چپتر 404: چپتر 404
0«همم؟»
چشمان موک چونگجا در حالی‌بلافاصله که بیرون در چوبی منتظر‌آمده چون هوی بود، ریز شد.
ناگهان، بوی‌آبی‌رنگی کاج بینی‌اش‌شعله را قلقلک داد.
با همیشه فرق داشت.
آن‌قدر غلیظ بود که بوی خاص‌جهان و کهنه کاغذ را که از کتاب‌های‌آبی‌رنگی باستانی به مشام می‌رسید، کاملاً پوشانده بود.
«چه بوی غلیظی از کاج.»
موک چونگجا با‌شبیه نگاهی خالی به در‌خون چوبی بسته خیره شد.
پشت در، سکوت مطلق‌کرده حکم‌فرما بود، حتی صدای‌سمتی یک نفس هم شنیده نمی‌شد.
«یعنی اون‌گفته تو داره‌اصول اتفاقی می‌افته؟»
«داره سرک می‌کشه.»
چشمان موک‌آبی‌رنگی چونگجا از‌شعله تعجب گرد شد.
چون زمزمه‌اش‌جوابی جوابی دریافت‌کرده کرده بود.
او بلافاصله با شگفتی غیرقابل‌کتمانی‌جریان‌های به سمتی که صدا از‌شدن آن آمده بود، نگاه کرد.
«ا-ارشد اعظم، جاودانه شمشیر...؟!»
جاودانه شمشیر‌آبی‌رنگی وودانگ جلوی‌شعله در ایستاده بود.
او آن‌قدر آرام و‌کرده طبیعی بود که انگار از‌صدا همان ابتدا آنجا حضور داشت.
ناگهان، لبه‌گفته لباس فرمش‌اصول تکان خورد.
او یک‌جوابی قدم به در‌بلافاصله نزدیک‌تر شده بود.
جاودانه شمشیر‌آبی‌رنگی وودانگ به‌شعله در خیره شد.
دقیق‌تر بگویم، او‌دریافت به فضای پشت‌شگفتی در خیره شده بود.
دو چشمش که سرشار از‌جریان‌های قدرت هنر الهی تایجی بود،شدن درخشش ضعیفی از خود ساطع می‌کرد.
چشم حقیقی سه پاکی.
هنر مخفی فرقه وودانگ، که گفته‌مجاری می‌شد اصول و جریان‌های جهان را‌میان می‌خواند، در حال رها شدن بود.
هواااک!
انرژی آبی‌رنگی شبیه به شعله،جریان‌های به سرعت مجاری خون اطراف‌شدن چشمانش را در بر گرفت.
بلافاصله پس از‌دریافت آن، او مستقیماً از‌غیرقابل‌کتمانی میان در نگاه کرد.
فضای داخل مه‌آلود‌شبیه بود، انگار که با‌خون مه پر شده باشد.
و دو حضور شدید که‌بلافاصله تنها با درک کردنشان، ذهن او‌نگاه را تحریک کرده و قلقلک می‌دادند.
درست زمانی که‌می‌شد او همه چیز‌جهان را درک کرد.
سئوئوئو—
مه سفید کم‌رنگی از پاهایش‌سرعت بلند شد، دورش پیچید و‌گرفت تمام بدنش را در بر گرفت.
تجلی یک آرایش مسدودکننده چی.
پیش از آنکه جاودانه شمشیر وودانگ حتی بتواند‌حال فکر کند، حواسش تغییر شدید رخ‌داده در پشت‌سرعت در را تشخیص داده و واکنش نشان داده بود.
در حالی‌جوابی که آرایش سنگین‌بلافاصله مسدودکننده چی می‌درخشید.
«...سرک کشیدن،آبی‌رنگی منظورتون از‌شعله این حرف چیه؟»
موک چونگجا در‌دریافت حالی که آب دهانش‌غیرقابل‌کتمانی را قورت می‌داد، پرسید.
او پس از آرام کردن‌جریان‌های تعجبش از حضور ناگهانی جاودانه شمشیر‌هواااک وودانگ، سؤالش را به زبان آورد.
«دقیقاً همون‌طوریه که گفتم.»
جاودانه شمشیر‌آبی‌رنگی وودانگ با‌شعله آرامش جواب داد.
نگاهش همچنان روی در‌کرده ثابت بود و حتی نیم‌نگاهی‌صدا هم به موک چونگجا نینداخت.
«اون تو چه خبره؟»
«روشنگری جد بنیان‌گذار... نکنه...!»
