چپتر 281: چپتر 281
0برف از آسمان ابری می‌بارید.
برف سفیدی که در‌سرعتی تضاد با آسمان قیرگون،گوان‌چئون آرام به زمین می‌نشست.
زیر این منظره متناقض.
تق‌تق— تق‌تق—
ده‌ها اسب‌اگه در جاده‌گدایان اصلی چهارنعل می‌تاختند.
و روی آن اسب‌ها، سایه‌هایی‌جنون‌آمیز سوار بودند که همگی شنل‌های‌دشمنی سفید خالص به تن داشتند.
آن‌ها جوخه نابودی بودند‌گوانگ‌گه که قبیله شمشیر باران‌وقتی خون را ترک کرده بودند.
چون هوی در حالی که به‌می‌افتاد جلو نگاه می‌کرد، زیر لب غر زد:شما «انگار دیوانه شدن، چه تاختنی هم می‌کنن.»
در حالت عادی، او کسی بود که در‌پرش خط مقدم می‌تاخت، اما الان، یک اسب تک‌می‌کردین و تنها با سرعتی جنون‌آمیز به جلو می‌تاخت.
کسی که‌الان پیشتاز بود،سرعتی دان‌ری گوان‌چئون بود.
او به عنوان تنها کسی در جوخه نابودی که دشمنی در‌طبیعی سیچوان داشت، به محض شنیدن خبر ماموریت از زبان چون هوی،فکر با عجله‌ای بیشتر از هر کس دیگری به راه افتاده بود.
با اینکه فقط پشت او و دست‌هایش که‌پرش افسار را چسبیده بودند دیده می‌شد، همه اعضای جوخه‌رهبر نابودی می‌توانستند وضعیت روانی دان‌ری گوان‌چئون را حس کنند.
بی‌قراری، اضطراب و نگرانی.
او در حالی که انواع و اقسام احساسات‌گوان‌چئون منفی را در خود جمع کرده بود، چشم‌هایش‌ماموریت را به جلو دوخت و به تاختن ادامه داد.
درست در همان لحظه، کسی‌حرکت به اسبش مهمیز زد و خودش‌طبیعی را به کنار چون هوی رساند.
هو گوانگ‌گه بود.
هو گوانگ‌گه در حالی که چسبیده به چون هوی حرکت می‌کرد و‌کنم چشم به دان‌ری گوان‌چئون داشت، گفت: «وقتی فرقه‌اش تو خطره، طبیعی نیست؟ اگه‌باشد اتحادیه گدایان هم تو دردسر می‌افتاد، خودم با یه پرش تا اونجا می‌دویدم.»
«فکر کنم شما‌تنها هم همین کار‌پیشتاز رو می‌کردین، رهبر جوخه.»
چون هوی با‌رساند خونسردی جواب داد:چشم «خب، آره، درسته.»
فرقه هوآشان در خطر باشد؟
مهم نبود حریف چه کسی‌دردسر باشد، او بلافاصله می‌دوید تا‌می‌دویدم طرف را له و لورده کند.
«چقدر جون کندم‌تنها تا فرقه هوآشان رو‌دان‌ری به این سطح برسونم.»
فقط ساختن قرص رایحه‌گوانگ‌گه تاریک و آرایش همگرایی کلی‌فرقه‌اش از او انرژی گرفته بود.
تازه فقط همین بود؟ مگر‌دردسر انواع و اقسام چیزهای دیگر‌می‌دویدم را به آن‌ها نداده بود؟
آن فرقه لعنتی مطلقاً حق‌دردسر نداشت قبل از تبدیل شدن به‌فکر بزرگترین فرقه زیر آسمان، سقوط کند.
چون هوی با تصور اینکه‌جنون‌آمیز فرقه هوآشان مورد حمله قرار‌دشمنی گرفته، اخم‌هایش را در هم کشید.
هو گوانگ‌گه دوباره چون‌گوانگ‌گه هوی را صدا زد:وقتی «مهم‌تر از اون، رهبر جوخه.»
صدایش کمی می‌لرزید.
تظاهر می‌کرد که خونسرد است،دردسر اما کاملاً مشخص بود که‌می‌دویدم بیشتر از همیشه متزلزل شده است.
هو گوانگ‌گه با‌تنها احتیاط پرسید: «برنامه خاصی‌دان‌ری برای این ماموریت دارین؟»
این‌ها حریفان ساده‌ای نبودند.
نیرویی متشکل‌اگه از دو‌گدایان هزار رزمی‌کار.
