چپتر 149: مهمان ناخوانده در عمارت مه بنفش
0مدت‌ها بود که هیچ‌وضعیت مهمانی پایش به عمارت‌شانشی مه بنفش باز نشده بود.
رهبر فرقه در سکوت به مرد‌می‌توانست جوان روبرویش خیره شد و بعد،حکومت یک فنجان چای به دستش داد.
«مـ-ممنونم.»
«هه هه، بالا‌تبدیل اومدن تا اینجا باید‌هنوز حسابی خسته‌ت کرده باشه.»
«اصلاً این‌طور نیست!»
رهبر فرقه در حالی که به‌می‌توانست جو گو-ریول که به وضوح مضطرب‌حکومت بود نگاه می‌کرد، جرعه‌ای از چایش نوشید.
«نیازی نیست این‌قدر هول باشی.»
«آه... چشم.»
رهبر فرقه با‌می‌توانست نگاهی رضایت‌بخش به‌مجسم جو گو-ریول خیره شد.
«پس اون‌شروع بچه این‌قدر‌کردن قد کشیده.»
با اینکه حالا تبدیل به یک مرد‌چهره‌اش جوان و برازنده شده بود، اما هنوز هم‌لب‌هایش ردپایی از دوران کودکی در چهره‌اش دیده می‌شد.
«خب پس...»
همین که دهان‌می‌توانست باز کرد، لبخند از‌کند روی لب‌هایش محو شد.
«حالا می‌تونی‌شروع جزئیات رو‌کردن برام بگی؟»
جو گو-ریول‌اما کمرش را‌ردپایی صاف کرد.
«...اخیراً فرقه‌های غیرمتعارف مثل‌برازنده قارچ دور و بر‌ردپایی فرقه ما سبز شدن.»
«منظورت تو یان‌آن هست؟»
چشمان رهبر فرقه ریز شد.
به جز دروازه ایلهوا،ردپایی یان‌آن به داشتن فرقه‌دیده قابل‌توجه دیگری معروف نبود.
و حالا یک‌دفعه فرقه‌های غیرمتعارف؟
«چرا باید فرقه‌های‌می‌توانست غیرمتعارف یهو تو‌مجسم یان‌آن جمع بشن؟»
جو گو-ریول‌شروع لبش را گاز‌گشاد گرفت و گفت:
«بعد از سقوط قلعه شبح‌دوران سفید، رزمی‌کاران غیرمتعارف به اونجا اومدن‌دهان و شروع به تأسیس فرقه کردن.»
«...!»
چشمان رهبر فرقه گشاد شد.
می‌توانست وضعیت‌شروع را در‌کردن ذهنش مجسم کند.
«پس بعد از اینکه قلعه شبح سفید‌چهره‌اش که روی شانشی حکومت می‌کرد فرو پاشید،روی بقیه فرقه‌های غیرمتعارف به اون منطقه طمع کردن.»
بی‌اختیار آهی‌حالا از سینه‌اش‌برازنده خارج شد.
آن‌قدر روی فرقه هوآشان‌وضعیت تمرکز کرده بود که از‌حکومت دنیای بیرون غافل شده بود.
«...این اشتباه فرقه ماست.»
رهبر فرقه لبخند تلخی زد.
آن‌ها فقط قلعه شبح سفید را‌اما نابود کرده بودند، اما هیچ مسئولیتی در‌می‌شد قبال عواقب بعد از آن نپذیرفته بودند.
چطور ممکن‌گشاد بود این یک‌ذهنش اشتباه مهلک نباشد؟
«وضعیت دروازه ایلهوا چقدر خطرناکه؟»
«خیلی جدیه. اونا بدون هیچ رحمی بهمون حمله کردن‌می‌شد و مدام تهدیدمون می‌کنن. بیشتر شاگردها یا به شدت‌جزئیات زخمی شدن یا زیر فشار، فرقه رو ترک کردن.»
دست جو گو-ریول در‌برازنده حالی که فنجان چای‌ردپایی را نگه داشته بود، می‌لرزید.
«فقط حدود ده نفرمون باقی‌ذهنش موندن، از جمله پدرم و‌فرو خودم. با این وضع، فرقه ما...»
با تصور بدترین‌تأسیس حالت ممکن، صدایش‌می‌توانست از شدت بغض لرزید.
