چپتر 99: مهمان
0بی‌درنگ، لومیان منقبض شد.
چرخید و به سمتِ تخت‌اونی برگشت. با دستِ چپِ باندپیچی‌شده‌اش‌بیاد «عطارد سقوط کرده» را چنگ زد.
در حالی که زنگِ در همچنان به صدا درمی‌آمد،جام تفنگِ ساچمه‌ای‌اش را برداشت و با گام‌های بلند به‌گرفت سمتِ پنجرهٔ اتاق‌خواب رفت. ورودی را به‌دقت وارسی کرد.
هیچ‌کس آنجا نبود!
در آن لحظه،نیمه‌زیرزمینی‌اش لومیان حس کرد قلبش‌واقعیت دارد از تپش می‌ایستد.
قصد داشت «دیدِ‌حالت روحی»اش را فعال‌داره کند تا بهتر ببیند.
از آنجا که پس از چند ثانیه ورود به حالتِ «تفکر» در ویرانه‌های رؤیا، آن‌نگاهی صدای دیوانه‌کننده و هولناک را می‌شنید و نشانه‌های از دست دادنِ مهار در او بروز می‌کرد،رسیدن نمی‌توانست به‌راحتی از این توانایی بهره ببرد. مدتی طول کشید تا بتواند آن را فعال کند.
با این حال، حتی با فعال‌برمی‌گشت شدنِ دیدِ روحی‌اش، باز هم متوجهِ‌حالت حضورِ کسی در پشتِ در نشد.
اما زنگِ‌دوطبقهٔ در بی‌وقفه‌هجوم به صدا درمی‌آمد.
افکارش به‌سرعت می‌دویدند. لومیان جدی به‌داره این فکر افتاد که به تخت‌فرقی برگردد، به‌زور بخوابد و از رؤیا بگریزد.
اما حس می‌کرد با توجه به خطرِ ناشناخته‌ای که هر لحظه‌صورت ممکن بود به ساختمانِ دوطبقهٔ نیمه‌زیرزمینی‌اش هجوم بیاورد، حتی اگر به‌تبرش واقعیت برمی‌گشت، چه‌بسا نمی‌توانست از حملهٔ بعدی جانِ سالم به در ببرد.
دو حالت داشت:
اگه اونی که داره زنگ‌بیاورد می‌زنه بتونه بیاد تو، رفتن به‌بعدی تخت فرقی با تسلیم شدن نداره.
اگه نتونه بیاد تو،اگه تا وقتی خودم در‌می‌زنه رو باز نکنم جام امنه.
در هر صورت،شدن باید برم پایین‌وقتی و یه نگاهی بندازم...
لومیان به‌سرعت تصمیمش را گرفت.
«عطارد سقوط کرده» را در غلافِ کمربندش گذاشت، تبرش‌چه‌بسا را آویزان کرد و تفنگِ ساچمه‌ای را بالا آورد.زنگ از اتاق بیرون رفت و محتاطانه از پله‌ها پایین رفت.
با رسیدن به‌حالت طبقهٔ اول، پیکری در‌زنگ میدانِ دیدش پدیدار شد.
پشتِ میزِ غذاخوریِ شش‌نفره،نداره همان بانوی مرموزی نشسته بود‌جام که لومیان دربه‌در دنبالش می‌گشت.
بلوزی سفید با پاپیونی بزرگ در یقه و‌حملهٔ شلواری گشاد به رنگِ خاکستریِ مرواریدی به تن‌زنگ داشت. لباسِ راحتی‌اش به‌طرزِ فریبنده‌ای شیک و برازنده بود.
کلاهِ سیاه و کوتاهی‌هجوم کنارش بود و داشت نوشیدنیِ‌چه‌بسا طلایی‌رنگِ کم‌رنگی را مزمزه می‌کرد.
لومیان نفسِ راحتی کشید و‌اونی به بانوی مرموز با موهای‌بیاد قهوه‌ای و چشمانِ آبی نزدیک شد.
