چپتر 284: جنگ مقدس امی (۱)
0روز دوم‌سیاه پس از رسیدن‌ساده‌ای به فرقه امی.
چون هوی که کله‌سحر از جایش‌مدت بلند شده بود، به سمت پنجره‌لحظه‌ای رفت و آن را باز کرد.
شاید چون اتاق در طبقه‌غرق چهارم بود، منظره‌ای وسیع و‌داشتند باز پیش رویش قرار داشت.
در حالی که چون هوی به برف‌وقتش نرمی که می‌بارید نگاه می‌کرد، نگاهش به سمت‌چرخید فریادهای پرقدرتی که از پایین می‌آمد، کشیده شد.
«هااااپ!»
«هوووپ!»
اعضای جوخه نابودی در حال‌غرق تمرین به خودشان فشار می‌آوردند و‌جان حرارت شدیدی از بدنشان ساطع می‌شد.
لباس‌هایشان غرق در عرق‌اون بود، انگار مدت زیادی‌رسیده بود که داشتند جان می‌کندند.
برای لحظه‌ای،سیاه پوزخندی روی لب‌های‌ساده‌ای چون هوی نشست.
«چقدر سفت‌لباس‌هایشان و منقبض...عرق خیلی استرس دارن.»
فقط با‌ساطع یک نگاه می‌توانست‌غرق این را بفهمد.
و دلیل‌ساده‌ای خوبی هم‌اون برایش داشتند.
حرکات سلاح‌ها، مشت‌ها‌شیطانی و لگدهایشان خشک‌مهم‌تر و بی‌روح بود.
تنش و اضطراب‌غرق باعث شده بود‌مدت بدن‌هایشان منقبض شود.
مهم نبود که چقدر در نابودی قلعه ببر سرخ و‌داشتند قبیله شمشیر باران خون موفق عمل کرده بودند، جنگی که‌سفت قرار بود به زودی رخ دهد، در سطح کاملاً متفاوتی بود.
روبرو شدن با دو‌اون هزار نیروی نخبه از اتحاد‌باشه سیاه شیطانی کار ساده‌ای نبود.
«مهم‌تر از اون...شیطانی دیگه باید وقتش رسیده‌اون باشه که پیداشون بشه...»
درست در‌لباس‌هایشان همان لحظه، نگاه‌انگار چون هوی چرخید.
شعله‌ای سفید به سمت‌لباس‌هایشان آسمان شلیک شد و نورش‌زیادی را در هوا پخش کرد.
یک منور هشدار.
این سیگنالی بود که توسط‌ساده‌ای یکی از افراد مستقر در‌وقتش کوه امی فرستاده شده بود.
«اومدن.»
چشمان چون‌ساطع هوی به‌لباس‌هایشان شکل هلالی درآمد.
وقت حرکت بود.
چون هوی چرخید، دو شمشیری را‌مهم‌تر که در یک طرف آویزان کرده‌باشه بود برداشت و به راه افتاد.
در یک چشم به هم زدن از عمارت پایین‌جان آمد و با لبخندی گشاد، روبروی جوخه نابودی که‌سفت مات و مبهوت به منور هشدار خیره شده بودند، ایستاد.
«همه آماده‌اید؟»
با این سوال، تمام اعضای‌دیگه جوخه نابودی نفس عمیقی کشیدند‌پیداشون و با قدرت جواب دادند:
«آماده‌ایم!»
«بله!»
با این جواب، شنل‌های‌لباس‌هایشان سفید خالصی را که کنار‌زیادی گذاشته بودند، به تن کردند.
آماده‌سازی‌شان پرشور و سریع بود.
سپس در برابر چون هوی‌ساده‌ای صف کشیدند، دست‌هایشان را پشت سرشان‌رسیده گره زدند و منتظر فرمانش ماندند.
چون هوی‌لباس‌هایشان با دیدن این‌انگار صحنه نیشخند زد.
شاید به خاطر این بود که‌عرق وقت گذاشته بود تا آدمشان کند،می‌کندند آن هم با شروع از دان‌ری گوان‌چئون؟
همه‌شان تیز و متمرکز بودند.