«خواهش می‌کنم، کمکمون کنید.»
در آن لحظه—
«متأسفم.»
رهبر فرقه دستش را‌کردن دراز کرد و دست‌ذهنش جو گو-ریول را گرفت.
جو گو-ریول که از این لمس‌کودکی ناگهانی جا خورده بود، سرش را‌کرد بالا آورد و به او نگاه کرد.
رهبر فرقه‌حالا با او‌برازنده هم‌دردی می‌کرد.
«دروازه ایلهوا حتی زمانی که هوآشان تو شرایط سختی‌حکومت بود کنارمون ایستاد، با این حال من حتی خبر‌خارج نداشتم چه بلایی داره سرشون میاد. همه‌ش تقصیر منه.»
در حالی‌شروع که سرش‌کردن را پایین می‌انداخت—
«خواهش می‌کنم،اما رهبر فرقه. سرتون‌دوران رو بالا بیارید.»
جو گو-ریول شوکه شده بود.
رهبر فرقه هوآشان در برابر‌ذهنش پسر رهبر یک فرقه دنیوی‌فرو و معمولی سر خم کرده بود؟
«چطور می‌تونم به این‌کردن راحتی سرم رو بالا‌ذهنش بگیرم؟ از روی آسمان شرمنده‌ام.»
کلماتش تلخ بودند.
و خشمگین بود.
نه از دست‌می‌توانست کس دیگری، بلکه‌مجسم از دست خودش.
«هیون سانگ...شروع آیا دائو‌کردن رو فراموش کردی...؟»
دروازه ایلهوا حتی زمانی که‌دوران هوآشان در آستانه فروپاشی بود،همین از آن‌ها حمایت کرده بود.
رهبر دروازه ایلهوا هر سال‌شده بدون استثنا به دیدنشان می‌آمد‌کودکی و نگرانی‌اش را نشان می‌داد.
اما او،گشاد رهبر فرقه هوآشان،ذهنش چه کرده بود؟
اصلاً به‌شروع دروازه ایلهوا‌کردن فکر کرده بود؟
نه.
آیا بعد از سقوط‌برازنده قلعه شبح سفید، هیچ‌ردپایی توجهی به شانشی کرده بود؟
به هیچ وجه.
او فقط در کوه هوآشان مانده بود،وضعیت بدون هیچ تردیدی پیشکش‌ها را می‌پذیرفت و‌پاشید فقط برای بالا بردن اعتبار فرقه قدم برمی‌داشت.
چقدر شرم‌آور.
اگر سوراخ موشی‌تبدیل آن اطراف پیدا‌اما می‌شد، حتماً تویش می‌خزید.
«اما با این حال...»
با شنیدن صدای مضطرب‌کردن جو گو-ریول، رهبر فرقه به‌مجسم آرامی سرش را بالا آورد.
جو گو-ریول نفس‌هنوز راحتی کشید و دستش‌چهره‌اش را روی سینه‌اش گذاشت.
«فقط کمی صبر کن.برازنده من آدم‌هایی رو آماده می‌کنم‌دوران تا به دروازه ایلهوا بفرستم.»
«وا-واقعاً؟»
صورت جو گو-ریول روشن شد.
«ممنونم!»
«فقط شرمنده‌ام‌حالا که دیر‌برازنده متوجه شدم.»
«نـ-نه، اصلاً این‌طور نیست.»
جو گو-ریول‌شروع با دستپاچگی دست‌هایش‌گشاد را تکان داد.
عذرخواهی‌های پی‌درپی‌اما رهبر فرقه‌ردپایی برایش سنگین بود.
«اما... آیا اوضاع اون‌قدر‌برازنده وخیمه که خود رهبر‌ردپایی دروازه نتونست شخصاً بیاد؟»
با شنیدن‌گشاد این حرف، جو‌ذهنش گو-ریول جا خورد.
اما این واکنش آن‌قدر‌کردن گذرا بود که رهبر‌ذهنش فرقه متوجه آن نشد.
«بـ-بله، همین‌طوره.»
«من عجله می‌کنم. اما بازم‌شده کمی طول می‌کشه، پس فعلاً‌کودکی همین‌جا تو فرقه ما استراحت کن.»
