چپتر 100: تردید
0تیک‌تاک، تیک‌تاک، تیک‌تاک. صدای‌جانور عقربهٔ ثانیه‌شمارِ ساعت‌دیواری در‌لحظه اتاقِ تاریک طنین انداخت.
پس از زمانِ درازی‌خوابیده که انگار ابدیت بود، لومیان‌خشکش سرانجام از کابوسش بیرون آمد.
شتابان دست دراز کرد،تهی شانه‌های اورور را گرفت و‌نهایت او را محکم تکان داد.
«بیدار شو! بیدار شو!»
صدایش را پایین آورد و‌دیدنِ مراقب بود سه بازرسِ رسمیِ‌راست کشیکِ شب را خبردار نکند.
چشمانِ اورور محکم بسته مانده و دهانش کمی‌جایش باز بود. لومیان هرچه تکانش داد، واکنشی نشان‌شده نداد. انگار جسدی زنده بود، تهی از روح.
لومیان رفته‌رفته دست از‌تهی تکان دادنش کشید و‌کشید در نهایت کاملاً بی‌حرکت ماند.
به اورور که خوابیده‌جانور بود خیره ماند و مدتِ‌دستِ درازی سرِ جایش خشکش زد.
نمی‌فهمید چه اتفاقی افتاده یا این ماجرا از کی‌دستِ شروع شده است. ترسی که به جانش افتاده بود،چپاند شبی را به یادش می‌آورد که شاهدِ مرگِ پدربزرگش بود.
از همان روز‌ماند بود که زندگیِ‌مدتِ آواره‌اش آغاز شد.
لومیان مشت‌هایش را‌زنده محکم‌تر گره کرد‌رفته‌رفته و بدنش کمی لرزید.
ناگهان چرخید‌تخت و رو‌جانور به پنجره ایستاد.
«مارمولکِ» نیمه‌شفاف‌تخت و شبح‌وار به‌دیدنِ اتاق برگشته بود.
لومیان از تخت پایین پرید. جانور با دیدنِ‌جایش بیداریِ او جا خورد و لومیان در همان‌شده لحظه با دستِ راست یورش برد تا چنگش بزند.
لحظه‌ای بعد، «مارمولک» را در دهانش چپاند‌دادنش و با چهره‌ای درهم‌رفته غرید: «دوست داری بپری‌مدتِ تو دهنِ مردم، ها؟ باشه! بهت فرصت می‌دم!»
در حالی که «مارمولک» را‌دیدنِ در دهانش می‌چپاند، با چشمانی‌راست خون‌گرفته و وحشیانه آن را درید.
«مارمولک» چنان‌تخت وحشت‌زده بود که‌دیدنِ توانِ مقاومت نداشت.
درست در همان‌ماند لحظه، صدایی از پشتِ‌سرِ سرِ لومیان بلند شد:
«داری چی کار می‌کنی؟»
صدای اورور بود.
لومیان خشکش زد‌پرید و آرام چرخید تا‌خورد به تخت نگاه کند.
معلوم نبود اورور کِی بیدار شده بود.سرِ با موهای بلوندِ پریشان نشسته بود و‌ماجرا در چشمانِ آبی‌روشنش گیجی و سردرگمی موج می‌زد.
لومیان ناخودآگاه نگاهی به پایین‌روح انداخت و فهمید «مارمولکی» که‌کاملاً گرفته بود، غیبش زده است.
لحظه‌ای نفهمید آنچه‌پرید پیشِ چشمش رخ داده‌خورد کابوس بوده یا واقعیت.
اورور اخم‌تخت کرد و‌جانور پرسید: «چی شده؟»
لومیان به‌زور لبخندی زد.
«کابوس می‌دیدی و‌زنده با لگد منو از‌دادنش رو تخت انداختی پایین.»
اورور با شک‌وتردید به برادرش‌دیدنِ نگاه کرد و پرسید: «واقعاً؟»راست حس می‌کرد لومیان دارد سربه‌سرش می‌گذارد.