حالا بیشتر شبیه‌شیطانی یک جوخه درست و‌اون حسابی به نظر می‌رسیدند.
چون هوی لبخند را از روی صورتش‌زیادی پاک کرد، لحظه‌ای یکی‌یکی آن‌ها را از‌روی نظر گذراند و با صدایی بم گفت:
«همه‌تون مأموریتی که دیروز‌لباس‌هایشان در موردش حرف زدم‌مدت رو یادتون هست، مگه نه؟»
با این سوال،مهم‌تر اعضای جوخه همگی با‌وقتش هم سر تکان دادند.
این همان مأموریتی بود که‌ساده‌ای چون هوی در حین کتک‌وقتش زدن دان‌ری گوان‌چئون توضیح داده بود.
چطور می‌توانستند فراموش کنند؟
چون هوی با دیدن‌لباس‌هایشان سر تکان دادن اعضای‌مدت جوخه، آرام چرخید و گفت:
«خیلی خب، راه‌مهم‌تر بیفتید. می‌ریم که‌باید مأموریتمون رو انجام بدیم.»
وقتی چون هوی به جلو‌ساده‌ای حرکت کرد، جوخه نابودی هم‌وقتش پشت سرش به راه افتادند.
دقیقاً در همان لحظه.
کسانی که مانند چون هوی‌غرق منور هشدار را دیده بودند، در‌جان دروازه اصلی معبد فوهو جمع شدند.
تعدادشان حدود هفتصد نفر بود.
حتی با در نظر گرفتن معدود‌مهم‌تر افرادی که با شاگردان جوان تخلیه‌شده‌باشه رفته بودند، باز هم تعداد قابل‌توجهی بود.
این به لطف تائوئیست‌های فرقه صدای پاک،زیادی فرقه‌های صالح اطراف و رزمی‌کاران شعبه سیچوان‌روی اتحاد رزمی بود که برای کمک آمده بودند.
اما با وجود جمع‌آوری چنین‌غرق جمعیت عظیمی، با دیدن منظره پایین‌جان کوه، عرق سرد بر پیشانی‌شان نشست.
در مسیر کوهستانی متروک، رزمی‌کارانی که هاله‌ای شوم از‌باشه خود ساطع می‌کردند، مانند موجی خروشان در حال هجوم‌آسمان بودند؛ تعدادشان آن‌قدر زیاد بود که قابل شمارش نبود.
حرکت کسانی که لباس‌های سرخ و سیاه‌اون به تن داشتند، کافی بود تا توهم برخورد‌درست همزمان امواج سرخ و سیاه را ایجاد کند.
«آمیتابا.»
«انتظار نداشتم این‌قدر زیاد باشن.»
«تعدادشون خیلی زیاده...»
تماشاچیان نفس‌هایشان‌سیاه در سینه‌کار حبس شد.
تعدادی که آن‌ها با زحمت فراوان جمع کرده‌داشتند بودند، در برابر رزمی‌کاران اتحاد سیاه شیطانی که اکنون‌چقدر از مسیر کوهستانی بالا می‌آمدند، ناچیز به نظر می‌رسید.
«چطور ممکنه همچین اتفاقی بیفته...»
یکی از شاگردان فرقه‌اون امی آهی کشید و‌رسیده چشمانش را محکم بست.
این یک‌سیاه اتفاق بی‌سابقه‌کار و عجیب بود.
کوه امی‌لباس‌هایشان قلمرو فرقه‌عرق امی بود.
به همین دلیل، اینجا مکانی بود که نه‌مدت تنها رزمی‌کاران فرقه انحرافی، بلکه حتی اراذل و اوباش‌لب‌های جناح‌های انحرافی هم جرئت نمی‌کردند در آن قدم بگذارند.
اما حالا، چنین‌مهم‌تر مکانی پر از اعضای‌وقتش فرقه انحرافی شده بود.
بدتر از آن، تعدادشان آن‌قدر زیاد‌مهم‌تر بود که به راحتی می‌توانستند مسیرهای‌باشه کوهستانی پهناور کوه امی را مسدود کنند.
