چپتر 84: فصل ۸۴
0درست وسط مقر‌سروصدا این اتحاد رزمیِ پرمدعا،غوغایی میدان مبارزه قرار داشت.
این میدان که معمولاً فقط در زمان فستیوال‌ها یا مسابقات مبارزه‌ایِ این‌پیش اتحاد باز می‌شد، این بار به‌طور استثنایی درهایش را باز کرده بود‌حالی و جماعت عظیمی را مثل مور و ملخ به سمت خود کشانده بود.
چهره‌ی کسانی که وارد‌جنوبی میدان می‌شدند، پر از لبخندهای‌نوظهوری گشاد و انتظاری احمقانه بود.
البته دلیل خوبی هم برایش‌افتخار داشتند؛ این فقط یک مسابقه‌ی‌قدیس مسخره بین چندتا رزمی‌کار معمولی نبود.
این دوئلی بود بین افتخار فرقه انتهای جنوبی، یعنی قدیس‌راه شمشیر انتهای جنوبی، و آن قدرت نوظهوری که نام فرقه‌پیش زپرتی هوآشان را بالا کشیده بود... شمشیر الهی شکوفه آلو.
با چنین مبارزه‌ای، جای تعجب‌منم نداشت که این جماعتِ ندیدبدید‌تازه نتوانند هیجانشان را پنهان کنند.
«باورم نمی‌شه تو عمرم‌جنوبی قراره مبارزه متخصصان عالی‌رتبه‌قدرت قلمرو رزمی آسمانی رو ببینم.»
«چیکار می‌کنی؟معمولی بجنب برو‌دوئلی تو دیگه!»
«اگه دیر برسیم،سروصدا شاید دیگه هیچ‌بیرون جای خالی‌ای نمونه!»
درست مثل داخل میدان که‌منم از سروصدا روی هوا بود،تازه بیرون هم غوغایی برپا بود.
«چرا راه رو بستین؟»
«بذارید منم بیام تو!»
با اینکه خبر مبارزه علنی بین قدیس‌غوغایی شمشیر انتهای جنوبی و شمشیر الهی شکوفه‌بیام آلو تازه دو روز پیش اعلام شده بود...
«دیگه کسی نمی‌تونه وارد بشه.»
...کمتر از یک ربع طول‌یعنی کشیده بود تا ظرفیت میدان‌نام مبارزه تا خرخره پر شود.
در حالی که‌نبود جمعیت از سر و‌انتهای کول میدان بالا می‌رفت...
«دلشوره‌ی بدی دارم.»
هیون جین که در جایی با‌بیام دیدی کاملاً باز به میدان نشسته‌پیش بود، چشم‌هایش پر از نگرانی بود.
او می‌دانست‌فرقه که هیون‌جنوبی دو قوی است.
اما حریفش یک متخصص عالی‌رتبه بود که مدت‌ها پیش‌یعنی به قلمرو رزمی آسمانی رسیده بود و نامش را‌کشیده در سراسر دنیای رزمی بر سر زبان‌ها انداخته بود.
اضطراب او‌داخل لحظه به‌روی لحظه بیشتر می‌شد.
«یعنی برادر‌راه ارشد حالش‌بذارید خوب می‌مونه؟»
«جای خوبیه، دیدش بد نیست.»
در کنار او، من،دوئلی چون هوی، با قیافه‌ای بی‌خیال‌یعنی منتظر شروع این نمایش بودم.
«ببینم، هنرهای رزمی فرقه‌روی انتهای جنوبی اصلاً تغییری هم‌چرا کرده یا همون آشغالای قدیمه؟»
با چشم‌هایی که کمی کنجکاوی در آن‌ها‌اینکه موج می‌زد به میدان خیره شدم و‌شده طولی نکشید که دو سایه نمایان شدند.
قدیس شمشیر‌فرقه انتهای جنوبی و‌یعنی هیون دو بودند.