لحظه‌ای فکر کرد و گفت: «یه کابوس دیدم. خواب دیدم‌راست یه هیولای گنده منو گرفت و چپوند تو دهنش. اون‌قدر ترسیده‌غرید بودم که با تمامِ جونم دست‌وپا زدم و بالاخره بیدار شدم.»
لومیان با شنیدنِ این حرف، سرمایی در‌سرِ بدنش دوید؛ گویی در دریاچه‌ای یخی که‌ماجرا هنوز کاملاً آب نشده بود، غوطه‌ور شده باشد.
اورور که کمی خجالت‌تهی کشیده بود، گفت: «شاید...کشید احتمالاً واقعاً بهت لگد زدم...»
لومیان چشمانش‌تخت را بست‌جانور و لبخند زد.
«فقط شوخی کردم.پرید به خاطرِ یه‌بیداریِ چیزِ دیگه بیدار شدم.»
سپس صدایش را پایین آورد و گفت: «اون بانوی مرموز‌نمی‌فهمید تو ویرانه‌های رؤیا ظاهر شد و کمکم کرد ویژگیِ فرابشریِ‌شبی تحریک‌کننده رو جدا کنم. فرمولِ درستِ معجون رو هم بهم داد.»
اورور نتیجه گرفت: «پس از‌روح خوشحالی بیدار شدی و می‌خواستی بپرسی‌بی‌حرکت موادِ مکملش رو دارم یا نه؟»
لومیان با لبخند گفت:جانور «درسته. راستی، عصارهٔ پیچ‌امین‌الدوله، پودرِ‌دستِ تاک و پودرِ سرخس داری؟»
لبخندش خیلی طبیعی‌تر از‌جانور قبل بود، اما برقی‌لحظه لرزان در چشمانش سوسو می‌زد.
اورور پیش از جواب دادن لحظه‌ای فکر‌سرِ کرد: «هم تاک دارم هم سرخس. یکی‌شون‌ماجرا مادهٔ آیینیه و اون یکی واسطهٔ طلسم.
«گلِ پیچ‌امین‌الدوله که همیشه تو‌روح خونه داریم. مگه نمی‌دونی می‌ریزمشون تو‌بی‌حرکت آب تا دم بکشن و بخورم؟»
در همان حال،پرید جیبِ مخفیِ پیراهنِ‌بیداریِ بلندش را گشت.
لومیان به خواهرش که سخت مشغول بود نگاه‌لحظه کرد و عمداً لبخند زد: «اون پیچ‌امین‌الدوله‌ست؟ چرا‌بعد نپرسیدی این بار مجانی کمکم کرده یا نه؟»
اورور شاخهٔ کوتاه تاک‌خوابیده را بیرون آورد و با‌خشکش لبخند گفت: «خودت پودرش کن!»
ظاهراً سؤالِ‌جسدی لومیان را‌تهی نشنیده بود.
لومیان که وانمود‌پرید می‌کرد اصلاً چیزی‌بیداریِ نپرسیده، گفت: «باشه.»
سپس به خواهرش گفت: «معجونِ تحریک‌کننده مشروبِ‌خورد تقطیرشده هم می‌خواد. می‌رم سرداب تا بیارمش.بزند سعی می‌کنم امشب به ردهٔ ۸ برسم.»
اورور با اخم گفت: «عصاره گرفتن از گل‌های پیچ‌امین‌الدوله یکم زمان می‌بره. با این حال،شروع موادِ مکملِ معجونِ فرابشرانِ ردهٔ پایین اون‌قدرها هم سخت‌گیرانه نیست. می‌تونی از خودِ گلِ پیچ‌امین‌الدوله‌آغاز به‌عنوانِ جایگزین استفاده کنی. تا وقتی ویژگی‌های فرابشری بتونن در نهایت حل بشن، مصرفشون مشکلی نداره.»