و مگر هر رزمی‌کاری بودند؟
آن‌ها جوخه سایه‌تنها خون و جوخه‌پیشتاز سایه شبح بودند.
دو تا از چهار واحد‌حرکت رزمی اتحاد سیاه شرور برای‌خطره حمله با هم متحد شده بودند.
چطور می‌توانست نگران نباشد؟
اما...
جواب کوتاهی که‌تنها دریافت کرد این‌پیشتاز بود: «نه. راستش نه.»
«مگه نیازی به یه نقشه‌حرکت گنده و دهن‌پرکن هست؟ فقط‌خطره باید بریم و لهشون کنیم.»
با شنیدن حرف‌های چون هوی که‌می‌افتاد طوری بیان شد انگار بدیهی‌ترین چیز در‌شما دنیاست، هو گوانگ‌گه لحظه‌ای زبانش بند آمد.
البته، تا‌اگه حدودی انتظارش‌گدایان را داشت.
مگر وقتی به قبیله شمشیر باران خون حمله‌گوان‌چئون کردند، و قبل از آن در اولین ماموریتشان‌ماموریت علیه قلعه ببر سرخ، دستور حمله مستقیم نداده بود؟
«اما فکر نمی‌کردم‌رساند این دفعه هم‌چشم همون کار رو بکنه.»
سرش را تکان داد.
این رویکرد بیش از‌گدایان حد وحشیانه و متکی‌پرش به زور بازو بود.
اما از‌الان طرف دیگر،سرعتی درک می‌کرد.
این شخص‌کنار کسی نبود‌گوانگ‌گه جز چون هوی.
همان کسی که شمشیر خونین ظالم و تیغه بی‌قلب را‌می‌دویدم شکست داده بود، و کاری کرده بود که یاکشا سیاه و‌درسته راکشاسا درخشش ستاره دمشان را روی کولشان بگذارند و فرار کنند.
«با سطح مهارت رزمی رهبر جوخه، احتمالاً نیازی به‌اونجا نقشه نیست. تازه، اگه یه نقشه نصفه‌ونیمه بکشیم و‌خونسردی یه وضعیت غیرمنتظره پیش بیاد، ممکنه باعث نابودی‌مون بشه.»
در واقع، یک متخصص عالی‌رتبه‌جنون‌آمیز با سطح قدرت چون هوی‌دشمنی اغلب نقشه‌ها را بی‌معنی می‌کرد.
پس همانطور که چون هوی‌حرکت گفت، بهتر بود اول با آن‌ها‌طبیعی درگیر شوند و قدرتشان را بسنجند.
همانطور که هو گوانگ‌گه به‌دردسر این موضوع فکر می‌کرد، خنده‌می‌دویدم توخالی‌ای از لبانش فرار کرد.
در گذشته، از‌اتحادیه نداشتن نقشه مضطرب می‌شد،خودم اما الان فرق می‌کرد.
«با وجود رهبر‌تنها جوخه در اینجا،پیشتاز ترسی وجود نداره.»
نگاهش روی‌کنار چون هوی‌گوانگ‌گه ثابت ماند.
هر چه زمان بیشتری را با‌می‌افتاد او می‌گذراند، بیشتر عظمت چون هوی‌کنم را تا مغز استخوانش حس می‌کرد.
حتی نمی‌توانست از‌اتحادیه ظاهر فعلی او‌می‌افتاد تحت تاثیر قرار نگیرد.
برخلاف سایر اعضای جوخه نابودی که شنل‌هایشان را‌گوان‌چئون در برابر سرمای کولاک شدید محکم پایین کشیده‌ماموریت بودند، صورت چون هوی کاملاً در معرض دید بود.
او کاملاً‌کنار سرحال به‌گوانگ‌گه نظر می‌رسید.
انگار اصلاً‌اگه سرما را‌گدایان حس نمی‌کرد.
«حتماً به قلمرو مقاومت‌گدایان در برابر سرما و‌پرش گرما رسیده، مگه نه؟»
با این فکر، زبانش‌سرعتی را به سقف دهانش‌گوان‌چئون چسباند و نوچ کرد.
به کمال رساندن بدنی مصون در برابر سرما و گرما‌خطره به این معنی بود که او حداقل یک دگرگونی کامل‌اونجا در استخوان و گوشت خود را پشت سر گذاشته است.
«رهبر جوخه بین‌اتحادیه اونایی که بهشون میگن‌خودم نابغه، یه چیز دیگه‌ست.»
وقتی برای‌اگه اولین بار چون‌دردسر هوی را دید.