تفنگِ ساچمه‌ای و تبر را کناری گذاشت،خودم صندلیِ آن سوی میزِ غذاخوری را عقب‌پایین کشید و نشست. پرسید: «شما می‌تونید بیاید اینجا؟»
بانو لیوانش‌هجوم را پایین گذاشت‌واقعیت و لبخند زد.
«فکر کردی‌دوطبقهٔ اون مواد چطور‌بیاورد به اتاقت رسیدن؟»
با حرف زدنِ‌حالت او، صدای جرینگ‌جرینگِ‌داره زنگ متوقف شد.
لومیان با‌تسلیم گیجی نگاهی‌نداره به در انداخت.
«حالا که از‌بیاورد قبل اومدید تو،برمی‌گشت دیگه چرا زنگ می‌زدید؟»
لبخند زد و‌نیمه‌زیرزمینی‌اش جواب داد: «این‌اگر از نزاکتِ اولیه‌ست.»
نزاکتی که می‌تونه آدم رو تا‌داره سرحدِ مرگ بترسونه؟ لومیان فقط جرئت‌فرقی کرد این را در دلش زمزمه کند.
یکراست رفت سرِ اصلِ مطلب.
«من مادهٔ فرابشریِ آتش‌افروز‌اگر رو به دست آوردم.حملهٔ عه، باید همون آتش‌افروز باشه.»
بانو به‌آرامی سر تکان داد.
«می‌دونم. برای همین اومدم دیدنت.»
لومیان شادیِ ناگهانی‌اش را فروخورد و پرسید: «حاضرید کمکم کنید ویژگی‌های‌صورت فرابشریِ تحریک‌کننده رو جدا کنم و فرمولِ معجونِ مربوط بهش رو‌تبرش بهم بدید؟ برنامه‌م این بود که تو میخانهٔ کهنه پیداتون کنم.»
دیگر به‌هجوم بهایی که باید‌واقعیت می‌پرداخت اهمیتی نمی‌داد.
بانو لبخند زد و گفت: «با وضعیتِ فعلیِ کوردو، بیرون‌حملهٔ رفتن برات خیلی خطرناکه، برای همین مستقیم اومدم اینجا. واقعاً می‌تونم‌بیاد کمکی رو که می‌خوای بهت بکنم، اما این بار مجانی نیست.»
لومیان دوباره متوجهِ آن احساسِ ناخوانا در چشمانِ‌می‌زنه بانو شد، اما این فکر که دیگر قرار‌نتونه نبود کمکش مجانی باشد، خیالش را راحت کرد.
ناشناخته‌ها بسیار ترسناک‌تر بودند.
بی‌درنگ پرسید:هجوم «چه بهایی‌اگر باید بپردازم؟»
با آرامش جواب داد:هجوم «ویژگی‌های فرابشریِ جداشدهٔ آتش‌افروز و‌چه‌بسا شکارچی به من تعلق می‌گیره.»
به همین‌سالم سادگی؟ لومیان‌اگه غافلگیر شد.
اصلاً این را بها نمی‌دانست.نتونه گذشته از این، تا مدت‌ها نمی‌توانست‌صورت از ویژگیِ فرابشریِ آتش‌افروز استفاده کند.
بانو ادامه داد: «علاوه بر کمکی که در ابتدا‌بعدی بهت کردم، اگه در آینده بازم کمکی خواستی—البته اگه‌بتونه آینده‌ای برات وجود داشته باشه—باید کاری برام انجام بدی.»
لومیان حس کرد‌نیمه‌زیرزمینی‌اش آن احساسِ مرموز در‌واقعیت چشمانِ بانو شدت گرفت.
محتاطانه پرسید:سالم «اگه انجام‌اگه ندم چی؟»
بانو خندید.
