چپتر 282: خائنانه
0گاردنر مارتن از کالسکه‌تأیید پیاده شد و لومیان‌مسافرخانهٔ را به‌گرمی در آغوش گرفت.
لومیان در حالی که او را‌حالا در آغوش می‌گرفت، در دل عیب‌جویی‌باندِ کرد: اوه، رفتارش درجا عوض شد...
پس از آغوش، گاردنر مارتن او را‌هرچند رها کرد و با لبخند اعلام کرد:بی‌جا «از این به بعد، ما برادرِ واقعی هستیم.»
برادرِ واقعی؟ اگه‌اغراق‌آمیز بمیری می‌تونم اموالت‌بی‌جا رو به ارث ببرم؟
لومیان که وضعیتِ روانی‌اش بسیار بهتر شده‌نظر بود و «آزمونِ» دشوار را با موفقیت پشت‌نیست سر گذاشته بود، افکارِ طعنه‌آمیزش را مهار کرد.
لومیان با وفاداریِ همیشگی‌تأیید که در کلماتش موج می‌زد،خروسِ گفت: «شما هنوزم سرکردهٔ منید.»
با خودش فکر کرد هرچند شاید‌حالا این حرف کمی اغراق‌آمیز بود، اما‌باندِ غیرصادقانه یا بی‌جا به نظر نمی‌رسید.
گاردنر مارتن خندید.
«در آینده، وقتی کسِ‌اما دیگه‌ای دوروبرمون نیست، می‌تونی منو‌خندید "جنابِ افسرِ فرمانده" صدا کنی.»
«جنابِ افسرِ فرمانده...»حرفش این لقب برای‌ساوآ لومیان کمی عجیب بود.
سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون‌اطمینان‌بخش یک سازمانِ سرّی‌حالا بود، نه ارتش.
گاردنر مارتن‌حالا توضیحی نداد؛استراحت فقط لبخند زد.
«امشب ساعتِ ۸ شب بیا‌غیرصادقانه خیابانِ فواره‌ها، پلاکِ ۱۱. آیینِ‌آینده ورودت همون موقع برگزار میشه.»
سپس اطمینان‌بخش‌تکان‌دادنِ دستی به‌تأیید شانهٔ لومیان زد.
«حالا خوب استراحت کن.»
لومیان با تکان‌دادنِ سر حرفش را تأیید کرد و‌ساوآ با سرکردهٔ باندِ ساوآ بدرود گفت. سپس به مسافرخانهٔ‌کشید خروسِ زرین برگشت و پرده‌های اتاقِ ۲۰۷ را کشید.
ساعت از ۶ صبح گذشته بود، پس لومیان نیازی به جبرانِ خواب نداشت. پشتِ میزِ چوبی‌می‌تونی نشست و شروع به نوشتنِ نامه‌ای برای خانمِ شعبده‌باز کرد. ماجرای شبِ گذشته و عملکردِ ترمیبوروس‌ارتش را شرح داد. در پایان پرسید که چطور باید این موضوع را به آقای کِی گزارش دهد.
لومیان به‌تنهایی نمی‌توانست از «ناهنجاریِ» عجیبِ ساختمانِ متروکه طفره برود. باید‌برگشت وضعیت را به‌طور قانع‌کننده‌ای برای آقای کِی توضیح می‌داد، بی‌آنکه فاش‌نداشت کند مُهرِ ابله و فرشته‌ای از قلمروی ناگزیری را در اختیار دارد.
پس از تا کردنِ مرتبِ نامه،حالا لومیان آیینی برپا کرد و نامه‌رسانِ «عروسکی»ساوآ با پیراهنِ طلاییِ روشن را احضار کرد.
نامه‌رسان سر پایین آورد‌استراحت و با دیدنِ نامهٔ مربع‌شکل‌ساوآ با رضایت سر تکان داد.
همان‌طور که نامه را در هوا‌بی‌جا شناور می‌کرد، به لومیان هشدار داد:کسِ «هنوز کسی داره تو رو می‌پاد.»
ها؟ اصلاً متوجهش‌حرفش نشدم... مهارت‌های ردیابی، پنهان‌کاری‌بدرود و دیده‌بانی‌اش حرف نداره...
لومیان به اینکه شکارچیِ ماهری است و‌برگشت توانایی‌های ضدّردیابیِ قوی‌ای دارد می‌بالید. با این‌گذشته حال، نتوانسته بود حضورِ مراقبان را تشخیص دهد!