و آیا آن‌ها‌غرق فقط اعضای معمولی‌مدت فرقه انحرافی بودند؟
قصد قتل و انرژی‌لباس‌هایشان شیطانی که بر کوه‌مدت امی سایه افکنده بود.
آن‌ها در سطحی کاملاً متفاوت از اراذل جناح‌های‌رسیده انحرافی بودند که فقط آن‌قدر خوش‌شانس بودند که‌شعله‌ای چند هنر رزمی فرقه انحرافی را یاد بگیرند.
«... می‌تونیم پیروز بشیم؟»
«این خیلی خطرناکه.»
درست زمانی که‌می‌شد بذرهای اضطراب شروع‌عرق به جوانه زدن کردند.
استاد سو اون، عصای چرخه‌دیگه تناسخ را در دستش بلند کرد‌بشه و به آرامی به زمین کوبید.
جیرینگ.
صدای زنگ‌لباس‌هایشان در تمام‌عرق جهات پخش شد.
صدای طنین‌انداز و ملایم، که گرمایی‌عرق شبیه به آغوش یک مادر را به‌برای همراه داشت، آن‌ها را در بر گرفت.
استاد سو اون پس از آرام‌باید کردن فوری جمعیتِ به شدت متزلزل،درست لب‌هایش را از هم باز کرد.
«کسانی که می‌خواهند‌شیطانی اینجا را ترک کنند،اون می‌توانند همین حالا بروند.»
این یک پیشنهاد ملایم بود.
اما.
«این چه حرفیه که می‌زنید؟»
«ما از قبل با آمادگی‌ساده‌ای برای به خطر انداختن جانمان‌وقتش برای کمک به اینجا آمده‌ایم.»
«بودای بی‌کران. رهبر‌غرق فرقه، لطفاً حرفتان‌مدت را پس بگیرید.»
رزمی‌کاران نپذیرفتند.
همه کسانی که در اینجا جمع شده‌وقتش بودند، آمده بودند تا با به خطر‌لحظه انداختن جانشان به فرقه امی کمک کنند.
پس از لحظه‌ای سکوت در‌ساده‌ای برابر واکنش رزمی‌کاران، استاد سو‌وقتش اون سرش را خم کرد.
«... سپاسگزارم.»
«رهبر فرقه!»
شاگردان فرقه امی جا خوردند.
آن‌ها تنها‌سیاه کسانی نبودند‌کار که تعجب کردند.
رزمی‌کارانی هم که برای کمک آمده بودند،زیادی نتوانستند حیرت خود را از اقدام بی‌سابقه رهبر‌لب‌های فرقه امی در خم کردن سرش پنهان کنند.
«نیازی به این کار نیست.»
«لطفاً سرتان را بالا بیاورید.»
اما در میان این هیاهو،ساده‌ای استاد سو اون طوری رفتار کرد‌رسیده که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.
او بهتر از هر کسی می‌دانست‌مدت که به خطر انداختن جان خود برای‌پوزخندی کمک به فرقه‌ای دیگر چقدر دشوار است.
«من این‌ساطع لطف را‌لباس‌هایشان فراموش نخواهم کرد.»
با کلمات صمیمانه او،اون لبخند بر لبان رزمی‌کارانی که‌باشه برای کمک آمده بودند شکفت.
استاد سو اون به‌کار آرامی با چشمانش آن‌ها‌دیگه را از نظر گذراند.
آن‌ها خیرین‌لباس‌هایشان و منجیان‌عرق او بودند.
«این‌ها افرادی‌ساطع هستند که هرگز‌غرق نباید فراموششان کنم.»
در حالی که داشت چهره‌هایشان‌دیگه را به خاطر می‌سپرد، ناگهان‌پیداشون احساس کرد چیزی سر جایش نیست.
جوخه نابودی آنجا نبود.
«آن‌ها زودتر حرکت کرده‌اند.»
اما به‌ساطع زودی، در‌لباس‌هایشان دلش لبخندی زد.
او از جوخه نابودی خواسته‌دیگه بود تا از شاگردان جوان محافظت‌بشه کرده و آن‌ها را تخلیه کنند.
