چپتر 307: چپتر 307
0این حضور‌برآمدگی ناگهانیِ چون‌داشت هیانگ بود.
«خیلی وقته ندیدمت!»
به محض اینکه چشمش به چون هوی افتاد،رزمی دست‌هایش را کاملاً باز کرد و طوری به سمتش‌تنها دوید که انگار می‌خواست او را در آغوش بگیرد.
این نشانه‌ای از خوشحالی بیش از‌اتحاد حدش بود، اما چون هوی با چهره‌ای‌کوه بی‌تفاوت و سرد، خودش را کنار کشید.
«ها؟»
چون هیانگ که اصلاً انتظار نداشت او جاخالی بدهد،می‌شد چشمانش گرد شد و قبل از اینکه بتواند کاری‌ذهنش کند، با صدای بلندی به پشتی صندلی برخورد کرد.
«آخ!»
چون هیانگ پیشانی‌اش را که‌بی‌پرده ضربه خورده بود مالید. یک برآمدگی‌باید کوچک داشت روی سرش شکل می‌گرفت.
در حالی که برآمدگی را می‌مالید، سرش‌شکل را چرخاند تا به چون هوی نگاه کند‌آویزان و با چهره‌ای دلخور، لب‌هایش را آویزان کرد.
«این خیلی‌می‌بود بی‌انصافی نیست،نبود برادر کوچیکتر؟»
چون هیانگ‌اومدی غرغر کرد‌سوال و ادامه داد:
«اینکه بعد از این همه وقت که‌رزمی همدیگه رو ندیدیم، از بغل کردن یه‌هوآشان خواهر ارشد به این خوشگلی فرار کنی.»
او لب و لوچه‌اش را آویزان کرد و‌می‌گرفت شکایت کرد، اما چون هوی، کسی که مخاطب‌بی‌انصافی این حرف‌ها بود، حتی کوچک‌ترین واکنشی نشان نداد.
ذهن او‌می‌بود درگیر چیز‌نبود دیگری بود.
«واسه چی اومدی اینجا؟»
یک سوال مستقیم و بی‌پرده بود. حضور او‌بسیار در اتحاد رزمی بسیار عجیب بود، آن هم‌تنها وقتی که باید در فرقه کوه هوآشان می‌بود.
و او تنها هم نبود.روی در بیرون، نوزده هاله‌ی آشنا حس‌چرخاند می‌شد. آن‌ها جوخه روح گل بودند.
«اتفاقی تو هوآشان افتاده؟»
این اولین فکری‌اینجا بود که به‌بی‌پرده ذهنش خطور کرد.
به هر حال، معمولاً تنها‌بی‌پرده دلیلی که فرقه کوه هوآشان‌وقتی به اتحاد می‌آمد، همین بود.
در حالی که چون هوی‌روی با چهره‌ای کمی جدی به‌می‌مالید او خیره شده بود، او گفت:
«فکر می‌کنی واسه چی؟»
چون هیانگ لب‌های سرخ‌سوال و روشنش را کج کرد.بسیار لبخندی پر از شیطنت بود.
«معلومه که اومدم تا با‌بی‌پرده تو متحد بشم، برادر کوچیکتر،وقتی و به اتحاد رزمی کمک کنم.»
«چی گفتی؟»
برای لحظه‌ای، چون هوی گوشش را پاک‌هاله‌ی کرد. سپس، با حالتی که انگار حرف‌اتفاقی عجیبی شنیده است، اخم‌هایش را در هم کشید.
بدون توجه به واکنش چون‌مستقیم هوی، چون هیانگ همچنان لبخند می‌زد.وقتی او کاملاً جدی و صادق بود.
«پس داری میگی جوخه‌مستقیم روح گل رو آوردی تا‌عجیب به اتحاد رزمی کمک کنی؟»
«از کجا‌برآمدگی فهمیدی جوخه‌داشت روح گل اومدن...»
«آره. دقیقاً همینه.»
