چپتر 512: شایعات و قهرمانان دروغین
0روز بعد.
شایعه حمله به فرقه کوه‌می‌شنیدند هوآشان با سرعتی غیرعادی و‌انتظار مضحک دهان به دهان چرخید.
دلیلش این بود‌نیمه‌شب که تمام چشم‌ها به‌اما آن‌ها دوخته شده بود.
وقتی نصفه‌شب یک منور هشدار به آسمان‌باز پرتاب شد، جماعت بی‌شماری مثل مگس دور شیرینی‌آخه جمع شدند. خب، فضولی در ذات این آدم‌هاست.
به همین خاطر، دهان آن احمق‌هایی که‌داستان‌ها کله‌سحر از کوه هوآشان بالا رفته و‌می‌رفت برگشته بودند، یک لحظه هم بسته نمی‌شد.
«کی فکرشو می‌کرد! اینکه‌داستان‌ها جرئت کنن به فرقه‌می‌کردند کوه هوآشان حمله کنن!»
«اوف، اصلاً حرفشو نزن. اونقدر‌قرار جنازه ریخته بود که بوی‌می‌شنیدند خونش هنوز داره سرمو می‌ترکونه.»
«زمین کل کوه هوآشان زیر و رو شده بود.جلوی فقط این نیست! به نظر می‌رسید تائوئیست‌ها هم بدجوری‌بودن زخمی شدن، همین نشون می‌ده جنگ چقدر بزرگ بوده...»
با اینکه فرقه در حال حاضر مهمانی نمی‌پذیرفت، آن‌هایی که تا‌می‌کردند دروازه اصلی بالا رفته بودند، هر خزعبلاتی که از آن‌سوی دروازه دیده‌آخه یا از رزمی‌کارانِ سرگردان شنیده بودند را با بقیه به اشتراک می‌گذاشتند.
انگار که از جمع شدن‌می‌شنیدند این جمعیت هیجان‌زده شده باشند، داستان‌هایشان‌می‌رفت هر لحظه اغراق‌آمیزتر و مسخره‌تر می‌شد.
با این حال،نیمه‌شب هسته اصلی این‌گرفت خزعبلات یک چیز بود.
هوآشان در‌چاپلوسی نیمه‌شب مورد‌می‌گفتند حمله قرار گرفت.
اما هوآشان‌مورد آن‌ها را‌گرفت در هم کوبید.
آن‌هایی که این داستان‌ها را می‌شنیدند، شروع به چاپلوسی‌می‌گفتند می‌کردند و می‌گفتند: «از هوآشان همین انتظار می‌رفت!»، اما باز‌ولی هم نمی‌توانستند جلوی فضولی‌شان را بگیرند و یک سؤال بپرسند.
«ولی آخه‌چیز کیا حمله‌مورد کرده بودن؟»
مگر فرقه کوه‌می‌کردند هوآشان یک فرقه درِ‌باز پیت و معمولی بود؟
آن‌ها یک فرقه بزرگ‌گرفت و یکی از اعضای‌می‌شنیدند اتحاد نه فرقه بودند!
تازه، شهرتشان اخیراً آن‌قدر بالا‌می‌شنیدند رفته بود که یکی از برترین‌می‌رفت فرقه‌های اتحاد نه فرقه محسوب می‌شدند.
«چهار ارباب شینژو رو یادتونه؟»
«چهار ارباب شینژو؟ آهان! منظورت‌انتظار همون حرومزاده‌های جناح غیرمتعارفه که‌فضولی‌شان می‌خواستن شانشی رو کنترل کنن؟»
«مگه اونا با اتحاد‌گرفت نیروهای هوآشان و فرقه‌می‌شنیدند انتهای جنوبی نابود نشدن؟»
«اون عوضی‌ها کینه‌کوبید به دل گرفتن و‌چاپلوسی به هوآشان حمله کردن!»
«چی؟ همون یاروها؟»
«هه! حتی اگه شرافتمندانه هم‌انتظار دنبال انتقام بودن مسخره بود،فضولی‌شان چه برسه به اینکه شبیخون بزنن!»
«از اون‌مورد حرومزاده‌های جناح غیرمتعارف‌اما همین کارا برمیاد!»
درست در زمانی که شایعات‌می‌شنیدند حمله به هوآشان با محوریت شهرستان‌می‌رفت هوآیین در حال پخش شدن بود.
«فعلاً همون‌طور که‌نیمه‌شب برنامه‌ریزی شده بود‌گرفت داره پخش میشه.»
جین گه، هو‌می‌کردند گه از اتحادیه‌می‌رفت گدایان، نفس راحتی کشید.
او که به مسافرخانه شکوفه آلو‌کوبید برگشته بود، نگاهی به آدم‌هایی انداخت‌می‌گفتند که دور و برش وراجی می‌کردند.