با توجه به اینکه هنوز‌ساده‌ای نرسیده بودند، حتماً در طول‌وقتش تخلیه با آن‌ها رفته بودند.
حس آرامشی‌لباس‌هایشان وجودش را‌عرق فرا گرفت.
حالا که قلبش آرام شده بود،عرق استاد سو اون عصای چرخه تناسخ را‌برای بلند کرد و رو به آسمان گرفت.
و سپس.
«شاگردان، قانون‌سیاه منع کشتار‌کار را لغو کنید!»
او غرش کرد.
غرش شیر، که با قدرت معنوی‌عرق او آمیخته شده بود، باعث شد‌می‌کندند دروازه اصلی معبد فوهو به شدت بلرزد.
جنگی برای بقای فرقه امی.
این آغاز‌سیاه جنگ مقدس‌کار امی بود.
«اون یه منور هشداره؟»
«انگار یه‌ساده‌ای موش اونجا‌اون پرسه می‌زنه.»
«حرومزاده‌های احمق. چه کار بی‌موردی.»
منور هشداری که به سمت آسمان‌مدت شلیک شده بود، توسط هر کسی‌لحظه‌ای در اتحاد سیاه شیطانی قابل مشاهده بود.
اما آن‌ها‌ساطع با بی‌تفاوتی از‌غرق کنار آن گذشتند.
دقیق‌تر بگویم،ساده‌ای اصلاً به‌اون آن اهمیتی ندادند.
عجیب‌تر این بود که‌کار با رهبری یک ارتش‌دیگه دو هزار نفری لو نروند.
در همین حین، در منتهی‌الیه سمت چپ این ارتش دو‌می‌کندند هزار نفری، گروهی که با کمی فاصله حرکت می‌کردند، با‌خیلی دیدن منور اخم کردند اما با دیدن واکنش بقیه، سکوت کردند.
ظاهرشان خاص و عجیب بود.
بعضی‌ها از سر تا پا رداهای سیاه و‌رسیده تاریک پوشیده بودند، در حالی که بقیه سرتاسر‌شعله‌ای بدنشان را با زیورآلات آویزان تزئین کرده بودند.
حتی سلاح‌هایی که‌شیطانی حمل می‌کردند هم‌مهم‌تر با یکدیگر فرق داشت.
بعضی‌ها هیچ سلاحی نداشتند، برخی دستکش‌های زرهی پوشیده بودند، بعضی تبرهایی حمل می‌کردند‌پوزخندی که برای بلند کردن بیش از حد سنگین به نظر می‌رسید، عده‌ای تیغه‌های‌بفهمد منحنی در دست داشتند و برخی دیگر شمشیرهای انعطاف‌پذیر به کمر بسته بودند.
در یک نگاه، کاملاً با نخبگان اتحاد سیاه شرور که‌داشتند اکنون گرد هم آمده بودند، یعنی جوخه سایه خون با‌سفت رداهای سرخ و جوخه سایه شبح با رداهای سیاه، تفاوت داشتند.
کاملاً هم طبیعی بود.
آن‌ها رزمی‌کاران وابسته به اتحاد سیاه شرور‌اون بودند که فقط برای به دست آوردن شهرت‌درست در این مأموریت با آن‌ها همراه شده بودند.
«چه منظره باشکوهی.»
صدای کلفتی‌ساطع از میانشان‌لباس‌هایشان به گوش رسید.
این صدا متعلق به مردی‌دیگه بدقیافه بود که زخم طولانی یک‌بشه شمشیر روی پیشانی‌اش حک شده بود.
چو گون، رهبر فرقه هونگ‌یانگ.
او رهبر یکی از‌عرق چندین فرقه کوچک وابسته‌داشتند به اتحاد سیاه شرور بود.
او که با پنجاه نفر از‌عرق شاگردانش به این جنگ پیوسته بود،می‌کندند با دیدن منظره روبه‌رویش نوچ‌نوچی کرد.
واقعاً منظره‌ای‌ساده‌ای خیره‌کننده و‌اون خردکننده بود.
مسیرهای کوهستانی‌سیاه کوه امی مملو‌ساده‌ای از جمعیت بود.
