چپتر 127: کافه
0لومیان وقتی «شعار»بسیار روی دیوار را‌مکان دید، بی‌اختیار لبخند زد.
این او را یاد حرفی انداخت که اورور زمانی گفته بود: «در تریر، کافه جایگاهی بی‌همتا‌خانمِ دارد. آنجا زادگاهِ شورش‌ها، پناهگاهِ توطئه‌ها و سرچشمهٔ رسوایی‌هاست.» در سراسرِ تاریخِ اینتیس، شورش‌های بی‌شماری در‌رمان‌نویسان کافه‌ها جرقه خورده بود و آثارِ ادبی و مبارزاتِ سیاسیِ بی‌شماری در آن‌ها پا گرفته بود.
برخلافِ پادشاهیِ لوئن در همسایگی‌شان، اینتیس باشگاه‌های خصوصیِ خودش را داشت، اما آن‌ها نسبتاً انحصاری یا رده‌بالا بودند و دسترسی به آن‌ها محدود بود. چه اشرافِ سابق،پرطرفدار نمایندگانِ فعلیِ مجلسِ ملی، مقاماتِ عالی‌رتبهٔ دولتی، سرمایه‌داران، بانکداران، صنعتگران، نویسندگانِ نامدار، سردبیرانِ روزنامه‌ها، ژنرال‌های ارتش یا استادانِ دانشگاه، همه از رفت‌وآمد به کافه‌های مختلف برای شرکت‌دوری در گفتگوهای پرشور لذت می‌بردند و چهره‌ای دست‌یافتنی‌تر به مردم نشان می‌دادند. گذشته از این، شعارِ سیاسی و تصویرِ جمهوری بر پایهٔ «آزادی، برابری، برادری» بنا شده بود.
طبیعتاً، کافه‌هایی که طبقاتِ مختلفِ اجتماعی به آن‌ها رفت‌وآمد می‌کردند بسیار متفاوت بودند و اغلب با مکان، قیمت و سبک متمایز می‌شدند. بنابراین،نمونه‌های وقتی لومیان از شارلی شنید که لوران از مادرش، خانمِ لاکازان، استفاده کرده تا در کافه‌های مجلل به دنبالِ فرصت بگردد، نه تعجب کرد‌خاندانشان و نه گیج شد. افرادِ زیادی این کار را می‌کردند و اغلب به نمونه‌های اولیه‌ای برای رمان‌نویسان تبدیل می‌شدند، اما تنها معدودی موفق می‌شدند.
در عینِ حال، ضیافت‌ها و سالُن‌ها در تریر بسیار پرطرفدار بودند. اگر هر‌شنید یک از اعضای جامعهٔ اشراف ماهی یک بار سالُنی برگزار نمی‌کرد، دیگران گمان می‌کردند‌افرادِ اتفاقی برای خاندانشان افتاده یا بحرانی مالی آیندهٔ سیاسی‌شان را به خطر انداخته است.
اورور که آشکارا عاشقِ این کلان‌شهر بود، تا حدی به این دلیل از آن دوری می‌کرد که‌لاکازان هنرمندانی مانند نویسندگان، شاعران، نقاشان و مجسمه‌سازان شبیه پروانه‌هایی رام‌شده به نظر می‌رسیدند که دورِ سالُن‌های سیاستمداران، سرمایه‌داران‌معدودی و مقاماتِ مختلف می‌چرخیدند. به نظر می‌رسید تنها با جلبِ تأییدِ آن‌ها بود که ارزشِ کارشان مشخص می‌شد.
تلفیقِ سالُن‌ها و‌لاکازان کافه‌ها جایگزینِ بیشترِ‌مجلل کارکردهای باشگاه شده بود.
در این نظام، میخانه‌ها، آبجوفروشی‌ها، تالارهای رقص و کافه‌ها‌خانمِ شباهت‌هایی به هم داشتند، اما کافه‌ها اهمیتِ بسیار بیشتری‌کرد داشتند و بیشتر به سمتِ طبقاتِ بالا گرایش داشتند.
با دیدنِ ورودِ یک مشتری،اغلب پیشخدمتِ زنی با پیراهنِ خاکستری‌وسفید‌می‌شدند با لبخند به او خوشامد گفت.
«جای خاصی‌می‌کردند مدنظرتونه یا با‌اغلب دوستی قرار دارید؟»
لومیان سر تکان داد.
«کابینِ دی.»
پیشخدمتِ زن او‌بسیار را به گوشه‌ای‌مکان خلوت راهنمایی کرد.
