چپتر 442: فرصتی برای اقدام
0وقتی ژنا دید فرانکا به‌کمربندِ شکلِ پاولینا جلویش سبز شده، بی‌اختیار‌روی از شگفتی‌های اکسسوری دروغ حیرت کرد.
این تغییر شکل هزاران بار قوی‌تر از تواناییِ یک‌نشست بازیگر از مسیرِ درختِ مادرِ هوس بود. این رازآلودترین‌گیجی تغییر چهره‌ای بود که تا به حال دیده بود.
فرانکا به تصویرش در آینهٔ قدی خیره‌لوله‌اش شد و صورتش را آرام نوازش کرد. خندید‌گیجی و گفت: «من از این سبکم خوشم میاد.»
لومیان با تمسخر‌می‌شد گفت: «تو از‌زیرش چی خوشت نمیاد؟»
«به این می‌گن چشمِ زیبابین داشتن!» فرانکا کمدِ لباسِ پاولینا را‌روی باز کرد و لباس‌خوابی برداشت که می‌شد چیزهای زیادی زیرش پنهان‌نشسته کرد. واردِ دستشوییِ اتاق‌خوابِ اصلی شد و شروع به تعویضِ لباس کرد.
طولی نکشید که «مادام پاولینا» بیرون آمد. ژنا‌کشید فرانکا را خوب می‌شناخت، اما در آن لحظه‌ماشه نمی‌توانست تفاوتش را با نسخهٔ اصلی تشخیص دهد.
پس از آنکه فرانکا به‌کشید حالتِ نامرئی شدن رفت، لومیان مقداری‌داد سرم حقیقت به پاولینای بیهوش خوراند.
زمان را سنجید و حس کرد وقتش‌پنهان رسیده است. سپس نمک‌های بویاییِ علومِ غریبه‌لباس را بیرون آورد و زیرِ بینیِ پاولینا گرفت.
با شروعِ عطسه‌ها، لومیان درِ بطری را بست و‌نشست در شکافِ کنارِ کمد پنهان شد تا پاولینا که‌گیجی حالا به هوش آمده بود، نتواند او را ببیند.
ژنا هفت‌تیرِ کوچکی از کمربندِ قهوه‌ایِ تیره‌اش بیرون‌کشید کشید، نشست و لوله‌اش را روی پیشانیِ پاولینا‌ماشه فشار داد؛ آماده بود تا ماشه را بکشد.
پاولینا از گیجی درآمد و‌کشید چهره‌ای را دید که نیم‌نقابی‌فشار نقره‌ای‌سفید بر آن نشسته بود.
بخشِ پایینِ چهره پوشیده نبود. هرچند پوستش چندان روشن نبود و‌اصلی نقص‌هایی داشت که زیرِ آرایش پنهان شده بود، اما خطوطِ چهره‌اش‌اما چنان زیبا بود که حتی زنان را هم وامی‌داشت دوباره نگاهش کنند.
بلافاصله پس از آن، پاولینا سرمای لولهٔ‌تیره‌اش سلاح را حس کرد و هفت‌تیری را‌داد دید که روی سرش نشانه رفته است.
بدنش غریزی منقبض شد.
ژنا به او فرصتی‌تیره‌اش برای ابرازِ سردرگمی یا‌روی التماس نداد. بی‌پرده پرسید:
«بووار پون پِرو کِی می‌رسه؟»
پاولینا ناخودآگاه جواب‌هفت‌تیرِ داد: «تو همین‌قهوه‌ایِ دو روزِ آینده...»
پیش از آنکه حرفش تمام‌کمربندِ شود، ناگهان دهانش را بست‌لوله‌اش و ناباوری در چهره‌اش نقش بست.
چ... چرا چیزی‌قهوه‌ایِ رو که تو‌نشست ذهنم بود گفتم؟
ژنا طبقِ‌برداشت نقشه‌شان سؤالِ‌چیزهای دوم را پرسید:
«تو این دو ماهِ گذشته، بینِ اون مردای‌کشید مرموزی که تو تاریکیِ شب به دیدنت اومدن،ماشه کدومشون بووار پون پِرو بود؟ یا همه‌شون خودش بودن؟»
پاولینا چند ثانیه تقلا کرد و بعد بی‌اختیار به زبان آورد: «نه، بووار‌فشار فقط هفته‌ای یه بار میاد. بقیه فقط برای اینه که ردِ گم کنه. تازه،نبود هر دو سه بار ظاهرش رو عوض می‌کنه. اون... اون تواناییِ تغییر شکل داره.»