علاوه بر این، تک‌تک افرادی که‌مدت مسیرها را پر کرده بودند، سرشار‌لحظه‌ای از نیت قتل و انرژی شیطانی بودند.
واقعاً ارتش مخوفی بود.
لبخندی روی لب‌هایش نقش بست.
«محاله با این وضع ببازیم.»
او از‌لباس‌هایشان پیروزی‌شان کاملاً‌عرق مطمئن بود.
این یک نیروی معمولی نبود.
دو هزار نفر از نخبگان‌دیگه اتحاد سیاه شرور برای نابودی‌پیداشون فرقه امی جمع شده بودند.
و رهبری آن‌ها بر‌کار عهده جوخه مشهور سایه خون‌باید و جوخه سایه شبح بود.
هر چقدر هم که فرقه امی، یکی از‌داشتند اعضای اتحاد نه فرقه، قدرتمند بود، این نیرویی‌نشست بود که هرگز نمی‌توانستند آن را شکست دهند.
در حالی که لبخند‌لباس‌هایشان روی لب‌هایش فقط با نگاه‌زیادی کردن به اطراف عمیق‌تر می‌شد.
هوووش.
ناگهان، مرد جوان و خوش‌قیافه‌ای‌ساده‌ای در هوا ظاهر شد و‌وقتش به نرمی در برابرشان فرود آمد.
انگار صحنه‌ای‌لباس‌هایشان از یک‌عرق رؤیا بود.
«... چی؟»
«چه خبره؟»
در حالی که چو گون و تمام اطرافیانش‌دیگه با چهره‌ای مات و مبهوت به مرد جوانی‌همان که ناگهان ظاهر شده بود خیره شده بودند.
«یه شکوفه... شکوفه آلو؟!»
«این فرقه کوه هوآشانه!»
چند نفر‌ساده‌ای از آن‌ها‌اون فریاد زدند.
آن‌ها از دیدن نشان روی‌ساده‌ای آستین مرد جوانی که از ناکجاآباد‌رسیده پیدایش شده بود، شوکه شده بودند.
یک شکوفه آلو.
این نشان فرقه کوه هوآشان بود، نامی‌انگار که در دنیای رزمی کنونی بیشتر از‌لحظه‌ای هر نام دیگری بر سر زبان‌ها افتاده بود.
در همان لحظه،مهم‌تر لقب شخص خاصی‌باید از ذهنشان عبور کرد.
این لقب همان تائوئیستی بود که‌مهم‌تر کمک کرده بود شهرت فرقه کوه هوآشان‌پیداشون تا این حد گسترده و همه‌گیر شود.
«قهرمان الهی شکوفه آلو...؟»
همان‌طور که چو‌می‌شد گون این کلمات را‌انگار زیر لب زمزمه می‌کرد.
«اوه؟ می‌بینم که‌مهم‌تر حالا بدون اینکه‌باید بپرسم درجا منو می‌شناسید.»
مرد جوان خوش‌قیافه، چون‌کار هوی، با لحنی خشک‌دیگه و بی‌تفاوت جواب داد.
با این جواب‌غرق تأییدآمیز او، برای لحظه‌ای‌زیادی هرج‌ومرج به پا شد.
«قهرمان الهی شکوفه آلو اینجاست؟!»
«دیوانه‌کننده‌ست!»
چشمانشان پر از وحشت شد.
آن‌ها آن‌قدر شایعات مربوط به‌انگار قهرمان الهی شکوفه آلو را شنیده‌برای بودند که گوش‌هایشان درد گرفته بود.
متخصص عالی‌رتبه‌ای که‌می‌شد امپراتور جنگل سبز‌عرق را شکست داده بود.
او یک متخصص عالی‌رتبه با قدرتی مضحک‌وقتش و غیرمنطقی بود که آن‌ها با مهارت‌هایشان هرگز‌چرخید نمی‌توانستند امیدی به رویارویی با او داشته باشند.
درست زمانی که چند‌کار نفر از آن‌ها می‌خواستند‌دیگه دزدکی به عقب قدم بردارند.
«چه احمق بی‌کله‌ای.»