کمی بعد، وقتی جو گو-ریول از‌مجسم عمارت مه بنفش بیرون آمد، آه‌بقیه عمیقی کشید و مشتش را گره کرد.
«تموم شد!»
درست در همان لحظه،ردپایی یک تائوئیست که بیرون منتظر‌می‌شد بود به او نزدیک شد.
«بالاخره اومدی بیرون.»
جوک اون با‌می‌توانست لبخند درخشانی به‌مجسم جو گو-ریول نگاه کرد.
«لطفاً دنبالم بیا.»
«آه، باشه.»
جو گو-ریول‌حالا سریع مشتش‌برازنده را باز کرد.
او به دنبال جوک اون‌ذهنش از مسیر کوهستانی پایین رفت‌فرو و به اطراف نگاهی انداخت.
«پس کوه هوآشان این‌جوریه.»
به جز زمانی که‌ردپایی خیلی بچه بود، دیگر هرگز‌می‌شد به کوه هوآشان نیامده بود.
همه‌چیز برایش ناآشنا‌تبدیل بود، انگار که‌اما بار اولش بود.
«اما با‌گشاد چیزی که تصور‌ذهنش می‌کردم فرق داره.»
وقتی کسی به کوه‌کردن هوآشان فکر می‌کرد، ناخودآگاه‌ذهنش یاد شکوفه‌های آلو می‌افتاد.
اما تعداد شکوفه‌های آلو خیلی کمتر‌کودکی از انتظارش بود و به جای‌کرد آن، پر از صخره‌های بزرگ بود.
«و مسیرش هم خیلی شیب‌داره.»
او به پایین نگاه کرد.
مسیر کوهستانی باریک‌تأسیس بود و شیبی شبیه‌وضعیت به یک صخره داشت.
نگاه کردن از‌هنوز آن بالا، سرگیجه‌اش‌کودکی را بیشتر می‌کرد.
«اگه تکنیک‌های حرکتی رو یاد‌شده نگرفته بودم، بالا اومدن از‌کودکی اینجا یه قرن طول می‌کشید.»
شنیده بود که تائوئیست‌های کوه هوآشان‌مجسم و کونلون مهارت خاصی در تکنیک‌های‌بقیه حرکتی دارند و حالا دلیلش را می‌فهمید.
درست وقتی‌شروع که داشت از‌گشاد منظره لذت می‌برد...
«وااااه! یـ-یکی کمکم کنه!»
«دارم می‌میرم!»
ناگهان صدای‌گشاد جیغ و فریادهایی‌ذهنش به گوش رسید.
جو گو-ریول که جا خورده بود، به پشت سر‌مجسم جوک اون نگاه کرد، اما این تائوئیست طوری به‌بی‌اختیار راهش ادامه داد که انگار هیچ چیزی نشنیده است.
جو گو-ریول با‌هنوز عجله صدا زد:کودکی «امم، قهرمان جوان...»
جوک اون‌حالا با لبخندی برگشت:شده «بله؟ چیزی شده؟»
جو گو-ریول به سمت‌وضعیت شرق اشاره کرد و‌شانشی پرسید: «اونجا دارن جیغ می‌کشن...»
جوک اون طوری دهانش را باز‌می‌توانست کرد که انگار تازه چیزی یادش آمده‌فرو باشد: «آه! نیازی نیست نگران اون باشین.»
جو گو-ریول‌اما مات و‌ردپایی مبهوت ماند: «ببخشید...؟»
نگران نباشد؟
«خـ-خواهش می‌کنم تمومش کنید!»
«آخ!»
حتی همین الان هم‌ردپایی صدای جیغ‌ها اکو می‌شد.دیده چطور می‌توانست نگران نباشد؟
جوک اون‌حالا لبخند معذبی زد:شده «دارن تمرین می‌کنن.»
«تمرین؟»
نگاه جو گو-ریول تغییر‌کردن کرد. گیجی‌اش جای خود‌ذهنش را به تعجب داد.
‹همین انتظار هم از‌ردپایی هوآشان می‌رفت! تمریناتشون اون‌قدر سنگینه‌می‌شد که آدم‌ها این‌طوری جیغ می‌کشن.›
او هرگز چیزی درباره روش‌های تمرینی‌اما فرقه کوه هوآشان نشنیده بود، اما‌دیده حالا می‌فهمید قضیه از چه قرار است.
