چپتر 87: تخلیهٔ هیجانی
0اورور بشقابِ دنده‌های بره را روی میز گذاشت و گفت: «مطمئن نیستم تو اون شرایط‌فرق بهشون دستور دادن جواب بده یا نه. هر چی باشه من یه رقصنده نیستم و هیچ‌هیولای دانشِ مربوط به علومِ غریبه هم ندارم. اما با امتحان کردنش چیزی رو از دست نمی‌دی.»
لومیان که پای اجاق رفته بود، با پوزخندی گفت: «درسته. فقط یه زخمِ دیگه می‌شه‌نمی‌کنی و یکم خونریزی می‌کنم. بعد از یه چرت زدن خوب می‌شم. به نظرت اون غولِ‌اینکه سه‌سرِ بالای کوه چیه؟ چه ربطی به اون وجودِ پنهان و تباهیِ توی بدنِ من داره؟»
اورور بشقاب‌ها‌بخش را پایین‌جنبه گذاشت و برگشت.
«فکر نمی‌کنی داری منو دست‌بالا می‌گیری؟جنبه من هرگز با همچین چیزای عجیبی‌بنابراین روبه‌رو نشدم یا حتی در موردشون نشنیدم.»
بدون اینکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، متفکرانه ادامه داد: «با این‌مقدس حال، تو اسطوره‌ها و افسانه‌های زادگاهِ من مفاهیمِ مشابهِ زیادی وجود‌خاص داره. اونا سه سر و شش دست دارن، خدایان یا اهریمنان...»
و ادامه داد: «و طبقِ حدس‌های ما، ویرانه‌های رؤیا ارتباطِ‌داره نزدیکی با تباهیِ توی بدنت دارن. احتمالِ زیادی هست که‌هرگز تصویرِ اون غول، بازتاب‌دهندهٔ جنبه‌هایی از اون وجودِ پنهان باشه.»
«گفتی که نامِ مقدس یا توصیفِ اون شخص با بقیه فرق داره. هر بخش شاملِ سه‌همون‌طور جنبه و سه شکله که نمادِ یک اقتدارِ خاص هستن. بنابراین، خیلی طبیعیه که با سه سر‌بزنم مطابقت داشته باشه، درست همون‌طور که هیولای سه‌چهره، چهره‌هایی داره که نمایانگرِ سه مرحله از انسانیت هستن.»
«اما در مورد اینکه چرا شش دست‌شکله داره و چرا بالای اون کوهِ خونین‌طبیعیه نشسته، اطلاعاتِ خیلی کمی داریم. نمی‌تونم حدس بزنم.»
«همم... فعلاً روی اون حلقه‌تصویرِ از 'دیوارها' تمرکز کن. حس می‌کنم‌مقدس می‌تونیم سرنخ‌های مفیدِ زیادی پیدا کنیم.»
لومیان گفت: «باشه.» او طبقِ دستورِ‌پنهان خواهرش، سیب‌زمینی‌های خلال‌شده را داخلِ قابلمه‌پایین ریخت و با روغن تفت داد.
اورور بحث در موردِ ویرانه‌های رؤیا را تمام کرد و به‌خیلی لومیان گفت: «وقتی بعدازظهر رفتی بخوابی، جدی بهش فکر کردم و تصمیم‌مورد گرفتم از اون سه تا غریبه دعوت کنم که پیشِ ما بمونن.»
لومیان گیج شده بود: «چرا؟»
اورور به برادرش که‌هست در حالِ تکاپو بود‌جنبه‌هایی نگاه کرد و آهی کشید.
«ما فرض رو بر این گذاشتیم که کشیش مثلِ یه آدمِ‌بشقاب‌ها عادی واکنش نشون می‌ده، اما نباید فراموش کنیم که بعضی از‌چیزای پیروانش از قبل عطیه‌ای رو پذیرفتن. به یه معنا، اونا تباه شدن.»
«طبقِ گفتهٔ بانوی مرموز، اثراتِ عطیه روی جسم و ذهن متمرکز می‌شه. بنابراین،مطابقت علاوه بر به دست آوردنِ توانایی‌ها، شخصیتِ فرد هم تغییر می‌کنه. هرچی یه‌خونین نفر عطیه‌های بیشتری بگیره، این تغییر شدیدتر می‌شه، مخصوصاً اگه نتونه تحملش کنه.»
لومیان گفت: «درسته.»فرق او حرف‌های بانوی مرموز‌شکله را به یاد آورد.
او هشدار داده بود که اگر بدن نتواند چنین «عطیهٔ» عظیمی را تحمل کند، گیرنده یا‌بخش تبدیل به هیولا می‌شود، یا به عروسکِ خیمه‌شب‌بازیِ یک موجودِ ناشناخته بدل می‌گردد، و یا به‌سه‌چهره شخصِ دیگری تبدیل می‌شود که با چیزهایی که در گذشته برایش عزیز بوده‌اند، با بی‌تفاوتی رفتار می‌کند.
