چپتر 96: قبیله جگال!
0قبیله جگال که در کوه تای‌جایگاهی در استان شاندونگ واقع شده بود، زمانی‌بدش به عنوان قبیله استراتژی الهی شناخته می‌شد.
هرچند در گذشته بیشتر به خاطر‌نسل خرد و هوش سرشارش شناخته می‌شد‌می‌داشت تا مهارت‌های رزمی‌اش، اما دیگر این‌طور نبود.
حالا، آن‌ها یکی‌هوی از قدرتمندترین‌ها در میان‌ابروهایش هشت قبیله بزرگ بودند.
مردی که قبیله جگال را به این‌اسم جایگاه رفیع رسانده بود، کسی نبود جز‌برای رهبر فعلی آن، اژدهای خوابیده کوچک، جگال شین.
«رهبر قبیله.»
درِ اتاق رهبر قبیله‌هوی با شتاب باز شد‌ابروهایش و مهماندار ارشد وارد شد.
«چی شده؟»
«نامه‌ای براتون رسیده.»
«نامه؟»
جگال شین‌بررسی چشمانش را‌هوی ریز کرد.
خیلی کم پیش می‌آمد‌شاگرد که مهماندار ارشد شخصاً‌کشید نامه‌ای را برایش بیاورد.
این یعنی یا فرستنده‌قابل‌توجهی آدم معمولی‌ای نبود، یا محتوای‌نخورده نامه اهمیت بسیار بالایی داشت.
جگال شین با‌مرکز چهره‌ای جدی پرسید:جایگاهی «از طرف کیه؟»
«فرقه کوه هوآشان.»
«فرقه کوه هوآشان...؟»
آن‌قدر غیرمنتظره بود‌باید که جگال شین‌حال ناخودآگاه اخم کرد.
کاملاً بی‌مقدمه و عجیب بود.
فرقه کوه هوآشان نامه فرستاده؟
اتحاد رزمی و‌هوی جامعه آسمان پرواز‌اول با هم دشمن بودند.
هوآشان هسته مرکزی اتحاد رزمی بود،حال در حالی که قبیله جگال در‌کرده مرکز جامعه آسمان پرواز قرار داشت.
آن‌ها اصلاً در‌مرکز جایگاهی نبودند که بخواهند‌نبودند با هم نامه‌نگاری کنند.
«خوندیش؟»
«نه، قربان.»
«بدش به من.»
جگال شین نامه را‌قرار از مهماندار گرفت و ابتدا‌نامه‌نگاری نام فرستنده را بررسی کرد.
«چون هوی از هوآشان؟»
شاگرد نسل اول؟
جگال شین‌کشید ابروهایش را‌قابل‌توجهی در هم کشید.
یک شاگرد نسل اول باید جایگاه قابل‌توجهی‌نبودند در فرقه می‌داشت، اما او تا به‌گرفت حال این اسم به گوشش نخورده بود.
«یه شاگردِ هوآشان جرأت کرده‌شاگرد مستقیماً برای من نامه بفرسته؟باید داره قبیله ما رو تحقیر می‌کنه؟»
با نگاهی سرد به نام «چون هوی» که روی‌باید نامه نوشته شده بود خیره شد و سپس به‌کرده سرعت نخی که آن را بسته بود باز کرد.
«همم؟»
ابروهایش پرید.
«از ما‌بررسی می‌خوان این تشکیلات‌شاگرد مکانیکی رو بسازیم؟»
یک نقشه بود.
یک نقشه بسیار پرجزئیات.
«هوآشان برای یه تشکیلات‌قرار مکانیکی از ما کمک‌بخواهند می‌خواد؟ چقدر مسخره... هاه!»
داشت پوزخند می‌زد،چون اما ناگهان چشمانش‌نسل از تعجب گشاد شد.
«ایـ... این...»
با دستپاچگی، چشمانش‌باید روی خطوط کاغذ‌حال دو دو می‌زد.
مهماندار با‌حالی تعجب صدا‌قرار زد: «رهبر قبیله؟»
اما جگال شین‌چون دیگر کاملاً غرق‌نسل در نامه شده بود.
این... این غیرممکنه! این دیگه چه‌اول نوع تشکیلات مکانیکیه؟ اصلاً این یه‌حال تشکیلاته؟ من تو عمرم همچین چیزی ندیدم...
مردمک چشمانش کمی لرزید.