«شماها باید فرقه‌اینجا کوه هوآشان رو‌بی‌پرده بازسازی کنید، این چه...»
چون هوی در حالی که‌بی‌پرده به او نگاه می‌کرد، با‌وقتی چهره‌ای ناباورانه زیر لب غرید.
اولین کاری که فرقه کوه هوآشان در حال‌می‌گرفت حاضر باید انجام می‌داد، بازسازی بود. فرقه در‌بی‌انصافی اثر حمله راهزنان جنگل سبز ویران شده بود.
خسارت آن‌قدر شدید بود که قطعاً زمان زیادی برای ترمیم آن نیاز‌روح بود. با این حال، او در میان تمام این مشکلات آمده بود‌همین تا به اتحاد رزمی کمک کند. این واقعاً احمقانه و گیج‌کننده بود.
«این مسخره‌بازیای بی‌فایده رو تموم‌مستقیم کن و برگرد به فرقه کوه‌وقتی هوآشان، باشه؟ خودم یه کاریش می‌کنم.»
درست زمانی که چون هوی‌بی‌پرده طوری حرف زد که انگار‌وقتی می‌خواهد او را دک کند.
«نمی‌تونم این کار رو بکنم.»
چون هیانگ بلافاصله رد کرد.
اخم‌های چون هوی‌اینجا با شنیدن این‌بی‌پرده حرف در هم رفت.
«این دستور رهبر فرقه‌ست.»
چون هیانگ با همین‌داشت یک جمله، تمام نگرانی‌های‌می‌گرفت او را رد کرد.
«رهبر فرقه؟»
چشمان چون هوی باریک شد.
اگر این دستور رهبر فرقه بود، او دیگر‌بسیار حرفی برای گفتن نداشت. به هر حال، او‌تنها هم در ظاهر یک شاگرد از هوآشان بود.
چون هیانگ با دیدن سکوت‌روی چون هوی، با چهره‌ای مطمئن‌می‌مالید سر تکان داد و اضافه کرد.
«بهم گفت که با تو متحد‌نوزده بشم، برادر کوچیکتر، و تو این‌روح زمان خطر به اتحاد رزمی کمک کنم.»
چون هوی آه‌اینجا کوچکی کشید. این یک‌اتحاد دستور کاملاً بی‌فایده بود.
«داری یه‌اینجا کار کاملاً‌مستقیم بی‌فایده می‌کنی.»
«بی‌فایده؟ اون نگران‌کوچک توئه، برادر کوچیکتر،سرش و نگران اتحاد رزمی.»
«دقیقاً واسه همینه که بی‌فایده‌ست.»
چون هوی با خونسردی گفت.
«چیزای دیگه‌ای واسه نگران بودن هست. نگران‌رزمی من بودن... اون باید به جای این‌هوآشان کارا از فرقه کوه هوآشان محافظت کنه...»
«برادر کوچیکتر.»
ناگهان، چون هیانگ حرف‌نبود چون هوی را قطع کرد‌می‌شد و صورتش را جلو آورد.
صورتش دقیقاً جلوی بینی چون هوی بود.اتحاد چهره‌اش کمی سرخ شده بود، انگار که‌کوه رگه‌هایی از عصبانیت در آن دیده می‌شد.
«البته که رهبر فرقه، و من، نه، همه شاگردای هوآشان‌وقتی می‌دونن تو چقدر فوق‌العاده‌ای. اما تو هنوزم یه شاگرد از‌هاله‌ی هوآشانی. کدوم رهبر فرقه‌ای تو این دنیا نگران شاگردش نمیشه؟»
او با سرعت حرف می‌زد.
«و نیازی نیست نگران فرقه ما‌نوزده باشی. بیشتر کاراش انجام شده. فقط‌روح کمک ما رو قبول کن، برادر کوچیکتر.»
