چپتر 99: مهمان
0بی‌درنگ، لومیان منقبض شد.
چرخید و به سمتِ تخت‌برمی‌گشت برگشت. با دستِ چپِ باندپیچی‌شده‌اش‌سالم «عطارد سقوط کرده» را چنگ زد.
در حالی که زنگِ در همچنان به صدا درمی‌آمد،نشانه‌های تفنگِ ساچمه‌ای‌اش را برداشت و با گام‌های بلند به‌توانایی سمتِ پنجرهٔ اتاق‌خواب رفت. ورودی را به‌دقت وارسی کرد.
هیچ‌کس آنجا نبود!
در آن لحظه،دست لومیان حس کرد قلبش‌می‌کرد دارد از تپش می‌ایستد.
قصد داشت «دیدِ‌اگر روحی»اش را فعال‌چه‌بسا کند تا بهتر ببیند.
از آنجا که پس از چند ثانیه ورود به حالتِ «تفکر» در ویرانه‌های رؤیا، آن‌نمی‌توانست صدای دیوانه‌کننده و هولناک را می‌شنید و نشانه‌های از دست دادنِ مهار در او بروز می‌کرد،حضورِ نمی‌توانست به‌راحتی از این توانایی بهره ببرد. مدتی طول کشید تا بتواند آن را فعال کند.
با این حال، حتی با فعال‌اونی شدنِ دیدِ روحی‌اش، باز هم متوجهِ‌رفتن حضورِ کسی در پشتِ در نشد.
اما زنگِ‌نشانه‌های در بی‌وقفه‌دادنِ به صدا درمی‌آمد.
افکارش به‌سرعت می‌دویدند. لومیان جدی به‌چه‌بسا این فکر افتاد که به تخت‌اگه برگردد، به‌زور بخوابد و از رؤیا بگریزد.
اما حس می‌کرد با توجه به خطرِ ناشناخته‌ای که هر لحظه‌دادنِ ممکن بود به ساختمانِ دوطبقهٔ نیمه‌زیرزمینی‌اش هجوم بیاورد، حتی اگر به‌طول واقعیت برمی‌گشت، چه‌بسا نمی‌توانست از حملهٔ بعدی جانِ سالم به در ببرد.
دو حالت داشت:
اگه اونی که داره زنگ‌مهار می‌زنه بتونه بیاد تو، رفتن به‌توانایی تخت فرقی با تسلیم شدن نداره.
اگه نتونه بیاد تو،واقعیت تا وقتی خودم در‌بعدی رو باز نکنم جام امنه.
در هر صورت،ویرانه‌های باید برم پایین‌دیوانه‌کننده و یه نگاهی بندازم...
لومیان به‌سرعت تصمیمش را گرفت.
«عطارد سقوط کرده» را در غلافِ کمربندش گذاشت، تبرش‌به‌راحتی را آویزان کرد و تفنگِ ساچمه‌ای را بالا آورد.حال از اتاق بیرون رفت و محتاطانه از پله‌ها پایین رفت.
با رسیدن به‌اگر طبقهٔ اول، پیکری در‌حملهٔ میدانِ دیدش پدیدار شد.
پشتِ میزِ غذاخوریِ شش‌نفره،رؤیا همان بانوی مرموزی نشسته بود‌نشانه‌های که لومیان دربه‌در دنبالش می‌گشت.
بلوزی سفید با پاپیونی بزرگ در یقه و‌زنگ شلواری گشاد به رنگِ خاکستریِ مرواریدی به تن‌نداره داشت. لباسِ راحتی‌اش به‌طرزِ فریبنده‌ای شیک و برازنده بود.
کلاهِ سیاه و کوتاهی‌دادنِ کنارش بود و داشت نوشیدنیِ‌به‌راحتی طلایی‌رنگِ کم‌رنگی را مزمزه می‌کرد.
لومیان نفسِ راحتی کشید و‌برمی‌گشت به بانوی مرموز با موهای‌سالم قهوه‌ای و چشمانِ آبی نزدیک شد.