کمی حسادت در وجودش بود.
هر چه‌کنار باشد، او هم‌حرکت یک رزمی‌کار بود.
و با اینکه هرگز به زبان نیاورد، او هم‌اونجا یکی از جانشینان اتحادیه گدایان بود و مهارت رزمی‌اش‌خونسردی در بین نسل جوان جزو بهترین‌ها به حساب می‌آمد.
به همین دلیل بود که چون هوی، که اخیراً‌اونجا شهرت زیادی در دنیای رزمی به دست آورده بود،خونسردی ناگزیر به ابژه‌ای برای حسادت و رشک تبدیل می‌شد.
اما پس از پیوستن به جوخه نابودی،دان‌ری حسادت و رشک او چنان ناپدید شد‌شنیدن که انگار با آب شسته شده باشد.
«حسادت، چه حسادتی آخه.»
حسادت و رشک تنها زمانی‌دردسر ممکن بود که تا حدودی‌می‌دویدم اختلاف سطح وجود داشته باشد.
با چنین شکاف طاقت‌فرسا‌گدایان و عظیمی، چنین افکاری‌پرش اصلاً به ذهن خطور نمی‌کرد.
درست در همان‌تنها لحظه، چون هوی‌پیشتاز سرش را چرخاند.
نگاهشان در‌کنار یک لحظه به‌حرکت هم گره خورد.
«یه چیزی‌اگه هست که‌گدایان می‌خوام بپرسم.»
هو گوانگ‌گه بلافاصله‌اتحادیه به این سوال‌می‌افتاد واکنش نشان داد.
«همم؟ چیزی‌الان هست که‌سرعتی می‌خواین بپرسین؟»
او لبخند‌کنار درخشانی زد و‌حرکت به سینه‌اش کوبید.
«هاهاها! بفرمایید، هر چی می‌خواین‌دردسر بپرسین. اگه چیزی باشه که‌می‌دویدم بدونم، همه‌چیز رو بهتون میگم.»
چون هوی با یادآوری نامی که در پیام‌پرش نوشته شده بود، پرسید: «میگن یه یارویی به‌می‌کردین اسم نونگ‌جی داره نیروها رو رهبری می‌کنه. می‌دونی کیه؟»
در ابتدا، فکر‌تنها کرد آن را‌پیشتاز اشتباه خوانده است.
و دلیل خوبی هم داشت، چرا که‌گفت این نام دقیقاً با نام یک هیولای‌اتحادیه افسانه‌ای یکی بود، بدون حتی یک هجا تفاوت.
روباهی با‌اگه نه سر‌گدایان و نه دم.
نام هیولایی که گفته می‌شد با‌می‌افتاد گریه‌هایی شبیه به صدای یک کودک،کنم مردم را فریب داده و می‌بلعید.
«بعیده اشتباه نوشته باشن.»
در همان لحظه،رساند دهان هو گوانگ‌گه‌چشم از تعجب باز ماند.
«چـ-چی؟! نونگ‌جی داره‌اتحادیه میاد...؟ اون شاه شادی‌خودم اشک خون تو سیچوانه؟»
او چنان دستپاچه شده بود که وضعیت روانی فعلی‌اش‌اونجا را می‌شد فقط از چشمانش، که به سختی از‌خونسردی زیر شنل پایین کشیده شده‌اش دیده می‌شد، حس کرد.
با دیدن این واکنش،سرعتی چون هوی با چهره‌ای‌گوان‌چئون گیج‌تر سرش را کج کرد.
«شاه شادی‌کنار اشک خون؟گوانگ‌گه خیلی معروفه؟»
هو گوانگ‌گه با سردرگمی پرسید: «رهـ-رهبر‌می‌افتاد جوخه. این چه شوخی‌ایه؟ امکان نداره‌کنم شاه شادی اشک خون رو نشناسین...» اما...
«ها؟ چه شوخی‌ای؟»
تنها چیزی که‌تنها در جواب دریافت کرد،دان‌ری یک پاسخ گیج‌ومنگ بود.
حالت چهره‌کنار هو گوانگ‌گه‌گوانگ‌گه کمی سفت شد.
او هرگز تصور نمی‌کرد کسی‌دردسر در دنیای رزمی وجود داشته‌می‌دویدم باشد که نونگ‌جی را نشناسد.
اما...
«اون چشما کاملاً صادقن.»
چشمان پرسشگر چون‌رساند هوی پر از‌چشم کنجکاوی خالص بود.
«باورم نمی‌شه رهبر جوخه‌گدایان تا این حد از‌پرش امور دنیا بی‌خبر باشه...»
