چپتر 713: فصل 713
0«حواسم به ارباب ظالم باشه؟»
چون هوی آخرین جمله را‌جنگ زیر لب زمزمه کرد و با‌زیردستانش چهره‌ای کنجکاو سرش را کج کرد.
معنیش خیلی کلی بود.
چون هوی با این فکر که‌شمال شاید چیز دیگری هم نوشته شده باشد،لذت طومار را از هر زاویه‌ای بررسی کرد.
اما هر چقدر هم‌دیگه‌ای که با دقت نگاه‌شمشیر می‌کرد، چیز دیگری وجود نداشت.
باید حواسش‌پرواز به چه چیزی‌جنگ می‌بود و چرا؟
دلیلش نوشته نشده بود.
پیام دقیقاً‌رفته با همان جمله‌دوباره آخر تمام می‌شد.
«دنبال منه؟منه یا پای‌دیگه‌ای چیز دیگه‌ای وسطه؟»
چون هوی‌پرواز با طومار‌میدان بازی کرد.
جاودانه شمشیر وودانگ که تا الان دیده بود،بنابراین مردی بود که همیشه دنبال صراحت و شفافیت بود،بیشتری بنابراین از جهاتی، این پیام اصلاً به او نمی‌خورد.
اما شاید‌رفته دقیقاً به‌می‌گفتند همین دلیل بود.
این جمله‌منه کوتاه تأثیر‌دیگه‌ای بسیار بیشتری داشت.
«یعنی به‌پرواز ارباب ظالم‌میدان شک کرده؟»
با اینکه اطلاعات واضح نبود، اما‌صراحت می‌توانست بفهمد که جاودانه شمشیر وودانگ‌همین مطمئن است ارباب ظالم دارد نقشه‌ای می‌کشد.
«حرکاتش که‌رفته اخیراً خیلی‌می‌گفتند عجیب بوده.»
چون هوی فعالیت‌های‌پای اخیر ارباب ظالم‌بازی را به یاد آورد.
شنیده بود که آن مرد رهبر جامعه آسمان پرواز شده‌بدون است، اما به جای اینکه از میدان جنگ پشتیبانی کند، داشت‌رسیده به تنهایی و حتی بدون زیردستانش در دنیای رزمی پرسه می‌زد.
انگار که داشت‌دیده برای خودش در‌صراحت دنیای رزمی قدم می‌زد.
خبر رسیده بود که به‌دوباره سمت جنوب رفته، اما حالا می‌گفتند‌بازگشت دوباره دارد به سمت شمال برمی‌گردد.
در نگاه اول، به نظر می‌رسید که‌جاودانه دارد از بازگشت طولانی‌مدتش به دنیای رزمی لذت‌شفافیت می‌برد، اما عواقب کارهایش به شدت سنگین بود.
«می‌گفتن پنج‌پرواز تا فرقه به‌جنگ دستش نابود شدن.»
در میان سفرهایش، ارباب ظالم چندین درگیری با‌بنابراین فرقه‌هایی از اتحاد رزمی و اتحاد سیاه شرور‌بسیار داشت و هر بار، هیچ رحمی نشان نمی‌داد.
هر طور شده بهانه‌ای پیدا‌دوباره می‌کرد و از آن برای به‌بازگشت زیر کشیدن فرقه مقابل استفاده می‌کرد.
همه این‌ها فقط در‌دیگه‌ای یک شب و کاملاً‌شمشیر به تنهایی انجام می‌شد.
این پیروزی‌ها تنها‌جای از طریق قدرت رزمی‌کند سرکوب‌کننده‌اش به دست می‌آمد.
مسیری که از خود‌مردی نشان می‌داد، معنای واقعی‌بنابراین کلمه یک ظالم بود.
در نتیجه، برخلاف زمان ظهور اولیه‌اش، اعتبار رزمی‌کاران‌اول مطلقی که به عنوان هشت خدای رزمی شناخته‌کارهایش می‌شدند، بار دیگر در سراسر جهان طنین‌انداز شده بود.