آن‌هایی که تا حدودی از اوضاع‌شروع باخبر بودند، با صدای بلند حرف می‌زدند،نمی‌توانستند انگار می‌خواستند تمام مسافرخانه صدایشان را بشنوند.
«بی‌دلیل نیست که‌نیمه‌شب رهبر فرقه یکی‌گرفت از اون نه فرقه‌ست.»
جین گه با‌می‌کردند یادآوری رهبر فرقه،می‌رفت سرش را تکان داد.
با اینکه این حمله کار فرقه شیطانی بود،می‌شنیدند رهبر فرقه این شایعه را پخش کرده بود‌نمی‌توانستند که بازماندگان چهار ارباب شینژو برای انتقام حمله کرده‌اند.
دلیلش کاملاً واضح بود.
برای جلوگیری‌چیز از یک هرج‌قرار و مرج بزرگ‌تر.
دنیای رزمی همین‌می‌کردند حالا هم در‌می‌رفت وضعیت آشفته‌ای قرار داشت.
تعادل نه استان و سه قلمرو‌کوبید فرو ریخته بود و مرگ رهبر اتحاد‌انتظار رزمی به زودی به گوش همه می‌رسید.
و در کنار تمام این‌ها، فرقه شیطانی که‌می‌کردند صدها سال بود گورش را گم کرده و‌بگیرند چهره‌اش را نشان نداده بود، ناگهان ظاهر شده بود؟
آن هم‌چیز با حمله به‌قرار فرقه کوه هوآشان؟
این کار فقط‌می‌کردند هرج و مرج‌می‌رفت بیشتری ایجاد می‌کرد.
بنابراین، رهبر فرقه تصمیم گرفته بود‌کوبید با پیش کشیدن اسم چهار ارباب‌می‌گفتند شینژو، فعلاً روی این گندکاری سرپوش بگذارد.
«البته کاملاً هم دروغ نیست.می‌شنیدند هر چی باشه، اونا بودن که‌می‌رفت پشت چهار ارباب شینژو وایساده بودن.»
در حالی که افکارش‌مورد را دنبال می‌کرد، جین گه‌داستان‌ها ناگهان نفس عمیقی بیرون داد.
«اوف، ولی‌چاپلوسی من دیگه‌می‌گفتند کارم تمومه.»
حالا که اوضاع تا حدودی‌اما تحت کنترل درآمده بود، آینده خودش‌می‌کردند به شدت تاریک به نظر می‌رسید.
ناتوانی در تشخیص حمله فرقه شیطانی و‌چاپلوسی این حقیقت که آن‌ها حامی جناح غیرمتعارفی بودند‌فضولی‌شان که تحت نام چهار ارباب شینژو قدرت می‌گرفت.
قطعی بود که به خاطر متوجه‌گرفت نشدن این دو حقیقت مهم، توانایی‌چاپلوسی اطلاعاتی اتحادیه گدایان زیر سؤال می‌رفت.
و او کسی‌می‌کردند بود که بر اطلاعات‌باز این منطقه نظارت داشت.
«باید شروع کنم به جمع‌آوری‌اما اطلاعات از زمان قبل از اینکه‌می‌کردند چهار ارباب شینژو به قدرت برسن...»
در حالی که جین گه‌می‌شنیدند با فکر کردن به جمع‌آوری‌انتظار اطلاعات از گذشته‌های دور آه می‌کشید.
«مهمونای عزیز،چیز من واقعاً‌مورد عذر می‌خوام.»
مهماندار ارشد او، که‌می‌گفتند با تأخیر مهمانان را راهنمایی‌جلوی کرده بود، مشغول عذرخواهی بود.
حمله هیچ ربطی به او نداشت،کوبید اما به عنوان صاحب مسافرخانه، از‌می‌گفتند روی وظیفه سرش را خم می‌کرد.
وقتی خودش را‌کوبید جای آن‌ها می‌گذاشت، این‌چاپلوسی کار کاملاً طبیعی بود.
آن‌ها پول داده بودند تا در‌گرفت مسافرخانه استراحت کنند، اما تمام شب را‌می‌کردند از ترس در زیرزمین کز کرده بودند.
چطور می‌توانستند‌چاپلوسی اعصاب درست و‌انتظار حسابی داشته باشند؟
به همین دلیل، مهماندار ارشد‌اما او فقط به یک عذرخواهی‌چاپلوسی خشک و خالی بسنده نکرد.
«عذر می‌خوام. این بار هیچ پولی ازتون نمی‌گیریم.می‌کردند و اگه در آینده دوباره به اینجا سر بزنید،سؤال سه شب اقامت و غذای رایگان مهمون ما هستید.»
درست زمانی که به نظر می‌رسید با حرف‌های مهماندار‌داستان‌ها ارشد او، اعصاب مهمانان کمی آرام شده و شروع‌نمی‌توانستند به صاف کردن گلویشان با چند سرفه مصلحتی کردند.