کنارِ پنجره، می‌توانست‌بسیار باغِ گیاه‌شناسیِ سرسبز‌مکان و پردرختی را ببیند.
پیشخدمتِ زن فهرستِ نوشیدنی‌ها با جلدِ‌مجلل قهوه‌ای را به او داد و‌گیج پرسید: «چی میل دارید براتون بیارم؟»
لومیان آن را باز‌بنابراین کرد و لحظه‌ای از‌مادرش تنوعِ خیره‌کنندهٔ گزینه‌ها جا خورد.
قهوهٔ فرمو،می‌کردند قهوهٔ هایلندر،متفاوت اسپرسوی ریم...
چای سیاه سیبه،بسیار چای سیاه مارکی،مکان چای سیاه بالامِ غربی...
یخ‌دربهشتِ میوه‌ای، کوکتلِ‌لاکازان فرانگیپانی، لیمونادِ عنبر،مجلل روغنِ مقدسِ ونوس...
شرابِ تابستانی، کِرش، شبنمِ‌بنابراین رز، عرقِ گردو، شرابِ‌مادرش پرتقال و لیمو، عرقِ گیلاس...
آبسنت، آبسنتِ رازیانه،بسیار جین، کوراسائوی تلخ، براندیِ‌قیمت سیب، براندیِ تفالهٔ انگور...
شرابِ شیرین: عشقِ‌بسیار کامل، خامهٔ بربر،مکان رزِ کوچک، وست پایرو...
با توجه به اینکه بعداً با یک روان‌پزشک قرار‌بگردد داشت، نه الکل مناسب به نظر می‌رسید و نه‌رمان‌نویسان قهوه. لومیان لحظه‌ای فکر کرد و گفت: «لیمونادِ عنبر.»
پیشخدمتِ زن گفت: «چهار لیک.»
«کیک، نون‌می‌کردند یا غذای دیگه‌ای‌اغلب هم میل دارید؟»
لومیان محیطِ کافهٔ ماسون را برانداز کرد و متوجه‌متمایز شد در این ساعت هیچ مشتری‌ای حضور ندارد. او‌استفاده جواب داد: «فعلاً نه. وقتی دوستم رسید تصمیم می‌گیرم.»
جمعیتِ وقتِ ناهار تا ساعتِ ۲:۳۰مجلل بعدازظهر رفته بودند و بیش از یک‌افرادِ ساعت تا زمانِ چای باقی مانده بود.
طولی نکشید که پیشخدمتِ زن با سینی‌ای برگشت و لیوانی پر‌استفاده از مایعِ بی‌رنگ و چند لیمو را روی میز گذاشت. لومیان‌کار به صندلیِ خالیِ روبه‌رویش نگاه کرد، لیوانش را برداشت و جرعه‌ای نوشید.
عطری شیرین و دلپذیر در‌اغلب بینی‌اش پیچید و طعمِ ترش و‌بنابراین باطراوتش به او جانِ تازه‌ای بخشید.
با گذشتِ دقایق، لومیان متوجه شد‌مکان که ساعتِ دیواری به ۳:۳۰ بعدازظهر نزدیک‌شنید می‌شود. بی‌اختیار نگاهی به ورودیِ کافه انداخت.
گیاهانِ سبز فضا را‌استفاده تزئین کرده بودند، اما‌فرصت هیچ مشتری‌ای وارد نشد.
درست وقتی لومیان با ناامیدی نگاهش‌شنید را برگرداند، صدای ملایمِ زنی از‌کرده غرفهٔ پشتِ سرش به گوش رسید.
«من از قبل‌بسیار اینجام. عصر بخیر،مکان آقای لومیان لی.»
لومیان حدس زد که زن نمی‌خواهد گفتگویی رودررو داشته‌متمایز باشد، بنابراین برنگشت. صدایش را پایین آورد و مؤدبانه پرسید:کرده «عصر بخیر. چطور باید خطابتون کنم؟ صدای آرومِ منو می‌شنوید؟»
صدای ملایمِ زن جواب‌استفاده داد: «مشکلی نیست. می‌تونید‌فرصت منو سوزی صدا کنید.»
«سلام، مادام سوزی.» لومیان به دلیلی نامعلوم در‌مادرش مواجهه با این روان‌پزشک احساسِ آرامشِ نسبی می‌کرد.بگردد عادتِ همیشگی‌اش در نظردادن‌های درونی از بین رفته بود.