اورور نتیجه گرفت: «بنابراین، چوپان پییر بری و پیروانش‌بدنِ که مدت‌ها پیش عطیه‌ها رو دریافت کردن، ممکنه نقشهٔ‌دست‌بالا کشیش رو نادیده بگیرن و دنبالِ انتقامِ بزرگ‌تری باشن.»
«اگه ما پنج نفر کنارِ هم بمونیم‌اقتدارِ و از هم حمایت کنیم، می‌تونیم شانسِ زنده‌موندنمون‌درست رو تا شبِ دوازدهم به‌طور مؤثری افزایش بدیم.»
لومیان به‌بقیه پیشنهادش فکر کرد‌شاملِ و موافق بود.
اما یک‌بدنت مشکلِ تدارکاتی‌هست را مطرح کرد.
«خب، کجا‌کوه می‌مونن؟ تو اتاقِ‌وجودِ نشیمنِ طبقهٔ پایین؟»
اورور به برادرش که با بشقابی از سیب‌زمینی‌های خلال‌شدهٔ تفت‌داده‌شده نزدیک می‌شد، نگاهی انداخت و گفت: «اگه تو طبقه‌های‌چهره‌هایی جداگانه باشیم، اون‌قدرها هم خوب جواب نمی‌ده. تو می‌تونی بیای تو اتاقِ من، و ما اجازه می‌دیم اون سه‌تمرکز تا غریبه از اتاق‌خوابِ تو و اتاقِ کارِ طبقهٔ بالا استفاده کنن. می‌تونن اتاقا رو بینِ خودشون تقسیم کنن.»
لومیان انتظارِ چنین ترتیبی را‌شاملِ نداشت: «ها؟ من باید با‌خاص تو تو یه تخت بخوابم؟»
اورور نتوانست‌بدنت جلوی خنده‌اش‌هست را بگیرد.
«چیزِ مهمی نیست.چیه زنانِ قوی و مستقل‌تباهیِ درگیرِ چیزای کوچیک نمی‌شن!»
لومیان متوجهِ‌بخش حرفِ آخرِ‌جنبه خواهرش نشد: «ها؟»
اورور خندید و توضیح داد:شاملِ «دارم می‌گم با توجه به‌خاص شرایطمون، بیا درگیرِ مسائلِ پیش‌پاافتاده نشیم.»
«دلت می‌خواد با رایان و‌تصویرِ والانتن تو یه تخت بخوابی،نامِ یا من باید پیشِ لیا بخوابم؟»
لومیان سر تکان‌چیه داد: «درسته، نمی‌تونم‌پنهان کاملاً بهشون اعتماد کنم.»
آن سه بازرسِ رسمی فقط به این دلیل با این خواهر و برادر همکاری می‌کردند که در‌هیولای یک چرخه گرفتار شده بودند. چه کسی می‌دانست که آیا وقتی با هم می‌خوابیدند مخفیانه اوضاع را دستکاری‌فعلاً می‌کردند یا نه، و نقشه می‌کشیدند تا به محضِ پایانِ چرخه، آن دو فرابشرِ آزاد را دستگیر کنند؟
اورور خندید و پیشنهاد داد: «اگه اونا‌شکله نگرانِ ما باشن و تصمیم بگیرن تو یه‌مطابقت اتاق بمونن، تو می‌تونی تو اون یکی بخوابی.»
لومیان احساس می‌کرد دیوارها‌هست محافظتِ چندانی ندارند: «بهتره‌جنبه‌هایی تو همون اتاق بمونم.»
اورور دیگر چیزی نگفت، فقط اضافه کرد: «فردا یادم بنداز آذوقه‌مون رو‌پایین دوباره پر کنم. بعد از جشنِ بهار، روستایی‌ها عجیب‌تر می‌شن. ممکنه مجبور‌روبه‌رو بشیم از اینجا دفاع کنیم یا تو نزدیک‌ترین مرتعِ کوهستانی قایم بشیم.»
سپس، از‌بخش برادرش خواست‌جنبه تا شام بخورد.
پیش از غروبِ آفتاب، لومیان ساختمانِ نیمه‌زیرزمینیِ دوطبقه‌نمادِ را ترک کرد و آماده بود تا از رایان‌درست و بقیه دعوت کند که به خانه‌اش نقل‌مکان کنند.
با دیدنِ میخانهٔ کهنه‌هست در دوردست، لومیان چند‌جنبه‌هایی چهرهٔ آشنا را دید.
پونس بنه با‌چیه سه نوچه‌اش در جادهٔ‌تباهیِ اصلیِ دهکده قدم می‌زد.