چو گون در حالی‌لباس‌هایشان که به چون هوی‌مدت نگاه می‌کرد، به حرف آمد.
با لحن و نگرشی که‌دیگه هیچ ترسی از حضور چون‌پیداشون هوی در آن دیده نمی‌شد.
«چطور جرئت می‌کنی به این فکر بیفتی‌اون که تنهایی به این ارتش حمله کنی؟بشه نکنه مغزت همون‌قدر خالیه که مهارت‌های رزمیت بزرگه؟»
چو گون به همین جا بسنده‌مدت نکرد و با رفتاری پر از‌لحظه‌ای اعتماد به نفس، کلمات تندتری اضافه کرد.
هر چقدر هم که قهرمان الهی شکوفه‌انگار آلو در دنیای رزمی مشهور بود، آن‌ها‌لحظه‌ای اکنون یک ارتش دو هزار نفری بودند.
هر چقدر هم که یک‌دیگه متخصص عالی‌رتبه ماهر بود، نمی‌توانست به‌بشه تنهایی با این تعداد روبه‌رو شود.
با این حرف‌ها، لبخند‌کار روی صورت کسانی که‌دیگه از ترس می‌لرزیدند، نقش بست.
«رهبر فرقه هونگ‌یانگ راست میگه.»
«هه هه، شایعات قهرمان الهی شکوفه‌عرق آلو رو شنیده بودم، اما با وجود‌برای اون همه مهارت رزمی، حتماً یه احمقه.»
«اینکه با پای خودش بیاد تو‌باید دهن شیر... کی فکرشو می‌کرد یه دیوانه‌همان باشه که این‌قدر برای مردن عجله داره.»
آن‌ها که دوباره‌شیطانی جرئت پیدا کرده بودند،اون سلاح‌هایشان را بیرون کشیدند.
انواع و اقسام سلاح‌های عجیب و‌مدت غریب به سرعت بالا رفتند و‌لحظه‌ای مستقیماً چون هوی را نشانه گرفتند.
همراه با‌ساطع یک نیت‌لباس‌هایشان قتل وحشیانه.
«خب، اینم‌ساده‌ای یه تجربه‌اون جدید دیگه‌ست.»
لبخندی روی لب‌های چون هوی نقش‌مهم‌تر بست، انگار وضعیتی که در حال‌باشه رخ دادن بود برایش سرگرم‌کننده بود.
شینگ—
در همان لحظه،می‌شد چو گون شمشیرش‌عرق را کشید و گفت.
«این یه فرصت تکرارنشدنی‌اون تو زندگیه که قهرمان‌رسیده الهی شکوفه آلو رو بکشیم!»
با فریاد‌سیاه او، چشمان‌کار همه برق زد.
عملکرد آن‌ها در جنگ علیه فرقه‌مدت امی یک چیز بود، اما چه می‌شد‌پوزخندی اگر قهرمان الهی شکوفه آلو را می‌کشتند؟
و چه می‌شد اگر‌لباس‌هایشان کسی که جان او‌مدت را می‌گرفت، خودشان بودند؟
شهرتشان در یک‌مهم‌تر چشم به هم زدن‌وقتش سر به فلک می‌کشید.
طمع در چشمانشان‌شیطانی موج زد و در‌اون یک لحظه، هجوم آوردند.
در این‌لباس‌هایشان میان، چو گون‌انگار در دلش خندید.
«فقط صبر‌ساطع می‌کنم تا‌لباس‌هایشان خسته بشه.»
هدف او‌ساده‌ای سر چون‌اون هوی بود.
هیچ نیازی نبود‌شیطانی که اولین نفری‌مهم‌تر باشد که حمله می‌کند.
آرام و پیوسته.
او قصد داشت‌می‌شد صبر کند و‌عرق منتظر یک فرصت بماند.
«فقط کافیه کسی‌مهم‌تر باشم که کارش‌باید رو تموم می‌کنه.»
چو گون به رزمی‌کارانی که از‌مهم‌تر همه طرف حمله می‌کردند نگاه کرد‌باشه و نیروی درونی خود را بالا برد.