نامه ساده بود.
فقط هفت‌بررسی صفحه و‌هوی یک نقشه.
اما هر کسی که حتی ذره‌ای‌اول دانش درباره تشکیلات مکانیکی داشت، از‌حال دیدن آن در جا خشکش می‌زد.
من تو تمام‌باید زندگیم همچین تشکیلات مکانیکی‌اسم یا تکنیک تشکیلاتی ندیدم.
جگال شین‌حالی لبش را‌قرار گاز گرفت.
مهم نبود قدرت رزمی قبیله‌شاگرد جگال چقدر قوی شده باشد،باید ریشه‌های آن‌ها جای دیگری بود.
آن‌ها به خاطر مهارت در استفاده از چماق، تکنیک‌های خاص و‌می‌داشت سلاح‌های پنهان شناخته می‌شدند، اما بیشتر از آن، شهرتشان به خاطر‌داره دانش عمیقشان در تشکیلات پنهان، اصول تغییر و مهندسی مکانیک بود.
با این حال، او نمی‌توانست‌می‌داشت تشکیلاتی که در این نامه‌شاگردِ توصیف شده بود را درک کند.
دستانش می‌لرزید.
کاغذ را محکم در چنگش فشرد‌نسل و با چشمانی گشاد شده فریاد‌می‌داشت زد: «همین الان سونگ-هیون رو بیار اینجا!»
طولی نکشید که جگال شین و مرد‌ابروهایش جوانی با چهره‌ای خسته، در اتاق رهبر‌گوشش قبیله با هم روی نامه خم شده بودند.
«نظرت چیه؟»
«...گلوپ.»
جگال سونگ-هیون آب‌چون دهانش را به‌نسل سختی قورت داد.
«این کاملاً با‌هوی هر چیزی که‌اول قبیله ما می‌شناسه متفاوته.»
جگال شین‌کشید چشمانش را‌قابل‌توجهی نیمه‌باز نگه داشت.
حتی سونگ-هیون هم نمی‌دونه؟
سرش تیر کشید.
جگال سونگ-هیون هیچ استعدادی در هنرهای رزمی‌ابروهایش نداشت، اما وقتی پای تشکیلات مکانیکی و تکنیک‌های‌نخورده تشکیلاتی به میان می‌آمد، یک نابغه بی‌نظیر بود.
ناگهان جگال سونگ-هیون سرش را‌می‌داشت بالا آورد، در حالی که چشمانش‌جرأت مثل نور ستارگان می‌درخشید، گفت: «پدر!»
«ما نباید بذاریم این فرصت از دستمون بپره. اگه‌نامه‌نگاری بتونیم این تشکیلات مکانیکی رو با جزئیات درک کنیم، کمک‌هوی بزرگی به احیای پیشرفت متوقف‌شده قبیله‌مون تو این زمینه می‌کنه.»
«این‌قدر مهمه؟»
«بله.»
جگال شین کمی غافلگیر شد.
قبیله جگال تاریخچه‌ای طولانی‌قرار و عمیق در تحقیق‌بخواهند روی تشکیلات مکانیکی داشت.
اینکه این نقشه‌چون برای آن تحقیقات تا‌اول این حد مفید باشد...
در همین حین،هوی جگال سونگ-هیون نمی‌توانست‌اول هیجانش را پنهان کند.
نقشه و تشکیلات، که شبیه هیچ چیزی‌اسم که تا به حال دیده بود نبود،برای شعله‌ای را در اعماق وجودش بیدار کرده بود.
«می‌تونیم بفهمیم‌حالی کی این‌قرار نامه رو فرستاده؟»
«از طرف کسی‌چون به اسم چون‌نسل هوی از هوآشان.»
جگال سونگ-هیون این‌هوی نام را زیر لب‌ابروهایش زمزمه کرد: «چون هوی...»
با دیدن اینکه سونگ-هیون که‌می‌داشت معمولاً گوشه‌گیر بود چنین علاقه‌ای نشان‌جرأت می‌داد، چشمان جگال شین برقی زد.
این می‌تونه عالی باشه.قرار وقتشه که سونگ-هیون قدم‌بخواهند به دنیای رزمی بذاره.
جگال شین دهان باز کرد:
«دارم به این فکر می‌کنم که‌اول این درخواست رو قبول کنم، اما‌حال هیچ‌کس مناسبی نداریم که بفرستیم هوآشان.»