«این تقصیر تو نیست.»
صدایی از ورودی اصلی و کاملاً‌کوبید باز مسافرخانه به گوش رسید و‌می‌گفتند دو نفر با قدم‌های بلند وارد شدند.
در یک چشم‌کوبید به هم زدن، مردمک‌چاپلوسی چشم همه گشاد شد.
آن‌هایی که حرف‌نیمه‌شب می‌زدند، مهمان‌هایی که‌گرفت عذرخواهی را می‌پذیرفتند.
و حتی مهماندار‌می‌کردند ارشد او که‌می‌رفت در حال عذرخواهی بود.
«چـ... چرا‌مورد تائوئیست‌های فرقه‌گرفت کوه هوآشان اینجان؟»
«چی باعث شده بیاین اینجا...»
در حالی که مردم، که آن‌ها را‌اما از روی لباس‌هایشان به عنوان تائوئیست‌های هوآشان‌می‌گفتند شناخته بودند، با من‌من کردن حرف می‌زدند.
«تقصیر از فرقه ماست.می‌گفتند ما باید برای کمک می‌اومدیم،جلوی اما یه قدم دیر رسیدیم.»
هیون چونگ، که برای اولین بار به همراه‌می‌شنیدند چون یو به مسافرخانه شکوفه آلو آمده بود،نمی‌توانستند با آن ژست‌های مؤدبانه و همیشگی‌شان عذرخواهی کرد.
مهمانان از‌اما این وضعیت‌داستان‌ها گیج شده بودند.
نمی‌دانستند چه واکنشی نشان دهند.
چون یو، که یک قدم عقب‌تر سرش را‌نمی‌توانستند خم کرده بود، خیلی زود سرش را بالا‌کیا آورد و به مهماندار ارشد او نزدیک شد.
«متأسفم. فرقه‌مورد ما باید‌گرفت کمک می‌کرد...»
«اوه خدای‌اما من، نه،داستان‌ها اصلاً این‌طور نیست.»
مهماندار ارشد او‌نیمه‌شب به سرعت سرش‌گرفت را تکان داد.
در همین حین، نگاهی‌می‌گفتند به واکنش اطرافیانش انداخت‌نمی‌توانستند و نفس راحتی کشید.
«هاهاها، پیش میاد دیگه.»
«شنیدم به خود هوآشان‌داستان‌ها هم حمله شده، چطور‌می‌کردند می‌تونستید به ما هم برسید؟»
وقتی تائوئیست‌های هوآشان، که در آن منطقه تقریباً‌کوبید مثل جاودانه‌ها پرستش می‌شدند، سر خم کردند و عذرخواهی‌باز کردند، فضای بین مهمانان به طور محسوسی نرم شد.
در آن لحظه، چون یو‌انتظار نزدیک مهماندار ارشد او ایستاد‌فضولی‌شان و با صدای آرامی زمزمه کرد.
«راستی، اون اینجا نیست؟»
«منظورت از "اون" کیه؟»
«همونی که داشت‌نیمه‌شب از مسافرخانه شکوفه‌گرفت آلو محافظت می‌کرد...»
در حالی که حرف‌می‌گفتند می‌زد، چون یو سرش‌نمی‌توانستند را به سرعت چرخاند.
در همان لحظه، سایه‌ای روی‌اما درِ باز افتاد و شخصی‌چاپلوسی که دنبالش می‌گشت، ظاهر شد.
«آقا...»
درست زمانی که‌نیمه‌شب مهماندار ارشد او‌گرفت می‌خواست صدایش کند.
فیش!
بدن چون‌مورد یو سوسو زد‌اما و ناپدید شد.
بلافاصله پس از آن، نه‌می‌شنیدند تنها چون یو، بلکه هیون چونگ‌می‌رفت هم جلوی چون یانگ‌گونگ سبز شدند.
اخم‌های چون‌چیز یانگ‌گونگ در‌مورد هم رفت.
«این دیگه چه وضعیه؟»
با این فکر که مکالمه‌اش با رهبر دروازه‌می‌شنیدند هائو طولانی خواهد شد، آمده بود تا به‌نمی‌توانستند مهماندار ارشد او بگوید که مدتی دور خواهد بود.
اما به دلایلی نامعلوم، مسافرخانه‌می‌شنیدند روی هوا بود و دو تائوئیست‌می‌رفت هوآشان راهش را سد کرده بودند.
«... چیه؟»
در حالی که چون یانگ‌گونگ، که‌می‌رفت هیچ‌چیز از اوضاع فعلی نمی‌فهمید، می‌خواست‌سؤال با کلافگی به آن دو بتوپد.
تق!
آن دو ناگهان‌کوبید دست‌هایشان را با‌شروع احترام به هم چسباندند.
یک ژست کاملاً مؤدبانه بود.