هو گوانگ‌گه که از‌گدایان این وضعیت غیرمنتظره دستپاچه شده‌اونجا بود، با احتیاط فراوان پرسید.
«...پس، رهبر جوخه. حتماً هفت‌جنون‌آمیز جاودانه شیطانی رو می‌شناسین، مگه نه؟سیچوان نگین که اونا رو هم نمی‌شناسین...»
چون هوی با‌رساند لبخند محوی جواب داد:گفت «آه، اونا رو می‌شناسم.»
«همون متخصص‌های عالی‌رتبه زیر‌گدایان دست رهبر اتحاد سیاه شرور‌اونجا یا یه همچین چیزی‌ان، درسته؟»
هفت جاودانه شیطانی چهره‌هایی‌گدایان بودند که چون هوی‌پرش از وجودشان خبر داشت.
یونگ جو گه و هیون دو به او گفته بودند که در‌داشت جنگ با اتحاد سیاه شرور باید مراقب این افراد باشد، و بارها‌فقط به او هشدار داده بودند که اگر با آن‌ها روبرو شد، زیاده‌روی نکند.
«می‌گفتن اگه اتحاد سیاه شرور و دروازه‌های‌گفت پنج امپراتور وجود نداشتن، اونا هر کدوم‌اتحادیه به عنوان حاکم مطلق یه استان حکومت می‌کردن؟»
به عنوان زیردستان مستقیمی که فقط به دستورات‌پرش رهبر اتحاد سیاه شرور گوش می‌دادند، شنیده بود‌می‌کردین که مهارت رزمی آن‌ها در دنیای رزمی بی‌نظیر است.
«آها! پس‌اگه واسه همینه که‌دردسر بهش میگن نونگ‌جی.»
وقتی به هفت جاودانه‌سرعتی شیطانی فکر کرد، احساس‌گوان‌چئون کرد حالا می‌داند او کیست.
شنیده بود که هفت جاودانه شیطانی‌چشم به جای نام واقعی‌شان، از نام‌نیست هیولاها برای اشاره به خودشان استفاده می‌کنند.
«داشتم با خودم فکر‌گدایان می‌کردم این دیگه چه‌پرش اسم‌های عجیبی‌ان که دارن.»
هو گوانگ‌گه نفس راحتی کشید:دردسر «پوف، خدا رو شکر که اینو‌فکر می‌دونین. نگران بودم نکنه اینم ندونین...»
مهم نبود یک نفر چقدر‌جنون‌آمیز از امور دنیا بی‌خبر باشد، نشناختن‌سیچوان هفت جاودانه شیطانی مسئله‌ای جدی بود.
آن‌ها کسی نبودند‌رساند جز نیروی مبارز‌چشم اصلی اتحاد سیاه شرور.
اما این‌اگه خیال‌راحتی فقط برای‌دردسر یک لحظه بود.
«نه، الان‌اگه وقت نفس‌گدایان راحت کشیدن نیست.»
سرش را تکان داد.
اطلاعات در جنگ حیاتی بود.
اما با دیدن چون هوی‌دردسر که هیچ‌چیز نمی‌دانست، احساس خطر‌می‌دویدم خفیفی به او دست داد.
«اول باید بهش اطلاعات بدم...»
هو گوانگ‌گه‌الان بلافاصله به حرف‌جنون‌آمیز زدن ادامه داد.
«چقدر در‌کنار مورد اونا می‌دونین،حرکت هفت جاودانه شیطانی؟»
چون هوی با خونسردی گفت: «خب، تا حدودی. اگه‌اونجا بخوام ساده بگم، اونا متخصص‌های عالی‌رتبه‌ای هستن که فقط از‌جواب دستورات رهبر اتحاد سیاه شرور پیروی می‌کنن، یه همچین چیزی؟»
هو گوانگ‌گه در حالی که‌دردسر چشمانش برقی می‌زد، سر تکان داد‌فکر و گفت: «برای الان همین کافیه.»
«نونگ‌جی یکی‌الان از هفت‌سرعتی جاودانه شیطانیه.»
چون هوی طوری واکنش نشان‌حرکت داد که انگار بدیهی‌ترین حرف‌خطره دنیاست: «خب، معلومه که هست.»
او همان لحظه که هو گوانگ‌گه‌می‌افتاد در مورد هفت جاودانه شیطانی پرسید،کنم این موضوع را حدس زده بود.