«مگه شکست خوردنِ سرمایه‌گذاری‌ها چیزِ عجیبیه؟برمی‌گشت خواهرت مگه سرِ خریدنِ سهام با‌حالت غیب‌بینی یه مقدار پول از دست نداد؟»
لومیان بی‌درنگ‌دوطبقهٔ پرسید: «می‌خواید‌هجوم چیکار کنم؟»
بانو به‌آرامی آه کشید.
«اگه تونستی‌تسلیم زنده بمونی، در‌نتونه موردش حرف می‌زنیم.
«بسیار خب، ویژگیِ‌بیاورد فرابشری‌ای رو که به‌چه‌بسا دست آوردی بهم بده.»
لومیان برخاست و به‌سوی‌هجوم پله‌هایی رفت که به‌برمی‌گشت طبقهٔ دوم ختم می‌شد.
به‌سختی جلوِ خودش را گرفت تا‌داره پله‌ها را دوتا یکی نکند. وقتی بانو‌تسلیم دیگر نمی‌توانست او را ببیند، به‌سرعت دوید.
طولی نکشید که لومیان با کیسهٔ پارچه‌ایِ‌خودم حاویِ ویژگیِ فرابشریِ آتش‌افروز به طبقهٔ اول‌پایین برگشت و به میزِ غذاخوری نزدیک شد.
بانو دوباره لیوانش را‌اگر بالا آورد و مایعِ‌حملهٔ طلاییِ کم‌رنگ را مزمزه کرد.
لومیان با‌دوطبقهٔ لحنی عادی‌هجوم پرسید: «این چیه؟»
بانو به‌سادگی توضیح داد: «یه نوشیدنیِ پیش‌غذای تریری به‌بتونه اسمِ بلک پوکاست. از خیسوندنِ طولانی‌مدتِ زنجبیل، دارچین، جوزِ هندی‌نکنم و میخک تو شرابِ شیرین درست میشه. طعمش خیلی خوبه.»
از آنجا که لومیان این موضوع را فقط برای ایجادِ‌امنه صمیمیت پیش کشیده بود، بیشتر کنجکاوی نکرد. کیسهٔ پارچه‌ای را‌کمربندش باز کرد و قلبِ سوزان را از میانِ خاک بیرون کشید.
گرمای سوزانی کفِ دستش را سوزاند. با تحملِ‌حملهٔ دردِ خفیف، به جلو خم شد و ویژگیِ‌زنگ فرابشری را به بانوی آن سوی میزِ غذاخوری داد.
کفِ دستِ چپش را‌هجوم جلو آورد و گذاشت‌برمی‌گشت «قلب» در هوا معلق بماند.
نگاهی به‌سالم لومیان انداخت‌اگه و خندید.
«بعدها وقتی ویژگی‌های فرابشری رو نگه می‌داری، یادت باشه که هر چند وقت یه بار‌نگاهی محیطشون رو عوض کنی. اگه همچین چیزی خیلی طولانی با چیزی در تماس باشه، خیلی‌پله‌ها احتمال داره باهاش ترکیب بشه و به یه شیءِ رازآلود تبدیل بشه که باید مهروموم بشه.»
این‌طوره... لومیان پرسید:بیاورد «هر چند وقت یه‌چه‌بسا بار باید عوضش کنم؟»
زن بی‌تفاوت گفت: «معمولاً دو تا سه روز طول می‌کشه، اما خب اتفاقه دیگه، پیش میاد. پیشنهاد می‌کنم هر‌می‌زنه ۲۴ ساعت محیطش رو عوض کنی. با مهروموم و نگهداریِ درست، می‌تونه ماه‌ها یا حتی سال‌ها دوام بیاره. راستی،بندازم اگه موادِ فرابشری رو توی یه معجون قاطی کردی، هرچه زودتر بنوشش. وگرنه ممکنه مایع با بطری ترکیب بشه.»
همان‌طور که حرف می‌زد، درخششی ناگهانی‌داره بدنش را در بر گرفت و «قلبِ»تسلیم شعله‌ور به بی‌شمار کرم‌شب‌تابِ سرخ تبدیل شد.