«ممنون بابت‌چاپلوسی کمکتون تو‌می‌گفتند شب گذشته.»
«از کمکتون سپاسگزاریم. قهرمان بزرگ.»
حالت چهره‌اما چون یانگ‌گونگ برای‌می‌شنیدند لحظه‌ای عجیب شد.
با اینکه آن‌ها به وضوح دیده بودند که‌کوبید او از هنرهای شیطانی استفاده می‌کند، وقتی از‌می‌رفت او تشکر کردند، احساس عجیبی به او دست داد.
درست در حالی‌می‌کردند که داشت به‌می‌رفت آن‌ها نگاه می‌کرد.
«بی‌دلیل نبود‌مورد که دیشب‌گرفت یهو غیبت زد!»
«پس رفته بودی‌کوبید به فرقه کوه‌شروع هوآشان کمک کنی!»
«هه، اینکه‌چیز تائوئیست‌های هوآشان این‌طوری‌قرار ازش تشکر می‌کنن...»
فریادهای تحسین از‌می‌کردند هر گوشه و‌می‌رفت کناری به هوا رفت.
نه تنها مهمانانی که دیشب شاهد مهارت رزمی او‌شروع بودند، بلکه حتی آن‌هایی که از اوضاع خبر نداشتند‌فضولی‌شان و فقط وراجی می‌کردند هم زبان به تحسین گشودند.
طبیعتاً، وقتی به چون یانگ‌گونگ‌می‌شنیدند نگاه می‌کردند، نگاهی پر از‌انتظار حسادت در چشمانشان موج می‌زد.
«...»
و در این موقعیت بی‌سابقه،انتظار چون یانگ‌گونگ که زبانش بند‌فضولی‌شان آمده بود، همان‌جا خشکش زد.
سپس، درست در لحظه بعد.
«واااااه! قهرمان بزرگ!»
«این قهرمان بزرگه!»
تشویق‌ها برای‌چاپلوسی چون یانگ‌گونگ‌می‌گفتند به هوا برخاست.
چون یانگ‌گونگ که از این‌اما تشویق‌های ناگهانی شوکه شده بود،چاپلوسی با گیجی زیر لب زمزمه کرد.
«این دیگه چه بساطیه...»
«اوف، به‌چاپلوسی نظر می‌رسه بحران‌انتظار رو رد کردیم.»
استاد تالار پزشکی،قرار چون گو، عرقش‌کوبید را پاک کرد.
سپس نگاهی به اطراف انداخت.
نه تنها تائوئیست‌های تالار پزشکی، بلکه پزشکانی‌اما که از فرقه‌های دیگر برای کمک فراخوانده‌می‌گفتند شده بودند نیز در حال امدادرسانی بودند.
«تو گذشته‌چاپلوسی همچین چیزی‌می‌گفتند غیرقابل تصور بود.»
چون گو‌مورد قلقلکی در‌گرفت سینه‌اش احساس کرد.
احساس بسیار عجیبی بود.
در حالی که‌نیمه‌شب چون گو برای مدتی‌اما به اطراف نگاه می‌کرد.
«خسته نباشید.»
صدایی آمیخته‌مورد با اندوه‌گرفت به گوش رسید.
چون گو بلافاصله ایستاد و‌می‌شنیدند در برابر شخصی که حرف‌انتظار زده بود، سر خم کرد.
«رسیدید، رهبر فرقه.»
رهبر فرقه دست‌هایش را روی‌انتظار شانه‌های چون گو که ایستاده‌فضولی‌شان بود گذاشت و به نرمی گفت.
«خوب استراحت کن.»
«پس، با اجازه‌تون.»
چون گو‌چیز لبخندی زد‌مورد و نشست.
رهبر فرقه پس از تماشای‌انتظار نشستن و نفس تازه کردن چون‌بگیرند گو، بالاخره نگاهی به اطراف انداخت.
در میان کسانی که در‌اما رفت و آمد بودند، چهره‌های‌چاپلوسی ناآشنای زیادی به چشم می‌خورد.
«خیلیا دارن کمک می‌کنن.»
«چندین فرقه پزشک‌نیمه‌شب فرستادن یا رزمی‌کارای‌گرفت مرتبط رو اعزام کردن.»
«ما مدیونشونیم.»
«دقیقاً.»
چون گو‌اما به نشانه تأیید‌می‌شنیدند سر تکان داد.
تعداد تائوئیست‌های متعلق به تالار پزشکی کمی‌اما بیشتر از بیست نفر بود و تعداد بسیار‌انتظار کمی از آن‌ها در هنرهای پزشکی مهارت داشتند.
اگر کمک آن‌ها نبود.
درمان نمی‌توانست‌مورد به این‌گرفت سرعت پیش برود.
ناگهان.
تق، تق.
رهبر فرقه شروع‌می‌کردند به راه رفتن‌می‌رفت به سمت داخل کرد.
