چپتر 586: بدون عنوان
0وقتی لکس تعدادِ پناهندگانِ مهمان‌خانه را شنید، دوباره نالید. در حالتِ عادی این موضوع جای‌لابی نگرانی نداشت و بی‌درنگ اوضاع را مدیریت می‌کرد، اما الان به‌شدت احساسِ ضعف می‌کرد. نه‌تمامِ تنها این، بلکه حالا که بیدار شده بود، سردردِ شدیدی هم داشت به سراغش می‌آمد.
«به یکی بگو چند قلمروی کوچک که مناسبِ جمعیتِ زیاد باشن پیدا کنه و لیستش رو برام بفرسته. هم‌زمان به‌بتونن یکی از اهالیِ زمین بگو و بهشون خبر بده که پناهنده‌ها می‌تونن حقِ انحصاریِ یه قلمروی کوچک رو برای چند‌داده دهه بخرن. بهشون بگو دلیلِ این مدتِ کوتاه اینه که قیمتِ قلمرو بیاد پایین تا بتونن از پسِ هزینه‌اش بربیان.»
در واقع، دلیلِ اصلی که کارها را به این شکلِ پیچیده پیش می‌برد، این بود که‌کامل نمی‌خواست این تصور ایجاد شود که مهمان‌خانه متمایل به انسان‌هاست. شهودش پیش‌تر به او هشدار داده بود‌کارمندن که ادامهٔ این روند او را به خطر می‌اندازد و او این موضوع را جدی گرفته بود.
دلش می‌خواست برای بهبودِ اوضاع‌اینکه کارِ بیشتری بکند، اما زیاد‌منتظرِ فکر کردن سردردش را بدتر می‌کرد.
«به‌جز این، چند اتفاقِ مهم هم وقتی خواب بودی افتاد. اول اینکه، امپراتورِ امپراتوریِ یوتون‌لابی تو لابی منتظرِ دیدار با مهمان‌خانه‌داره. دوم اینکه، لاک‌پشتِ فرمانروای کهکشانی شکستنِ مرزش رو کامل‌تمامِ کرده. قوی‌تر شده و این موضوع یه‌جوری بازدهیِ تمامِ محصولاتِ کاشته‌شده تو مهمان‌خانه رو بهتر کرده.
«سوم اینکه، زاگان و آلیشا هر دو آزمونِ کارمندیِ مهمان‌خانهٔ نیمه‌شب رو گذروندن و الان هر دو کارمندن. متأسفانه‌پایین زاگان مجبور شد به‌محضِ شروعِ کارش درخواستِ مرخصی بده. فضای مهمان‌خانه باعث شد شکستنِ مرزی که مدت‌ها فروخورده بود،پیش‌تر آغاز بشه. تا الان مصیبتِ آذرخش و آتشش رو گذرونده. الان داره یه مصیبتِ دیگه رو می‌گذرونه که دیده نمیشه.
«چهارم اینکه... رویدادِ ماهیگیری تموم شد، اما‌منتظرِ پایانش... بهت نمیگم. فکر کنم بهتره وقتی‌شکستنِ حالت بهتر شد، خودت اوضاع رو چک کنی.»
لکس سرِ دردمندش را گرفت و گفت:امپراتوریِ «باشه، باشه، دست نگه دار. اگه اضطراری‌لاک‌پشتِ نیست، فقط صبر کن تا حالم بهتر بشه.»
لکس که نمی‌توانست از اوضاع سر دربیاورد، به کلبه‌ای دورافتاده و دنج در‌امپراتوریِ کوهستانِ نیمه‌شب آنی منتقل شد. پیش از آنکه بیرون برود و روی توده‌ای‌کرده از برف دراز بکشد، کلی غذا سفارش داد. شاید غذا حالش را بهتر می‌کرد.
دیری نپایید که به‌اندازهٔ چند وعده غذا برایش آنی منتقل شد، اما حوصله نداشت از توی برف‌ها‌قلمرو بیرون بیاید و همان‌طور به‌آرامی به خوردن ادامه داد. بی‌درنگ متوجه شد کیفیتِ غذای مهمان‌خانه بهتر شده است،متمایل چرا که نه تنها طعمِ بهتری داشت، بلکه انرژیِ تحلیل‌رفته‌اش را بسیار بهتر از هر چیزِ دیگری برمی‌گرداند.
وضعیتش به‌طرزِ مضحکی ضعیف شده بود، تا جایی که حتی متوجه نشد‌فرمانروای کِی دخترِ جوانی هن‌وهن‌کنان به‌آرامی به کلبه‌اش نزدیک شد. دختر تمامِ مسیر‌بهتر را تا آنجا پیاده آمده بود و همین به‌شدت خسته‌اش کرده بود.
تازه وقتی دخترِ جوان تقریباً‌اینکه درست کنارِ لکس قرار گرفت،منتظرِ او سرانجام متوجهِ حضورش شد.