آن‌قدر سریع و بی‌صدا بالا‌افتخار آمدند که بیشتر آن جماعت‌قدیس احمق حتی متوجه حضورشان نشدند.
«شایعات رو شنیده بودم و‌هوا همیشه با خودم فکر می‌کردم که‌بستین دوست دارم یه روزی ملاقاتت کنم.»
قدیس شمشیر‌راه انتهای جنوبی‌بذارید لبخند تلخی زد.
«هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم این‌طوری بشه.»
هیون دو با لحنی‌دوئلی خشک جواب داد: «من‌جنوبی هم همین احساس رو دارم.»
هیون دو حتماً تا‌روی حالا هزاران بار اسم‌برپا این پیرمرد را شنیده بود.
جنگجوی بزرگی که در هفتاد سالگی قدم به‌خبر دنیای رزمی گذاشته بود و بلافاصله خودش را به‌بشه عنوان یک متخصص عالی‌رتبه به همه ثابت کرده بود.
«می‌گن بهت می‌گن شمشیر‌جنوبی الهی شکوفه آلو؛ همونی که‌نوظهوری شبح سفید رو شکست داده.»
«این لقب‌معمولی برای من‌دوئلی خیلی بزرگه.»
«اینطور فکر می‌کنی؟»
ابروهای قدیس‌راه شمشیر کمی در‌منم هم گره خورد.
سپس شمشیرش را بیرون کشید.
از یک غلاف کهنه و‌افتخار رنگ‌ورو رفته، تیغه‌ای بیرون آمد که‌شمشیر به‌خوبی از آن مراقبت شده بود.
چیزی نبود که بشود به آن یک‌غوغایی شمشیر افسانه‌ای یا گنجینه‌ای ارزشمند گفت، اما‌بیام به محض اینکه در دستان او قرار گرفت...
«وااااای! اون شمشیر شبنم یشمیه!»
«اون شمشیر‌فرقه شبنم یشمیِ قدیس‌یعنی شمشیر انتهای جنوبیه!»
آن شمشیر پیر و‌دوئلی قراضه، ناگهان تبدیل به‌جنوبی یک تیغه‌ی افسانه‌ای شد.
هیون دو در حالی‌روی که به آن نگاه‌برپا می‌کرد، گفت: «شمشیر زیباییه.»
شمشیر کاملاً‌راه ساده و‌بذارید بی‌ریخت بود.
اما در‌فرقه دستان او،جنوبی قضیه فرق می‌کرد.
قدیس شمشیر‌معمولی به آرامی تیغه‌افتخار را نوازش کرد.
«شبنم یشمی از همون روز‌هوا اولی که وارد فرقه انتهای‌راه جنوبی شدم، با من بوده.»
«پس دلیلش همینه.»
هیون دو‌فرقه نتوانست جلوی تحسین‌یعنی کردنش را بگیرد.
این یعنی‌معمولی آن‌ها ده‌ها سال‌افتخار با هم بوده‌اند.
و با این حال، شمشیر‌هوا طوری به نظر می‌رسید که‌راه انگار تازه ساخته شده است.
کاملاً مشخص بود‌بستین که چقدر برایش‌بیام ارزش قائل بوده است.
«با بقیه اون تائوئیست‌های احمقِ‌یعنی فرقه انتهای جنوبی فرق داره.نام ظاهراً شایعات درباره‌اش دروغ نبودن.»
لحن، رفتار و طرز برخوردش با‌فرقه شمشیر، هیچ شباهتی به آن تائوئیست‌های‌قدرت طمع‌کار و حقیر فرقه انتهای جنوبی نداشت.
او دقیقاً همان‌سروصدا جنگجوی بزرگی بود‌بیرون که شایعات می‌گفتند.
تق.
هیون دو‌فرقه هم شمشیرش‌جنوبی را بیرون کشید.