‹اوه، مثل‌گشاد اینکه زیادی‌وضعیت بهش عادت کردم.›
جوک اون پشت سرش را خاراند. او هر‌ذهنش روز این جیغ‌ها را می‌شنید، برای همین بدون‌منطقه هیچ فکری فقط از کنارشان رد شده بود.
درست در همان‌هنوز لحظه، ناگهان یک‌کودکی چهره سیاه‌پوش ظاهر شد.
مرد جوانی‌حالا بود، با جذبه‌ای‌شده چشمگیر و منحصربه‌فرد.
جوک اون از‌می‌توانست جا پرید و‌مجسم گفت: «عـ-عموی ارشد؟»
‹عـ-عموی ارشد؟›
چشمان جو گو-ریول با دیدن مرد‌کودکی جوانی که به نظر می‌رسید هم‌سن و‌لبخند سال خود جوک اون باشد، گرد شد.
آن مرد جوان، یعنی چون هوی، نگاهی به جو‌دوران گو-ریول انداخت، سپس به جوک اون خیره شد و با‌لب‌هایش لحنی کلافه پرسید: «چرا تمرین نمی‌کنی؟ اینجا چه غلطی می‌کنی؟»
جوک اون خودش را‌وضعیت جمع کرد: «مـ-من داشتم‌شانشی یه مهمون رو راهنمایی می‌کردم.»
«مهمون؟»
نگاه چون هوی، جو گو-ریول را‌کودکی سوراخ کرد. جو گو-ریول احساس کرد‌کرد نفسش در سینه حبس شده است.
‹همچین چشم‌هایی واقعاً وجود دارن...›
چشمان او که به وضوح به دو بخش‌شانشی سیاه و سفید تقسیم شده بودند، فقط قلبش را‌سینه‌اش سوراخ نمی‌کردند، بلکه انگار آن را به لرزه درمی‌آوردند.
«این کیه؟»
«ایشون رهبر فرقه ایلهوا هستن.»
«فرقه ایلهوا؟»
چون هوی‌گشاد سرش را‌وضعیت کج کرد.
اونجا دیگه کدوم گوری بود؟
در حالی که سعی می‌کرد این نام‌چهره‌اش ناآشنا را به یاد بیاورد، جوک اون‌روی اضافه کرد: «یکی از فرقه‌های سکولار وابسته‌مونه.»
«ها؟ فرقه سکولار؟»
با این سؤال چون هوی، جوک اون با‌شانشی استرس نگاهی به جو گو-ریول انداخت. خوشبختانه او‌آهی هنوز گیج بود و به خودش نیامده بود.
جوک اون جلو رفت و در‌می‌توانست گوش چون هوی زمزمه کرد: «اون‌ها مدت‌هاست‌فرو که هر سال به فرقه‌مون خراج می‌دن.»
«واقعاً؟»
چشمان چون هوی برقی زد.
حتی بعد از این همه افول و‌کند بدبختی فرقه، بازم خراج می‌دادن؟ بیشترشون تا الان‌بی‌اختیار رابطه‌شون رو قطع کرده بودن. این یعنی وفاداری.
«پس حتماً‌شروع دوباره اومده‌کردن خراج بده.»
جوک اون من‌من کرد: «خـ-خب...»
جو گو-ریول که به خودش‌شده آمده بود، با تعظیمی محترمانه‌کودکی گفت: «من برای درخواست کمک اومدم.»
چشمان چون هوی‌می‌توانست با علاقه برقی‌مجسم زد: «چه جور کمکی؟»
«فرقه ما در‌تأسیس حال حاضر از طرف‌وضعیت فرقه‌های غیرمتعارف تهدید می‌شه...»
«تهدید، هان...»
گوشه لب‌حالا چون هوی‌برازنده بالا رفت.
‹به نظر جالب میاد.›
او به فرقه کوه هوآشان‌گشاد برگشته بود، اما هیچ کار‌کند خاصی برای انجام دادن نداشت.
«فرقه ایلهوا کجاست؟»
«در یان‌آن.»
«همم، عالیه.»
لبخند چون هوی عمیق‌تر شد.