او در حالی که چانه‌اش را بالا گرفته بود و از‌وقتی بینی‌اش نفس می‌کشید، به سینه‌اش کوبید و با اطمینان حرف زد.آشنا او داشت به چون هوی می‌گفت که به او اعتماد کند.
اما.
«فکر نمی‌کنم‌برآمدگی کمک خاصی‌داشت بتونید بکنید.»
چون هوی با همین یک‌بیرون جمله، تمام اعتماد به نفس‌آن‌ها او را در هم شکست.
لب‌های چون هیانگ آویزان شد.
«می‌میری فقط‌اینجا یه بار‌مستقیم بهم اعتماد کنی؟»
«حقیقتو گفتم.»
«... هومف.»
در حالی که چون هیانگ لب‌هایش‌بی‌پرده را روی هم می‌فشرد و سرش‌باید را می‌خاراند، صدای آرامی به گوش رسید.
«منظره‌ی دلپذیریه.»
یوک وون که از ابتدا مکالمه‌سرش آن‌ها را تماشا می‌کرد، به چون هیانگ‌دلخور خیره شد و با ملایمت صحبت کرد.
«شما از‌می‌بود شاگردان فرقه‌نبود کوه هوآشان هستید؟»
«بله، درسته.»
چون هیانگ‌اینجا با چهره‌ای‌مستقیم درخشان گفت.
این یک‌برآمدگی لبخند فوق‌العاده روشن‌روی و پذیرا بود.
سپس دستانش را به نشانه احترام به سوی‌آشنا یوک وون و رهبر نیروی ویژه قهرمانان که‌اولین در کنارش نشسته بود، به هم گره کرد.
«بودای بی‌کران.اومدی من چون هیانگ‌مستقیم از هوآشان هستم.»
در حالی که‌سوال با آن‌ها احوالپرسی می‌کرد،رزمی سرش را خم کرد.
«از بابت تاخیر در احوالپرسی عذرخواهی می‌کنم. اون‌قدر‌می‌گرفت از دیدن کوچک‌ترین شاگردمون بعد از این همه‌بی‌انصافی وقت خوشحال شدم که یادم رفت سلام کنم.»
با شنیدن این حرف، یوک‌بیرون وون دستش را به نشانه‌آن‌ها بی‌اهمیت بودن موضوع تکان داد.
«اصلاً این‌طور نیست. هر کسی از‌بی‌پرده دیدن برادر کوچکتری مثل قهرمان جوان‌باید چون هوی خوشحال میشه. موافق نیستید؟»
او در حین‌سوال صحبت به رهبر نیروی‌رزمی ویژه قهرمانان نگاهی انداخت.
چو گی-گوانگ با شنیدن حرف‌های‌روی او لبخند محوی زد و سرش‌چرخاند را به نشانه تایید تکان داد.
«کاملاً درسته. اگه منم برادر کوچکتری مثل‌هاله‌ی قهرمان جوان چون هوی داشتم، درست مثل‌اتفاقی این بانوی جوان، چشمم هیچ‌کس دیگه‌ای رو نمی‌دید.»
«منم دقیقاً‌اومدی همین فکر‌سوال رو می‌کنم.»
یوک وون و رهبر نیروی ویژه قهرمانان در‌بسیار حالی که به چون هیانگ که تعظیم کرده‌تنها بود نگاه می‌کردند، لبخند محوی بر لب داشتند.
در همان لحظه، چون هیانگ‌روی سرش را بلند کرد، به‌می‌مالید یوک وون نگاه کرد و پرسید.
«اگه زحمتی نیست،تنها می‌تونم نام شریف شما‌هاله‌ی رو بدونم، قهرمان بزرگ؟»
«اوه خدای‌اومدی من، منم‌سوال اشتباه کردم.»
یوک وون دستانش‌سوال را به نشانه احترام‌رزمی به هم گره کرد.
«نام من یوک وون است.»
«قهرمان بزرگ،می‌بود تیغه نوین‌نبود نیروی آسمانی؟»
به محض اینکه چون هیانگ نام‌بی‌پرده یوک وون را شنید، که بلافاصله‌باید او را شناخته بود، چشمانش برقی زد.