«تنها حرکت کردنش هم بخشی‌وسطه از یه نقشه است؟ اگه‌الان پای ذهن قبیله جگال وسطه...»
چشمان چون‌پرواز هوی به‌میدان شدت درخشید.
روحیه مبارزه ضعیفی در نگاهش نقش بست؛ نگاهی که در‌اصلاً حین دویدن، ردپای محوش را دنبال می‌کرد، فضا را در‌کرده هم می‌کشید و مانند یک خط طولانی از نور کش می‌آمد.
به خاطر روش‌های ظالمانه‌اش به او‌شمال «ارباب ظالم» می‌گفتند، اما خط خونی‌طولانی‌مدتش او چیزی جز قبیله جگال نبود.
خاندانی که برای‌پای نسل‌ها در استراتژی‌بازی و نقشه‌کشی بی‌رقیب بودند.
او قطعاً‌پرواز نقشه‌ای در‌میدان سر داشت.
«آدم غیرقابل پیش‌بینی‌ای بود.»
چون هوی به طور طبیعی ملاقات‌هایش با ارباب‌اول ظالم را در طول گردهمایی قبیله جگال و‌کارهایش نه استان و سه قلمرو به یاد آورد.
در آن دو ملاقات،دیگه‌ای او هرگز نیات واقعی‌اش را‌وودانگ به وضوح نشان نداده بود.
او با مهارت‌جای همه چیز را‌پشتیبانی پنهان کرده بود.
نیروی درونی‌اش،الان افکارش و حتی‌همیشه حالات چهره‌اش را.
و جاودانه شمشیر‌حالا وودانگ هم حتماً‌شمال این را می‌دانست.
احتمالاً به همین دلیل بود که چنین نامه‌ای‌شمشیر را برای او فرستاده بود؛ رزمی‌کاری که به اندازه‌جهاتی کافی قوی بود تا در برابر ارباب ظالم بایستد.
با این حال.
«خیلی بهتر‌الان می‌شه اگه‌مردی بیاد سراغ خودم.»
چون هوی در واقع‌می‌گفتند امیدوار بود که ارباب‌اول ظالم به سراغش بیاید.
او همیشه احساس حسرت می‌کرد.
با اینکه دو بار همدیگر را دیده‌کند بودند، اما حتی یک بار هم با‌پرسه هم دست و پنجه نرم نکرده بودند.
اما حالا، با دیدن اینکه حتی جاودانه‌شفافیت شمشیر وودانگ تا این حد محتاط شده‌کوتاه بود، نمی‌توانست جلوی احساس اشتیاقش را بگیرد.
«حالا نقشه‌اش هر‌حالا مزخرفی که هست،شمال کی اهمیت می‌ده.»
گوشه‌های چشمان چون‌پای هوی مانند هلال‌بازی ماه خم شد.
ذهن جگال؟ استراتژی‌های غیرقابل پیش‌بینی؟
برای چون‌الان هوی، چنین چیزهایی‌همیشه کاملاً بی‌معنی بود.
«هر چقدر هم که به اون‌شمال مغزشون فشار بیارن، در نهایت این‌طولانی‌مدتش قدرت رزمیه که نتیجه رو مشخص می‌کنه.»
حاکمیت مطلق‌منه قدرتمندان، قانونی‌دیگه‌ای تغییرناپذیر بود.
به همین دلیل بود که‌جنگ چون هوی هرگز حتی به احتمال‌زیردستانش شکست خوردن هم فکر نکرده بود.
این مسئله‌الان ربطی به اعتماد‌همیشه به نفس نداشت.
او فقط‌رفته آن را یک‌دوباره حقیقت محض می‌دانست.
فوووش—
ناگهان، طومار آتش گرفت.
شعله‌ای تاریک،الان شبیه به گلبرگی‌همیشه زیبا و ظریف.
چون هوی که دائماً در حال به گردش درآوردن هنر‌می‌رسید الهی حاکم شکوفه آلو بود، آتش حقیقی سامائه را ایجاد‌پنج کرد و طومار را در یک چشم به هم زدن سوزاند.