یک ثانیه بعد،بسیار بی‌قراریِ آشنایی وجودش‌مکان را فرا گرفت.
سوزی که پشتِ‌بسیار سرش نشسته بود، با‌قیمت ملایمت پرسید: «چی شده؟»
لومیان دو ثانیه‌لاکازان فکر کرد و‌مجلل احساساتش را پنهان نکرد.
«کمی بی‌قرارم.متمایز حسِ عجیب‌بنابراین ولی آشناییه.
«بله، حتماً دیروز وقتی‌متفاوت یه دلالِ اطلاعات رو دیدم،متمایز چیزِ مشابهی رو تجربه کردم.»
سوزی با سرعت و با لحنی عذرخواهانه‌قیمت گفت: «ببخشید، من عادت دارم افکارتون رو‌لوران بخونم. ممکنه همین باعثِ ناراحتی‌تون شده باشه.»
«بدنِ شما لبریز از تباهیِ شدیدی شده و توی تعادلِ ظریفی قرار‌گیج داره. کوچک‌ترین اختلالی باعثِ واکنش میشه. به عبارتِ دیگه، شما نسبت به‌حال تأثیراتِ پنهان و نامرئی خیلی حساسید، حتی بیشتر از فرابشرانِ هم‌رده یا رده‌بالاتر.»
«که این‌طور...» لومیان عصبانی نشد. به نظرش،لوران یک روان‌شناس برای درمانِ مؤثر باید افکار‌دنبالِ را می‌خواند. فقط به کلمات تکیه می‌کرد؟
سپس اخم کرد و پرسید: «پس‌مکان اون موقع آنتونی رید هم داشت‌شارلی افکارم رو می‌خوند؟ منظورم همون دلالِ اطلاعاته.»
«می‌دونم.» سوزی متوجه شد. «آنتونی‌اغلب رید اهلِ کجاست؟ قبل از‌می‌شدند اینکه دلالِ اطلاعات بشه، چیکار می‌کرده؟»
لومیان تعریف کرد: «لهجهٔ‌استفاده ساحلِ غربِ میدسی‌شایر رو‌فرصت داشت، یه سربازِ بازنشسته بود.»
پس از سکوتی کوتاه، سوزی گفت:شنید «اگه واقعاً اهلِ ساحلِ غربِ میدسی‌شایر باشه،مجلل کاملاً ممکنه فرابشری از مسیرِ تماشاگر باشه.»
مسیرِ تماشاگر... لومیان در دفترچهٔ جادوگرِ اورور درباره‌اش خوانده بود، اما اورور فقط‌شنید می‌دانست که ردهٔ ۹ آن، تماشاگر نام دارد. آن‌ها قدرتِ مشاهدهٔ چشمگیری داشتند‌گیج و افکارِ واقعی را از روی حالاتِ ظریفِ چهره و زبانِ بدن می‌خواندند.
پس یه‌می‌کردند رده بالاتر تو‌اغلب مسیرِ تماشاگر، روان‌شناسه...
همین که این فکر از‌کرده ذهنِ لومیان گذشت، شنید که‌تعجب سوزی حرفش را اصلاح کرد.
«روان‌پزشکه.»
لومیان لبخند زد:بسیار «این‌طوری خیالم راحت‌تره.مکان آنتونی رید ردهٔ چنده؟»
پس از فهمیدنِ مسیرِ طرفِ مقابل، حس کرد‌سبک آنتونی رید باید او را شناخته باشد و اضطراب،لاکازان نگرانی و تلاش‌هایش برای ترساندن را حس کرده باشد.
سوزی نتیجه گرفت:لاکازان «طبقِ توصیفِ شما،مجلل اون دست‌کم ردهٔ ۸ـه.»
لومیان پوزخند زد: «اگه واقعاً یه‌شنید روان‌پزشک باشه، جالبه. حتی عوارضِ آسیب‌های روانیِ‌مجلل میدانِ نبردِ خودش رو هم درمان نکرده.»
«غیرعادی نیست. وقتی یه روان‌پزشک دچارِ آسیبِ روانیِ شدیدی میشه، خیلی‌بنابراین سخته که به‌تنهایی بهبود پیدا کنه. اونا اغلب به کمکِ یه روان‌پزشکِ‌بگردد دیگه نیاز دارن و درمانِ یه روان‌پزشک خیلی پرخطرتر از حالتِ عادیه.»
سوزی خلاصه توضیح داد:متفاوت «یه قدمِ اشتباه می‌تونه باعثِ‌متمایز سرایتِ بیماریِ روانیِ بیمار بشه.»
