجرای نقشه‌هاش ساخته بوده.»
چهره‌اش کمی‌چهره‌اش در هم رفت‌آرام و سفت شد.
قلعه شبح سفید اخیراً ساکت بود‌می‌شود و هم او و هم فرقه‌گره انتهای جنوبی گاردشان را پایین آورده بودند.
همه‌اش یک رد گم‌کنی بود.
«اونا همچین نقشه‌نگاهش پلیدی رو از‌خورد چشم ما پنهان کردن.»
از این حد‌جدی از مکر و‌محتاطانه حیله‌شان به لرزه افتاد.
سیزده سال تمام مخفی مانده‌پیدایش بودند و دروازه ظالم وانمود می‌کرد‌نگاه که هیچ ربطی به آن‌ها ندارد.
آن‌قدر بی‌نقص که هیچ‌کس،محض حتی خودش، به ارتباط بین‌گره این دو شک نکرده بود.
همین اواخر هم‌نگاهش مدرکی برای این‌خورد موضوع وجود داشت.
وقتی چند روز پیش با جلاد پنهان‌پرسید روبرو شد، آن مرد هیچ نشانه‌ای از‌بود ارتباط با دروازه ظالم بروز نداده بود.
«حتی اون‌گرگ موقع هم داشت‌پیدایش نقش بازی می‌کرد...»
ناگهان چشمان‌پیدایش ها وو-جین‌محض گشاد شد.
سوالی که روزها ذهنش‌نگاه را درگیر کرده بود،فریاد بالاخره جوابش را پیدا کرد.
«پس برای همینه که‌صدایی جلاد پنهان دقیقاً بعد از‌نامه‌ای سقوط دروازه ظالم پیداش شد!»
«جلاد پنهان؟»
با شنیدن‌پیدایش این حرف، هیون‌درگاه دو اخم کرد.
جلاد پنهان یکی از اربابان چهار جهت از قلعه شبح‌دوید سفید بود؛ کسی که بدنامیش برای به راه انداختن طوفان‌چسبید خون در هر کجای دنیای رزمی که ظاهر می‌شد، زبانزد بود.
هیون دو‌چهره‌اش از ها‌صدایی وو-جین پرسید:
«می‌گی اون اومده اینجا؟»
ها وو-جین سر تکان داد.
«وقتی داشتم دنبال‌نگاهش مقصر نابودی دروازه ظالم‌وجود می‌گشتم، باهاش روبرو شدم.»
«اینکه حتی جلاد پنهان‌صدایی رو فرستادن! حتماً مصمم شدن‌نامه‌ای که کارمون رو تموم کنن!»
هیون دو‌گرگ دندان‌هایش را‌خودش به هم سایید.
«ارشد هیون دو.»
ها وو-جین‌عبور با چهره‌ای‌نگاه عبوس گفت.
«گروه تاجران‌چهره‌اش باد پرنده‌صدایی تو خطره.»
«خطر؟ منظورت چیه؟»
«اگه ارباب قلعه شبح سفید، جلاد‌عبور پنهان رو فرستاده باشه و حالا‌فریاد هم بدونه که دروازه ظالم نابود شده...»
آب دهانش‌عبور را به‌نگاه سختی قورت داد.
«اونا یکی رو‌جدی می‌فرستن که حتی‌محتاطانه از اونم قوی‌تر باشه.»
«یکی قوی‌تر...»
«ممکنه سه جوخه‌می‌شود شبح سفید بیان سراغ‌نگاهش گروه تاجران باد پرنده.»
«سه جوخه شبح سفید...»
هیون دو ساکت شد.
اگر پای آن‌ها‌بیاور در میان بود،می‌شود اوضاع فرق می‌کرد.
مگر جوان‌ترین شاگرد و محافظان شمشیر شکوفه آلو‌نگاه وقتی با جوخه نابودی، یکی از سه نیروی بزرگ‌قدم‌های سابق روبرو شدند، همگی با هم از بین نرفتند؟
«جوخه...؟»
چون هوی پرید وسط حرفشان.