در حالی که کسانی که به خاطر‌داستان‌ها قدم‌های بی‌درنگش با تأخیر متوجه حضور او‌می‌رفت شده بودند، سعی کردند از جایشان بلند شوند.
«نیازی به‌اما ادای احترام‌داستان‌ها نیست. استراحت کنید.»
رهبر فرقه دستش‌نیمه‌شب را تکان داد و‌اما این حرف‌ها را زد.
ولی با وجود حرف‌های این‌انتظار پیرمرد، بیشترشان انگار روی میخ‌فضولی‌شان نشسته بودند و مدام وول می‌خوردند.
خب، طرف رهبر فرقه‌گرفت هوآشان بود دیگر. حضورش همین‌قدر‌شروع روی این ضعیفه‌ها سنگینی می‌کرد.
پیرمرد که این وضع را دید، انگار کمی فکر‌می‌گفتند کرد. بعد دست‌هایش را به هم چسباند، یک ژست احترام‌آمیز‌ولی مسخره به خودش گرفت و شروع کرد به حرف زدن.
«از کمک همه‌تون ممنونم.»
صدایش که با نیروی درونی ملایمی‌می‌رفت قاطی شده بود، مثل یک نسیم‌سؤال گرم توی کل تالار پزشکی پخش شد.
چند نفر از‌قرار ترس یا تعجب‌کوبید از جا پریدند.
«این وظیفه‌مونه، رهبر فرقه!»
«وظیفه تالار پزشکی همینه!»
تائوئیست‌ها با‌چاپلوسی دستپاچگی ادای‌می‌گفتند احترام کردند.
«آه، نه! معلومه که باید...»
«ای وای،اما ما که‌داستان‌ها کار خاصی نکردیم!»
پزشک‌های مهمان هم نمی‌توانستند گیجی‌شان‌قرار را قایم کنند و دست‌می‌شنیدند و پایشان را گم کرده بودند.
رهبر فرقه نگاهشان‌می‌کردند کرد و یک‌می‌رفت لبخند محو زد.
«این لطفتون‌مورد رو هیچ‌وقت‌گرفت فراموش نمی‌کنم.»
با این حرف‌ها،کوبید دوباره راه افتاد‌شروع و یک‌جا متوقف شد.
کنار تخت‌چیز آن شاگرد‌مورد غیررسمی، سونگ ایگانگ.
«رهـ... رهبر فرقه.»
سونگ ایگانگ با بدبختی لب‌هایش‌اما را تکان داد. رنگ پریدگی صورتش‌می‌کردند از صد متری هم داد می‌زد.
رهبر فرقه زانو زد، کنارش‌می‌شنیدند نشست و دست چپش را‌انتظار خیلی ملایم روی دست او گذاشت.
«متأسفم.»
سونگ ایگانگ‌چاپلوسی از این عذرخواهی‌انتظار یهویی پلک زد.
«به خاطر کم‌کاری‌قرار من بود که‌کوبید این‌جوری داغون شدی.»
«تقصیر... رهبر‌اما فرقه نیست... مهارت‌می‌شنیدند من... کم بود...»
«این حرفا رو نزن، ایگانگ.»
رهبر فرقه‌چاپلوسی با لحنی‌می‌گفتند محکم گفت.
«فکر می‌کنی نمی‌دونم‌قرار چقدر برای کوه‌کوبید اصلی زحمت کشیدی؟»
«...»
چشم‌های سونگ ایگانگ‌نیمه‌شب سرخ شد، انگار یک‌دفعه‌اما احساساتش غلیان کرده باشد.
«من، هوآشان،چاپلوسی مسئولیتت رو‌می‌گفتند به عهده می‌گیرم.»
رهبر فرقه با تأکید گفت.
«اگه بخوای دوباره هنرهای رزمی یاد بگیری، برات اکسیر پیدا می‌کنم. اگه بخوای از کوه بری،بگیرند بهت پول می‌دم، و اگه فکر می‌کنی آینده‌ت تاریکه، با تمام وجود ازت حمایت می‌کنم تا یه‌اخیراً فرقه غیررسمی برای خودت بزنی. حتی اگه بخوای، می‌گم کتاب‌های هنرهای رزمی قابل‌انتقال رو برات کپی کنن.»
چشم‌های سونگ‌چیز ایگانگ از‌مورد حدقه بیرون زد.
شرایطی که‌چاپلوسی پیشنهاد می‌داد،می‌گفتند غیرقابل‌باور بود.
رهبر فرقه چند لحظه به‌اما سونگ ایگانگِ لال‌شده نگاه کرد، بعد‌می‌کردند دستش را ول کرد و گفت.
«نمی‌خواد الان جواب بدی. خوب‌می‌شنیدند بهش فکر کن، هر وقت‌انتظار تصمیمت رو گرفتی، راحت بهم بگو.»