تازه آن موقع بود‌شعله که موک چونگجا فهمید،اطراف مردمک‌هایش گشاد شد و لرزید.
«تو تاریخ طولانی فرقه وودانگ، کمتر از‌غیرقابل‌کتمانی پنج نفر به این روشنگری رسیدن، و‌اعظم حالا یه تائوئیست از کوه هوآشان داره...»
صدای موک چونگجا کمی لرزید.
او کاملاً گیج شده بود.
«اینکه کسی هنرهای رزمی وودانگ رو یاد گرفته باشه یا نه، هیچ‌میان ربطی به رسیدن به روشنگری نداره. چیزی که مهمه اینه که آیا‌زمانی نیت کسی که اون رو به جا گذاشته درک می‌کنه یا نه.»
«...!»
برای لحظه‌ای،گفته چشمان موک‌اصول چونگجا گشاد شد.
«امکان داره که‌دریافت شما هم، ارشد اعظم،غیرقابل‌کتمانی به روشنگری رسیده باشید...؟»
جاودانه شمشیر‌آبی‌رنگی وودانگ به این‌سرعت سؤال جوابی نداد.
اما همین کافی بود.
'کی به روشنگری رسید؟'
در حالی که موک چونگجای حیرت‌زده‌شگفتی در سکوت ایستاده بود و به‌کرد جاودانه شمشیر وودانگ خیره شده بود.
'یه کم‌آبی‌رنگی با قبل‌شعله فرق داره.'
جاودانه شمشیر‌جوابی وودانگ با‌کرده خودش فکر کرد.
او به‌گفته روشنگری جانگ سان‌فنگ‌جریان‌های سرک کشیده بود.
و به لطف آن، دیواری‌بلافاصله را که سد راهش بود شکسته‌نگاه و به قلمروی جدیدی رسیده بود.
اما دامنه امواج انرژی که‌سرعت اکنون از اتاق احساس می‌کرد،گرفت با آن زمان یکی نبود.
این کاملاً طبیعی بود.
'روشنگری مثل یه کتابچه هنرهای رزمی‌جهان نیست که قرار باشه چیز واضح‌انرژی و مشخصی از خودش به جا بذاره.'
مهم نبود که یک نفر چطور به‌غیرقابل‌کتمانی همان روشنگری نگاه می‌کرد، نتیجه بسته به‌اعظم شخصی که آن را دریافت می‌کرد متفاوت بود.
برخی ممکن بود بینشی به دست آورند و‌اطراف قلمروی جدیدی را پیشگام شوند، در حالی که برخی‌تنها دیگر ممکن بود یک هنر رزمی جدید خلق کنند.
یا می‌توانست‌جوابی به نتیجه کاملاً‌بلافاصله متفاوتی منجر شود.
نتیجه به طور مشخصی بسته‌جریان‌های به ذهن و زندگی شخصی که‌هواااک روشنگری را دریافت می‌کرد، متفاوت بود.
جاودانه شمشیر وودانگ‌دریافت در سکوت به‌شگفتی در نگاه کرد.
دو چشمش که به‌شعله خاطر چشم حقیقی سه پاکی‌چشمانش می‌درخشیدند، مثل شعله‌های آبی می‌سوختند.
'برام جالبه بدونم‌دریافت وقتی بیاد بیرون،شگفتی چی به دست آورده.'
پاجیک!
صدای رعدی‌آبی‌رنگی در ذهن چون‌سرعت هوی طنین‌انداز شد.
روحش، هوشیاری‌اش، دچار سرگیجه شد.
دانتیان بالایی‌اش طوری می‌سوخت که‌جریان‌های انگار در شعله‌های آتش گرفتار شده‌هواااک بود، و ذهنش کاملاً سفید شد.
از لحظه‌ای که با‌کرده مسیر شمشیر روبه‌رو شده‌سمتی بود، وضعیت همین‌طور بود.
چون هوی چشم‌شبیه از تک‌تک حرکات‌مجاری دست جانگ سان‌فنگ برنمی‌داشت.
این شمشیر کسی‌دریافت بود که به‌شگفتی قلمرو عالی رسیده بود.
چطور می‌توانست‌گفته آن را‌اصول از دست بدهد؟
یک نیروی درونی سنگین چرخید و از طریق نقطه‌صدا طب سوزنی تیان‌چوان در ساعد راستش که شمشیر را نگه‌ایستاده داشته بود، و آرنجش، نقطه طب سوزنی چوهه، جریان یافت.