«و نونگ‌جی فعلی اولین کسیه که از زمان تاسیس هفت‌می‌دویدم جاودانه شیطانی، نونگ‌جی قبلی رو کشته و جایگاهش رو غصب‌آره کرده. به خاطر همین، بدنامی‌ش حتی از بقیه هم بیشتره...»
«ها؟ غصبش کرده؟»
چون هوی در آن‌گوانگ‌گه لحظه شک و تردیدش‌وقتی را به زبان آورد.
«همین‌طوری عضو جدید قبول نمی‌کنن؟»
«جایگاه‌های هفت جاودانه شیطانی روی عدد هفت ثابت شده، و برای به‌کنم دست آوردنش، باید درخواست یه دوئل مرگ و زندگی بدی تا غصبش‌خطر کنی. نمی‌دونم هدفش چیه، اما شنیدم رهبر اتحادیه سیاه شرور این‌طوری تصمیم گرفته...»
با این‌الان توضیح، چشمان چون‌جنون‌آمیز هوی باریک شد.
ها؟ درخواست دوئل مرگ‌گوانگ‌گه و زندگی برای گرفتن‌وقتی یه جایگاه؟ صبر کن ببینم...
چیزی برایش‌اگه آشنا به‌گدایان نظر می‌رسید.
چون هوی‌اگه بلافاصله از‌گدایان او پرسید.
«هیچ محدودیت زمانی برای این دوئل‌های‌پیشتاز مرگ و زندگی وجود نداره، نه؟داشت مثلاً فقط هفت شبانه‌روز توی سال.»
چشمان هو گوانگ‌گه گشاد شد.
«تو از کجا...»
پنهان کردن تعجبش سخت بود.
نام‌ها و القاب هفت جاودانه شیطانی به طور گسترده‌ای‌عنوان شناخته شده بود، اما جزئیات مربوط به نبردها برای‌عجله‌ای تصاحب جایگاهشان اطلاعاتی نبود که برای عموم فاش شده باشد.
برای چون هوی که همین چند لحظه پیش‌وقتی پرسیده بود نونگ‌جی کیست، دانستن چنین اطلاعات فاش‌نشده‌ای‌دردسر باعث شد هو گوانگ‌گه نتواند جلوی تعجبش را بگیرد.
در همین‌اگه حال، نگاه چون‌دردسر هوی تاریک شد.
فکرش رو هم‌اتحادیه نمی‌کردم همچین روشی رو‌خودم تو دشت‌های مرکزی ببینم.
روشی که چون هوی درباره‌اش پرسیده بود، دقیقاً همان راهی‌دشمنی بود که فرقه شیطان آسمانی برای مدت‌های بسیار طولانی سلسله مراتب‌راه خود را با آن تعیین می‌کرد؛ نبرد برای تعیین رتبه‌های شیطانی.
چون هوی به هو‌گوانگ‌گه گوانگ‌گهِ متعجب نگاه کرد‌وقتی و با بی‌خیالی نظری پراند.
«اگه می‌تونستن هر وقت که دلشون خواست دوئل مرگ و زندگی‌فکر راه بندازن، برای اون هفت نفر فعلی خیلی به ضررشون می‌شد،فرقه واسه همین با خودم گفتم احتمالاً یه بازه زمانی براش تعیین کردن.»
«این‌طوره...؟»
هو گوانگ‌گه نگاهی گیج و‌جنون‌آمیز سردرگم به خود گرفت، اما‌دشمنی خیلی زود سوءظنش را کنار گذاشت.
اون حتی نمی‌دونست نونگ‌جی‌گوانگ‌گه کیه، پس از کجا‌وقتی باید این رو می‌دونست؟
از آنجایی که حرف‌های چون هوی‌می‌افتاد کاملاً منطقی به نظر می‌رسید، هو‌کنم گوانگ‌گه فوراً به توضیحاتش ادامه داد.
«به هر حال، بدنامی اون فقط به خاطر‌پرش کشتار بی‌رحمانه و مهارت‌های رزمی بالاش نیست... منشأ هنرهای‌رهبر رزمی‌ای که یاد گرفته، اونو حتی بدنام‌تر هم کرده.»
«منشأ هنرهای رزمی‌اش؟»
«قصر امپراتور شرور.»
چشمان هو گوانگ‌گه لرزید.
این ترس بود.
«شنیدم هنرهای رزمی قصر امپراتور‌جنون‌آمیز شرور رو یاد گرفته، همون جایی‌سیچوان که صد سال پیش نابود شد.»
«هنرهای رزمی قصر امپراتور شرور.»