عرقش را پاک کرد و لابه‌لای نفس‌نفس‌زدن‌هایش پرسید: «اسمت لکسه؟» او‌اینکه به‌عنوانِ یک تزکیه‌گرِ عالمِ بنیان، به‌هیچ‌وجه نباید از چنین کوه‌پیماییِ ساده‌ای این‌قدر‌شکستنِ خسته می‌شد، اما لکس در آن لحظه متوجهِ این جزئیاتِ کوچک نشد.
در عوض، بیشتر حواسش به این‌می‌تونن بود که دختر را می‌شناخت. اسمش‌دلیلِ ورا بود و یک کاهنه بود.
صادقانه جواب داد: «آره.» کمی‌یوتون درباره‌اش می‌دانست و خبر داشت که‌لاک‌پشتِ آمدنِ ناگهانی‌اش اصلاً هم تصادفی نیست.
ورا با ذوق گفت:اول «عالیه!» و درست کنارش‌یوتون نشست. «چیزی دربارهٔ پیشگویی می‌دونی؟»
بی‌آنکه منتظرِ جوابش بماند، یک‌راست شروع‌مهم به سخنرانی کرد؛ آن هم با‌امپراتورِ لحنی که انگار بارها تمرینش کرده بود.
«پیشگویی‌ها شکل‌ها و انواعِ مختلفی دارن و بیشترِ مردم درکِ درستی از ماهیتِ واقعی‌شون‌کوتاه ندارن. پیشگویی نگاهی گذرا به آینده یا یه مسیرِ ازپیش‌مقدّر نیست. خب راستش، شاید تو‌پیش یه سطحِ عمیق‌تر این‌طور به نظر برسه، ولی در کل، پیشگویی فقط یه احتمالِ پرزرق‌وبرقه.
«حتی باهوش‌ترین ذهن‌ها، خارق‌العاده‌ترین فنون و دقیق‌ترین محاسبات هم نمی‌تونن با در نظر گرفتنِ همهٔ متغیرهای کلِّ جهان، احتمالِ وقوعِ یه رویداد رو دقیق حساب کنن. یا‌آلیشا معمولاً حتی تو مناطقِ کوچیک‌ترِ فضا مثل یه منظومه. با این حال، بعضی‌ها با تبارها، توانایی‌ها یا خاصیت‌های منحصربه‌فردی به دنیا میان که بهشون اجازه میده به‌طور طبیعی‌دیده به چیزهای خاصی دسترسی پیدا کنن که همهٔ محاسبات رو به‌جاشون انجام میده. بهم گفتن این موضوع به قوانین ربط داره، ولی خودم دقیق نمی‌دونم قوانین چی هستن.
«چیزی که می‌تونم بهت بگم اینه که بیشترِ پیشگوها، کاهن‌ها، غیب‌گوها یا هر اسمِ دیگه‌ای که روشون می‌ذاری، فقط می‌تونن احتمال‌قوی‌تر رو تو یه منطقهٔ کوچیک حساب کنن؛ برای همین وقتی یه مداخله از بیرونِ اون منطقه وارد میشه، می‌تونه احتمالات رو‌درخواستِ کاملاً به هم بریزه. تازه، تقریباً هر کارِ ساده‌ای می‌تونه احتمالات رو حسابی داغون کنه و باعث بشه هیچ پیشگویی‌ای قابل‌اعتماد نباشه.
«خلاصه بگم، پیشگویی‌ها مفت نمی‌ارزن. ولی اگه کسی بتونه‌افتاد احتمال رو تو مقیاسِ خیلی بزرگ‌تری حساب کنه، مثلاً یه‌دوم کهکشانِ کامل یا حتی بزرگ‌تر، اون‌وقت پیشگویی‌هاش خیلی قابل‌اعتمادتر میشه.
«علاوه بر این، هرجور غیب‌گویی، پیشگویی، محاسبهٔ احتمال یا هرچی که اسمشو می‌ذاری، فشارِ سنگینی به شخصی که انجامش میده وارد می‌کنه. بیشترِ وقت‌ها، زیاده‌روی‌اصلی تو این کار می‌تونه باعثِ مشکلاتِ جدیِ سلامتی بشه یا حتی به مرگ ختم بشه. البته میزانِ فشار به توانایی‌های کسی که غیب‌گویی می‌کنه هم‌کارِ بستگی داره. اگه واقعاً بااستعداد باشن، می‌تونن آینده‌ای رو که احتمالش خیلی زیاده پیش‌بینی کنن و تهش فقط با یه سردردِ ساده قسر در برن.»
به‌محضِ اینکه حرفش تمام شد، ورا از جا پرید و راه افتاد‌فرمانروای که برود. اصلاً به خودش زحمت نداد خداحافظی کند یا توضیحی بدهد.بهتر در عوض، فقط از فکرِ پایین‌رفتن از کوه به‌شدت وحشت‌زده به نظر می‌رسید.