در نهایت، لحظه‌ای که تمام‌سرعت نیروی درونی در دستی که‌گرفت شمشیر را گرفته بود جمع شد.
هوک!
یک مسیر‌گفته مستقیم شمشیر با‌جریان‌های رنگ سفید درخشید.
ناگهان، منظره شکافته‌دریافت شد و در‌شگفتی تضاد قرار گرفت.
سیاه و‌آبی‌رنگی سفید، یین‌شعله و یانگ.
در سمت چپ شمشیر، انرژی‌بلافاصله یین فراوان بود، و در‌آمده سمت راست، انرژی یانگ سرریز می‌کرد.
لحظه‌ای که‌گفته شمشیر به‌اصول انتهای مسیرش رسید.
سئورئورئوک—
فضاهای متضاد، با مرکزیت زخم شمشیری که آن‌ها را‌چشمانش به دو نیم کرده بود، شروع به در هم‌درک تنیدن کردند و یک دایره بزرگ را حک کردند.
جوهر وودانگ، تایجی.
هوااااک!
طوفان شدیدی‌جوابی از نیروی‌کرده درونی فوران کرد.
درست زمانی که دنیای چشم ذهن او طوری موج‌چشمانش برداشت که انگار یک موج جزر و مدی به‌درک آن برخورد کرده بود، و صدای «وونگ وونگ» ایجاد کرد.
بوم!
ناگهان، قلبش به شدت تپید‌جریان‌های و صدایی شبیه به کوبیدن‌شدن طبل در آن طنین‌انداز شد.
نبضش با مواجهه با‌کرده روشنگری عالی جانگ سان‌فنگ شروع‌صدا به تند زدن کرده بود.
'پس جانگ‌آبی‌رنگی سان‌فنگ که‌شعله می‌گن اینه...'
ناگهان.
سسیک—
پوزخندی روی‌جوابی لبان چون‌کرده هوی نقش بست.
حرکت شدید شمشیر به نقطه طب سوزنی تاج او‌چشمانش برخورد کرده و روحش را لرزانده بود، اما این‌درک فقط باعث شد چون هوی احساس هیجان بیشتری کند.
این یک‌جوابی چیز شگفت‌انگیز‌کرده و مرموز بود.
این دنیای‌گفته درون چشم ذهن‌جریان‌های چون هوی بود.
این ذهن خودش‌دریافت بود، یعنی او‌شگفتی ارباب آن بود.
با این حال،شبیه جانگ سان‌فنگ در‌مجاری آن دخالت کرده بود.
به عنوان تجسمی از یک‌بلافاصله روح ازلی که تنها پوسته‌ای‌آمده از آن باقی مانده بود.
سئوئوک—
یک لحظه بعد، جانگ سان‌فنگ شمشیر‌شگفتی باستانی سونگ‌مون را که در دست داشت‌ارشد عقب کشید و اجازه داد آویزان بماند.
آرامشی چنان‌آبی‌رنگی که انگار هیچ‌سرعت اتفاقی نیفتاده بود.
اما تایجی که به طور ضعیفی در‌غیرقابل‌کتمانی هوا در حال سوختن باقی مانده بود،اعظم ردی از مسیر شمشیر به جا گذاشت.
«پس واسه همینه‌می‌شد که بهش می‌گن‌جهان بزرگ‌ترین شمشیرزن تمام دوران.»
صدای چون هوی‌دریافت طنین‌انداز شد، آمیخته‌شگفتی با کمی هیجان.
«واسه اینکه کامل تو‌شعله مشتم بگیرمش، یکی دو‌اطراف بار دیدنش اصلاً کافی نیست.»
ناگهان، چشم ذهنی که در چشم‌شگفتی ذهن او ظاهر شده بود نیمه‌باز شد‌ارشد و درخشش عمیقی از خود ساطع کرد.
این برای‌گفته هدف مشاهده و‌جریان‌های تعمق عمیق بود.
هوااااک!
در یک لحظه، نقطه طب سوزنی تاج‌خون او کاملاً باز شد، و دانتیان میانی و‌باشد دانتیان پایینی او به دانتیان بالایی‌اش متصل شدند.
اتحاد سه دانتیان.
به لطف این، هوشیاری‌اصول سرگیجه‌آور و داغ‌شده‌اش به‌حال تدریج پاک و شفاف شد.
«پس...»
چون هوی به آرامی گفت‌سرعت و تیغه شکوفه ماه را‌گرفت درون چشم ذهنش بالا آورد.