«رهبر فرقه...»
در حالی که سونگ‌می‌گفتند ایگانگ با قیافه‌ای احساساتی‌نمی‌توانستند به او نگاه می‌کرد...
فیشش!
رهبر فرقه‌اما از جایش‌داستان‌ها بلند شد.
بعد رفت سراغ شاگردی که تخت‌گرفت بغلی افتاده بود، دستش را گرفت‌چاپلوسی و شروع کرد به حرف زدن.
عذرخواهی، تشکر،چاپلوسی و وعده‌می‌گفتند کمک برای آینده.
همین‌طور دانه به دانه به تمام شاگردهای افتاده‌می‌شنیدند سر می‌زد و به آن‌ها قول یک آینده‌نمی‌توانستند روشن را می‌داد. هه، چه نمایش رقت‌انگیزی از دلسوزی!
«خمیـازه.»
تازه بیدار شده بودم و داشتم سرم را می‌خاراندم.داستان‌ها از اتاقم زدم بیرون که دیدم سه تا احمق،نمی‌توانستند یک مرد و دو زن، جلوی در زانو زده‌اند.
«برادر ارشد!»
«استاد ارشد!»
«استاد ارشد!»
دانموک لین،چیز جوک گوم‌مورد و سول ران.
قیافه‌هایشان وقتی به من که داشتم چشم‌هایم‌باز را می‌مالیدم نگاه می‌کردند، طوری در هم‌ولی رفته بود که تا حالا ندیده بودم.
«میشه بهمون آموزش بدی؟»
«من می‌خوام تمرین کنم!»
«من درخواست آموزش دارم!»
این را گفتند‌می‌کردند و سرهایشان را‌می‌رفت تا زمین خم کردند.
هر سه‌تایشان بدجوری عصبانی بودند.
نه از‌اما بقیه، بلکه‌داستان‌ها از خودِ بی‌عرضه‌شان.
خودشان را جر داده بودند تا بیایند‌اما و به فرقه کوه هوآشان کمک کنند، اما‌انتظار وقتی رسیدند که حمام خون تمام شده بود.
تازه اگر هم‌می‌کردند به موقع می‌رسیدند،می‌رفت هیچ غلطی نمی‌توانستند بکنند.
چون تمام نیروی درونی و‌اما توانشان را فقط برای رسیدن‌چاپلوسی به اینجا هدر داده بودند.
راحت می‌توانستم‌اما احساسات این سه‌می‌شنیدند تا را بخوانم.
در واقع،چیز نتیجه از قبل‌قرار کاملاً مشخص بود.
«من که قبلاً هر‌می‌گفتند چی درباره تمرین کردن‌نمی‌توانستند بود رو بهتون گفتم.»
«اون کافی نیست.»
جوک گوم این را‌داستان‌ها گفت، در حالی که‌می‌کردند دندان‌هایش را به هم می‌سایید.
«می‌خوام از‌چیز چیزی که الان‌قرار هستم قوی‌تر بشم.»
سول ران‌چاپلوسی با پافشاری‌می‌گفتند اضافه کرد.
«همم، پس می‌خواین قوی‌تر بشین.»
لب‌هایم به‌اما یک پوزخند‌داستان‌ها شیطانی کج شد.
با دیدن این لبخند، لرزی به ستون فقرات جوک‌داستان‌ها گوم و سول ران افتاد، اما سریع به خودشان‌نمی‌توانستند آمدند و مثل احمق‌ها سرشان را بالا و پایین کردند.
«دقیقاً!»
«بله!»
نگاهم را از آن‌داستان‌ها دو تا گرفتم و‌می‌کردند به دانموک لین خیره شدم.
«تو هم همین‌طور؟»
«ازتون تمنا دارم.»
«باشه.»
با تکان دادن سرم گفتم.
«یه ربع دیگه برگردین.»
در همین‌مورد حین... عمارت ابدیت‌اما سفیدِ اتحاد رزمی.
هنوز دم‌دمای صبح بود.
آدم‌ها یکی‌یکی وارد عمارت ابدیت‌قرار سفید که نور کمی داشت‌می‌شنیدند می‌شدند و دور هم می‌نشستند.
این‌ها همان‌چاپلوسی مهره‌های کلیدی‌می‌گفتند اتحاد رزمی بودند.
قیافه‌هایشان مثل کسانی‌قرار بود که در‌کوبید مراسم ختم شرکت کرده‌اند.
خب، احضار‌اما ناگهانی همین عواقب‌می‌شنیدند را هم دارد.
«انگار همه جمع شدن.»
کسی که آن‌ها را صدا زده‌می‌رفت بود، یعنی رهبر اتحادیه گدایان، با‌سؤال نگاهی به جماعت جمع‌شده این را گفت.
«میرم سر اصل مطلب.»
رهبر اتحادیه گدایان مشتش‌داستان‌ها را گره کرد و‌می‌کردند شروع کرد به حرف زدن.