با یک «سووش»، تکنیک‌های حرکتی‌وسطه چون هوی سوسو زد و او‌دیده به سرعت به سمت جلو تاخت.
«ارباب ظالم‌پرواز فعلاً می‌تونه‌میدان صبر کنه.»
نگاه چون هوی‌دیده روی یک نقطه‌صراحت ثابت مانده بود.
آنجا عمارت صد طلا بود،دوباره ملکی بزرگ که در خلوت‌ترین‌می‌رسید گوشه شهرستان هوآیین قرار داشت.
خش— خش—
در اتاقی عجیب و بدون‌همیشه پنجره، تنها صدای ورق خوردن‌اصلاً کاغذ فضا را پر کرده بود.
رهبر دروازه هائو، اون چو-بین، با پاهای روی‌اول هم انداخته نشسته بود و به چون هوی که‌شدت پاهایش را روی میز دراز کرده بود نگاه می‌کرد.
او طوری وارد شده بود که‌بازی انگار خانه خودش است و با‌مردی خونسردی در حال ورق زدن کاغذها بود.
سرانجام، پس از‌جای خواندن همه چیز،پشتیبانی کاغذها را پرت کرد.
کاغذها به نرمی در هوا‌همیشه شناور شدند و به صورت‌اصلاً مرتب روی میز فرود آمدند.
این حرکتی بود که‌می‌گفتند با یک تکنیک گرفتن در‌نظر خلاء طبیعی آمیخته شده بود.
«اینا هیچ فرقی با اطلاعاتی‌وسطه که اتحادیه گدایان بهم داد‌الان ندارن... اما این یکیش یکم جالبه.»
وقتی نگاه چون هوی به‌جنگ کلمات روی بالاترین برگه کاغذ‌بدون افتاد، لبخند کجی روی لب‌هایش نشست.
—ظهور اساتید‌الان در سرتاسر‌مردی دنیای رزمی.
نه تنها اساتید سابقی که در انزوا زندگی می‌کردند،نظر بلکه کسانی که هنوز نامی برای خود دست و پا‌می‌گفتن نکرده‌اند نیز اکنون آشکارا در حال ارسال چالش‌های مبارزه هستند.
«پس همه اینا به‌دیگه‌ای خاطر چیزی به اسم‌شمشیر رتبه‌بندی تکنیک‌های دنیای رزمیه؟»
با سؤال چون هوی،میدان اون چو-بین سر تکان‌تنهایی داد و توضیحی اضافه کرد.
«همین چند سال پیش، مهم نبود شهرت یک نفر در دنیای رزمی چقدر‌دلیل بزرگ باشد، معنای چندانی نداشت. البته کسانی هم بودند که مشهور شدند، اما بیشترشان‌مطمئن متعلق به نه استان و سه قلمرو بودند، بنابراین این یک پیامد طبیعی بود.»
«به عبارت دیگر، حتی اگر یک استاد برجسته‌اول بودید، اگر به نه استان و سه قلمرو تعلق‌شدت نداشتید، مهارت و شهرت شما به رسمیت شناخته نمی‌شد.»
«دقیقاً همین‌طور است.»
«پس جای تعجب نیست که بیشتر‌پشتیبانی اونایی که بهشون می‌گفتن استاد، از‌دنیای نه استان و سه قلمرو بودن.»
«چون این دوران صلحی بود که توسط نه استان و سه قلمرو برقرار شده بود. اگر به همان جناح تعلق داشتید، حتی یک کار کوچک هم شهرت شما را بالا‌نقشه‌ای می‌برد، در حالی که اگر مخالفشان بودید، حتی یک دستاورد بزرگ هم نادیده گرفته می‌شد. به همین دلیل قضاوت اینکه چه کسی بر اساس شهرت برتر است دشوار بود. با‌برای این حال، هنوز هم فرض بر این بود که اعضای اصلی نه استان و سه قلمرو اساتیدی در سطح خاصی هستند، بنابراین رتبه‌های آنها به طور تقریبی تخمین زده می‌شد.»