تیغه‌ای ترکیب شده‌نبود با آهن سرد‌فرقه بود؛ یادگاری از استادش.
«تو هم شمشیر خوبی داری.»
با شنیدن این‌بستین حرف، هیون دو‌بیام لبخند ملایمی زد.
«شمشیریه که از استادم به‌یعنی من رسیده. نه، بهتره بگم‌نام یه دوسته. اسمش برف سفیده.»
لبخند گرمی که زد،دوئلی باعث شد قدیس شمشیر‌جنوبی هم در جوابش لبخند بزند.
«برف سفید... اسم قشنگیه.»
«هاها، دقیقاً.»
این دو نفر با‌جنوبی لبخند، گفتگوی سبکی با‌قدرت هم رد و بدل کردند.
سپس...
وووش!
بدون اینکه هیچ‌کدام پیش‌قدم شوند، هر‌بیام دو تکنیک‌های درونی‌شان را آزاد کرده‌پیش و انرژی وحشتناکی را بیرون دادند.
باد شروع‌فرقه به زوزه‌جنوبی کشیدن کرد.
«هوف!»
«آخ! ا...داخل این دیگه‌روی چه انرژی ترسناکیه!»
تماشاچی‌های بدبخت دست‌هایشان را بالا آوردند تا‌اینکه خودشان را از این طوفان حفظ کنند‌شده و با چشم‌های ورقلمبیده به میدان خیره شدند.
گردابی بین‌فرقه دو شمشیرزن‌جنوبی شکل گرفت.
انگار پنجه‌ی یک‌نبود اژدها داشت فضا‌فرقه را از هم می‌درید.
سپس هیون دو‌سروصدا شمشیرش را بالا‌بیرون آورد و گفت.
«من شروع می‌کنم.»
«بیا.»
به محض اینکه‌نبود این کلمات از‌فرقه دهانشان خارج شد...
بوم!
موج شوک‌راه قدرتمندی سراسر میدان‌منم مبارزه را درنوردید.
جماعت که به زور سعی می‌کردند چشم‌هایشان‌شمشیر را در برابر طوفان باز نگه دارند، با‌الهی وحشت و حیرت به آن‌ها زل زده بودند.
طوفان در یک‌نبود چشم به هم‌فرقه زدن ناپدید شد.
اما موج شوکِ ناشی از برخورد‌بیرون شمشیرهایشان، موهای تماشاچیان را به پرواز‌بذارید درآورد و ذهنشان را تسخیر کرد.
«برادر ارشد‌راه کی این‌قدر‌بذارید قوی شد...»
هیون جین با نگاهی‌جنوبی خالی و مات به‌قدرت میدان خیره شده بود.
قدرت تکنیک‌های شمشیری که قدیس‌افتخار شمشیر و هیون دو به نمایش‌شمشیر می‌گذاشتند، فراتر از حد باور بود.
تق!
فشار آن‌قدر زیاد‌بستین بود که مشت‌هایش‌بیام خودبه‌خود گره خوردند.
عرق از پیشانی و‌جنوبی کمرش سرازیر شد و‌قدرت لباس فرمش را خیس کرد.
«پس یه‌معمولی استاد واقعی‌دوئلی این شکلیه...»
آن‌ها در‌داخل سطح کاملاً‌روی متفاوتی بودند.
اصلاً انسان بودند؟
فقط تماشای آن‌ها از دور کافی‌قدیس بود تا بدنش مثل بید بلرزد،هوآشان انگار که زلزله‌ای به جانش افتاده باشد.
موجی از‌معمولی ناامیدی وجودش‌دوئلی را فرا گرفت.
«منم می‌خوام‌داخل مثل برادر‌روی ارشد بشم...»
با عزمی‌راه راسخ دندان‌هایش را‌منم روی هم فشرد.
درد شدیدی از مشت گره‌کرده‌اش‌یعنی احساس کرد و مایع گرمی‌نام را روی پوستش حس کرد.