تفنگِ ساچمه‌ای و تبر را کناری گذاشت،هولناک صندلیِ آن سوی میزِ غذاخوری را عقب‌می‌کرد کشید و نشست. پرسید: «شما می‌تونید بیاید اینجا؟»
بانو لیوانش‌جانِ را پایین گذاشت‌اگه و لبخند زد.
«فکر کردی‌نشانه‌های اون مواد چطور‌مهار به اتاقت رسیدن؟»
با حرف زدنِ‌اگر او، صدای جرینگ‌جرینگِ‌چه‌بسا زنگ متوقف شد.
لومیان با‌تفکر گیجی نگاهی‌رؤیا به در انداخت.
«حالا که از‌سالم قبل اومدید تو،اونی دیگه چرا زنگ می‌زدید؟»
لبخند زد و‌دست جواب داد: «این‌بروز از نزاکتِ اولیه‌ست.»
نزاکتی که می‌تونه آدم رو تا‌چه‌بسا سرحدِ مرگ بترسونه؟ لومیان فقط جرئت‌اگه کرد این را در دلش زمزمه کند.
یکراست رفت سرِ اصلِ مطلب.
«من مادهٔ فرابشریِ آتش‌افروز‌حالت رو به دست آوردم.زنگ عه، باید همون آتش‌افروز باشه.»
بانو به‌آرامی سر تکان داد.
«می‌دونم. برای همین اومدم دیدنت.»
لومیان شادیِ ناگهانی‌اش را فروخورد و پرسید: «حاضرید کمکم کنید ویژگی‌های‌دادنِ فرابشریِ تحریک‌کننده رو جدا کنم و فرمولِ معجونِ مربوط بهش رو‌طول بهم بدید؟ برنامه‌م این بود که تو میخانهٔ کهنه پیداتون کنم.»
دیگر به‌جانِ بهایی که باید‌اگه می‌پرداخت اهمیتی نمی‌داد.
بانو لبخند زد و گفت: «با وضعیتِ فعلیِ کوردو، بیرون‌این رفتن برات خیلی خطرناکه، برای همین مستقیم اومدم اینجا. واقعاً می‌تونم‌روحی‌اش کمکی رو که می‌خوای بهت بکنم، اما این بار مجانی نیست.»
لومیان دوباره متوجهِ آن احساسِ ناخوانا در چشمانِ‌بعدی بانو شد، اما این فکر که دیگر قرار‌می‌زنه نبود کمکش مجانی باشد، خیالش را راحت کرد.
ناشناخته‌ها بسیار ترسناک‌تر بودند.
بی‌درنگ پرسید:جانِ «چه بهایی‌حالت باید بپردازم؟»
با آرامش جواب داد:دادنِ «ویژگی‌های فرابشریِ جداشدهٔ آتش‌افروز و‌به‌راحتی شکارچی به من تعلق می‌گیره.»
به همین‌بیاورد سادگی؟ لومیان‌واقعیت غافلگیر شد.
اصلاً این را بها نمی‌دانست.صدای گذشته از این، تا مدت‌ها نمی‌توانست‌دادنِ از ویژگیِ فرابشریِ آتش‌افروز استفاده کند.
بانو ادامه داد: «علاوه بر کمکی که در ابتدا‌می‌زنه بهت کردم، اگه در آینده بازم کمکی خواستی—البته اگه‌وقتی آینده‌ای برات وجود داشته باشه—باید کاری برام انجام بدی.»
لومیان حس کرد‌دست آن احساسِ مرموز در‌می‌کرد چشمانِ بانو شدت گرفت.
محتاطانه پرسید:بیاورد «اگه انجام‌واقعیت ندم چی؟»
بانو خندید.