تا برای‌لباس‌هایشان ضربه نهایی‌عرق آماده شود.
بادی از‌ساطع زیر پاهایش‌لباس‌هایشان وزیدن گرفت.
این تجلی‌ساده‌ای تکنیک انرژی‌اون خورشید سرخ بود.
نیروی درونی که او تا حد ممکن‌اون بالا برده بود، باعث شد رداهای سرخی‌بشه که پوشیده بود به شدت به اهتزاز درآیند.
حضور او‌لباس‌هایشان تاریک و‌عرق تهدیدآمیز بود.
در همان زمان،می‌شد لحظه‌ای که به‌عرق چون هوی خیره شد.
«...!»
خشکش زد.
لبخند از‌لباس‌هایشان روی لب‌هایش‌عرق محو شد.
در زیر ابروهایی که به سمت بالا‌انگار متمایل شده بودند، چشمانی با هاله‌ای از نور‌پوزخندی سرخ کم‌رنگ، مستقیماً به او خیره شده بودند.
نگرشی کاملاً بی‌تفاوت بود، انگار‌دیگه هیچ علاقه‌ای به رزمی‌کارانی که‌پیداشون به سمتش حمله می‌کردند نداشت.
تقریباً متکبرانه به نظر می‌رسید.
در همان‌لباس‌هایشان لحظه، لب‌های چون‌انگار هوی کج شد.
یک پوزخند واضح بود.
سپس لب‌های سرخ و‌اون کج شده‌اش بسیار آرام‌رسیده از هم باز شدند.
«جوخه نابودی.»
پات‌پات‌پات!
بلافاصله پس از به زبان آوردن این کلمات،مدت ده‌ها سایه از پشت سر او ظاهر شدند‌روی و مانند تیر به سمت رزمی‌کاران مهاجم شلیک شدند.
سرعتشان بی‌نهایت زیاد بود.
سایه‌هایی که به بیرون پرتاب‌ساده‌ای شده بودند، خیلی زود با رزمی‌کاران‌رسیده مهاجم جناح غیرمتعارف برخورد کردند، و.
پخ! خرد! چاک!
«کوک!»
«کواارگ!»
خیلی زود، صداهای‌شیطانی وحشتناکی از همه‌مهم‌تر طرف به گوش رسید.
برخی بی‌دفاع به عقب پرتاب شدند، گلوی‌زیادی برخی بریده شد و درجا مردند، و‌روی قفسه سینه برخی دیگر در هم فرو رفت.
این نتیجه‌ی‌ساطع تنها یک‌لباس‌هایشان لحظه بود.
درگیری کوتاهی بود، آن‌قدر کوتاه‌دیگه که حتی فرصتی برای کشیدن‌پیداشون یک جیغ طولانی هم باقی نگذاشت.
رزمی‌کاران جناح غیرمتعارف که چون هوی‌مهم‌تر را هدف گرفته بودند، با دیدن این‌پیداشون وضعیت ناگهانی با عجله به عقب برگشتند.
«چی!»
«نیروهای کمکی کِی...»
چشمانشان به لرزه افتاد.
گروهی که ظاهر شده بود، همگی شنل‌های سفید خالصی‌باید پوشیده بودند که پایین کشیده شده بود و فقط چشمانشان‌شعله‌ای را نشان می‌داد، و حضور برنده‌ای از خود ساطع می‌کردند.
در نگاه‌لباس‌هایشان اول، تقریباً‌عرق مورمورکننده بود.
در همان لحظه،می‌شد چون هوی نگاهش‌عرق را پایین آورد.
نگاهی که از‌مهم‌تر بالا به همه‌باید خیره شده بود.
این یک‌سیاه نگرش بی‌نهایت‌کار متکبرانه بود.
اما هیچ‌کس‌لباس‌هایشان چنین نگرشی را‌انگار زیر سؤال نبرد.
زیرا ظاهر فعلی چنان برازنده چون هوی‌انگار بود که گویی کاری را انجام داده‌لحظه‌ای که ذاتاً برای آن ساخته شده بود.
سپس، فرمان آرامی صادر شد.
«همه‌شون رو نابود کنید.»