در یک چشم‌اتحادیه به هم زدن، علاقه‌خودم چون هوی عمیق‌تر شد.
اگر پای هنرهای رزمی قصر امپراتور شرور در میان‌اونجا بود، او در گذشته چندتایی از آن‌ها را در‌خونسردی غار مخفی دزد الهی بی‌سایه، نه، بی ما، دیده بود.
یکی از سه‌تنها تکنیک بزرگ شیطانی، پنجه‌دان‌ری روح بازمانده، خون بازمانده.
تکنیک واقعاً فوق‌العاده‌ای بود.
پنجه روح بازمانده، خون بازمانده یکی‌می‌افتاد از بهترین هنرهای رزمی غیرمتعارفی بود که‌شما چون هوی تا به حال دیده بود.
دقیقاً دلم می‌خواست بدونم‌گدایان قصر امپراتور شرور چه‌پرش هنرهای رزمی دیگه‌ای داشته.
پوزخندی زد...
لبان چون هوی‌رساند به آرامی کج شد.گفت انتظار در وجودش جوشید.
«باید یه بار ببینمش.»
فرقه امی.
در حالت عادی، اینجا باید مکانی بسیار آرام‌وقتی و صلح‌آمیز می‌بود، اما اکنون، تنش سنگینی بر‌دردسر مرکز فرقه امی، یعنی معبد فوهو، سایه افکنده بود.
«اتحادیه سیاه شرور...!»
«...دارن به‌اگه سمت معبد‌گدایان اصلی ما میان.»
راهبه‌های فرقه امی ناله‌ای‌سرعتی سر دادند و به افراد‌عنوان پیش روی خود نگاه کردند.
ارشد فرقه صدای پاک، شمشیر پاک‌چشم تنها نام چون، لبخند تلخی زد‌نیست و با راهبه‌های فرقه امی صحبت کرد.
«این راهب حقیر و‌گدایان شاگردانم اومدیم تا کمک‌پرش ناچیزمون رو ارائه بدیم.»
حتی با وجود این‌گدایان کلمات یاری‌بخش، سایه تاریکی زیر‌اونجا چشمان راهبه‌های امی افتاده بود.
همان موقع بود.
جیرینگ—
صدای زنگی به گوش رسید.
«آمیتابا.»
به دنبال‌الان آن، دعایی‌سرعتی بودایی خوانده شد.
صدای ملایم این دعا برای لحظه‌ای‌چشم در فضای داخلی معبد فوهو طنین‌انداز شد‌اگه و انرژی تازه‌ای آن‌ها را فرا گرفت.
و مدت کوتاهی بعد.
تق— تق—
راهبه‌ای میانسال به‌تنها آرامی از پله‌های طولانی‌دان‌ری معبد فوهو پایین آمد.
او عصایی‌کنار شش‌حلقه‌ای در‌گوانگ‌گه دست داشت.
با هر‌اگه قدم، عصا به‌دردسر زمین برخورد می‌کرد.
جیرینگ—
زنگوله‌های روی‌الان عصا به‌سرعتی صدا درمی‌آمدند.
بعد از چند قدم.
تق.
قدم‌های راهبه متوقف شد.
در یک لحظه، تمام‌سرعتی راهبه‌ها به نشانه احترام کف‌عنوان دستانشان را به هم چسباندند.
«آمیتابا.»
صدای دعایی‌اگه آرام در همه‌دردسر جا طنین‌انداز شد.
به زودی، راهبه در برابر تائوئیست‌های فرقه صدای‌پرش پاک ایستاد و با عصای خود، ادای احترام‌می‌کردین مؤدبانه‌ای با دستان به هم گره‌کرده انجام داد.
«آمیتابا. مدت زیادی گذشته.»
نام چون با عجله‌گوانگ‌گه در پاسخ کف دستانش‌وقتی را به هم چسباند.
«مدت زیادی گذشته.»
نام چون که یک بار سرش را‌خودم خم کرده بود، به راهبه پیش رویش‌همین نگاه کرد و فریاد تحسینی درونی سر داد.
راهبه‌ای که ظاهر‌تنها شده بود، رهبر‌پیشتاز فرقه امی بود.
او یو سو-یاک بود، که‌حرکت به عنوان استاد سو اون‌خطره مورد احترام و ستایش قرار می‌گرفت.
اگرچه در دنیا معروف بود که او مدت‌ها پیش‌اونجا از تولد شصت سالگی‌اش گذشته است، اما شبیه زنی‌خونسردی میانسال بود که تازه چهل سالگی را رد کرده بود.