«مگه شکست خوردنِ سرمایه‌گذاری‌ها چیزِ عجیبیه؟اونی خواهرت مگه سرِ خریدنِ سهام با‌رفتن غیب‌بینی یه مقدار پول از دست نداد؟»
لومیان بی‌درنگ‌نشانه‌های پرسید: «می‌خواید‌دادنِ چیکار کنم؟»
بانو به‌آرامی آه کشید.
«اگه تونستی‌تفکر زنده بمونی، در‌صدای موردش حرف می‌زنیم.
«بسیار خب، ویژگیِ‌سالم فرابشری‌ای رو که به‌داره دست آوردی بهم بده.»
لومیان برخاست و به‌سوی‌دادنِ پله‌هایی رفت که به‌نمی‌توانست طبقهٔ دوم ختم می‌شد.
به‌سختی جلوِ خودش را گرفت تا‌چه‌بسا پله‌ها را دوتا یکی نکند. وقتی بانو‌اونی دیگر نمی‌توانست او را ببیند، به‌سرعت دوید.
طولی نکشید که لومیان با کیسهٔ پارچه‌ایِ‌هولناک حاویِ ویژگیِ فرابشریِ آتش‌افروز به طبقهٔ اول‌می‌کرد برگشت و به میزِ غذاخوری نزدیک شد.
بانو دوباره لیوانش را‌حالت بالا آورد و مایعِ‌زنگ طلاییِ کم‌رنگ را مزمزه کرد.
لومیان با‌نشانه‌های لحنی عادی‌دادنِ پرسید: «این چیه؟»
بانو به‌سادگی توضیح داد: «یه نوشیدنیِ پیش‌غذای تریری به‌جانِ اسمِ بلک پوکاست. از خیسوندنِ طولانی‌مدتِ زنجبیل، دارچین، جوزِ هندی‌رفتن و میخک تو شرابِ شیرین درست میشه. طعمش خیلی خوبه.»
از آنجا که لومیان این موضوع را فقط برای ایجادِ‌دست صمیمیت پیش کشیده بود، بیشتر کنجکاوی نکرد. کیسهٔ پارچه‌ای را‌ببرد باز کرد و قلبِ سوزان را از میانِ خاک بیرون کشید.
گرمای سوزانی کفِ دستش را سوزاند. با تحملِ‌زنگ دردِ خفیف، به جلو خم شد و ویژگیِ‌نداره فرابشری را به بانوی آن سوی میزِ غذاخوری داد.
کفِ دستِ چپش را‌دادنِ جلو آورد و گذاشت‌نمی‌توانست «قلب» در هوا معلق بماند.
نگاهی به‌بیاورد لومیان انداخت‌واقعیت و خندید.
«بعدها وقتی ویژگی‌های فرابشری رو نگه می‌داری، یادت باشه که هر چند وقت یه بار‌نمی‌توانست محیطشون رو عوض کنی. اگه همچین چیزی خیلی طولانی با چیزی در تماس باشه، خیلی‌متوجهِ احتمال داره باهاش ترکیب بشه و به یه شیءِ رازآلود تبدیل بشه که باید مهروموم بشه.»
این‌طوره... لومیان پرسید:سالم «هر چند وقت یه‌داره بار باید عوضش کنم؟»
زن بی‌تفاوت گفت: «معمولاً دو تا سه روز طول می‌کشه، اما خب اتفاقه دیگه، پیش میاد. پیشنهاد می‌کنم هر‌حتی ۲۴ ساعت محیطش رو عوض کنی. با مهروموم و نگهداریِ درست، می‌تونه ماه‌ها یا حتی سال‌ها دوام بیاره. راستی،بخوابد اگه موادِ فرابشری رو توی یه معجون قاطی کردی، هرچه زودتر بنوشش. وگرنه ممکنه مایع با بطری ترکیب بشه.»
همان‌طور که حرف می‌زد، درخششی ناگهانی‌چه‌بسا بدنش را در بر گرفت و «قلبِ»اونی شعله‌ور به بی‌شمار کرم‌شب‌تابِ سرخ تبدیل شد.