«این لقبیه که شایسته‌اش نیستم.»
«اصلاً این‌طور نیست. از‌داشت همون لحظه‌ای که دیدمتون،می‌گرفت فهمیدم که آدم معمولی‌ای نیستید.»
«هاها، شنیدن این‌تنها حرف از زبون‌نوزده شما خوشحالم می‌کنه.»
چون هیانگ در حالی که به او‌اتحاد نگاه می‌کرد، لبخندش را حفظ کرد و نگاهش‌هوآشان را به سمت رهبر نیروی ویژه قهرمانان چرخاند.
«خیلی وقته ندیدمتون.»
«بله، خیلی وقته.»
آن دو که قبلاً در‌بیرون فرقه کوه هوآشان با هم‌آن‌ها ملاقات کرده بودند، احوالپرسی مختصری کردند.
سپس چون‌اومدی هیانگ سرش را‌مستقیم به پهلو چرخاند.
در کنار چون هوی، زنی نشسته بود‌رزمی که به نظر می‌رسید خودش را جمع‌هوآشان کرده و از وضعیت فعلی مضطرب است.
او ایم ها-یول بود.
وقتی چشمانش با چشمان چون هیانگ تلاقی‌هاله‌ی کرد، کمی جا خورد، اما بلافاصله دستانش‌اتفاقی را به نشانه احترام به هم گره کرد.
«نام من ایم ها-یول است.»
«از دیدنت خوشبختم.»
چون هیانگ به چشمان‌داشت ایم ها-یول نگاه کرد، لبخند‌حالی موذیانه‌ای زد و زمزمه کرد.
«رابطه‌ت با‌می‌بود برادر کوچیکتر‌نبود من چیه؟»
«چـ-چی؟»
«با دیدن اینکه کنارش‌مستقیم نشستی، به نظر میاد رابطه‌عجیب خیلی عمیقی با هم دارید...»
«هیک! ایـ… این چه حرفیه.»
ایم ها-یول با‌تنها دستپاچگی دست‌هایش را‌نوزده در هوا تکان داد.
صدایش کمی دورگه شد‌سوال و بالا رفت که نشان‌بسیار می‌داد چقدر هول کرده است.
«من و رهبر‌سوال جوخه فقط یه‌اتحاد رهبر و زیردستیم، همین.»
«همم، یعنی‌برآمدگی برادر کوچک‌تر‌داشت من جذابیتی نداره؟»
«نـ… نه، منظورم این نبود.»
ایم ها-یول در حالی‌سوال که گونه‌هایش از خجالت‌رزمی سرخ شده بود، تته‌پته کرد.
چطور ممکن بود جذاب نباشد؟
شاگرد فرقه کوه هوآشان، کسی که به عنوان بزرگ‌ترین‌حالی استعداد زیر آسمان شناخته می‌شد و نابغه دنیای رزمی که‌کوچیکتر همین تازگی رهبر فرقه جاودانه آسمانی را شکست داده بود.
این چون هوی بود.
کاملاً طبیعی بود‌اینجا که جذابیت از‌بی‌پرده سر و رویش ببارد.
با دیدن‌اینجا این صحنه، چون‌بی‌پرده هیانگ نیشخندی زد.
«اگه خواهر کوچک‌تر‌کوچک قضیه رو بفهمه، حسابی‌شکل قشقرق به پا می‌کنه.»
او به ایم ها-یول نگاه کرد و به یاد‌می‌شد خواهر کوچک‌ترش، دانموک لین افتاد که وقتی پای چون هوی‌خطور وسط می‌آمد، مثل یک آدم متعصب و دیوانه رفتار می‌کرد.
اگر دانموک لین الان‌سوال این دو نفر را با‌بسیار هم می‌دید، قطعاً دیوانه‌بازی درمی‌آورد.