«نه، من ازش جلو می‌زنم!»
سرش را بالا‌سروصدا گرفت و چشم‌هایش‌بیرون را گشاد کرد.
و همان‌طور‌راه که دوئل‌بذارید را تماشا می‌کرد...
«بدون شک پیشرفت کرده.»
من هم‌معمولی داشتم به‌دوئلی برخوردشان نگاه می‌کردم.
شاید نبرد در قلعه شبح سفید به دردش‌برپا خورده بود؛ مهارت هیون دو به سطحی رسیده‌خبر بود که اصلاً با قبل قابل مقایسه نبود.
چشم‌هایم حرکات سریع‌بستین هیون دو و‌بیام قدم‌هایش را دنبال می‌کرد.
با این سرعت، دیگه‌جنوبی نیازی نیست دستش رو‌قدرت بگیرم و راهنمایی‌اش کنم.
آن شمشیرزنی که قبلاً به خاطر‌فرقه پیروی کورکورانه از فرم‌ها خشک و‌قدرت بی‌روح بود، حالا آزادانه جریان داشت.
او به‌داخل قلمرو شمشیرزنی‌روی بی‌فرم رسیده بود.
حالا می‌توانست هر‌بستین فرمی را که اراده‌اینکه می‌کرد، به نمایش بگذارد.
«اگه حالا فرم‌ها رو طوری تغییر بده‌شمشیر که با بدن خودش سازگار بشن، این‌کشیده تکنیک عالی گمشده به تسلط کامل می‌رسه.»
چیزی که وجود دارد را یاد‌فرقه بگیر، آن را خرد کن و‌قدرت به عنوان قدرت خودت جذبش کن.
این یعنی‌داخل یک استاد‌روی واقعی بودن.
بعد از شکستن دیوار قلمرو‌منم رزمی آسمانی، مهارت هیون دو‌تازه با سرعت سرسام‌آوری بالا رفته بود.
هنوز به پای ارباب قلعه شبح‌قدیس سفید نمی‌رسید، اما خیلی بالاتر از‌هوآشان سطح یک رهبر فرقه مسخره بود.
«اما یکم حیفه. بین‌دوئلی این همه حریف، باید‌جنوبی به پست این پیرمرد می‌خورد.»
نگاهش به‌داخل سمت قدیس‌روی شمشیر چرخید.
گرچه به نظر می‌رسید مبارزه‌منم پایاپای است، اما چون هوی‌تازه حقیقت را مثل روز روشن می‌دید.
قدیس شمشیر‌فرقه داشت با‌جنوبی او مدارا می‌کرد.
«همم. نیروی درونی‌شون تو یه‌افتخار سطحه، اما اختلاف تجربه و‌قدیس مهارتشون بدجوری تو ذوق می‌زنه.»
با وجود اختلاف‌سروصدا سنی، قدیس شمشیر نیروی‌غوغایی درونی خیلی بیشتری نداشت.
اما این اصلاً مهم نبود.
شکاف مهارتی بینشان‌انتهای خیلی عمیق‌تر از‌قدیس این حرف‌ها بود.
«فرقه انتهای جنوبی در‌دوئلی حال حاضر قطعاً باید‌جنوبی قوی‌تر از هوآشان باشه.»
چشمان چون هوی به‌روی شمشیری که قدیس شمشیر‌برپا در دست داشت، خیره شد.
او قبلاً هم‌بستین این تکنیک شمشیر‌بیام را دیده بود.
این «سی و شش‌جنوبی شمشیر جهان» بود، تکنیک‌قدرت شمشیر فرقه انتهای جنوبی.
اما یک تفاوت جزئی داشت.
و همان تفاوت جزئی‌روی کافی بود تا کل‌برپا تکنیک را دگرگون کند.
«هنوزم تغییرات بی‌پایانی‌بستین داره، اما قدرتش خیلی‌اینکه بیشتر از قبل شده.»