سپس نگاهی به درِ باز انداخت و‌دادنش با صدایی آرام پرسید: «نمی‌ترسی نصفه‌شب بری‌خیره مشروبِ تقطیرشده بیاری، رایان و بقیه مشکوک بشن؟»
لومیان با دیدنِ واکنشِ‌جانور خواهرش، به‌زور جلوی خشک‌لحظه شدنِ لبخندش را گرفت.
«به‌عنوانِ مشتریِ ثابتِ میخانهٔ کهنه،دیدنِ اینکه نصفه‌شب بیدار بشم و‌راست یهو هوسِ مشروب کنم خیلی طبیعیه.
«گرچه الکل ضررهای زیادی‌خوابیده داره، اما حداقل می‌تونه ذهنم‌خشکش رو تا حدی آروم کنه.»
در واقع می‌خواست بهانه بیاورد که چون جشنِ‌کشید بهار تمام شده، تحتِ فشارِ زیادی است؛ خوابش نمی‌برد‌جایش و برای آرام شدن به مشروبِ سنگین نیاز دارد.
اورور موافقت کرد: «باشه.»
لومیان چرخید و به‌جانور سمتِ در رفت. لبخندِ‌لحظه روی لبانش رفته‌رفته محو شد.
او از همان ابتدا‌خوابیده تا انتها مشت‌هایش را‌جایش محکم گره کرده بود.
...
لومیان پس از خروج از اتاق و رسیدن به راهرو، رایان را‌برد دید که با پیراهنِ فاستونیِ قهوه‌ای و شلوارِ زردِ کم‌رنگ، درست در‌بپری گوشهٔ موربِ روبه‌رویش ایستاده است. لیا و والانتن در دو انتهای راهرو بودند.
رایان چراغِ نفتی را‌جانور بالا آورد و به‌لحظه لومیان نگاه کرد: «دیگه نمی‌خوابی؟»
لومیان پوزخند زد.
«دارم می‌رم سرداب یکم مشروب‌روح بیارم. چطوره؟ شما هم یه‌کاملاً جرعه می‌خواید تا آروم بشید؟»
رایان سر تکان داد: «من نیازی ندارم. تو قبلاً‌دستِ همچین چیزی رو تجربه نکرده بودی. مضطربی و تحتِ‌چپاند فشارِ زیادی هستی. قابل‌درکه. الکل واقعاً می‌تونه کمک کنه.»
در همان حال که‌جانور حرف می‌زد، با چراغِ نفتیِ‌دستِ سوسوزن به سمتِ پله‌ها رفت.
«منم باهات میام. تو‌خوابیده این موقعیت نباید تنها‌جایش این‌ور و اون‌ور بری.»
لومیان مخالفتی‌جسدی نکرد و‌تهی گفت: «باشه.»
وقتی آن دو واردِ راه‌پله شدند،بیداریِ لیا پیش‌قدم شد و نزدیکِ اتاق‌خوابِ‌برد اورور رفت تا جلوی در نگهبانی بدهد.
یک پله، دو پله... لومیان‌دیدنِ و رایان در سکوت به‌راست طبقهٔ اولِ سایه‌پوش پایین رفتند.
وقتی نورِ ضعیف نیمی از اجاق را‌سرِ روشن کرد، رایان با لحنی عادی پرسید:ماجرا «اون بالا اتفاقی افتاده؟ یه سروصداهایی شنیدم.»
...
لومیان دهان باز کرد‌جانور و به‌سختی گفت: «اورور... یه‌دستِ مشکلی برای اورور پیش اومده...»
هدفش از پیشنهادِ آوردنِ مشروب از سرداب این نبود که امشب ارتقا یابد. ساختمانِ دوطبقه‌لحظه‌ای در ویرانه‌های رؤیا هم سرداب و مشروبِ تقطیرشده داشت. هدفِ اصلی‌اش این بود که از‌می‌دم اورور دور شود و دربارهٔ اتفاقی که تازه افتاده بود با رایان و بقیه صحبت کند.
با این حال، وقتی کلمات به لبانش رسیدند،جایش تقریباً نتوانست آن‌ها را به زبان بیاورد. حس‌شده می‌کرد کلماتِ ناگفته حتی از قوی‌ترین مشروب‌ها هم خفه‌کننده‌ترند.