زیردستانِ آقای کِی؟ نه، اگه دوشیزه نامه‌رسان حس کرده باید بهم هشدار بده، نمی‌تونه کارِ سازمانِ سپیده‌دم باشه... مراقبایی که گاردنر‌دیگه‌ای مارتن فرستاده باید هنوز در کمین باشن، حتی بعد از اینکه دیشب آزمون رو گذروندم و با اون فسادِ ناهنجار روبه‌رو‌نداد شدم. بعد از اینکه خبرِ پذیرشم رو شنیدم گاردِ خودم رو آوردم پایین و همین منو آسیب‌پذیر کرد... لعنتی، چقدر مکار!
لومیان فهمید که بیش از حد‌حرفش ساده‌لوح بوده و در مقایسه با گاردنر‌زرین مارتن احتیاطِ کافی به خرج نداده است.
اگر وانمود نکرده بود که از بی‌خوابی و‌نمی‌رسید شکنجه خسته و کوفته است، کشیدنِ پرده‌ها برای خوابیدن‌منو نشانهٔ خطرِ واضحی می‌شد. قطعاً شکِ مراقبان را برمی‌انگیخت.
در عین حال، لومیان سپاسگزار بود‌ساوآ که نامه‌رسانِ خانمِ شعبده‌باز ظاهراً آن‌قدر‌پرده‌های قدرتمند است که مراقبان متوجهِ حضورش نمی‌شوند.
پس از فرستادنِ نامه‌رسانِ «عروسکی»، لومیان روی‌خوب تخت دراز کشید و منتظرِ پاسخ ماند. وقتی‌مسافرخانهٔ سرانجام نامه رسید، پیام را با دقت خواند.
به‌عنوانِ یک سازمانِ سرّی با تاریخچه‌ای دو تا سه‌قرنه، سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون به این راحتی عضو نمی‌پذیرد. اینکه اجازه می‌دهند اعضای جدید فاسد شوند، با آزمونی که من می‌شناسم در تضاد است.
به نظر می‌رسد سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون در طولِ سال‌ها دستخوشِ تغییراتِ منفیِ خاصی شده است. فعلاً برای کشفِ دلایلِ پشتِ این ماجرا شتاب نکن. قدم‌به‌قدم پیش برو و در حالِ حاضر روی محافظت از خودت تمرکز کن.
وقتی ترمیبوروس پیشنهادِ کمک داد و به تو هشدار داد، احتمالاً به این خاطر بود که وی نمی‌خواست تو فاسد شوی یا درجا از بین بروی. این موضوع روی وی تأثیر می‌گذاشت. در عین حال، وی احتمالاً می‌خواهد پیش از فاش‌کردنِ نیاتِ واقعی‌اش در لحظه‌ای حساس، اعتمادِ تو را جلب کند.
همیشه به یاد داشته باش که فرشتهٔ یک خدای پلید یک دیوانهٔ تمام‌عیار است. وی قطعاً برای تو و اطرافیانت فاجعه به بار خواهد آورد. همیشه هوشیار باش. باید هم از وی به نفعِ خودت استفاده کنی و هم در برابرِ خیانتِ وی گاردت را بسته نگه داری.
در موردِ آقای کِی، موضوع ساده است. فقط توضیح بده که در لحظه‌ای حیاتی نامِ مقدسِ آن موجود را خواندی و به‌طرزِ معجزه‌آسایی آلوده نشدی.
نگرانِ این نباش که او صحتِ ادعای تو را با آن موجود در میان بگذارد. مؤمنانِ واقعی چنین کاری نمی‌کنند. علاوه بر این، حتی خودِ آن موجود هم ممکن است مطمئن نباشد که آیا به نیایش‌های تو پاسخ داده است یا نه.
چی— لومیان‌سپس از بخشِ آخر‌شانهٔ کمی گیج شد.
چطور ممکنه یه ایزد‌استراحت ندونه که به یه مؤمنِ‌ساوآ خاص جواب داده یا نه؟
این دیگه خیلی مسخره نیست؟
در یک آن، لومیان چیزی‌باندِ را به یاد آورد که خانمِ‌برگشت شعبده‌باز زمانی به او گفته بود.
اگر برای نیایش به درگاهِ آقای ابله از چیزی غیر از‌تأیید نامِ مقدسِ سه‌سطری استفاده می‌کرد، او نمی‌توانست تضمین کند که پاسخ‌کشید از طرفِ آن وجودِ بزرگ باشد. این کار می‌توانست بسیار خطرناک باشد.
چیزی شبیه به این وضعیت؟ مسائلی که به ایزدان مربوط میشن‌مسافرخانهٔ واقعاً غیرقابل‌درکن. و هر اشتباهی می‌تونه به وضعیتی فاجعه‌بارتر از مرگ‌نیازی ختم بشه... ممکنه اورور هم با همین مشکل روبه‌رو شده باشه؟
افکارِ لومیان به پرواز درآمد.