استاد سو اون در حالی که‌می‌افتاد چشمانش را به آرامی می‌بست، گفت:کنم «داستان رو از طریق پیام شنیدم.»
فرقه امی که به تاریخ‌جنون‌آمیز صدها ساله‌اش می‌بالید، حتی یک بار‌سیچوان هم اجازه تهاجم را نداده بود.
اما امروز.
بحرانی به‌اگه فرقه امی‌گدایان رسیده بود.
شاه شادی‌اگه اشک خون و‌دردسر دو هزار زیردستش.
به خصوص جوخه سایه خون، تمرین‌کنندگان جادوی‌دان‌ری شیطانی، در مسیری کاملاً متضاد با فرقه‌شنیدن امی بودند که در مسیر بودایی قدم برمی‌داشتند.
پس از لحظه‌ای تفکر، استاد سو اون‌گفت به آرامی چشمان بسته‌اش را باز کرد‌اتحادیه و لبانش را برای صحبت حرکت داد.
«فرقه صدای پاک حالش خوبه؟»
«فرقه ما نسبتاً‌اتحادیه خوبه. اونی که در‌خودم خطر فوری قرار داره...»
صدای نام چون محو شد.
اما همه حاضران در‌گوانگ‌گه آنجا می‌توانستند کلماتی را که‌فرقه‌اش در ادامه می‌آمد حدس بزنند.
استاد سو اون‌اتحادیه کف دستانش را‌می‌افتاد به هم چسباند.
«با اینکه فرقه صدای‌گدایان پاک هم تو خطره، ازتون‌اونجا ممنونم که برای کمک اومدین.»
نام چون دستش‌تنها را تکان داد:پیشتاز «اصلاً این‌طور نیست.»
«رهبر فرقه من می‌خواست‌گوانگ‌گه افراد بیشتری بفرسته، اما‌وقتی با توجه به شرایط...»
«نه. همین هم جای شکرگزاری زیادی داره. این جنگیه که ممکنه توش جون‌ها از‌همین دست بره، با این حال شما شجاعت به خرج دادین و این سفر طولانی‌حریف رو طی کردین تا به ما کمک کنین. ده‌ها بار تشکر هم کافی نیست.»
استاد سو اون لبخند‌گدایان کم‌رنگی زد و قدردانی‌پرش صمیمانه‌اش را ابراز کرد.
اگر فرقه صدای پاک هم در خطر‌دان‌ری بود، او نیز نیروهای پشتیبانی می‌فرستاد، اما‌شنیدن پرسنل بیشتری را در فرقه امی نگه می‌داشت.
این مسئولیت او‌رساند به عنوان یک‌چشم رهبر فرقه بود.
«ما فقط کاری رو کردیم‌دردسر که به عنوان یک فرقه‌می‌دویدم صالح در همون استان سیچوان طبیعیه.»
«گفتنش تو حرف آسونه، اما همه می‌دونن که‌پرش عملی کردنش سخته. شجاعت جنگجوی بزرگ نام چون‌می‌کردین و قهرمانان جوانی که به دنبالش اومدن، شایسته تشکره.»
استاد سو اون با احترام کف دستانش‌دان‌ری را به سمت نام چون و شاگردانی که‌خبر او را دنبال کرده بودند، به هم چسباند.
این حرکتی‌کنار کندتر و صمیمانه‌تر‌حرکت از قبل بود.
«آمیتابا. ما هرگز‌اتحادیه لطف امروز فرقه صدای‌خودم پاک رو فراموش نمی‌کنیم.»
با پایان یافتن این کلمات.
«آمیتابا.»
«آمیتابا.»
راهبه‌های اطراف همه‌اتحادیه کف دستانشان را‌می‌افتاد به هم چسباندند.
با حرکات و کلمات صمیمانه فرقه امی،خودم نام چون در پاسخ لبخندی زد و ادای‌کار احترامی با مشت و کف دست انجام داد.
وقتی که‌الان از حالت ادای‌جنون‌آمیز احترام خارج شدند.
نام چون چیزی را به یاد آورد و‌وقتی گفت: «با این حال، میگن قراره از طرف اتحاد‌می‌افتاد رزمی پشتیبانی بیاد، پس بیاید صبر کنیم و ببینیم.»
«این مایه آرامشه.»
استاد سو‌اگه اون دستش را‌دردسر روی سینه‌اش کشید.
اگر این پشتیبانی از‌سرعتی طرف اتحاد رزمی بود،گوان‌چئون قطعاً افراد معمولی نمی‌آمدند.