تقریباً همان لحظه،شاملِ خلافکارِ سیاه‌مو، چشم‌آبی و‌اقتدارِ عضلانی متوجهِ لومیان شد.
بی‌اختیار پاهایش را به‌بخش هم چسباند، گویی دردِ جانکاهی‌اقتدارِ را به یاد آورده باشد.
پونس بنه با‌احتمالِ نگاه به لومیان‌غول بر سرِ دوراهی ماند.
تشنهٔ انتقام بود، اما می‌ترسید‌وجودِ تاریخ تکرار شود و او‌داره و آدم‌هایش دوباره لت‌وپار شوند.
در حالی که‌شاملِ پونس بنه دودل بود،اقتدارِ لومیان پوزخندِ درخشانی زد.
«هی، این‌بقیه پسرِ ناخلفِ‌بخش من نیست؟»
به سمتِ خلافکار و سه نوچه‌اش که‌بازتاب‌دهندهٔ ریموند را غرق کرده بودند گام برداشت،بقیه آماده تا آن‌ها را زیرِ مشت‌ولگد بگیرد.
پونس بنه این را دید و‌پنهان درنگ نکرد. با چشمانش به سه گردن‌کلفتِ‌برگشت کنارش اشاره کرد و دستورِ حمله داد.
سه نوچه بی‌درنگ به سمتِ لومیان‌نمادِ هجوم بردند و چوب‌دستی‌های کوتاه، میله‌های‌طبیعیه آهنی و سلاح‌های دیگرشان را بیرون کشیدند.
لومیان هم‌بقیه سرعتش را‌بخش بیشتر کرد.
درست وقتی داشت با سه‌تصویرِ نوچه برخورد می‌کرد، ناگهان به‌نامِ سمتِ یکی از دشمنان پرید.
این حرکتِ غیرمنتظره‌چیه باعث شد حملاتِ سه‌تباهیِ نوچه به خطا برود.
لومیان شانهٔ‌بخش هدف را گرفت‌شکله و ملق زد.
پشتش گویی مثلِ فنر جمع شد و‌شکله به او کمک کرد دشمن را بگیرد‌طبیعیه و نیروی کافی برای غلتیدن جمع کند.
لومیان با ملقِ رو به‌تصویرِ جلوی چابک و اغراق‌آمیزی، دشمن را‌مقدس پرتاب کرد و به زمین کوبید.
بنگ! چشمانِ نوچه سیاهی رفت.وجودِ تمامِ بدنش درد گرفت و تا‌بشقاب‌ها لحظاتی نتوانست از جایش بلند شود.
در همان لحظه، لومیان پشتِ سرِ‌نمادِ آن دو نفر فرود آمد، تنها‌طبیعیه هفت‌هشت قدم دورتر از پونس بنه.
کمی نیم‌خیز شد و به سمتِ خلافکار یورش‌نمادِ برد. پونس بنه همان‌طور که سراسیمه جاخالی می‌داد،داشته فریاد زد: «زود باشید، زود باشید! جلوشو بگیرید!»
دو نوچهٔ باقی‌مانده شتابان برگشتند و به دنبالِ لومیان دویدند. پونس‌مقدس بنه خودش را جمع‌وجور کرد و گستاخانه به سمتِ آن حرام‌زاده‌خاص یورش برد تا پیش از محاصره شدنش، او را معطل کند.
درست وقتی دو نوچه داشتند به لومیان‌تباهیِ می‌رسیدند، او که عمداً با تمامِ سرعت‌فکر ندویده بود، ناگهان ایستاد و چمباتمه زد.
در میانِ صدای کشیده شدنِ پاها روی زمین، دو نوچه نه‌تنها‌خیلی نتوانستند به پشتِ هدفشان ضربه بزنند، بلکه چون نتوانستند به‌موقع ترمز‌انسانیت کنند، تعادلشان را از دست دادند و با پونس بنه برخورد کردند.
لومیان مثلِ ببر خیز برداشت و گردنِ‌شکله دو نوچه را گرفت. بدن‌هایشان را بلند‌طبیعیه کرد و سرهایشان را به هم کوبید.
بنگ!
پیشانیِ دو نوچه‌چیه درجا ورم کرد و‌تباهیِ همان‌جا از هوش رفتند.
بلافاصله پس از آن، لومیان بارِ اضافی را دور انداخت‌بنابراین و با پاهایش نیرو وارد کرد. بدنش را چرخاند و‌نمایانگرِ پشتِ سرِ پونس که تازه بلند شده بود، سُر خورد.
بازوهای طرفِ مقابل‌فرق را گرفت و‌جنبه به عقب خم کرد.
با صدای تَرَق،احتمالِ پونس بنه جیغِ‌غول بسیار دردانگیزی کشید.