«از اونجایی که هیچ نبرد‌دوباره بزرگی بینشون نبود، فقط بر اساس‌بازگشت مقام و جایگاهشون تخمین می‌زدن، درسته؟»
چون هوی در حالی‌دیگه‌ای که چانه‌اش را نوازش‌شمشیر می‌کرد، زیر لب گفت.
او منظور‌پرواز اون چو-بین‌میدان را فهمید.
او شخصاً موقعیتی را‌مردی تجربه کرده بود که‌بنابراین با حرف‌های او مطابقت داشت.
«یه چیزی عجیب به نظر می‌رسید. می‌گفتن خدای مرگ‌نظر سفید ضعیف‌ترین بین شش دروازه امپراتوره، اما اون از رهبر‌می‌گفتن دروازه خورشید و ماه که قبلاً دیدم خیلی بهتر بود.»
خدای مرگ سفید، اولین کسی که پس‌جاودانه از تناسخ در این بدن با او‌صراحت یک مبارزه حسابی داشت، به یادش آمد.
او توسط‌پرواز دنیا دست‌کم‌میدان گرفته شده بود.
اما مهارتی که‌دیده چون هوی تجربه کرده‌شفافیت بود، کاملاً مهیب بود.
هنر حاکم مطلق‌حالا خود به خود‌شمال واکنش نشان داده بود.
همین به تنهایی کافی بود تا بگوید‌جاودانه قدرت رزمی او در میان اساتید قلمرو‌صراحت رزمی آسمانی در بالاترین سطح قرار داشت.
خِش— خِش—
اون چو-بین با‌دیده عجله قلم‌موی خود‌صراحت را حرکت داد.
این اطلاعات جالبی بود که برای‌شمال اولین بار می‌شنید، بنابراین به سرعت‌طولانی‌مدتش آنچه را که شنیده بود یادداشت کرد.
با این حال،پای دهانش همچنان به‌بازی توضیح دادن ادامه داد.
«بنابراین، برخی از اساتید که محدودیت‌های دوران نه استان و سه‌زیردستانش قلمرو را احساس می‌کردند، زندگی در انزوا را انتخاب کردند. اما‌سمت با پیدایش رتبه‌بندی تکنیک‌های دنیای رزمی، همه چیز تغییر کرده است.»
اون چو-بین بعد از‌مردی نوشتن سریع، قلموی خود‌بنابراین را پایین گذاشت و گفت:
«نمی‌دونم کی اینو نوشته، اما فقط به نه استان و سه قلمرو‌طولانی‌مدتش محدود نشده؛ اساتیدی رو که تو بیست سی سال گذشته تو کل‌شدن دشت‌های مرکزی ظهور کردن رتبه‌بندی کرده. و اینو، امپراتور سم بازگشت به بهشت...»
اون چو-بین‌منه برای لحظه‌ای‌دیگه‌ای مکث کرد.
با دونستن رابطه بین امپراتور سم‌پشتیبانی بازگشت به بهشت و چون هوی،دنیای با احتیاط به او نگاه کرد.
اما چون‌الان هوی کاملاً‌مردی بی‌تفاوت بود.
اون چو-بین که خیالش راحت‌دوباره شده بود، با لحنی نرم‌می‌رسید حرف نصفه‌کاره‌اش رو ادامه داد.
«...امپراتور سم بازگشت به بهشت تایید کرد که‌شمشیر با چند تا استثنا، این رتبه‌بندی درسته. احتمالاً‌بنابراین بقیه اساتید هم فهمیدن که این رتبه‌بندی تقریباً دقیقه.»
«همم، پس اونایی که به خاطر دوران‌کند نه استان و سه قلمرو نتونستن اسمی در‌می‌زد کنن، الان دارن واسه خودشون جولان می‌دن، آره؟»
«برخلاف قبل، اونا الان می‌تونن صرفاً با مهارت رزمیشون و بدون توجه به فرقه‌شون شهرت به‌بسیار دست بیارن. برای همین اونایی که به قدرت رزمیشون اعتماد دارن، هدفشون رو ورود به این‌حرکاتش رتبه‌بندی تکنیک‌های دنیای رزمی گذاشتن. بعضی‌ها همین الانشم برای ورود به این لیست دست به کار شدن.»