ژنا با کنجکاوی پرسید:تیره‌اش «اونایی که بووار پون‌روی پِرو می‌فرسته هم باهات می‌خوابن؟»
تا آخر نقششان را‌چیزهای بازی می‌کردند، یا فقط‌واردِ ظاهرِ قضیه را حفظ می‌کردند؟
پاولینا آبِ دهانش را قورت داد و گفت: «نه. بووار حسِ مالکیتِ شدیدی داره. از‌آماده اونجا که من دیگه معشوقه‌اش شدم، اجازه نمی‌ده با مردای دیگه رابطه‌ای داشته باشم. آدمایی که‌روشن می‌فرسته فقط باهام حرف می‌زنن، شام می‌خورن و یه کم تو اتاق‌خواب می‌چرخن و بعد می‌رن.»
حسِ مالکیتِ شدید... لومیان که در سایه‌ها گوش ایستاده بود،لوله‌اش به فکر فرو رفت و دانشِ علومِ غریبه‌ای را که هنگامِ‌نقره‌ای‌سفید تبدیل شدن به یک پیمان‌کار به دست آورده بود، مرور کرد.
طولی نکشید که موجودِ‌تیره‌اش پیمانیِ مناسبی را به همراهِ‌پیشانیِ توانایی‌های مربوطه‌اش به یاد آورد.
جانورِ سیاهِ سایهٔ پلید؛ موجودی از عالمِ ارواح که در سایهٔ‌اصلی جانداران لانه می‌کند. زادوولدِ این موجود نیازمندِ جدا کردنِ یک سایه‌اما به‌عنوانِ حامل است. جاندارانی که سایه‌شان را از دست بدهند، درجا می‌میرند...
با قربانی کردنِ سایهٔ یک انسان، می‌شد تواناییِ جایگزینیِ‌نشست سایه را از جانورِ سیاهِ سایهٔ پلید به دست‌گیجی آورد، و در عوض حسِ مالکیتِ فرد به‌شدت افزایش می‌یافت...
با مهار کردنِ هدف یا مطیع کردنش از پیش، می‌شد جایگزینیِ سایه را در نبرد کامل‌ماشه کرد و سایهٔ شخصِ دیگری را سپرِ بلای خود ساخت تا از حملاتِ مرگبار در امان‌نقص‌هایی ماند. در چنین شرایطی، فاصلهٔ میانِ بدنِ اصلی و هدف نباید از ۲۰ متر فراتر می‌رفت...
ژنا با لبخندی طعنه‌آمیز گفت: «برام سؤاله اون بازیگرا‌پیشانیِ چقدر دستمزد می‌گیرن...» و سپس پرسید: «بووار پون پِرو‌نقره‌ای‌سفید معادلِ کدوم رده از فرابشرهاست؟ چه توانایی‌های قراردادی‌ای داره؟»
پاولینا لب‌هایش را‌می‌شد روی هم فشرد؛زیرش دلش نمی‌خواست جواب بدهد.
پس از چند ثانیه، نتوانست در برابرِ میل به اعتراف مقاومت کند. دهان باز کرد و گفت:بکشد «بووار یه ریاضت‌کشه. می‌گفت تصاحب‌کننده سرنوشت مهم‌ترین رده از مسیرِ ناگزیری قبل از رسیدن به مقام خداییه.آرایش برای گرفتنِ عطیهٔ مربوط بهش، باید خدماتِ بزرگی انجام داد. اون هنوز خیلی با این مرحله فاصله داره.
«یه بار اشاره کرد که ریاضت‌کش می‌تونه‌تیره‌اش شش تا تواناییِ قراردادی داشته باشه، اما‌داد نمی‌دونم منظورش شرایطِ عادی بود یا شرایطِ خاص.»
لومیان که به‌قهوه‌ایِ کمد تکیه داده‌نشست بود، در دل خندید.
ترمیبوروس، از این خبر داری؟
چیزی نپرسید، چون‌هفت‌تیرِ می‌دانست ترمیبوروس به‌قهوه‌ایِ چنین سؤالی جواب نمی‌دهد.
پاولینا ادامه داد: «اون همهٔ توانایی‌هاش رو‌تیره‌اش جلوی من بروز نمی‌داد. همیشه لباس‌خواب می‌پوشید‌داد و موقعِ رابطه هم بالاتنه‌اش رو لخت نمی‌کرد.
«دیدم که از سایه‌ها بیرون میاد و می‌دونم سه‌پیشانیِ تا دیوچه داره. حتی بهم پیشنهاد داد تواناییِ پیش‌آگاهیِ‌نقره‌ای‌سفید خطر رو انتخاب کنم، معتقد بود به درد می‌خوره.»