لومیان در حالی که او را بالا‌تباهیِ کشیده بود و از دهکده بیرون می‌بُرد، با‌نمی‌کنی لبخند از پونس بنه پرسید: «چطوره؟ حال می‌ده؟»
دیری نپایید که به کنارِ رود رسید،اقتدارِ پشتِ سرِ پونس بنه را گرفت و‌داشته او را به‌زور زیرِ آب فرو برد.
وقتی حباب‌ها به سطح آمدند، لومیان سرِ پونس‌نمادِ بنه را بالا آورد، صورتش را چرخاند و‌داشته با لبخند پرسید: «زورگویی به بقیه حال می‌ده؟»
صورتِ پونس بنه خیسِ آب بود و به‌جنبه‌هایی نظر می‌رسید در عذابِ شدیدی است. آب‌بینی و‌بخش آب‌دهانش سرازیر شده بود و نمی‌گذاشت جوابی بدهد.
لومیان ناگهان صدایش را بالا برد: «خیلی حال‌توی می‌ده، نه؟» سرِ خلافکار را گرفت و پیشانی‌اش را‌منو توی آب کوبید و به سنگ‌فرش‌های کفِ رودخانه زد.
مایعِ سرخِ روشنی از آب بیرون‌نمادِ زد. پونس بنه بی‌فایده با پاهایش دست‌وپا‌مطابقت می‌زد و نمی‌توانست سرش را بلند کند.
قلپ. قلپ.بقیه با گذشتِ زمان،شاملِ تقلاهایش ضعیف‌تر شد.
تازه آن موقع بود که لومیان او‌بازتاب‌دهندهٔ را بالا کشید. دستِ چپش را جلو‌بقیه برد و سیلیِ محکمی به صورتِ پونس زد.
«دارم ازت‌کوه می‌پرسم، زورگویی به‌وجودِ بقیه حال می‌ده؟»
وحشتِ خالص چشمانِ‌شاملِ پونس را پر کرد.اقتدارِ نمی‌دانست چه جوابی بدهد.
درست در همان لحظه، هیکلی‌شاملِ به سمتِ ساحلِ رودخانه قدم‌خاص زد. چوپان پییر بریِ کلاه‌دار بود.
نگاهی به پونسِ رقت‌انگیز انداخت و‌غول به‌آرامی به لومیان گفت: «ما همه‌توصیفِ مالِ یه دهکده‌ایم. کافیه. می‌خوای بکشیش؟»
لومیان بی‌درنگ سرِ پونس را‌وجودِ رها کرد و ایستاد. به پییر‌بشقاب‌ها بری پوزخند زد و جواب داد:
«به حرفت گوش می‌دم.جنبه حواست باشه این عوضی‌خاص دیگه به کسی زور نگه.»
لومیان بی‌آنکه منتظرِ جوابِ پییر‌شاملِ بماند، از کنارِ چوپان گذشت‌خاص و به سمتِ دهکده رفت.
……
در طبقهٔ دومِ میخانهٔ کهنه، در‌پنهان اتاقِ رایان، لومیان افکارِ خواهرش را‌پایین به سه بازرسِ رسمی منتقل کرد.
رایان نگاهی با لیا‌جنبه و والانتن ردوبدل کرد‌خاص و سر تکان داد.
«فکرِ هوشمندانه‌ایه. تو همچین وضعیتی، پراکنده شدن‌شکله فقط ما رو به هدفِ آسونی تبدیل‌طبیعیه می‌کنه. می‌تونیم همین الان بیایم خونهٔ شما.»
همان‌طور که با چمدان‌های لیا به سمتِ خانهٔ‌جنبه‌هایی لومیان و اورور می‌رفتند، لیا در میانِ صدای جرینگ‌جرینگِ‌شاملِ زنگوله‌هایش از لومیان پرسید: «خب، برنامه برای مقبره چیه؟»
لومیان پوزخند زد: «برنامه؟ربطی فکر کردید می‌تونیم همین‌طوری سرمونو‌بدنِ بندازیم پایین و بریم تو؟»
لیا با‌بخش آسودگی لبخند زد:شکله «خوبه، هنوز محتاطی.»
رایان میانِ حرفشان پرید: «منظورمون اینه که اگه چیزی که تو اون مقبره‌ست واقعاً‌طبیعیه به کلیدِ چرخه ختم بشه، تو آیینِ شبِ دوازدهم خودش رو نشون می‌ده. و‌خونین اگه هیچ ربطی به سرچشمهٔ چرخه نداشته باشه، چرا برای رفتن به داخلش ریسک کنیم؟»
لومیان که متوجهِ منظورشان شده‌تصویرِ بود، گفت: «خلاصه بگم، فقط‌نامِ باید صبورانه منتظرِ شبِ دوازدهم بمونیم؟»