«و منظورت همون چالش‌های مبارزه‌ست؟»
اون چو-بین سر تکون داد.
«اساتید سابقی که جزو پنج شمشیرزن برتر‌کند جهان بودن، و همین‌طور اساتید تازه‌نفس، دارن‌پرسه برای اساتید داخل لیست چالش مبارزه می‌فرستن.»
«ولی من که هیچی نگرفتم.»
چون هوی چونه‌اش‌حالا رو روی دستش‌شمال گذاشت و حرف زد.
لحنش پر‌منه از ناامیدی‌دیگه‌ای و کلافگی بود.
«یعنی هیچ‌کس دنبال من نیست؟»
«...این به خاطر‌دیده اینه که شما،صراحت خود شمایید ارباب.»
چون هوی چشماشو ریز کرد.
«چون منم؟»
«دستاوردایی که اخیراً به دست آوردید، همگی تو یه مدت کوتاه بودن. برخلاف اونایی‌پرسه که شناخته‌شدن، بیشتریا نمی‌تونن درک درستی از مهارت رزمی شما داشته باشن. علاوه بر‌شمال این، سن و سال و جایگاه شما هم مانعی برای فرستادن چالش مبارزه بوده.»
«یعنی ترجیح می‌دن برن سراغ یه‌صراحت آدم شناخته‌شده تا اینکه ریسک باختن‌همین به یه جوجه‌رزمی‌کار رو به جون بخرن؟»
«...این حدس سازمان ماست.»
«تچ، یه مشت بزدل ترسو.وسطه فقط بلدن شرایط رو بسنجن‌الان و دست به عصا راه برن.»
چون هوی با حالتی تاسف‌بار‌جنگ نوچی کرد، بعد چشماش رو‌بدون ریز کرد و ادامه داد:
«اگه منو شکست می‌دادن،مردی می‌تونستن تمام دستاوردام رو‌بنابراین به اسم خودشون بزنن.»
«...»
اون چو-بین‌منه برای لحظه‌ای‌دیگه‌ای زبونش بند اومد.
حرفش کاملاً درست بود.
اما خیلی کم پیدا‌مردی می‌شدن کسایی که جیگر‌بنابراین همچین قماری رو داشته باشن.
«خب، اونا به جای اینکه به فکر در هم‌نظر شکستن دوران نه استان و سه قلمرو باشن، قایم‌سنگین شدن، پس طبیعیه که جراتشون در همین حد باشه.»
با این حرفای تند و تیز‌بازی چون هوی، اون چو-بین تو دلش‌مردی نوچی کرد و سرش رو تکون داد.
این نه استان و سه قلمرو بودن که‌تنهایی دنیای رزمی فعلی رو تحت سلطه داشتن و‌انگار حتی هشت خدای رزمی رو هم کنار زده بودن.
با این حال، اون‌مردی طوری حرف می‌زد انگار‌بنابراین نابود کردنشون هیچ کاری نداشت.
«کی تو این‌حالا دنیا جرات داره‌شمال همچین حرفی بزنه؟»
احتمالاً فقط چون هوی.
در همین حین، چون هوی که با‌کند حرفای اون چو-بین علاقه‌اش رو کاملاً از‌پرسه دست داده بود، بحث رو عوض کرد.
«بیا بریم سر اصل مطلب.»
اون چو-بین‌رفته منقبض شد و‌دوباره سر تکون داد.
«بفرمایید.»
«دارم سعی می‌کنم چند تا شیء الهی‌کند یا گنجینه‌ای که حضور معنوی داشته باشه‌پرسه گیر بیارم. چیزی تو دست و بالت داری؟»
«اشیاء الهی و گنجینه... منظورتونه؟»
ذهن اون‌رفته چو-بین به سرعت‌دوباره به کار افتاد.
این یه دستور ناگهانی بود.