کرم‌شب‌تاب‌ها رقصان چرخیدند‌ویرانه‌های و به سه‌دیوانه‌کننده شیءِ متمایز بدل شدند.
یکی شیئی سرخِ تیره، ارتجاعی و بافت‌دار بود. دیگری نسخهٔ کوچک‌شدهٔ‌بیاد همان قلبِ شعله‌ور بود که حالا سوراخ‌های بسیارش را از دست داده‌صورت بود. آخری هم سنگی سیاه با سطحی مایع‌مانند و بویی تند بود.
زن کفِ دستِ راستش را روی‌بروز سه شیء کشید و دو تا‌بهره از آن‌ها در هوا ناپدید شدند.
تنها چیزی که روی میزِ‌برمی‌گشت غذاخوری ماند، «سنگِ» تیره‌ای بود که‌حالت تقریباً نصفِ یک مشت اندازه داشت.
لومیان مشتاقانه‌تفکر پرسید: «این‌رؤیا ویژگیِ فرابشریِ تحریک‌کننده‌ست؟»
زن کاغذی یادداشت و خودنویسی نقره‌ای بیرون آورد، فرمولِ معجون را‌بیاد روی آن نوشت و بعد یادآوری کرد: «تو هنوز از علومِ‌امنه غریبه چیزی نمی‌دونی. بعدِ کشتنِ هیولا، فقط ویژگیِ فرابشریش رو برداشتی.
«این‌جور موجوداتِ فرابشری سرشار از نیروی روحی‌ان. از خیلی از اجزای بدنشون‌بهره میشه برای ساختِ طلسم‌های کوچک، لوسیون‌ها و موادِ لازم برای بعضی وردها‌حضورِ و آیین‌ها استفاده کرد. مثلاً خونش یه مادهٔ مکمل برای معجونِ آتش‌افروزه.
«با اینکه معجونِ آتش‌افروز به خونِ سمندرِ آتشین نیاز داره،سالم اما خونِ اون هیولا هم کار رو راه میندازه. در اصل‌تسلیم همون ماهیت رو داره و چه‌بسا اثرش حتی بهتر هم باشه.»
لومیان هرچه‌تفکر بیشتر گوش می‌داد،صدای بیشتر حسرت می‌خورد.
با اینکه رمان‌های ماجراجوییِ اورور پر از صحنه‌های شکارِ هیولاها و‌بیاد برداشتنِ اجزای بدنشان بود، اما او این موضوع را به واقعیت ربط‌صورت نداده بود. فکر می‌کرد تنها ارزشِ هیولای شعله‌ور همان ویژگیِ فرابشری‌اش است.
و حالا دیگر‌دست برداشتنش غیرممکن بود—خون تا‌می‌کرد الان خشک شده بود!
زن بی‌اعتنا به واکنشِ او، برگهٔ‌چه‌بسا روییِ یادداشت را کَند و گذاشت‌اگه در هوا به سمتِ لومیان شناور شود.
لومیان کاغذ را‌ویرانه‌های گرفت و کلماتش‌دیوانه‌کننده را با اشتیاق خواند.
فرمولِ معجونِ تحریک‌کننده:
مادهٔ اصلی: یک ویژگیِ فرابشریِ تحریک‌کننده؛
موادِ مکمل: ۵۰ میلی‌لیتر مشروبِ تقطیری، ۱۰ قطره عصارهٔ پیچ‌امین‌الدوله، ۵ گرم پودرِ تاکِ انگور، ۱۰ گرم پودرِ سرخس؛
روشِ مصرف: مستقیم نوشیده شود.
لومیان پس از خواندنِ آن با‌تسلیم گیجی پرسید: «هیچ ماده‌ای که سرشار‌نکنم از نیروی روحی باشه توش نیست...»
مثلِ خونِ سمندرِ آتشین.
زن لبخندی زد و جواب داد: «معجون‌های‌برمی‌گشت مختلف نیازهای متفاوتی دارن. معجونِ تو بیشتر‌اگه روی نمادگرایی توی علومِ غریبه تکیه داره.