درست در همان‌سوال لحظه، لب‌های ایم ها-یول‌رزمی از هم باز شد.
«تازه… مگه‌برآمدگی رهبر جوخه‌داشت یه تائوئیست نیست؟»
او به‌می‌بود یک نکته کاملاً‌بیرون منطقی اشاره کرد.
چون هوی واقعاً‌اینجا یک تائوئیست از‌بی‌پرده فرقه کوه هوآشان بود.
با این حال، این فقط یک‌اتحاد سوءتفاهم از طرف او بود، چرا که‌کوه چیز زیادی درباره فرقه کوه هوآشان نمی‌دانست.
«ها؟ این که اصلاً مهم نیست. تا وقتی که رهبر فرقه نشه،نگاه می‌تونه هر وقت که خواست به یه شاگرد سکولار تبدیل بشه و‌همه ازدواج کنه… بیشتر فرقه‌های وابسته به فرقه ما هم همین‌طوری شکل گرفتن.»
چون هیانگ‌می‌بود با بی‌خیالی‌نبود این را گفت.
فرقه کوه هوآشان‌اینجا یکی از آزاداندیش‌ترین‌بی‌پرده فرقه‌های تائوئیست بود.
تا زمانی که کسی رهبر فرقه نمی‌شد، این‌بسیار امکان وجود داشت که به عنوان یک شاگرد‌تنها سکولار به زندگی ادامه دهد و ازدواج کند.
در حالی که ایم‌داشت ها-یول از این حرف‌ها‌می‌گرفت حسابی دستپاچه شده بود…
«اوم… رهبر‌می‌بود جوخه. اجازه هست‌بیرون الان حرکت کنیم؟»
صدای بسیار محتاطانه‌ای از‌سوال صندلی راننده در جلوی‌رزمی کالسکه به گوش رسید.
عضو جوخه سرکوب شیاطین که از زمان‌رزمی ورود ناگهانی چون هیانگ نمی‌دانست چه کار باید‌می‌بود بکند، بالاخره جرئت کرده بود تا حرفی بزند.
«آه! شرمنده. لطفاً حرکت کن!»
چون هیانگ این‌تنها را گفت و با‌هاله‌ی عجله سر جایش نشست.
درست کنار چون هوی.
عضو جوخه سرکوب شیاطین که‌بی‌پرده از این پاسخ سریع نفس راحتی‌باید کشیده بود، لب به سخن گشود.
«پس حرکت می‌کنیم.»
کالسکه دوباره به راه افتاد.
البته، حتی در میان تمام این‌بی‌پرده اتفاقات، چون هیانگ محکم به پهلوی چون‌فرقه هوی چسبیده بود و یک‌بند فک می‌زد.
«آه، برادر کوچک‌تر. شنیدم این بار بدجوری‌رزمی گل کاشتی. شایعاتت از همین الان تا خود‌می‌بود کوه هوآشان هم رسیده. تو جنگ مقدس امی…»
با شروع وراجی‌های پر سر و صدای چون هیانگ،حالی یوک وون و رهبر نیروی ویژه قهرمانان هم به‌برادر او پیوستند و طولی نکشید که بحث گرمی شکل گرفت.
بیشتر حرف‌هایشان‌می‌بود هم درباره‌نبود چون هوی بود.
«واقعاً شایعه حیرت‌انگیزی بود.»
«مهم‌تر از اون،سوال قهرمان جوان چون‌اتحاد هوی، در گذشته…»
«طعم چای واقعاً خوبه.»
مرد میان‌سال با‌اینجا چشمانی ملایم، از‌بی‌پرده نوشیدن چای لذت می‌برد.
پس از نوشیدن چند‌مستقیم جرعه، فنجان چای را‌بسیار از دستش روی میز گذاشت.
سپس مستقیماً‌برآمدگی به روبه‌رویش‌داشت خیره شد.