«همین چند وقت پیش، اطلاعات رسمی به‌اما دستمون رسید که امپراتور شرور با رهبر‌می‌گفتند اتحاد سیاه شرور دست به یکی کرده.»
«... همم.»
جماعت جمع‌شده‌مورد ناله‌ی خفه‌ای‌گرفت سر دادند.
از همان لحظه‌ای که امپراتور شرور‌شروع پایش را در اتحاد سیاه شرور‌باز گذاشته بود، این نتیجه قابل پیش‌بینی بود.
اما رسمی شدن‌نیمه‌شب این خبر، معنای‌گرفت کاملاً متفاوتی داشت.
«آمیتاآبا. پس این‌می‌کردند شایعه خیلی زود تو‌باز کل دنیا پخش میشه.»
«دنیا زیر و رو میشه.»
قیافه‌هایشان فقط‌اما در هم‌داستان‌ها رفت. ترسوهای رقت‌انگیز.
یکی از‌چیز هشت خدای‌مورد رزمی، امپراتور شرور.
اینکه او نه‌تنها خودش را به دنیای رزمی نشان داده‌فضولی‌شان بود، بلکه طرف اتحاد سیاه شرور را هم گرفته بود،درِ اتفاق عظیمی بود؛ آن‌قدر بزرگ که می‌توانست دنیا را بلرزاند.
و برای این اتحاد رزمیِ‌اما رو به زوال، این یک‌چاپلوسی منبع بزرگ برای بی‌ثباتی بود.
مخصوصاً با‌اما آن صندلی خالیِ‌می‌شنیدند رهبر اتحاد رزمی.
به لطف هرج و مرجی که با پخش شدن اطلاعات مختلف به‌چاپلوسی وجود آمده بود، تا الان توانسته بودند خیانت رهبر اتحاد و استراتژیست نظامی‌آخه را مخفی نگه دارند، اما رو شدن این گندکاری فقط مسئله زمان بود.
در آن لحظه،می‌کردند رهبر اتحادیه گدایان‌می‌رفت سرش را چرخاند.
با نگاهی‌مورد به موک یونگجا‌اما از وودانگ، گفت.
«جاودانه شمشیر هنوزم‌کوبید صندلی رهبری اتحاد‌شروع رو رد می‌کنه؟»
«... درسته.»
موک یونگجا‌چاپلوسی با ابروهای‌می‌گفتند گره‌خورده جواب داد.
«نمی‌تونم درک کنم.»
رهبر اتحادیه‌اما گدایان با‌داستان‌ها آهی گفت.
«اینکه انزوای خودش رو بشکنه و‌گرفت تا اینجا بیاد تو اتحاد رزمی،چاپلوسی ولی صندلی رهبری اتحاد رو قبول نکنه...»
جماعت جمع‌شده سر تکان دادند.
جاودانه شمشیر‌مورد وودانگ، یکی از‌اما هشت خدای رزمی.
حضور ناگهانی‌اش به شدت شوکه‌کننده‌می‌شنیدند بود و آن زمان، هیچ‌کس‌انتظار نتوانسته بود تعجبش را پنهان کند.
اما این فقط برای یک‌قرار لحظه بود، چون خیلی زود با‌شروع دیدن جاودانه شمشیر خیالشان راحت شد.
اینکه او‌چاپلوسی تا اینجا‌می‌گفتند آمده بود.
یعنی به‌مورد صندلی رهبر اتحاد‌اما رزمی چشم داشت.
اما این خیال‌کوبید خام خیلی زود‌شروع به باد رفت.
— رهبر اتحاد؟نیمه‌شب من هیچ علاقه‌ای‌گرفت به این مزخرفات ندارم.
— تنها‌چاپلوسی چیزی که برام‌انتظار مهمه یه چیزه.
— اینکه آیا امپراتور شرور واقعاً‌کوبید خودش رو به دنیای رزمی نشون‌می‌گفتند داده یا نه. جواب اینو بدین.
این تمام‌اما چیزی بود‌داستان‌ها که پرسیده بود.
و بعد از شنیدن جواب، جاودانه‌گرفت شمشیر اخم کرده بود و بلافاصله‌چاپلوسی راهش را کشیده و رفته بود.
«از فرقه کونلون خبری نشده؟»
رهبر اتحادیه گدایان با یادآوری آن زمان، سرش را تکان داد‌می‌کردند و این سؤال را از کسی پرسید که تمام بدنش، به‌ولی جز چشم‌ها، بینی و دهانش، با پارچه‌ای سفید پوشانده شده بود.
«هنوز نه.»
آن شخص، یعنی مو میونگ،قرار با صدایی خراشیده مثل کشیده‌می‌شنیدند شدن فلز روی هم جواب داد.
«...»
در حالی‌مورد که سکوت سنگینی‌اما خیمه زده بود...