«مثلاً سرخس نمادِ "به‌راحتی تحتِ‌می‌زنه تأثیرِ دیگران قرار گرفتن"ـه. این‌تسلیم با ذاتِ یه تحریک‌کننده هم‌خوانی داره.»
پس یه تحریک‌کننده باید با حرفاش بقیه رو تحتِ تأثیر‌وقتی قرار بده؟ لومیان یادداشت را در جیب گذاشت و در این‌تصمیمش فکر فرو رفت که موادِ مکمل را از کجا پیدا کند.
مشروبِ تقطیری در خانه پیدا می‌شد؛ اورور در بعضی غذاها از آن استفاده می‌کرد. تاکِ‌می‌زنه انگور و سرخس هم در داریژ فراوان بود، هرچند بیرون رفتن می‌توانست خطرناک باشد. تنها چیزی‌برم که می‌ماند پیچ‌امین‌الدوله بود—باید از اورور می‌پرسید که بینِ لوازمِ وردخوانی‌اش از آن دارد یا نه...
وقتی لومیان دوباره سر بلند کرد، زنِ‌برمی‌گشت روبه‌رویش همراه با آن کلاهِ لبه‌کوتاهِ سیاه‌اگه و آپریتیفِ بلک پوکا ناپدید شده بود.
اصلاً نفهمیده‌اونی بود زن‌زنگ کی رفته است.
آن هم در حالی‌رفتن که دیدِ روحی‌اش در تمامِ‌نتونه این مدت غیرفعال نشده بود.
هوف. لومیان نفسش را بیرون داد و در حالی‌سالم که ویژگیِ فرابشریِ تحریک‌کننده و فرمولِ معجون را در‌رفتن دست می‌فشرد، با دلی پر از اشتیاق به اتاق‌خواب برگشت.
سریع روی تخت دراز کشید تا به واقعیت برگردد‌حملهٔ و با اورور مشورت کند، به این امید که‌می‌زنه تا پیش از شب موادِ مکمل را جمع‌آوری کند.
برایش مهم نبود که دیدِ‌می‌زنه روحی‌اش هنوز فعال است؛ به‌محضِ اینکه‌شدن به خواب می‌رفت، خودبه‌خود غیرفعال می‌شد.
...
در دلِ شب، لومیان‌برمی‌گشت چشمانش را باز کرد‌جانِ و نگاهی به اورور انداخت.
بی‌صبرانه منتظر بود تا‌بیاورد خبرِ به‌دست‌آوردنِ فرمولِ معجونِ‌چه‌بسا تحریک‌کننده را به خواهرش بدهد.
اما تقریباً در همان لحظه، دید که‌بیاد دهانِ اورور کمی باز شد و شبحی‌وقتی مه‌آلود و نیمه‌شفاف از آن بیرون آمد.
موجودی عجیب و مارمولک‌مانند بود!
نگاهِ لومیان روی آن قفل شد.حملهٔ همان‌طور که مارمولکِ اثیری محیطِ اطرافش را‌داره برانداز می‌کرد، او بی‌اختیار چشمانش را بست.
«مارمولک» نگاهی به اطراف انداخت و‌واقعیت سپس به‌سرعت از دهانِ اورور فاصله‌سالم گرفت و از اتاق بیرون رفت.
لومیان دوباره چشمانش را‌زنگ باز کرد و با‌رفتن بهت به خواهرش خیره ماند.
چهرهٔ اورور‌بتونه در تاریکی‌رفتن فرو رفته بود.
دهانش کمی باز مانده‌برمی‌گشت بود و آرام در‌جانِ خوابی عمیق به سر می‌برد.
لومیان بی‌حرکت نگاهش‌هجوم می‌کرد، گویی به‌واقعیت مجسمه تبدیل شده بود.
در سیاهیِ شب،داره دلش بیش از پیش‌بیاد در ناامیدی فرو رفت.