روبه‌روی او جگال گونگ نشسته بود،نوزده مردی که در حال حاضر بیشترین قدرت‌بودند و نفوذ را در اتحاد رزمی داشت.
جگال گونگ نیز‌اینجا متقابلاً به مرد‌بی‌پرده میان‌سال نگاه کرد.
رهبر اتحاد‌اینجا رزمی، استاد‌مستقیم شمشیر سیم اوی.
این هویت‌برآمدگی واقعی آن‌داشت مرد میان‌سال بود.
جگال گونگ که مدتی در سکوت‌نوزده رهبر اتحاد رزمی را تماشا می‌کرد،روح با احتیاط لب به سخن گشود.
«پایگاه اصلی فرقه جاودانه آسمانی به دست قهرمان‌رزمی الهی شکوفه آلو سقوط کرده و رهبر فرقه‌می‌بود جاودانه آسمانی هم جانش رو از دست داده.»
برای لحظه‌ای،اینجا حرکات رهبر‌مستقیم اتحاد متوقف شد.
«اون هیولای پیر مرده؟ اونم‌روی به دست یه جوجه که‌می‌مالید بهش میگن قهرمان الهی شکوفه آلو؟»
«کاملاً درسته.»
«هاها.»
رهبر اتحاد‌اینجا از ته دل‌بی‌پرده زیر خنده زد.
«تأثیرگذاره. شکست دادن امپراتور جنگل سبز و نونگ‌جی، و حالا هم رهبر‌نگاه فرقه جاودانه آسمانی، اون هیولای پیر، اونم در حالی که تازه تو‌همه اوایل بیست سالگیشه. بعید می‌دونم کسی حتی می‌تونست همچین چیزی رو تصور کنه.»
برخلاف همیشه،می‌بود رهبر اتحاد زبان‌بیرون به تحسین گشود.
حتماً به این دلیل‌سوال بود که با چنین‌رزمی اتفاق حیرت‌انگیزی روبه‌رو شده بود.
«و به لطف همین موضوع، ما‌اتحاد تونستیم چند تا از جاسوس‌هایی که تو‌کوه اتحاد مخفی شده بودن رو بیرون بکشیم.»
جگال گونگ در‌کوچک حالی که چشمانش برق‌شکل می‌زد، این را گفت.
دستاوردهای چون هوی کمک‌نبود بزرگی به او در‌آشنا پاک‌سازی جاسوس‌ها کرده بود.
«تا الان‌اومدی سه چهار نفرشون‌مستقیم رو فیلتر کردم.»
درست زمانی که جگال گونگ با به یاد آوردن جاسوس‌های‌وقتی کشف شده توسط سازمان مخفی اتحاد رزمی، یعنی جوخه کلاغ‌هاله‌ی سیاه، نگاهی سرد از خود ساطع می‌کرد، رهبر اتحاد ناگهان پرسید:
«نظرت درباره‌برآمدگی قهرمان الهی شکوفه‌روی آلو چی بود؟»
«اون بزرگ‌ترین استعداد تمام دورانه. باور‌نوزده دارم استعدادی داره که از هر‌روح چیزی که تو تمام عمرم دیدم برتره…»
«استراتژیست.»
ابروهای رهبر‌اینجا اتحاد در‌مستقیم هم گره خورد.
سپس یک بار ریش بلند‌روی و زیبایش را نوازش کرد‌می‌مالید و چشمانش را نیمه‌باز نگه داشت.
«خودت خیلی خوب می‌دونی‌نبود که سوالم این نبود. داری‌می‌شد از قصد این‌طوری جواب میدی؟»
رهبر اتحاد با‌اینجا دقت به جگال‌بی‌پرده گونگ خیره شد.
نگاهش بی‌تفاوت و سرد بود.
آن فضای ملایمِ چند لحظه پیش کاملاً‌شکل از بین رفته بود و هوایی به سردی‌آویزان یخ شروع به احاطه کردن میز چای کرد.
و در همان لحظه.