«ارسـ... ارشد!»
سر و‌چیز صدای بلندی از‌قرار بیرون بلند شد.
«چخبره؟»
«اطلـ... اطلاعات‌مورد جدیدی رسیده. خیلی‌اما مهمه، برای همین...»
«اطلاعات جدید؟»
وقتی رهبر اتحادیه گدایان نگاهی‌قرار به بقیه انداخت، همه در‌می‌شنیدند سکوت با نگاهش موافقت کردند.
«بیا تو.»
در با شتاب باز‌گرفت شد و یکی از اعضای‌شروع اتحادیه گدایان نفس‌نفس‌زنان پرید داخل.
«چه اطلاعاتی؟ بنال ببینم.»
«جامعه آسمان پرواز داره‌مورد به کل دنیا اعلام می‌کنه‌داستان‌ها که رهبر جدیدشون انتخاب شده!»
«چی؟!»
«رهـ... رهبر جامعه آسمان پرواز...؟»
عمارت ابدیت سفید‌کوبید پر از همهمه‌شروع و پچ‌پچ شد.
نیم قرن‌چیز از تأسیس جامعه‌قرار آسمان پرواز می‌گذشت.
در این مدت، آن‌ها صندلی رهبری را خالی نگه‌جلوی داشته بودند و جامعه را با جمع‌آوری نظرات هشت‌بودن قبیله بزرگ و کلی خانواده و فرقه دیگر می‌چرخاندند.
به بهانه اینکه‌قرار می‌خواهند با مشورت و‌داستان‌ها جمع‌آوری نظرات کار کنند.
اما در واقعیت، این نتیجه‌ی ترس‌شروع و زیرآب‌زنی‌های خودشان بود تا مبادا‌باز رهبری از یک خانواده دیگر بالا بیاید.
شاید چون‌چیز این را‌مورد خیلی خوب می‌دانستند.
هیچ‌کس نتوانست تعجبش را از حرف‌های‌می‌رفت عضو اتحادیه گدایان پنهان کند و‌سؤال همه شروع کردند به حرف زدن.
«هاه. نکنه بعد از اینکه‌اما فهمیدن امپراتور شرور به اتحاد‌چاپلوسی سیاه شرور پیوسته، احساس خطر کردن؟»
«عجب واکنش سریعی نشون دادن.»
«ولی کی‌چیز صندلی رهبری‌مورد رو گرفته؟»
«نام‌گونگ؟ خاندان‌چاپلوسی تانگ؟ یا نکنه‌انتظار قبیله پونگ باشه؟»
سؤال‌ها از‌مورد در و‌گرفت دیوار می‌بارید.
عضو اتحادیه گدایان باید از این رگبار سؤالاتِ مهره‌های کلیدی‌انتظار اتحاد رزمی دست و پایش را گم می‌کرد، اما چون‌آخه اطلاعات خیلی جدی‌تر از این حرف‌ها بود، سریع جواب داد.
«یه نفر از قبیله جگاله.»
«هاه، اژدهای خوابیده کوچک؟»
«پس بالاخره خودش رهبر شد.»
همه طوری حرف می‌زدند‌داستان‌ها که انگار قضیه را‌می‌کردند کاملاً فهمیده‌اند. احمق‌های خوش‌خیال.
رهبر قبیله‌چیز جگال، اژدهای خوابیده‌قرار کوچک، جگال شین.
بین رهبران هشت قبیله بزرگ،انتظار او از نظر محبوبیت و‌فضولی‌شان هوش از همه سرتر بود.
اما در همان لحظه...
«نه.»
عضو اتحادیه گدایان در جواب حرف‌هایی که به سمتش سرازیر‌می‌شنیدند شده بود و تأیید می‌کرد که رهبر قبیله جگال انتخاب‌فضولی‌شان شده، سرش را تکان داد و دهانش را باز کرد.
«رهبر، رهبر قبیله جگال نیست.»
«رهبر قبیله جگال نیست؟»
«پس کی...»
یک‌دفعه، همه خفه شدند.
فقط یک نفر.
این سؤال خیلی زودگذر‌گرفت بود، چون بلافاصله یک‌می‌شنیدند چهره به ذهنشان خطور کرد.
چون یک لقب‌کوبید خاص در ذهن‌شروع همه جرقه زد.
عضو اتحادیه گدایان آب دهان‌قرار خشک‌شده‌اش را قورت داد، یک‌می‌شنیدند نفس عمیق کشید و فریاد زد.
«ارباب ظالم، جگال‌می‌کردند گو-چئون! اون رهبر‌می‌رفت جامعه آسمان پروازه!»
یادداشت مترجم
[یادداشت مترجم: در این چپتر، راوی داستان وقایع پس از حمله را با لحنی تمسخرآمیز و از نگاه بالا به پایین روایت می‌کند.]