در حالی که‌باید صحبت می‌کرد، به‌حال جگال سونگ-هیون خیره شد.
«تو می‌ری؟»
چهره جگال سونگ-هیون جدی شد.
سپس با‌چون قاطعیت سر‌شاگرد تکان داد.
«بله. من به هوآشان می‌رم.»
«هاا، هاا.»
«دیگه... نمی‌تونم...»
من حتی نگاهی هم به سول ران، جوک گوم و‌شاگردِ شیم وی-جین که مثل جنازه روی زمین ولو شده بودند‌سرد نینداختم و در عوض به قرص‌های داخل جعبه خیره شدم.
دقیقاً صد قرص، که با ترکیب دقیق‌نبودند گیاهان و سمومی که گروه تاجران باد پرنده‌ابتدا چند روز پیش فرستاده بودند، ساخته شده بود.
بانو سوهی یکی از‌هوی قرص‌ها را لمس کرد‌ابروهایش و گفت: «این فوق‌العاده‌ست.»
قرص‌های قیرگون‌چون با درخشش‌شاگرد عجیبی سوسو می‌زدند.
سه تا از‌باید قرص‌ها را بیرون آوردم‌اسم و به دستش دادم.
«برای منه؟»
با لحنی‌بررسی بی‌خیال گفتم:هوی «زحمت کشیدی. بگیرش.»
وقتی داشتم اثرات این کوفتی‌ها را تست می‌کردم، جوک‌باید گوم و سول ران به تنهایی کافی نبودند و‌کرده شیم وی-جین و سو ریونگ کمک بزرگی کرده بودند.
«ممنون.»
بانو سوهی لبخند کم‌رنگی زد.
چون هوی حتی نگاهش‌هوی هم نکرد و فقط‌ابروهایش مشغول بسته‌بندی جعبه شد.
«این سری خیلی خوب دراومد!»
شین اوی که با‌قابل‌توجهی دست‌به‌سینه همون نزدیکی ایستاده‌گوشش بود، سرش رو تکون داد.
با اینکه کاملاً اتفاقی با چون‌جایگاهی هوی مشغول ساخت اکسیر شده بود،قربان اما تجربه یادگیری فوق‌العاده‌ای براش بود.
با خودش فکر کرد: «همم، شاید‌نسل راه دیگه‌ای هم برای استفاده از‌می‌داشت سم برای رزمی‌کارها وجود داشته باشه.»
سرش رو تکون داد‌شاگرد و پرسید: «اسمی هم‌کشید برای این اکسیر گذاشتی؟»
«خب، سیاهه‌کشید و بوی‌قابل‌توجهی تندی هم می‌ده...»
چون هوی‌حالی با لحنی‌قرار کلافه جواب داد.
«اسمش رو‌بررسی می‌ذاریم قرص‌هوی رایحه تاریک.»
به طرز‌چون عجیبی اسم‌شاگرد برازنده‌ای بود.
«پس من دیگه می‌رم.»
«کجا؟»
«می‌رم اینا‌بررسی رو بدم‌هوی به خوردشون.»
چون هوی‌چون جعبه رو برداشت‌نسل و غیبش زد.
خیلی زود‌کشید به میدان تمرین‌می‌داشت جنگل هلو رسید.
از بین شاگردان نسل دوم که غرق در‌بخواهند گردش انرژی بودن گذشت و به هیون چونگ‌نام که در مرکز میدان نگهبانی می‌داد، نزدیک شد.
«چی باعث شده بیای اینجا؟»
هیون چونگ که داشت شاگردها‌نسل رو زیر نظر می‌گرفت، با‌قابل‌توجهی دیدنش به گرمی ازش استقبال کرد.
«براتون اکسیر آوردم.»
«اکسیر؟»
چون هوی‌بررسی جعبه رو‌هوی گذاشت زمین.
با باز شدن‌هوی جعبه، رایحه ملایمی‌اول تو هوا پخش شد.
هیون چونگ از‌باید دیدن اون تعداد‌حال اکسیر جا خورد.
«اینا رو از کجا آوردی؟»
«خودم ساختمشون.»
«خودت اینا رو ساختی؟»
«آره.»
هیون چونگ چنان شوکه‌قرار شده بود که با ناباوری‌نامه‌نگاری به چون هوی زل زد.
«فقط بده بخورنش‌چون و بعدش تکنیک‌نسل تنفس رو انجام بدن.»