سی و شش شمشیر جهان یک تکنیک‌شمشیر عظیم و دائماً در حال تغییر بود که‌الهی سی و شش جهت را هدف قرار می‌داد.
اما نسخه‌ای که‌نبود قدیس شمشیر الان‌فرقه استفاده می‌کرد، فرق داشت.
ساده‌تر بود‌داخل و تغییرات‌روی کمتری داشت.
او فرم‌های‌راه غیرضروری را‌بذارید دور ریخته بود.
در نتیجه، فرم‌های‌انتهای باقی‌مانده به حداکثر قدرت‌شمشیر و کمال رسیده بودند.
«دقیقاً مثل کاری که من با‌فرقه تکنیک شمشیر شکوفه آلو کردم و اونو‌نوظهوری به شمشیر هفت‌گانه شکوفه آلو ارتقا دادم.»
او با علاقه‌سروصدا زیادی به تماشای‌بیرون مبارزه ادامه داد.
اما هر چه‌بستین مبارزه بیشتر طول کشید،اینکه حالت چهره‌اش سردتر شد.
«این دیگه چه مسخره‌بازی‌ایه؟»
مات و مبهوت مانده بود.
هنرهای رزمی که به نمایش گذاشته‌بیرون شده بودند، پر زرق و برق و‌منم قدرتمند بودند و چشم‌ها را نوازش می‌دادند.
«جای تعجب نیست‌بستین که این فرقه‌های‌بیام صالح هیچ پیشرفتی نمی‌کنن.»
هر چه‌فرقه بیشتر تماشا می‌کرد،یعنی علاقه‌اش کمتر می‌شد.
این مبارزه‌معمولی فقط یک‌دوئلی نمایش مضحک بود.
سی و شش شمشیر جهانِ‌هوا قدیس شمشیر در ظاهر خشن‌راه بود، اما فقط در ظاهر.
«یعنی از‌راه همون اول‌بذارید قصد بردن نداشت؟»
با وجود اینکه قدیس شمشیر چندین‌قدیس فرصت برای در هم شکستن هیون‌هوآشان دو داشت، عمداً خودش را عقب می‌کشید.
و فقط او نبود.
هیون دو هم فرصت‌هایی برای‌هوا وارد کردن ضربات مهلک داشت،راه اما از آن‌ها استفاده نکرد.
هر دوی‌راه آن‌ها داشتند با‌منم یکدیگر مدارا می‌کردند.
«هوف، الکی‌فرقه دلم رو‌جنوبی خوش کرده بودم.»
چونه‌اش را روی دستش‌دوئلی گذاشت و با نگاهی‌جنوبی بی‌حوصله به تماشا ادامه داد.
درست در همان‌سروصدا لحظه، آن دو‌بیرون از یکدیگر فاصله گرفتند.
تق.
قدیس شمشیر که‌انتهای عقب رفته بود، واقعاً‌شمشیر شگفت‌زده به نظر می‌رسید.
«...مهارت تحسین‌برانگیزی بود.»
هیون دو‌داخل نفس تازه‌ای‌روی کرد و گفت:
«پوف. فقط شانس آوردم.بذارید نزدیک بود با همون‌خبر یه ضربه کارم تموم بشه.»
«هاها، شما‌فرقه بیش از‌جنوبی حد شکسته‌نفسی می‌کنید.»
قدیس شمشیر لبخند ملایمی زد.
«از همین تبادل ضرباتمون فهمیدم‌هوا که شما کسی نیستید که‌راه با یه ضربه از پا دربیاید.»
«که اینطور.»
«سخته بگیم کی برتره.»
کلمات قدیس شمشیر به نرمی‌افتخار در میدان مبارزه طنین‌انداز شد‌قدیس و جمعیت را به وجد آورد.
«قـ-قدیس شمشیر الان...»
«او شمشیر الهی‌بستین شکوفه آلو رو‌بیام با خودش برابر دونست!»