نگاهش روی‌جوابی جانگ سان‌فنگ‌کرده قفل شده بود.
جانگ سان‌فنگ، در حالی که شمشیر‌جهان باستانی سونگ‌مون را در دست داشت،انرژی همچنان لبخند می‌زد و آرام بود.
کمی بعد، چون هوی‌کرده با لحنی دستوری به‌سمتی او گفت: «دوباره بیا جلو.»
هیچ پاسخی در کار نبود،سرعت هیچ صدایی نیامد. جانگ سان‌فنگ‌گرفت فقط شمشیرش را بالا آورد.
حرکتی بود که انگار‌کرده داشت به وضعیت ذهنی‌سمتی چون هوی واکنش نشان می‌داد.
ناگهان.
سوک...
شمشیر جانگ سان‌فنگ بالا رفت.
لبه لباس رزمی سفید‌کرده برفی‌اش به اهتزاز درآمد‌سمتی و آستین‌هایش موج برداشت.
همان حالت قبلی.
اما چون هوی با‌کرده تمام حواسش، سرزندگی بی‌سابقه‌سمتی و شدیدی را احساس می‌کرد.
پوستش مورمور شد‌شبیه و بوی کاج‌مجاری بینی‌اش را قلقلک داد.
همراه با آن، حتی ظاهر جانگ سان‌فنگ درون‌سمتی چشم ذهن چنان واضح در دیدش شکل گرفته‌شمشیر بود که صدای لباس رزمی‌اش به وضوح شنیده می‌شد.
تمام حواس پنج‌گانه‌اش، به‌اصول جز چشایی، واکنش نشان دادند.رها شاید به همین دلیل بود.
درست زمانی که مرز بین‌بلافاصله چشم ذهن و واقعیت محو‌آمده شد و جانگ سان‌فنگ واضح‌تر گشت.
سوک...
دست راست و شمشیر جانگ‌بلافاصله سان‌فنگ به پایین تاب خورد و‌نگاه نیروی درونی ماورایی را آزاد کرد.
نیت شمشیری با قدرت غیرقابل درک، مثل یک موج جزر‌شدن و مدی خروشید، با این حال انرژی در فضایی که‌چشمانش مسیر شمشیر از آن گذشته بود، هماهنگ و آرام شد.
یک ضربه شمشیر‌دریافت شگفت‌انگیز که تمام اصول‌غیرقابل‌کتمانی را زیر پا می‌گذاشت.
چشم ذهن‌آبی‌رنگی چون هوی‌شعله برقی زد.
در گذشته، چون هوی با‌بلافاصله تکنیک‌های شمشیر برجسته بسیاری روبرو شده‌نگاه یا مستقیماً با آن‌ها جنگیده بود.
شمشیر بی‌بهشت، شمشیر عالی شیطان آسمانی،جهان هنر شمشیر اژدهای خون نزول آسمانی،انرژی تکنیک شمشیر مه بنفش و غیره...
حتی هنرهای شمشیر عالی، تکنیک‌های‌بلافاصله شمشیری که برای قرن‌ها بر سر‌نگاه عنوان بهترین رقابت می‌کردند، این‌گونه نبودند.
طبیعی بود.
«این یک‌جوابی تکنیک شمشیر‌کرده نیست، این روشنگریه.»
روشنگری، چیزی که باید‌اصول از ذهن به دست می‌آمد.رها معنایش ساده و واضح بود.
اما از آنجا که شخصی که این روشنگری‌سمتی را به جا گذاشته بود موجودی ماورایی مثل‌شمشیر جانگ سان‌فنگ بود، نمی‌شد آن را دست‌کم گرفت.
این تجلی تمام زندگی او‌سرعت به عنوان کسی بود که‌گرفت بزرگ‌ترین شمشیرزن تمام دوران نامیده می‌شد.
هوااااک!
چون هوی آگاهی‌اش‌می‌شد را به طور‌جهان گسترده‌ای بسط داد.
شمشیری که برای لحظه‌ای به رنگ سفید سوسو‌سمتی زده بود، به نظر می‌رسید کند شده است،شمشیر انگار که مسیرش در حال ثبت شدن بود.
اما بلافاصله‌آبی‌رنگی دوباره سوسو زد‌سرعت و کشیده شد.
«به این راحتی‌ها تسلیم نمی‌شه.»
چون هوی پوزخندی زد.
«دوباره.»
چون هوی زمزمه کرد.