«پس اینا‌چون رو برای‌شاگرد شاگردها ساختی.»
صورت هیون چونگ از‌قابل‌توجهی خوشحالی شکفت و شروع‌گوشش کرد به بررسی تک‌تک اکسیرها.
«عالیه. همین‌حالی الان بینشون‌قرار پخششون می‌کنم.»
«آهان! فقط‌بررسی یه عارضه جانبی‌شاگرد کوچیک هم داره.»
«عارضه جانبی؟»
«وقتی بخورنش،کشید یه ذره‌قابل‌توجهی دردشون میاد.»
چون هوی با‌مرکز لحنی به ظاهر‌جایگاهی مهربون توضیح داد.
«هاها. یه ذره‌چون درد چیزی نیست‌نسل که نتونن تحملش کنن.»
هیون چونگ که کاملاً به چون هوی‌ابروهایش اعتماد داشت، صداش رو با نیروی درونی‌گوشش تقویت کرد و با صدای بلندی داد زد.
«همه، تکنیک‌کشید تنفس رو‌قابل‌توجهی متوقف کنید!»
با اینکه ناگهانی بود، اما‌اصلاً شاگردان نسل دوم خیلی سریع‌کنند گردش انرژی رو متوقف کردن.
وقتی همه چشماشون رو باز‌شاگرد کردن، هیون چونگ به چون‌باید هوی اشاره کرد و گفت.
«چون هوی‌چون برای همه‌تون‌شاگرد اکسیر آورده.»
«چی؟»
«اکسیر؟»
«از طرف‌بررسی استاد ارشد‌هوی چون هوی؟»
چشم‌های شاگردها‌چون از خوشحالی‌شاگرد برق زد.
اکسیرها معمولاً فقط برای‌قابل‌توجهی کسانی که پتانسیل بالایی تو‌نخورده فرقه داشتن، کنار گذاشته می‌شد.
اینکه این‌طوری به‌مرکز همه شاگردها اکسیر بدن،نبودند به شدت غیرعادی بود.
شاگردان نسل‌بررسی دوم سرهاشون‌هوی رو خم کردن.
«استاد ارشد!»
«ممنونیم!»
صدای بلندشون‌حالی تو کل‌قرار میدان طنین‌انداز شد.
چون هوی با دیدن شاگردهایی که‌نسل روحشون هم از بلایی که قرار‌می‌داشت بود سرشون بیاد خبر نداشت، پوزخندی زد.
حتی جوک گوم و سول ران هم که‌کشید معمولاً چشم‌بسته از هر حرفش اطاعت می‌کردن، بعد‌شاگردِ از چند بار خوردن این اکسیر، سرکشی کرده بودن.
«خب، پس پخششون می‌کنم.»
شاگردها با سرعت حرکت کردن.
هر کدوم یه‌چون اکسیر گرفتن و آب‌اول دهنشون رو قورت دادن.
اکسیر سیاه‌چون بوی خاصی از‌نسل خودش ساطع می‌کرد.
همه به هیون چونگ نگاه‌می‌داشت می‌کردن؛ درست مثل جوجه‌پرنده‌هایی که‌شاگردِ منتظرن مادرشون بهشون غذا بده.
«یالا بخوریدش.»
بالاخره هیون چونگ اجازه داد.
«چشم!»
همه با هم‌باید قرص رایحه تاریک‌حال رو قورت دادن.
بعد چهارزانو نشستن‌مرکز و تکنیک تنفس‌جایگاهی رو شروع کردن.
«همم؟»
هیون چونگ‌چون کمی نگران‌شاگرد به نظر می‌رسید.
حس کرد یه‌باید جای کار می‌لنگه و‌اسم چهره‌هاشون رو چک کرد.
رنگ و روی سالمشون‌قرار یهو تیره شد و‌بخواهند صورت‌هاشون تو هم رفت.
«آخ...»
خیلی زود‌چون صدای ناله فضا‌نسل رو پر کرد.
و بعد‌کشید جیغ و‌قابل‌توجهی فریادها شروع شد.
«آآآآه!»
«خیلی درد داره!»
هیون چونگ با وحشت به‌نسل شاگردهایی که به خودشون می‌پیچیدن‌قابل‌توجهی نگاه کرد و با دستپاچگی پرسید:
«مـ... مطمئنی این اکسیره؟»
با اینکه به چون هوی اعتماد‌جایگاهی داشت، اما دیدن شاگردهایی که روی‌قربان زمین غلت می‌زدن واقعاً ترسناک بود.