دفنِ سایه، دیوچه‌های رام‌شده، پیش‌آگاهیِ خطر، جایگزینیِ سایه، تغییر شکل... روی‌هم می‌شه پنج تواناییِ قراردادی... اگه بووار پون پرو آدمِ‌خوب خاصی نباشه، فقط باید یه تواناییِ قراردادیِ ناشناختهٔ دیگه داشته باشه. حتی اگه از ریاضت‌کش‌های معمولی قوی‌تر باشه، باز هم‌زمان احتمالِ اینکه کلِ توانایی‌هاش از هشت تا بیشتر بشه خیلی کمه... لومیان خیلی زود درکِ روشن‌تری از وضعیت پیدا کرد.
بهای دفنِ سایه، دیدنِ رؤیاهای عادی بود. پیامدِ منفی‌اش این بود که فرد افراطی‌تر و بدگمان‌تر می‌شد. بهای دیوچه‌های رام‌شده سه جسدِ نوزادی بود که‌چهره پیش از تولد مرده بودند. پیامدِ منفی‌اش این بود که باید از نیروی حیاتِ خود برای تغذیهٔ دیوچه‌ها استفاده می‌کرد و خطرِ واکنشِ معکوس وجود‌سرش داشت. روشِ خاصِ آن، رشدِ غده‌های گوشتی‌ای بود که شبیهِ سینه‌های شیرده به نظر می‌رسیدند. پیش‌آگاهیِ خطر نیازمندِ قربانی کردنِ قدرتِ باروری و ضعفِ روانی بود...
توانایی‌های پیمان‌گیر واقعاً عجیب‌وغریبن... ژنا از وقتی ساحره شده و عمیقاً در سازمانِ گناهکاران نفوذ‌آماده کرده بود، دربارهٔ پیمان‌گیر، راهبِ گدا، ریاضت‌کش و دیگر رده‌های مسیرِ ناگزیری چیزهایی آموخته بود.چندان او اکنون می‌دانست چرا لومیان طلسم هارومف، پیمایش دنیای ارواح و توانایی‌های دیگر را دارد.
لحظه‌ای فکر کرد و پرسید: «بووار پون‌لوله‌اش پرو غیر از توانایی‌های قراردادی، اشیاء رازآلود،بکشد سلاح‌های فرابشری یا چیزای دیگه‌ای هم داره؟»
پاولینا بی‌دلیل لرزید.
«او... اون دو تا جیب داره که نمی‌تونم‌کشید بهشون دست بزنم. همیشه اون مدل لباس‌خواب‌هایی رو‌ماشه انتخاب می‌کنه که جیب دارن، یا شلوارهای جیب‌دار می‌پوشه.»
پس یه چیزایی با خودش حمل می‌کنه...تیره‌اش خدا می‌دونه چه قدرت‌هایی دارن... ولی حداقل‌داد دستِ خالی برنمی‌گردیم... لومیان گذاشت افکارش پرسه بزنند.
ژنا ریتمِ ازپیش‌تعیین‌شدهٔ گفت‌وگویشان را دنبال کرد و دربارهٔ‌پیشانیِ رفتارهای پاولینا در حضورِ بووار پون پرو، تعاملاتش با‌نقره‌ای‌سفید پیشخدمتِ ارشد و خدمتکارانِ ساختمان، توانایی‌ها و دارایی‌هایش پرس‌وجو کرد.
تنها زمانی که لومیان داروی آرام‌بخشِ جمعیتِ سعادت‌واردِ را به سویش انداخت، ژنا از سؤال پرسیدن دست‌مادام کشید و آن را با دستِ چپِ آزادش گرفت.
سپس، پاولینا‌ببیند دوباره از‌کوچکی هوش رفت.
ژنا پرسید: «اون تواناییِ بازآفرینی داره، خیلی شبیهِ‌کشید تواناییِ خوددرمانیِ خون‌آشام‌هاست. احتمالاً اثرِ آرام‌بخش کم می‌شه و‌بکشد زیاد دوام نمیاره. چرا خیلی ساده کلکش رو نکندی؟»
لومیان نگاهی‌کمربندِ به ساحرهٔ تازه‌کار‌کشید انداخت و خندید.
«خیلی بی‌رحمی، نه؟»
ژنا لب‌هایش را جمع کرد‌کمربندِ و گفت: «رحم کردن به کافرها‌روی فقط به شهروندای بی‌گناه آسیب می‌زنه.»
فرانکا که خود را به شکلِ‌قهوه‌ایِ پاولینا درآورده بود، نامرئی شدن را غیرفعال‌فشار کرد و در تأییدِ او گفت: «دقیقاً!»
هرچه بیشتر به ژنای ساحره نگاه می‌کرد، بیشتر از او خوشش‌داد می‌آمد. با وجودِ اینکه ژنا عمداً آرایشی زشت کرده و نیمه‌نقابی‌چهره به چهره زده بود، فرانکا چشمی تیزبین برای تشخیصِ زیبایی داشت.