چای درون دو فنجان‌سوال روی میز به آرامی‌رزمی موج برداشت و لرزید.
فضا تحت‌اینجا اراده او‌مستقیم درآمده بود.
درست انگار صحنه عجیبی در حال رخ‌شکل دادن بود، گویی میز چایی که پشت آن‌آویزان نشسته بودند، از بقیه دنیا جدا شده بود.
جگال گونگ‌می‌بود به آرامی‌نبود گفت: «نمی‌دونم.»
«نمی‌دونی؟»
چشمان رهبر اتحاد باریک شد.
این یک‌برآمدگی ارزیابی کاملاً‌داشت غیرمنتظره بود.
«یعنی داری میگی‌تنها نتونستی از کارش‌نوزده سر در بیاری؟»
جگال گونگ سر تکان داد.
شاید به خاطر قدرت رزمی‌اش بود که جنبه‌ای‌بسیار مغرورانه از خود نشان داده بود، برای همین در‌نبود ابتدا فکر می‌کرد او فقط یک جوان خام است.
اما حالا، اوضاع فرق می‌کرد.
روشی که او جوخه نابودی‌بیرون را مدیریت کرد و مأموریت‌هایش‌آن‌ها را پیش برد، اصلاً بچگانه نبود.
در واقع،اومدی به کمال‌سوال نزدیک بود.
«اوه-هو. حرف جالبی زدی.»
گوشه‌های لب رهبر‌کوچک اتحاد کمی به‌سرش سمت بالا کج شد.
لبخندی پر از علاقه بود.
«کسی که استراتژیست‌اینجا ما نتونسته از‌بی‌پرده کارش سر در بیاره…»
در یک چشم‌سوال به هم زدن،اتحاد فضا آرام شد.
همه‌چیز گذرا بود.
رهبر اتحاد که مهارت حیرت‌انگیز کنترل نیروی درونی‌اش‌آشنا را در کمتر از یک نفس به نمایش گذاشته‌فکری بود، دوباره فنجان چایش را برداشت و جرعه‌ای نوشید.
او پس از تمام کردن چایش، به‌اتحاد آرامی زیر لب زمزمه کرد: «در این صورت،هوآشان باید خودم باهاش ملاقات کنم و قضاوت کنم.»
با این زمزمه، برای‌مستقیم اولین بار، تغییری در‌بسیار چهره جگال گونگ ایجاد شد.
تعجبی آشکار بود.
«قصد دارید‌می‌بود شخصاً قدم‌نبود به بیرون بذارید؟»
«هاها. آره.»
«اما…»
«مدیریت کل اتحاد به‌داشت تنهایی، اونم فقط توسط تو،حالی یه حدی داره، مگه نه؟»
«…»
جگال گونگ سکوت کرد.
دقیقاً همان‌طور بود که می‌گفت.
با شدت گرفتن جنگ با اتحادیه‌سرش سیاه شرور، مشکلاتی که از غیبت رهبر‌دلخور اتحاد ناشی می‌شد نیز افزایش یافته بود.
برخی از رزمی‌کاران اتحاد به خاطر اینکه رهبر اتحاد خودش را نشان‌روح نمی‌داد، مضطرب شده بودند و در نتیجه، اتحاد نه فرقه و سایر‌همین فرقه‌ها برای اینکه رهبر اتحاد چه زمانی ظاهر می‌شود، به او فشار می‌آوردند.
رهبر اتحاد با‌اینجا دیدن سکوت جگال گونگ،اتحاد با صدایی آرام گفت:
«کمی زودتر از برنامه‌ریزی‌مونه…»
حرف‌هایش با‌برآمدگی بالا بردن‌داشت چانه‌اش قطع شد.
چشمانش که به آسمان‌نبود آبی دوردست خیره شده بود،می‌شد به طرز تیزی خمیده شد.
نگاهی سرد و خندان بود.
«دیگه وقتشه‌اینجا که خودم‌مستقیم پا پیش بذارم.»