«چه نقشه‌ای تو سرشه؟»
با وجود اینکه ذهنش پر‌همیشه از این سوالات بود، اون‌اصلاً چو-بین با آرامش جواب داد:
«متاسفانه، سازمان ما‌حالا هیچ شیء الهی یا‌برمی‌گردد گنجینه‌ای در اختیار نداره.»
چون هوی‌منه با نگاهی‌دیگه‌ای تیز پرسید:
«حتی یدونه هم نه؟»
عرق سردی از پشت‌مردی اون چو-بین سرازیر شد، اما‌جهاتی تونست با آرامش جواب بده.
«حتی اگه اشیاء الهی یا‌دوباره گنجینه‌ای هم داشتیم، سازمان ما‌می‌رسید قدرت محافظت از اونا رو نداره.»
چون هوی‌منه در سکوت به‌وسطه او خیره شد.
دو مردمک چشمش که با نوری سرخ‌کند رنگ آمیخته شده بود، انعکاس تصویر اون چو-بین‌می‌زد رو در خود نگه داشت و بی‌حرکت موند.
چقدر بهش خیره شد؟
برای اون‌رفته چو-بین، انگار یک‌دوباره ابدیت گذشته بود.
«ارزیابی خوبی از خودت داری.»
تازه اون موقع‌جای بود که چون‌پشتیبانی هوی نگاهش رو برگردوند.
همون‌طور که گفت، برای یه فرقه‌صراحت اطلاعاتی مثل دروازه هائو، داشتن اشیاء‌همین الهی یا گنجینه هیچ سودی نداشت.
درست زمانی که‌حالا اون چو-بین بالاخره تونست‌برمی‌گردد یه نفس راحت بکشه.
چون هوی‌منه با صدایی‌دیگه‌ای پایین پرسید:
«پس جای دیگه‌ای رو‌میدان این اطراف می‌شناسی که اشیاء‌حتی الهی یا گنجینه داشته باشه؟»
«...فرقی می‌کنه چه نوعی باشه؟»
«تا زمانی‌رفته که حضور معنوی‌دوباره داشته باشه، نه.»
«من اطلاعات رو‌پای جمع‌وجور می‌کنم و‌بازی سریع براتون می‌فرستم.»
«و اگه‌پرواز تونستی، خودت‌میدان برام گیرشون بیار.»
«متوجهم.»
بعد از شنیدن جوابش، چون‌دوباره هوی می‌خواست پاهاش رو از روی‌بازگشت میز پایین بیاره که مکث کرد.
بعد سرش رو‌پای بلند کرد و‌بازی به بالا نگاه کرد.
ناگهان.
ششآآآ—
تاریکی عمیقی روی سقف‌می‌گفتند شکل گرفت و از درون‌نظر اون، یک سایه ظاهر شد.
او هه-ران بود، زنی با ردایی‌بازی به سیاهی تاریکی، و نقابی که‌مردی نیمه پایینی صورتش رو پوشونده بود.
«ها؟»
پلک‌های چون هوی کمی افتاد.
هه-ران که بعد از نمایان‌دوباره شدن به نرمی فرود اومده‌می‌رسید بود، با قبل فرق داشت.
اگه بخوام دقیق‌تر‌پای بگم، دست راستش‌بازی تغییر کرده بود.
آستین راستش که همیشه‌میدان تو باد تکون می‌خورد،تنهایی حالا شکل گرفته بود.
نگاه چون‌الان هوی روی‌مردی دست راستش چرخید.
اون نمی‌تونست هیچ نبضی از‌دوباره دست راستش حس کنه و‌می‌رسید هیچ نشاطی در اون وجود نداشت.
«یه دست مصنوعی...؟»
در همین حین، انگار‌میدان که هه-ران نگاه چون‌تنهایی هوی رو خونده باشه.
دست راستش رو بالا‌مردی آورد و حرکتش به طرز‌جهاتی عجیبی طبیعی به نظر می‌رسید.
اما چون‌رفته هوی بلافاصله‌می‌گفتند متوجه شد.
«تکنیک گرفتن در خلاء.»