در چند روزِ گذشته، او با دقت کتاب‌های جادوی اورور را زیر و رو کرده و هرچه‌بدرود را مربوط به دو بازهٔ زمانیِ برجسته‌ای بود که خانمِ عدالت نشان داده بود، رونویسی کرده بود. نقشه‌اش‌چوبی این بود که در فرصتی مناسب، آن را به نایب‌رئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری، خانمِ هلا، نشان دهد.
فرانکا پیش‌تر محتوای مربوطه را خوانده و هیچ جزئیاتِ مشکوکی نیافته بود.ساعت دانشِ نامتعارفِ علومِ غریبه فقط وردهایی عادی بود که تنها یک جادوگر یا‌نامه‌ای فرابشری از همان حوزه می‌توانست اجرا کند. هیچ‌کدامشان نمی‌توانستند آن را تمرین کنند.
تنها مسئله‌ای که یافتند این بود که از آغازِ سال، کتاب‌های جادوی اورور حجمِ چشمگیری از دانشِ آیینیِ‌آینده مربوط به آیین‌های قربانی و اعمالِ پنهان را در خود جای داده بود. این‌ها از جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های‌سازمانِ فرفری به دست آمده بودند، اما به هیچ خدای پلید یا موجودِ پنهانی اشاره نداشتند. بیشتر کاربردهایی پایه‌ای بودند.
شعله‌ای سرخ نامه را در‌غیرصادقانه بر گرفت و آن را در‌وقتی دستِ لومیان به خاکستر تبدیل کرد.
دراز کشید و وانمود کرد خوابیده‌اطمینان‌بخش است، اما ذهنش درگیرِ بررسیِ کتاب‌های‌تکان‌دادنِ جادو و برنامه‌ریزی برای گام‌های بعدی‌اش بود.
مهم‌ترین چیز برای او این بود که مهلتِ یک‌ماهه‌ای‌اتاقِ که طلسم پیشگویی تعیین کرده بود، نزدیک می‌شد. گیوم‌نداشت بنه، کشیش، جایی در محلهٔ شاهزاده‌خانمِ سرخ ظاهر می‌شد.
...
در محلهٔ‌کمی تپه، در ورودیِ‌غیرصادقانه صومعهٔ درهٔ عمیق.
فرانکا که با سبیلی مصنوعی و کلاهِ‌دستی سیلندری شبیهِ جایزه‌بگیری معمولی لباس پوشیده بود،تأیید رو به ژنا آهی کشید و گفت:
«واقعاً هیچ سرنخی نیست.»
ژنا با پیراهنی سفید، جلیقه‌ای قهوه‌ای، شلواری تیره، چکمه‌های سیاه و کلاهِ‌اما برهِ قهوه‌ای تغییرِ چهره داده بود. او ویژگی‌های صورتش را کمی دستکاری‌می‌تونی کرده بود تا عادی‌تر به نظر برسد، بدونِ هیچ خالی یا آرایشِ دودی.
همان‌طور که به ساختمانِ عجیبِ سیاه‌وآهنی با اجزای فولادی و‌آینده دودکش‌های عظیمش که شبیهِ مناره بودند خیره می‌شدند، آنجا بیشتر به‌صدا کارخانه‌ای خاص شباهت داشت تا صومعهٔ کلیسای خدای بخار و ماشین.
در آن لحظه، دودِ‌میشه سفیدی با غرشِ بلندِ‌شانهٔ مکانیکی از دودکش‌ها بیرون زد.
ژنا با درماندگی جواب داد: «بیشتر‌زرین به این خاطره که اون راهب‌ها‌ساعت نمی‌خوان با غریبه‌ها ارتباط داشته باشن...»
در چند روزِ گذشته، آن‌ها هم مانندِ دیگر جایزه‌بگیران و‌کمی کارآگاهانِ خصوصی، فقط اجازه داشتند واردِ حیاطِ طبقهٔ اول شوند.کسِ فقط می‌توانستند از دربانِ جدید و چند خدمتکارِ دیگر پرس‌وجو کنند.
راهبانِ ریاضت‌کش فقط فهرستی‌اما از اظهاراتِ افرادِ مربوطه‌نمی‌رسید را ارائه داده بودند.
فرانکا نگاهش‌موقع را برگرداند‌میشه و نوچ کرد.
«این پروندهٔ آسونی نیست. وگرنه‌خروسِ فرابشرانِ رسمی تا الان ته۲۰۷ و تویش رو درآورده بودن.