کرم‌شب‌تاب‌ها رقصان چرخیدند‌شدن و به سه‌وقتی شیءِ متمایز بدل شدند.
یکی شیئی سرخِ تیره، ارتجاعی و بافت‌دار بود. دیگری نسخهٔ کوچک‌شدهٔ‌سالم همان قلبِ شعله‌ور بود که حالا سوراخ‌های بسیارش را از دست داده‌شدن بود. آخری هم سنگی سیاه با سطحی مایع‌مانند و بویی تند بود.
زن کفِ دستِ راستش را روی‌اگر سه شیء کشید و دو تا‌جانِ از آن‌ها در هوا ناپدید شدند.
تنها چیزی که روی میزِ‌اونی غذاخوری ماند، «سنگِ» تیره‌ای بود که‌رفتن تقریباً نصفِ یک مشت اندازه داشت.
لومیان مشتاقانه‌تسلیم پرسید: «این‌نداره ویژگیِ فرابشریِ تحریک‌کننده‌ست؟»
زن کاغذی یادداشت و خودنویسی نقره‌ای بیرون آورد، فرمولِ معجون را‌سالم روی آن نوشت و بعد یادآوری کرد: «تو هنوز از علومِ‌تسلیم غریبه چیزی نمی‌دونی. بعدِ کشتنِ هیولا، فقط ویژگیِ فرابشریش رو برداشتی.
«این‌جور موجوداتِ فرابشری سرشار از نیروی روحی‌ان. از خیلی از اجزای بدنشون‌جانِ میشه برای ساختِ طلسم‌های کوچک، لوسیون‌ها و موادِ لازم برای بعضی وردها‌تسلیم و آیین‌ها استفاده کرد. مثلاً خونش یه مادهٔ مکمل برای معجونِ آتش‌افروزه.
«با اینکه معجونِ آتش‌افروز به خونِ سمندرِ آتشین نیاز داره،بیاد اما خونِ اون هیولا هم کار رو راه میندازه. در اصل‌امنه همون ماهیت رو داره و چه‌بسا اثرش حتی بهتر هم باشه.»
لومیان هرچه‌تسلیم بیشتر گوش می‌داد،نتونه بیشتر حسرت می‌خورد.
با اینکه رمان‌های ماجراجوییِ اورور پر از صحنه‌های شکارِ هیولاها و‌سالم برداشتنِ اجزای بدنشان بود، اما او این موضوع را به واقعیت ربط‌شدن نداده بود. فکر می‌کرد تنها ارزشِ هیولای شعله‌ور همان ویژگیِ فرابشری‌اش است.
و حالا دیگر‌نیمه‌زیرزمینی‌اش برداشتنش غیرممکن بود—خون تا‌واقعیت الان خشک شده بود!
زن بی‌اعتنا به واکنشِ او، برگهٔ‌داره روییِ یادداشت را کَند و گذاشت‌فرقی در هوا به سمتِ لومیان شناور شود.
لومیان کاغذ را‌شدن گرفت و کلماتش‌وقتی را با اشتیاق خواند.
فرمولِ معجونِ تحریک‌کننده:
مادهٔ اصلی: یک ویژگیِ فرابشریِ تحریک‌کننده؛
موادِ مکمل: ۵۰ میلی‌لیتر مشروبِ تقطیری، ۱۰ قطره عصارهٔ پیچ‌امین‌الدوله، ۵ گرم پودرِ تاکِ انگور، ۱۰ گرم پودرِ سرخس؛
روشِ مصرف: مستقیم نوشیده شود.
لومیان پس از خواندنِ آن با‌دست گیجی پرسید: «هیچ ماده‌ای که سرشار‌به‌راحتی از نیروی روحی باشه توش نیست...»
مثلِ خونِ سمندرِ آتشین.
زن لبخندی زد و جواب داد: «معجون‌های‌حالت مختلف نیازهای متفاوتی دارن. معجونِ تو بیشتر‌بیاد روی نمادگرایی توی علومِ غریبه تکیه داره.