«اگه منظورتون همون یاروهایی هستن که‌می‌شود به خودشون می‌گفتن یه جور جوخه،گره همین چند روز پیش اومده بودن.»
«چی؟»
«راست می‌گی؟»
هیون دو و‌جدی ها وو-جین به سمت‌پرسید چون هوی خم شدند.
«می‌دونی کیا بودن؟»
«می‌دونی چه جور آدمایی بودن؟»
«یه چیزی مثل...نگاهش سال... یه چیزی.خورد چی بود اسمش؟»
چون هوی اخم‌جدی کرد و سعی‌محتاطانه کرد به یاد بیاورد.
هرچه بیشتر طول‌بیاور می‌کشید، هیون دو و‌محض ها وو-جین مضطرب‌تر می‌شدند.
«سعی کن یادت بیاد.»
«عجله نکن، فکر کن.»
«می‌شه یه‌چهره‌اش لحظه دندون‌صدایی رو جیگر بذارید؟»
چون هوی با کلافگی‌خودش توپید و هر دو‌درگاه نفر صورتشان را عقب کشیدند.
«آها!»
ناگهان چیزی‌عبور یاد چون‌نگاه هوی آمد.
«جوخه قاتل روح بود؟ یا‌آرام شاید جوخه کشتار؟ دقیقاً یادم‌فرقه نیست، ولی یه همچین چیزی بود.»
به محض اینکه حرفش‌خودش تمام شد، هر دو‌درگاه مرد از جا پریدند.
«جـ-جوخه قاتل روح!»
«داری می‌گی‌عبور جوخه قاتل‌نگاه روح اومده بود؟!»
چون هوی‌چهره‌اش از فریاد بلند‌آرام آن‌ها اخم کرد.
«جوخه قاتل روح زیاد شناخته شده نیست،محض اما شنیدم وقتی دست به کار می‌شن،وجود حداقل یه فرقه از روی زمین محو می‌شه...»
ها وو-جین‌پیدایش با چهره‌ای‌محض بهت‌زده زمزمه کرد.
حتی فرقه انتهای‌نگاهش جنوبی هم نمی‌توانست‌خورد آن‌ها را دست‌کم بگیرد.
«ولی اونا اومده‌جدی بودن سراغ گروه‌محتاطانه تاجران باد پرنده؟»
شکی در دلش رخنه کرد.
اگر جوخه قاتل روح آمده‌درگاه بود، گروه تاجران باد پرنده باید‌وجود الان با خاک یکسان شده بود.
«شاید فقط‌عبور برای شناسایی‌نگاه اومده بودن...»
حرفش را نیمه‌کاره رها‌صدایی کرد، چون حس کرد‌چیزی با عقل جور در نمی‌آید.
نقص بزرگی‌گرگ در منطقش‌خودش وجود داشت.
«نه، امکان نداره.
هیچ‌کس تا حالا‌نگاهش جوخه قاتل روح رو‌وجود ندیده و زنده نمونده...»
نگاهش دوباره‌چهره‌اش به سمت‌صدایی چون هوی چرخید.
با توجه به‌بیاور چهره‌ی آرامش، به نظر‌محض نمی‌رسید که دروغ بگوید.
«پس چی شده؟»
افکارش پیچیده‌تر و درهم‌گره‌خورده‌تر شد.
وقتی نتوانست سر در‌صدایی بیاورد، تسلیم شد و‌چیزی مستقیماً از چون هوی پرسید.
«...تو با‌گرگ جوخه قاتل‌خودش روح روبرو شدی؟»
«آره، شدم.»
«پس اونا...»
«من حسابشونو رسیدم.»
«حسابشونو رسیدی...؟»
ها وو-جین با‌می‌شود گیجی نگاهش کرد، هنوز‌نگاهش متوجه منظورش نشده بود.
چون هوی‌عبور بی‌پرده اضافه کرد‌گره تا شیرفهم شود.
«کشتمشون.»