واااااه!
صدای تشویق‌ها مثل‌نبود ریختن نفت روی‌فرقه آتش شعله‌ور شد.
«پس بیا دوباره شروع کنیم.»
قدیس شمشیر طوری به جلو‌منم قدم برداشت که انگار منتظر‌تازه بود هیجان به اوج خود برسد.
هیچ صدا‌فرقه و هیچ فشاری‌یعنی در کار نبود.
اما او در‌نبود یک چشم به‌فرقه هم زدن ناپدید شد.
این دقیقاً «جایگزینی توهم» نبود.
بیشتر شبیه یک‌بستین تکنیک جابه‌جایی آنی بود‌اینکه که فضا را می‌شکافت.
وووش!
با یک پرش سبک،دوئلی ناپدید شد و درست‌جنوبی جلوی هیون دو ظاهر گشت.
«...سریع بود!»
هیون دو که از این‌منم سرعت باورنکردنی جا خورده بود،تازه به سرعت به عقب خم شد.
سواش!
تیغه‌ای برنده پیشانی‌اش را‌دوئلی خراشید و چند تار‌جنوبی از موهایش را برید.
«آخ!»
«باید سریع‌راه گاردم رو‌بذارید درست کنم...»
در حالی که با‌جنوبی ناله‌ای سعی می‌کرد تعادلش‌قدرت را به دست آورد—
«هنوز تموم نشده.»
صدایی از‌داخل پایین به‌روی گوش رسید.
همزمان، انرژی شمشیر‌بستین از تمام جهات‌بیام به او حمله‌ور شد.
«این...»
خیلی زود، انرژی‌نبود شمشیر هیون دو‌فرقه را در خود بلعید.
«سی و شش شمشیر جهان!»
در مواجهه با فشار و نیت‌بیام برنده‌ای که اصلاً شبیه انرژی شمشیر‌پیش معمولی نبود، چشمان هیون دو لرزید.
«انرژی شمشیر رو دست‌کم نگیر!»
دندان‌هایش را به‌نبود هم فشرد و نیروی‌انتهای درونی‌اش را آزاد کرد.
انرژی یین و یانگِ‌روی تکنیک گمشده عالی، در‌برپا دست و شمشیرش جریان یافت.
«هااااپ!»
با فریادی خشن،انتهای صدای جرنگ-جرنگ-جرنگ! پشت سر‌شمشیر هم به صدا درآمد.
و در‌معمولی اطراف هیون دو،افتخار شکوفه‌های آلو شکفتند.
«شـ-شکوفه‌های آلو!»
«اون شکوفه‌های شمشیر فرقه هوآشانه!»
چهره‌های جمعیت از خوشحالی درخشید.
با دیدن شکوفه‌های شمشیری که‌افتخار فقط در شایعات درباره‌شان شنیده‌قدیس بودند، بی‌اختیار مشت‌هایشان را گره کردند.
سپس، هیون دو پس از در هم‌غوغایی شکستن سی و شش شمشیر جهان، شمشیرش را‌اینکه بالا برد و با قدرت به پایین کوبید.
هووووش!
همین که شمشیر‌انتهای به شانه قدیس‌قدیس شمشیر نزدیک شد—
جرنگ!
با صدایی فلزی،سروصدا شمشیر کمانه کرد‌بیرون و به عقب پرید.
«چی!»
هیون دو با‌انتهای شوک به قدیس‌قدیس شمشیر نگاه کرد.
تاریکی او را احاطه‌دوئلی کرده بود و ستارگانی‌جنوبی در اطرافش چشمک می‌زدند.
این بیگانه‌ترین و سلطه‌جویانه‌ترین هنر‌هوا الهی فرقه انتهای جنوبی بود؛راه «هنر الهی فولاد آسمانی کهکشان».
قدیس شمشیر‌راه پایش را‌بذارید روی زمین کوبید.