«آره.»
«ولی این‌چون بیشتر شبیه‌شاگرد مسمومیت سمیه...»
«این یه‌کشید شانس بزرگه.قابل‌توجهی باید تحملش کنن.»
«نمی‌میرن که، ها؟»
«با این چیزا نمی‌میرن.»
چون هوی با خونسردی گفت.
همون‌طور که گفته‌باید بود، دردناک بود،حال اما کشنده نه.
«پس چطوری کمکشون کنیم؟»
هیون چونگ با آشفتگی پرسید.
میدان تمرین جنگل‌هوی هلو غرق در‌اول آشوب شده بود.
«وقتی جذبش کنن حالشون خوب می‌شه.حال یه مدت درد می‌کشن، ولی برای‌کرده چیزی که به دست میارن، بهای ناچیزیه.»
هیون چونگ‌حالی برای چند لحظه‌اصلاً زبونش بند اومد.
«یعنی تا وقتی‌چون انرژی رو جذب‌نسل کنن همین‌طوری می‌مونن؟»
«دقیقاً. آهان! راستی، اگه‌شاگرد تکنیک تنفس رو انجام بدن،باید دردشون یه ذره کمتر می‌شه.»
صدای خونسرد چون هوی‌قابل‌توجهی به گوش شاگردهایی که‌گوشش به خودشون می‌پیچیدن رسید.
«آخ!»
یکی از اونا دندون‌هاش رو‌شاگرد به هم فشار داد و‌باید دوباره تکنیک تنفس رو شروع کرد.
با دیدن اینکه چهره‌ش‌شاگرد آروم‌تر شد، یکی دیگه‌کشید هم همین کار رو کرد.
بعد یکی‌کشید دیگه و‌قابل‌توجهی یکی دیگه.
خیلی زود، تک‌تک‌مرکز اونا غرق در‌جایگاهی تکنیک تنفس شدن.
«ساکت شد.»
فریادها متوقف شده بود.
«آخ...»
«این اکسیر نیست، سمه...»
اما به جاش، تا چند‌شاگرد روز ناله و زاری تو‌باید میدان تمرین جنگل هلو طنین‌انداز بود.
زمان به سرعت گذشت.
تا همین چند وقت پیش، کوه هوآشان‌اسم پوشیده از برگ‌های پاییزی بود، اما حالا‌برای زیر پتویی از برف سفید پنهان شده بود.
زمستان از راه رسیده بود.
درست مثل منظره،چون کوه هوآشان هم‌نسل تغییر کرده بود.
مخصوصاً قرص رایحه تاریک ساخته شده به دست چون هوی که نتایج‌حال فوق‌العاده‌ای نشون داده بود و حالا با کمک استاد تالار مالی، هیون چونگ،نگاهی به صورت انبوه تولید می‌شد و به شاگردان نسل اول هم داده می‌شد.
قدرت رزمی‌کشید اونا به‌قابل‌توجهی سرعت رشد می‌کرد.
شاگردان نسل دوم زیر نظر هیون چونگ به سرعت‌نامه‌نگاری پیشرفت کردن و شاگردان نسل اول هم از اونا‌چون الگو گرفتن و پیوسته در قلمروهای خودشون بالا رفتن.
به این ترتیب، کوه هوآشان‌شاگرد در سکوت برای روزی که دوباره‌قابل‌توجهی به اوج برگرده، قدرت جمع می‌کرد.
خرت، خرت.
گروهی در حال‌باید بالا رفتن از‌حال کوه هوآشان بودن.
«پس کوه‌حالی هوآشان که‌قرار می‌گن اینجاست...»
جگال سونگ-هیون‌بررسی به بالا‌هوی نگاه کرد.
در حالی که به زیبایی‌نسل پوشیده از برف کوه هوآشان خیره‌می‌داشت شده بود، نفسش رو بیرون داد.
هوو...
بخار گرم نفسش‌مرکز تو هوا ظاهر‌جایگاهی و محو شد.
نامه‌ای که تو‌چون لباسش بود رو محکم‌اول چسبید و زمزمه کرد:
«پس کسی که این‌شاگرد نقشه رو کشیده اینجاست...کشید شخصی به اسم چون هوی؟»