لومیان پوزخند زد و گفت: «نشنیدید که بووار پون پرو ظاهراً پیش‌آگاهیِ خطر‌تعویضِ داره؟ با اینکه می‌تونید با غیب‌بینی مقابله کنید، ولی اگه پاولینا الان بمیره و‌تشخیص قدرتِ عطیه‌اش به سرچشمه‌اش برگرده، فکر می‌کنید بووار از طرفِ سرنوشت هشداری دریافت نمی‌کنه؟»
«آنتونی هنوز وقت داره بیاد تو.قهوه‌ایِ قرار نیست واردِ مبارزهٔ مستقیم بشه،پیشانیِ اما توی نقشهٔ من به دردی می‌خوره.»
لومیان نه‌تنها قصد داشت بووار پون پرو‌تیره‌اش را دستگیر کند، بلکه می‌خواست در این‌داد تلاش نقشِ توطئه‌گر را نیز بازی کند.
فرانکا با چشمانی گشادشده گفت: «می‌فهمم.نشست من فقط به این باور پایبندم‌آماده که باید با کافرها بی‌رحم بود.»
همان‌طور که حرف می‌زد، آویزِ نقره‌ایِ دروغ را از سینه‌اش‌اتاق‌خوابِ درآورد و به سمتِ ژنا انداخت. لومیان به آنتونی رید دستور‌می‌شناخت داد از طریقِ دیوارِ بیرونیِ اتاق‌خوابِ اصلی به ساختمان نفوذ کند.
...
با فرارسیدنِ شب و بارشِ نم‌نمِ‌قهوه‌ایِ باران، چراغ‌های گازِ دو سوی خیابان‌پیشانیِ درخششی مه‌آلود از خود ساطع می‌کردند.
در پلاکِ ۲۰ خیابانِ تراس، مردی با‌لوله‌اش کلاهِ سیلندریِ ابریشمی، کت‌وشلوارِ سیاه و پاپیونِ‌بکشد تیره زنگِ در را به صدا درآورد.
ظاهری عادی، ابروهایی کوتاه و کلفت، و‌پنهان چشمانی آبی و ژرف داشت. وقتی در گذرگاهِ‌طولی شلوغ قدم می‌زد، توجهِ هیچ‌کس را جلب نمی‌کرد.
پیشخدمتِ ارشدِ خانه در را‌کمربندِ باز کرد. نگاهی به بازدیدکننده‌لوله‌اش انداخت و محتاطانه اشاره‌ای کرد.
مرد با دستانش‌هفت‌تیرِ حلقه‌ای ساخت و‌قهوه‌ایِ پرسید: «پاولینا کجاست؟»
پیشخدمت با احترام‌قهوه‌ایِ پاسخ داد: «مادام‌نشست در اتاق‌خواب منتظرِ شماست.»
مرد سر تکان داد و از‌زیرش اتاقِ نشیمن و پله‌ها گذشت و‌شروع به پشتِ درِ اتاق‌خوابِ اصلی رسید.
بی‌آنکه در بزند،هفت‌تیرِ دستگیره را چرخاند‌قهوه‌ایِ و وارد شد.
در اتاق‌خوابِ اصلیِ جادار و گرم، همهٔ چراغ‌های دیواری‌نشست خاموش شده بودند. نورِ شمع کم‌سو سوسو می‌زد و درخششِ‌درآمد ملایم و گلگونی می‌افکند که ضربانِ قلب را تندتر می‌کرد.
چشمانِ مرد روی پاولینا که روی‌نشست تخت لم داده بود ثابت ماند‌آماده و پوزخندی روی صورتش نقش بست.
«چرا از‌برداشت قبل هم وسوسه‌انگیزتر‌زیادی به نظر می‌رسی؟»
پاولینا زمزمه کرد:هفت‌تیرِ «یه چیزِ خاص‌قهوه‌ایِ فقط برای تو.»
مرد به خطوطِ فریبندهٔ بدنش‌کمربندِ خیره شد و ضربانِ قلبش‌لوله‌اش بالا رفت. خندید و گفت:
«چرا از همیشه جذاب‌تر شدی؟»
«فقط به خاطرِ تو به خودم رسیدم.»پنهان پاولینا در لباس‌خوابِ دوتکه‌اش خجالتی به نظر‌لباس می‌رسید؛ گونه‌هایش سرخ شد و چشمانش را بست.
مرد آبِ دهانش را به‌سختی قورت داد. با‌کشید اینکه ذهنش کاملاً در حالتِ هشدار بود، بدنش نتوانست‌بکشد در برابرِ برداشتنِ یک قدم به جلو مقاومت کند.