چهرهٔ رایان جدی شد.
«موضوع چیه؟»
لومیان پیش از آنکه حرفی بزند، چند نفسِ عمیق‌دستِ کشید و گفت: «اورور... درست مثل معاونِ کشیش، یه مارمولک‌چهره‌ای که شبیهِ یه پریِ کوچیک بود از دهنش اومد بیرون.»
با گفتنِ این‌ماند حرف، گویی تمامِ‌مدتِ توانش تحلیل رفت.
پس از هفت‌هشت ثانیه، کلِ ماجرا را تعریف کرد.نهایت به‌جای اینکه بگوید عمداً بیدار شده بود، توضیح داد‌خشکش که تصادفاً بیدار شده و آن صحنه را دیده است.
رایان در سکوت گوش داد و به او فشاری نیاورد. وقتی‌یورش حرفِ لومیان تمام شد، با ملایمت گفت: «خوب مدیریت کردی. نباید بذاریم‌داری بفهمه مشکلی پیش اومده. نگرانم که این کار اوضاع رو بدتر کنه.»
«به تظاهر کردن ادامه بده که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. سپیده‌دم، این بهونه‌چنگش رو میارم که کوردو تباه شده و برای اینکه تحت‌تأثیر قرار نگیریم، باید‌مردم هر روز تطهیر بشیم. از والانتن می‌خوام که سعی کنه مارمولک رو جن‌گیری کنه.»
لومیان بی‌حال جواب داد: «باشه.»
حس می‌کرد «مارمولک» از قبل عمیقاً‌رفته‌رفته با روحِ خواهرش درآمیخته است. جن‌گیری‌ماند و تطهیرش به این آسانی‌ها نبود.
رایان نگاهی به‌پرید او انداخت و‌بیداریِ آرام روی شانه‌اش زد.
«می‌فهمم چه حسی داری.جانور اگه اتفاقِ مشابهی برای خانوادهٔ‌دستِ من می‌افتاد، نمی‌تونستم آروم بمونم.»
«اما باید یادت‌ماند باشه که بی‌قراری‌مدتِ هیچ‌چیز رو حل نمی‌کنه.»
«می‌دونم تطهیرِ والانتن ممکنه مؤثر نباشه، اما باید امتحانش کنیم تا مطمئن بشیم‌خوابیده که جواب نمی‌ده. آره، این ناهنجاری به‌احتمالِ زیاد به چرخهٔ کوردو ربط داره.است تا زمانی که بتونیم بالاخره چرخه رو بشکنیم، خواهرت باید بتونه بهبود پیدا کنه.»
درسته... این معادلِ تباهیه. تا وقتی‌بیداریِ چرخه می‌شکنه بتونم تمامِ تباهی رو از‌چنگش بین ببرم، اورور قطعاً حالش خوب می‌شه...
چشمانِ لومیان‌چنگش با بازیافتنِ انگیزه‌اش‌بعد رفته‌رفته روشن شد.
رایان از واکنشِ او نسبتاً راضی بود و با ملایمت گفت: «باید بهت یادآوری کنم که تو چند روزِ آینده‌می‌دم باید خودت رو با تغییراتِ خواهرت وفق بدی. خیلی ممکنه که اونم مثل معاونِ کشیش بشه و رفته‌رفته خودش رو به‌معلوم دستِ غرایز بسپاره. رفتارش عوض می‌شه، فقط از خاطرات و قوی‌ترین احساساتش پیروی می‌کنه و به هیچ‌چیزِ دیگه‌ای واکنش نشون نمی‌ده.»
لومیان لحظه‌ای سکوت‌خورد کرد و بعد‌راست گفت: «وفق می‌دم...»
صدایش هر لحظه‌روح آرام‌تر شد تا‌کشید اینکه خاموش شد.
پس از برداشتنِ مشروبِ تقطیرشده از‌مارمولک سرداب، آن دو طوری به طبقهٔ دوم‌بپری برگشتند که گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است.