بوم!
او آن‌قدر محکم به زمین فشار آورد که رد‌یعنی پایش روی سکو ماند و سپس به جلو شلیک‌کشیده شد و شمشیرش را به سمت هیون دو تاب داد.
او حتی از «پرواز سایه سرگردان‌بیرون کهکشان» استفاده کرد و دوباره شمشیرش‌بذارید را با شمشیر هیون دو درگیر ساخت.
در حالی که‌بستین مبارزه بیش از یک‌اینکه ربع ساعت ادامه یافت—
«...»
جمعیت مسحورانه تماشا می‌کردند.
در حالی که آن دو با سرعتی‌غوغایی رعدآسا ضرباتی رد و بدل می‌کردند و از‌اینکه خود پس‌تصویر و امواج ضربه‌ای به جا می‌گذاشتند—
قدم—
آن دو که حالا‌جنوبی راضی به نظر می‌رسیدند،قدرت به جایگاه‌های خود بازگشتند.
«هوآشان، همون‌طور که انتظار می‌رفت.»
«فرقه انتهای جنوبی...سروصدا نه، این واقعاً‌بیرون شمشیر یک قدیس شمشیره.»
در حالی که‌بستین با لبخند یکدیگر‌بیام را تأیید می‌کردند—
«همین قدر کافیه.»
با این کلمات،نبود قدیس شمشیر سلاحش‌فرقه را در غلاف گذاشت.
«منظورتون چیه...»
هیون دو با‌بستین چشمانی گشاد شده،بیام غافلگیر به نظر می‌رسید.
قدیس شمشیر‌فرقه به آرامی‌جنوبی نزدیک شد.
«عذرخواهی می‌کنم.»
او با‌داخل صدایی آرام‌روی پوزش طلبید.
«آدم‌های ما اشتباه کردن. ما بیش‌بیام از حد روی مسائل بیرونی تمرکز‌پیش کردیم و از درون غافل شدیم.»
هیون دو که تازه متوجه‌یعنی قضیه شده بود، لبخند ملایمی زد‌زپرتی و دستگیره شمشیرش را برعکس گرفت.
«ممنون که کوتاه اومدید.»
«از همون‌داخل اول هم متعلق‌هوا به هوآشان بود.»
قدیس شمشیر به نرمی گفت.
«فقط انصافه که حالا برگرده.»
بعضی از افراد در‌دوئلی جمعیت از پایان ناگهانی‌جنوبی مبارزه گیج شده بودند.
«ها؟»
«چـ-چی؟ تموم شد؟»
«واقعاً مبارزه باشکوهی بود!»
با فریاد یک نفر، سردرگمی‌افتخار از بین رفت و صدای‌قدیس تشویق از همه طرف بلند شد.
«آ-آره. درسته. مبارزه بی‌نظیری بود!»
«واااااه! فکر کردن به اینکه‌منم این دو نفر عضو اتحاد‌تازه رزمی هستن... چه موهبتی برای اتحاده!»
«قدیس شمشیر انتهای جنوبی!»
«شمشیر الهی شکوفه آلو!»
صداهایی که نام‌سروصدا آن‌ها را فریاد‌بیرون می‌زدند، بلندتر شد.
«من می‌رم‌راه تا با‌بذارید فرقه‌مون صحبت کنم.»
قدیس شمشیر نگاهی به تائوئیست‌های‌یعنی آشفته فرقه انتهای جنوبی در‌نام پشت سرش انداخت و گفت.
«ممنونم.»
هیون دو با لبخندی جواب‌هوا داد و قدیس شمشیر نیز‌راه در پاسخ لبخند زد و برگشت.
«هاها، اگه‌راه قسمت بود دوباره‌منم همدیگه رو می‌بینیم.»
و بدین ترتیب، پس‌جنوبی از سال‌ها، آن عمارت‌قدرت به دست فرقه هوآشان بازگشت.