«تیم اعزامی مشخص شده؟»
«رهبر فرقه‌حالا گفتن خودشون‌برازنده تصمیم می‌گیرن...»
«خیلی خب.»
در همان لحظه...
ووش...
چون هوی‌حالا مثل باد‌برازنده ناپدید شد.
جو گو-ریول با چهره‌ای‌وضعیت خالی به سمتی که او‌حکومت ناپدید شده بود خیره ماند.
جوک اون با لحنی‌کردن که بوی ترحم می‌داد‌ذهنش گفت: «...قراره حسابی اذیت بشی.»
«ببخشید؟»
«هیچی.»
با سؤال جو گو-ریول، جوک‌ذهنش اون طوری سرش را تکان‌فرو داد که انگار چیزی نگفته است.
سپس به چشمانش خیره‌کردن شد: «اگه عموی ارشد بره،مجسم فرقه ایلهوا در امان می‌مونه.»
با دیدن اینکه جوک اون با‌کودکی چنین اطمینانی حرف می‌زد، چشمان جو‌کرد گو-ریول گرد شد: «اون دیگه کیه...؟»
رهبر فرقه با تعجب به چون‌مجسم هوی که ناگهان ظاهر شده بود‌بقیه نگاه کرد: «تو می‌خوای بری فرقه ایلهوا؟»
«آره.»
«این تصمیم‌اما ناگهانی دیگه‌ردپایی برای چیه؟»
«به هر حال‌تبدیل تو هوآشان کاری‌اما برای انجام دادن ندارم.»
«خب، این درسته، اما...»
«نکنه از‌شروع قبل انتخاب کردی‌گشاد کی رو بفرستی؟»
رهبر فرقه با نگاهی تیز گفت:کودکی «داشتم فکر می‌کردم استاد تالار تمرین رزمی‌لبخند و محافظان شمشیر شکوفه آلو رو بفرستم.»
شاید زیاده‌روی به نظر می‌رسید، اما به خاطر‌ردپایی وفاداری‌ای که فرقه ایلهوا نشان داده بود، ارزشش‌کرد را داشت که چنین نیروی قدرتمندی را بفرستد.
«مطمئنی؟ بدون استاد تالار،وضعیت نمی‌تونیم هفت دروازه شکوفه‌شانشی آلو رو باز کنیم.»
فقط چون هوی و استاد تالار تمرین‌وضعیت رزمی می‌دانستند چطور اتاق کنترل و مکانیزم‌های‌پاشید هفت دروازه شکوفه آلو را هدایت کنند.
«تو که می‌تونی انجامش بدی...»
«حتی اگه منم انجامش‌برازنده بدم، وقتی محافظان شمشیر شکوفه‌دوران آلو نیستن، چه فایده‌ای داره؟»
دقیقاً. کسانی که برای ورود در اولین‌کند بازگشایی هفت دروازه شکوفه آلو تعیین شده‌طمع بودند، همان محافظان شمشیر شکوفه آلو بودند.
«پس می‌تونیم عقب بندازیمش.»
«همین الانشم به ندرت‌ردپایی بازش می‌کنیم. می‌خوای یه فرصت‌می‌شد دیگه رو هم حروم کنی؟»
«اما تو تازه‌تبدیل از یه مأموریت‌اما برگشتی... مطمئنی مشکلی نداری؟»
چون هوی پوزخند‌می‌توانست زد: «طوری نیست. به‌کند هر حال همین نزدیکی‌هاست.»
«به هر حال کاری‌کردن برای انجام دادن نداشتم. یه‌مجسم هوایی تازه کردن بد نیست.»
رهبر فرقه با‌هنوز کمی احساس گناه‌کودکی گفت: «...خیلی خب.»
«باز هم‌حالا دارم بهت‌برازنده مأموریت می‌دم.»
«قبلیه یکم زیاده‌روی بود.»
چون هوی مأموریت اسکورت‌کردن بانو سوهی را به‌ذهنش یاد آورد و نیشخند زد.
«اما این یکی خوبه.»
رهبر فرقه‌حالا لبخند ملایمی زد:شده «خیالم راحت شد.»
«کسی رو‌گشاد در نظر داری‌ذهنش که باهات بیاد؟»
چون هوی پوزخند زد: «البته.»