هه-ران داشت از تکنیک گرفتن در‌پشتیبانی خلاء استفاده می‌کرد تا دست مصنوعی رو‌رزمی به همون راحتی دست خودش کنترل کنه.
«ارباب سم‌الان تاریک اینو‌مردی برام ساخت.»
چون هوی‌رفته چشماش رو‌می‌گفتند ریز کرد:
«اوه؟»
خاندان تانگ سیچوان نه تنها تو‌پشتیبانی ساخت سم، بلکه تو ساخت سلاح‌های پنهان‌رزمی و وسایل مختلف دیگه هم مهارت داشت.
«به نظر‌الان میاد یه‌مردی چیزی اون توئه.»
چون هوی نگاهش رو‌می‌گفتند از دست مصنوعی گرفت‌اول و به هه-ران گفت:
«اگه حرفی داری، زودتر بگو.»
«به یه چیزی‌جای با حضور معنوی‌پشتیبانی نیاز داری، درسته؟»
هه-ران به‌الان آرومی به‌مردی جلو خم شد.
موهای سیاه و پرکلاغیش مثل ابریشم تاب می‌خورد و خیلی‌می‌رسید زود صورتش اون‌قدر به صورت چون هوی که روی صندلیش تقریباً‌فرقه دراز کشیده بود نزدیک شد که نفس‌هاشون به هم برخورد می‌کرد.
«من یکیشو دارم.»
همون‌طور که حرف می‌زد،میدان صدای زنگ زیبایی به بلندی‌حتی از کمرش به صدا دراومد.
جیرینگ جیرینگ.
صدای واضح و خالصی بود.
اما چشم‌های اون چو-بین‌دیگه‌ای با شنیدن اون، به‌شمشیر شدت شروع به لرزیدن کرد.
دید او که همیشه‌میدان تحت تاثیر تکنیک چشم‌تنهایی روح شبح بود، تغییر کرد.
تار شد، انگار‌دیده که مه غلیظی‌صراحت جلوش نشسته باشه.
اون انرژی معنوی‌حالا بود، هاله‌ای از‌شمال یک حضور معنوی.
انرژی معنوی که اتاق رو پر کرده‌جاودانه بود اون‌قدر متراکم بود که برای یک لحظه،شفافیت توهم غرق شدن در آب رو ایجاد می‌کرد.
«...اون زنگ دیگه چه کوفتیه؟»
او که جا خورده بود، با چشمانی مات و مبهوت‌اصلاً به شیئی که انرژی معنوی ازش ساطع می‌شد خیره شد؛کرده زنگی که از کمر هه-ران آویزون بود و تاب می‌خورد.
اون یه‌رفته شیء الهی‌می‌گفتند معمولی نبود.
حتی او که در حین جمع‌آوری‌بازی اطلاعات اشیاء الهی و گنجینه‌های مختلفی رو‌همیشه دیده بود، در آستانه مدهوش شدن بود.
در همین‌پرواز حین، فارغ‌میدان از شگفتی او.
سووش—
هه-ران از قبل زنگی رو که به کمرش آویزون‌نظر بود، یعنی زنگ سرقت روح آسمانی رو گرفته بود‌سنگین و داشت به آرومی جلوی چشم‌های چون هوی تکونش می‌داد.
«این به دردت نمی‌خوره؟»
چون هوی‌پرواز چشماش رو ریز‌جنگ کرد و پرسید:
«همین‌طوری می‌خوای بدیش به من؟»
«اگه بهش نیاز داری.»
«چرا این‌قدر‌منه به خودت‌دیگه‌ای زحمت می‌دی؟»
«برای اینکه‌پرواز اعتمادت رو‌میدان جلب کنم.»
گوشه‌های چشم‌الان هه-ران با لبخندی‌همیشه عمیق جمع شد.
بلافاصله بعد از اون، لب‌هاش رو‌شمال به گوش چون هوی نزدیک کرد‌طولانی‌مدتش و با صدایی ضعیف زمزمه کرد:
«چون تو‌منه برای من یه‌وسطه وجود ضروری هستی.»