در پاسخ، جانگ سان‌فنگ در چشم‌شگفتی ذهنش یک بار دیگر شمشیرش را‌کرد از بالا به پایین تاب داد.
چون هوی آگاهی‌اش‌می‌شد را تا فاصله‌ای‌جهان دور گسترش داد.
نقطه طب سوزنی تاج او کاملاً باز‌غیرقابل‌کتمانی شد، انرژی به دانتیان بالایی‌اش هجوم آورد‌اعظم و هر سه دانتیان را تحریک کرد.
او چی‌آبی‌رنگی اطراف را بدون‌سرعت هیچ محدودیتی پذیرفت.
با استفاده از بدنش‌کرده به عنوان یک ظرف،سمتی جریان را هدایت کرد.
او همه چیز‌می‌شد را در دنیای‌جهان چشم ذهنش احساس می‌کرد.
تک‌تک حرکات جانگ سان‌فنگ طوری احساس می‌شد‌غیرقابل‌کتمانی که انگار پوستش را لمس می‌کرد و‌اعظم حتی نفس‌هایش به آرامی گوش‌هایش را تحریک می‌کرد.
در حالی که‌شبیه چشم ذهنش به‌مجاری بدن خودش تبدیل می‌شد.
ناگهان، چشم‌ها و بینی‌اش سوخت.
احضار یک موجود ماورایی به‌جریان‌های چشم ذهنش کافی نبود؛ بدنش‌شدن از دامنه گسترش‌یافته قدرت او می‌لرزید.
اما چون هوی متوقف نشد.
«من با‌آبی‌رنگی یه همچین‌شعله چیزی نمی‌میرم.»
بدن او با یک فرد‌بلافاصله معمولی فرق داشت. کانال انرژی‌آمده قطع‌شده روح بزرگ یین یانگ.
این بدنی بود که انرژی یین صد‌می‌خواند نفر و انرژی یانگ صد نفر را‌شبیه در یک ظرف واحد تحمل کرده بود.
امکان نداشت‌جوابی با چنین‌کرده چیزی فرو بپاشد.
به نظر‌آبی‌رنگی می‌رسید حدود یک‌سرعت ربع ساعت گذشت.
درست زمانی که چشم‌ها‌کرده و بینی‌اش دردناک‌تر شد و‌صدا مایع داغی را احساس کرد.
«حالا می‌تونم ببینمش.»
چون هوی پوزخندی زد.
سرانجام، شمشیر‌آبی‌رنگی جانگ سان‌فنگ‌شعله واضح شد.
نه فقط مسیر‌دریافت شمشیر، بلکه نیتی که‌غیرقابل‌کتمانی در آن نهفته بود.
او بالاخره با روشنگری جانگ سان‌فنگ روبرو‌می‌خواند شده بود، چیزی که فرم خود را‌شبیه در یک قلمرو دوردست پنهان کرده بود.
«تا آخرین ذره‌ات رو می‌بینم.»
شمشیر جانگ سان‌فنگ فرود آمد.
یین و یانگ هماهنگ شدند‌بلافاصله و یک تایجی زیبا و‌آمده واضح را در هوا ایجاد کردند.
تایجی چنان متمایز‌می‌شد بود که شبیه یک‌می‌خواند چرخ به نظر می‌رسید.
«انگار که در حال تناسخه.»
در آن‌آبی‌رنگی لحظه، چون هوی‌سرعت متوجه چیزی شد.
در حالت عادی، تایجی یک دایره‌شگفتی واحد بود که از سیاه و‌کرد سفید، یین و یانگ ساخته شده بود.
«اما حتماً باید این‌طوری باشه؟»
ناگهان، چون‌جوابی هوی سوالی‌کرده را مطرح کرد.
در نهایت، تایجی درباره هماهنگی بود.مجاری اگر چنین بود، آیا فقط هماهنگی‌میان یین و یانگ می‌توانست تایجی نامیده شود؟
چون هوی این‌طور فکر نمی‌کرد.
«اگه انرژی‌های متضاد با هم متحد‌جهان بشن تا یه چرخ رو شکل بدن،آبی‌رنگی اون هم باید شکلی از تایجی باشه.»
شکوفه ماهِ چون‌دریافت هوی به طور‌شگفتی طبیعی حرکت کرد.
این یک ایده بود.
فکری که در دنیای چشم‌بلافاصله ذهنش آشکار شد، ناخودآگاه به شکوفه‌نگاه ماه در چشم ذهنش منتقل شد.
هوااااک!
ایده‌ای قدرتمند‌جوابی مثل یک موج‌بلافاصله خروشان بالا آمد.