در حالی که‌رساند حس آرامش در‌چشم چشمانش سوسو می‌زد.
«ر-رهبر فرقه!»
یک راهبه جوان که از‌دردسر دروازه اصلی معبد فوهو نگهبانی‌می‌دویدم می‌داد، نفس‌نفس‌زنان به سمتشان دوید.
او تمام آداب‌تنها و رسوم را‌پیشتاز فراموش کرده بود.
در حالی که برخی از‌حرکت راهبه‌ها از ظاهر او چهره‌های‌خطره کمی دستپاچه به خود گرفتند.
«ن-نیروهای کمکی‌اگه از اتحاد‌گدایان رزمی رسیدن!»
با ادامه‌اگه کلمات راهبه،گدایان چهره‌هایشان روشن شد.
«پشتیبانی اتحاد‌الان رزمی به‌سرعتی این زودی رسیده؟»
«از اتحاد‌کنار رزمی همین‌گوانگ‌گه انتظار می‌رفت!»
به همان اندازه که راهبه‌های اطراف‌می‌افتاد هیجان‌زده بودند، چهره استاد سو اون که‌شما پر از نگرانی بود نیز روشن شد.
استاد سو اون فوراً‌گدایان از راهبه‌ای که برای رساندن‌اونجا این خبر دویده بود پرسید.
«خب، چند نفر اومدن؟»
این سوالی‌کنار پر از‌گوانگ‌گه انتظار بود.
در آن لحظه، چهره راهبه جوان‌می‌افتاد معذب شد و خیلی زود در حالی‌شما که به اطراف نگاه می‌کرد پاسخ داد.
«ی-یعنی، حدود چهل نفر.»
چهره راهبه‌هایی که با شنیدن کلمه «نیروهای‌دان‌ری کمکی» غرق در شادی شده بودند، طوری‌شنیدن یخ زد که گویی به قندیل تبدیل شده‌اند.
«چ-چهل نفر؟»
«تعداد نیروهای کمکی همینه؟»
تعداد دشمن‌اگه دو هزار‌گدایان نفر بود.
اما پشتیبانی‌الان فقط چهل‌سرعتی نفر بود.
«...چهل نفر؟»
استاد سو‌اگه اون نیز‌گدایان اخم کرد.
اما از‌اگه طرف دیگر،گدایان او درک می‌کرد.
این یک حمله ناگهانی بود.
حتماً زمان کمی‌رساند برای فرستادن افراد‌چشم زیاد وجود داشته است.
او که خودش را مجبور‌دردسر می‌کرد مثبت فکر کند، یک‌می‌دویدم بار دیگر سوال مهم را پرسید.
«پس چه کسانی از اتحاد اومدن؟می‌افتاد سه جوخه جدیدن، یا چهار جوخه؟کنم یا متخصصان عالی‌رتبه رو انتخاب کردن؟»
این‌ها واحدهایی بودند که وقتی‌جنون‌آمیز کسی به یک نیروی نخبه‌دشمنی کوچک فکر می‌کرد، به ذهنش می‌رسیدند.
استاد سو اون با به‌حرکت زبان آوردن نام آن‌ها، با اندکی‌طبیعی امید به راهبه جوان نگاه کرد.
«گفتن... جوخه نابودی.»
«جوخه نابودی...؟»
با شنیدن نامی که هرگز‌جنون‌آمیز قبلاً نشنیده بود، چهره استاد‌دشمنی سو اون کمی در هم رفت.
«این یه جوخه‌رساند ویژه جدیدیه که اخیراً‌گفت توسط اتحاد تأسیس شده.»
نام چون پاسخ داد.
چهره‌اش در‌اگه حین صحبت کردن‌دردسر اصلاً خوب نبود.
و دلیل خوبی هم داشت، زیرا او‌دان‌ری نیز کسی بود که با به خطر انداختن‌خبر جانش برای کمک به فرقه امی آمده بود.
اما پشتیبانی از‌رساند طرف اتحاد رزمی‌چشم تنها چهل نفر بود.
و تازه همان هم...
در حالی‌اگه که چشمان نام‌دردسر چون باریک شد.
«جوخه نابودی چه جور جاییه؟»
استاد سو اون پرسید.
این سوال‌اگه با کورسویی از‌دردسر امید همراه بود.
اما امید استاد سو‌گدایان اون بلافاصله با پاسخ بعدی‌اونجا نام چون در هم شکست.
«...شنیدم این یه جوخه‌سرعتی ویژه‌ست که از جانشینان‌گوان‌چئون اتحاد رزمی تشکیل شده.»