لومیان به‌محضِ‌برد ورود به اتاق‌خواب،لحظه‌ای دوباره لبخند زد.
بطریِ توی دستش را‌لحظه برای اورور تکان داد‌برد و زمزمه کرد: «جواب داد.»
اورور لبخند زد‌روح و به میزِ‌کشید تحریر اشاره کرد.
«پیچ‌امین‌الدوله، درختِ‌چنگش مو و‌لحظه‌ای سرخس، همه‌شون اونجان.»
لومیان سر تکان‌چنگش داد و بطری‌بعد را روی میز گذاشت.
سپس، به این بهانه که می‌خواهد بخوابد‌یورش تا هرچه زودتر در رؤیاهایش ارتقا یابد،چپاند روی تخت دراز کشید و چشمانش را بست.
اما هر‌تهی کاری می‌کرد‌رفته‌رفته خوابش نمی‌برد.
نمی‌فهمید خواهرش کِی تباه شده و مارمولک کِی واردِ بدنش شده است. در‌بپری این مدت، آن دو هر ثانیه با هم بودند. حتی اگر اورور به‌چنان دست‌شویی می‌رفت، لیا همراهی‌اش می‌کرد و برعکس. چطور ممکن بود مشکلی پیش بیاید؟
اگه تو ساعت‌های خوابمون‌بزند اتفاق افتاده، چرا برای‌چپاند من هیچ اتفاقی نیفتاد؟
لومیان تمامِ تلاشش را کرد تا همه‌چیز را به‌خشکش یاد بیاورد، به این امید که سرچشمهٔ ماجرا را‌ترسی پیدا کند. این کار به رفعِ ناهنجاری کمک می‌کرد.
ناگهان چیزی به یاد آورد.
در چرخهٔ یکی‌مانده‌به‌قبل، کشیش گیوم بنه گفته بود که کلیسا نمی‌خواهد‌یورش تمامِ بزرگ‌سالانِ اینجا را بکشد و ویرانه‌ای درو کند. گفته بود حتی‌داری اگر اورور واقعاً بخواهد با آن‌ها دربیفتد، او راه‌های دیگری هم دارد.
در آن زمان،پرید او هنوز یک‌بیداریِ آدمِ عادی بود.
لومیان در ابتدا باور داشت که او به چوپان پییر بری متکی‌افتاده است، اما با وضعیتِ فعلی، حدسی زد—حدسی دیوانه‌وار: شاید از همان ابتدا،مرگِ بیشترِ مردمِ دهکده، از جمله اورور، میزبانِ آن موجوداتِ عجیبِ مارمولک‌مانند شده بودند!
با نزدیک شدن به شبِ دوازدهم، ناهنجاریِ‌دادنش مربوط به آن رفته‌رفته آشکارتر می‌شد و‌خیره برخی از افراد زودتر نشانه‌هایش را بروز می‌دادند.
دلیلِ در امان ماندنِ خودش‌دیدنِ این بود که نشانِ آبیِ مایل‌یورش به سیاه را روی بدنش داشت.
با یادآوریِ بی‌تفاوتیِ اورور در بسیاری‌بیداریِ از مسائل در نیمهٔ دومِ چرخهٔ یکی‌مانده‌به‌قبل،چنگش لومیان حس کرد حدسش چه‌بسا درست باشد.
بی‌اختیار دندان‌هایش‌بی‌حرکت را روی‌خوابیده هم سایید.
در این لحظه،زنده رایان با چراغِ نفتی‌دادنش در راهرو گشت می‌زد.
روی دیوارِ‌تخت کنارش، سایه‌جانور ناگهان کشیده شد.
تقریباً در همان زمان، زنگوله‌های‌دیدنِ کوچکِ نقره‌ای روی روبند و‌راست چکمه‌های لیا به صدا درآمدند.
او حس‌بی‌حرکت کرد شانه‌هایش به‌طرزِ‌خیره غیرعادی سرد شده‌اند.