به‌زودی، ترکی در دنیای چشم ذهن‌مجاری که در تاریکی غوطه‌ور بود ظاهر‌میان شد و نور به بیرون نشت کرد.
روشنایی و تاریکی.
دو انرژی‌گفته متضاد به آرامی‌جریان‌های در هم آمیختند.
برای لحظه‌ای، طوری چرخید که‌بلافاصله انگار تکرار زندگی و مرگ،آمده تناسخ را به نمایش می‌گذاشت.
سئوئوئو...
یک دایره واحد حک کرد.
یک تایجی،گفته چرخی از‌اصول زندگی و مرگ.
مدت کوتاهی پس از آن،بلافاصله دنیای چشم ذهنش فرو ریخت و‌نگاه چون هوی چشمانش را باز کرد.
درست زمانی که چشمانش به تدریج‌مجاری به منظره اتاقی که با نور‌میان ملایم چراغی سوسو می‌زد، عادت می‌کرد.
ساااه...
نگاهش به پایین افتاد.
موج نیروی درونی که از‌بلافاصله پاهایش بالا می‌آمد، یک تایجی‌آمده را روی زمین رسم کرده بود.
در آن لحظه.
«به آن دست یافتی.»
صدای پیری‌گفته در ذهنش‌اصول طنین‌انداز شد.
چون هوی‌جوابی بلافاصله سرش‌کرده را چرخاند.
با نگاه به تایجی حک شده روی‌خون ستونی که به پهلو افتاده بود، لب‌های‌مه‌آلود چون هوی به لبخندی کج باز شد.
اما این هم کوتاه بود.
«تچ، این‌طوری‌گفته فقط حسرتش‌اصول بیشتر می‌شه.»
چشمان چون هوی تیره شد.
«خیلی بهتر بود که‌شعله به جای این مسخره‌بازی‌های‌اطراف روشنگری، مستقیماً باهاش شمشیر می‌زدم.»
حسی که در‌دریافت دستش باقی مانده بود،غیرقابل‌کتمانی زنده و واضح بود.
شمشیر تایجی که‌می‌شد توسط جانگ سان‌فنگ به‌می‌خواند کار گرفته شده بود.
در میان بسیاری از حرکات شمشیری که تا به‌صدا حال دیده بود، آن‌قدر شدید و قدرتمند بود که‌جلوی بتوان آن را به اندازه انگشتان یک دست شمرد.
پس از اینکه لحظه‌ای‌شعله نفس تازه کرد، چون‌اطراف هوی بدنش را چرخاند.
دیگر چیزی‌جوابی برای دیدن‌کرده وجود نداشت.
به محض اینکه قدمی برداشت،جریان‌های چون هوی به در نگاه‌شدن کرد و اخم‌هایش در هم رفت.
سپس، در یک نفس‌کرده به آن رسید و در‌صدا را با شدت باز کرد.
آنجا نه تنها موک چونگجا،سرعت بلکه جاودانه شمشیر وودانگ نیز‌گرفت با چشمانی درخشان ایستاده بود.
موک چونگجا‌جوابی با تعجب پرسید:بلافاصله «چـ... چی شده؟»
او از خونی که از چشم‌ها‌جهان و بینی چون هوی جاری بود‌انرژی جا خورده و دستپاچه شده بود، اما...
چون هوی با‌دریافت خونسردی و بی‌تفاوتی‌شگفتی گفت: «هیچی نشده.»
درست در همان لحظه.
جاودانه شمشیر وودانگ‌دریافت با چشمانی درخشان گفت:غیرقابل‌کتمانی «تو به دستش آوردی.»
چون هوی‌گفته سر تکان‌اصول داد: «آره، همین‌طوره.»
جاودانه شمشیر وودانگ که کنجکاو بود بداند‌غیرقابل‌کتمانی او چه چیزی به دست آورده، با‌اعظم عجله اصرار کرد: «پس، می‌تونیم الان حرف بزنیم...»
چون هوی حرفش‌شبیه را قطع کرد:مجاری «بذارش برای بعد.»
البته، خودش هم می‌خواست درباره روشنگری جانگ‌غیرقابل‌کتمانی سان‌فنگ با جاودانه شمشیر وودانگ صحبت کند، اما‌جاودانه کار مهم‌تری بود که باید اول انجام می‌داد.
«فعلاً، اول باید‌می‌شد یه نگاهی به اون‌می‌خواند کتاب‌های هنرهای رزمی بندازم.»