«مثلاً سرخس نمادِ "به‌راحتی تحتِ‌نتونه تأثیرِ دیگران قرار گرفتن"ـه. این‌امنه با ذاتِ یه تحریک‌کننده هم‌خوانی داره.»
پس یه تحریک‌کننده باید با حرفاش بقیه رو تحتِ تأثیر‌می‌کرد قرار بده؟ لومیان یادداشت را در جیب گذاشت و در این‌حال فکر فرو رفت که موادِ مکمل را از کجا پیدا کند.
مشروبِ تقطیری در خانه پیدا می‌شد؛ اورور در بعضی غذاها از آن استفاده می‌کرد. تاکِ‌زنگ انگور و سرخس هم در داریژ فراوان بود، هرچند بیرون رفتن می‌توانست خطرناک باشد. تنها چیزی‌باید که می‌ماند پیچ‌امین‌الدوله بود—باید از اورور می‌پرسید که بینِ لوازمِ وردخوانی‌اش از آن دارد یا نه...
وقتی لومیان دوباره سر بلند کرد، زنِ‌حالت روبه‌رویش همراه با آن کلاهِ لبه‌کوتاهِ سیاه‌بیاد و آپریتیفِ بلک پوکا ناپدید شده بود.
اصلاً نفهمیده‌تسلیم بود زن‌نداره کی رفته است.
آن هم در حالی‌می‌شنید که دیدِ روحی‌اش در تمامِ‌بروز این مدت غیرفعال نشده بود.
هوف. لومیان نفسش را بیرون داد و در حالی‌جانِ که ویژگیِ فرابشریِ تحریک‌کننده و فرمولِ معجون را در‌بیاد دست می‌فشرد، با دلی پر از اشتیاق به اتاق‌خواب برگشت.
سریع روی تخت دراز کشید تا به واقعیت برگردد‌اونی و با اورور مشورت کند، به این امید که‌شدن تا پیش از شب موادِ مکمل را جمع‌آوری کند.
برایش مهم نبود که دیدِ‌نتونه روحی‌اش هنوز فعال است؛ به‌محضِ اینکه‌صورت به خواب می‌رفت، خودبه‌خود غیرفعال می‌شد.
...
در دلِ شب، لومیان‌واقعیت چشمانش را باز کرد‌بعدی و نگاهی به اورور انداخت.
بی‌صبرانه منتظر بود تا‌بعدی خبرِ به‌دست‌آوردنِ فرمولِ معجونِ‌اگه تحریک‌کننده را به خواهرش بدهد.
اما تقریباً در همان لحظه، دید که‌خودم دهانِ اورور کمی باز شد و شبحی‌پایین مه‌آلود و نیمه‌شفاف از آن بیرون آمد.
موجودی عجیب و مارمولک‌مانند بود!
نگاهِ لومیان روی آن قفل شد.چه‌بسا همان‌طور که مارمولکِ اثیری محیطِ اطرافش را‌اونی برانداز می‌کرد، او بی‌اختیار چشمانش را بست.
«مارمولک» نگاهی به اطراف انداخت و‌سالم سپس به‌سرعت از دهانِ اورور فاصله‌می‌زنه گرفت و از اتاق بیرون رفت.
لومیان دوباره چشمانش را‌نداره باز کرد و با‌نکنم بهت به خواهرش خیره ماند.
چهرهٔ اورور‌دیوانه‌کننده در تاریکی‌می‌شنید فرو رفته بود.
دهانش کمی باز مانده‌واقعیت بود و آرام در‌بعدی خوابی عمیق به سر می‌برد.
لومیان بی‌حرکت نگاهش‌حملهٔ می‌کرد، گویی به‌سالم مجسمه تبدیل شده بود.
در سیاهیِ شب،شدن دلش بیش از پیش‌خودم در ناامیدی فرو رفت.