«حالا که نمی‌تونیم هیچ سرنخی‌خودش تو صومعه پیدا کنیم، بیا‌کمی یه نگاهی به اطراف بندازیم.»
«باشه.» ژنا در چنین‌اما تحقیقاتی بی‌تجربه بود و هنوز‌خندید داشت از فرانکا یاد می‌گرفت.
آن‌ها در دره، اطرافِ صومعه قدم زدند‌دستی و گهگاه با محققانِ دیگری روبه‌رو می‌شدند که‌باندِ جایزهٔ هنگفت آن‌ها را به آنجا کشانده بود.
پس از حدود پانزده دقیقه پیاده‌روی، به‌برگشت دیوارهٔ کوهی رسیدند که نشانه‌هایی از ریزش‌گذشته داشت و درختانِ تازه‌ای روی آن روییده بود.
در کنارِ دیوارهٔ کوه، غاری بود که با دری‌حرف چوبی و سنگین مهروموم شده بود. مردی چهل‌ساله کنارش‌آینده نشسته بود و از باد و باران پناه گرفته بود.
او روزنامه‌های قدیمیِ دارای داستانِ مصور‌بی‌جا را ورق می‌زد و گهگاه می‌خندید.کسِ کلیدی برنجی از کمرش آویزان بود.
فرانکا نزدیک شد و‌میشه با صدایی که عمداً دورگه‌حالا کرده بود، پرسید: «اینجا کجاست؟»
مردِ ساده‌چهره و کمی‌مسافرخانهٔ ژنده‌پوش نگاهی به صورتِ فرانکا‌اتاقِ انداخت و کمی اخم کرد.
نگاهش به‌سرعت به‌سرکردهٔ ژنا چرخید و‌فکر انگار خیالش راحت‌تر شد.
«اینجا ورودیِ‌کمی معدنِ سنگِ‌اما درهٔ عمیقه.
«من دربانم.»
«چرا در داره، و چرا‌خروسِ قفله؟» ژنا معدنِ سنگِ واقعی‌ای را‌کشید در جنوبِ محلهٔ بازار دیده بود.
دربانِ معدنِ سنگِ درهٔ عمیق با لبخند توضیح داد: «اینجا‌کمی متروکه است و ممکنه هر لحظه بریزه. نمی‌تونیم بذاریم هر‌کسِ آدمِ کله‌شقی بره تو و ببرِ خفته رو بیدار کنه.»
فرانکا پرسید:کمی «اینجا به تریرِ‌غیرصادقانه زیرزمینی وصل نیست؟»
دربانِ معدنِ‌موقع سنگ سر‌میشه تکان داد.
«داره کاملاً می‌ریزه. چطور ممکنه‌خروسِ وصل باشه؟ همین روزاست که۲۰۷ کارم رو از دست بدم!»
با این حرف، به‌منید ژنا نگاه کرد و‌شاید سعی کرد صمیمی باشد.
«کار می‌خوای؟ بهت پول‌اما می‌دم تا باهام یکم‌نمی‌رسید خوش بگذرونی... فقط یه بار.»
فرانکا نوچ‌نوچ کرد‌برگزار و سر تکان‌اطمینان‌بخش داد: «شما تریری‌ها...»
ژنا با تکیه‌کلامِ همیشگی‌اش‌مسافرخانهٔ جواب داد و پیشنهادِ‌پرده‌های او را رد کرد.
...
۸ شب،کمی خیابانِ فواره‌ها،اما پلاکِ ۱۱.
لومیان به‌دنبالِ فاستینو، پیشخدمتِ گاردنر مارتن،اطمینان‌بخش از چمنزار و سالن گذشت تا‌تکان‌دادنِ اینکه به اتاقی بدونِ پنجره رسیدند.
داخل، میزِ غذاخوری‌ای قرار داشت، اما شبیهِ‌برگشت رستورانِ مجللِ یک ویلا نبود. در عوض،گذشته کاملاً ساده و تقریباً خالی به نظر می‌رسید.
لومیان نگاهی به اطراف انداخت و متوجهِ سه ردیف ظرف شد که مرتب روی میز‌نظر چیده شده بودند. ردیفِ اول شاملِ ظروفِ مختلف بود، ردیفِ دوم فنجان‌ها و بطری‌ها را‌کنی در خود داشت، و ردیفِ سوم غذاهای آماده و شمع‌های خاموش را به نمایش می‌گذاشت.
چیدمان به‌شدت متقارن‌اغراق‌آمیز بود و سه خطِ‌نظر موازی را تشکیل می‌داد.