با تغییرِ موضوعِ گفت‌وگو و سبک‌مجلل شدنِ فضا، لومیان رفته‌رفته آرام شد‌گیج و دیگر احساسِ ناراحتی یا اضطراب نمی‌کرد.
او پیش‌قدم شد‌می‌شدند و پرسید: «درمان‌شنید رو شروع کنیم؟»
صدای ملایمِ سوزی‌بسیار بوی لبخند می‌داد: «حرف‌قیمت زدن بخشی از درمانه.»
با فهمیدنِ اینکه مرحلهٔ اولِ درمان فقط گفت‌وگو است، لومیان بیشتر احساسِ‌شارلی راحتی کرد. به دیوارهٔ غرفه تکیه داد و با گیجی پرسید: «می‌دونم‌تعجب اون یه رؤیا بود، اما جزئیاتِ زیادی هست که نمی‌تونم درکشون کنم.
«چون رؤیای منه، چطور می‌تونم توانایی‌های مختلفِ‌دنبالِ اون سه بازرسِ رسمی رو بدونم؟ چرا با‌کار توانایی‌های خاصِ کشیش، چوپان و بقیه این‌قدر آشنام؟»
لحنِ سوزی گرم بود وقتی جواب داد: «اون سه‌خانمِ بازرسِ رسمی به‌زور واردِ رؤیای شما شدن. انگار ناخودآگاهشون‌کرد در حالتی نیمه‌باز به ناخودآگاهِ شما نزدیک شده بود.
«اونا فعالانه تو رؤیا شرکت می‌کردن و انواع و‌متمایز اقسامِ اطلاعاتی رو که می‌دونستن فاش می‌کردن. حتی اگه‌استفاده فقط بهش فکر کنن، ناخودآگاهِ شما می‌تونه حسش کنه.»
به عبارتِ دیگه، با دخالتِ رایان، لیا و والانتن، بخش‌های‌می‌شدند خاصی از رؤیا از طریقِ «تعامل» ساخته شده؟ واکنش‌هاشون ساختهٔ‌مجلل مشترکِ ناخودآگاهِ من و اوناست که از قوانینِ ناگفته‌ای پیروی می‌کنه؟
لومیان در حالی که به‌کرده سؤالاتِ حل‌نشدهٔ قبلی فکر می‌کرد،تعجب این موضوع را در ذهن سنجید.
صدای سوزی همچنان آرام بود وقتی ادامه داد: «حتماً‌خانمِ شک‌هایی دربارهٔ اینکه چرا توانایی‌های پیروانِ خدای شیطانی رو‌کرد می‌دونید دارید، درسته؟ اما فقط نمی‌خواید باهاشون روبه‌رو بشید؟»
با شنیدنِ‌می‌کردند این حرف، پلک‌های‌اغلب لومیان بی‌اختیار پرید.
سوزی به‌آرامی تحلیل کرد: «بر اساسِ اطلاعاتی که خانمِ شعبده‌باز داده، بیشترِ توانایی‌های‌شنید گیوم بنه و پییر بری از ردهٔ خدای شیطانی، یعنی پیمان‌کار نشئت می‌گیره.گیج بنابراین پیش‌بینیِ توانایی‌هاشون از قبل غیرممکنه. بستگی داره با چه موجودی قرارداد بسته باشن.
«به عبارتِ دیگه، می‌تونیم این احتمال رو که ناخودآگاهِ شما دانشِ مربوطه‌گیج رو از تباهیِ مهروموم به دست آورده باشه، رد کنیم. بدونِ داشتنِ‌حال پایگاهِ دانش، نمی‌تونستید اون توانایی‌ها رو از هیچ تصور کنید. اونا خیالی نیستن.»
لحنِ زن ناگهان جدی شد.
«واضحه که در مقطعی قبل از نابودیِ کوردو، شما دیدید که گیوم بنه، پییر‌لوران بری و بقیه از توانایی‌هاشون استفاده می‌کنن. علاوه بر این، نه آسیبی دیدید و‌زیادی نه دچارِ ضربهٔ روحی شدید. در غیرِ این صورت، خودش رو تو رؤیا نشون می‌داد.
«از تحلیلِ رؤیا پیداست چیزی که واقعاً روتون اثر‌متمایز گذاشته، کارهای پوآلیس و بقیه بوده. فکر می‌کنید چطور‌استفاده شاهدِ استفادهٔ اون پیروانِ خدای شیطانی از قدرت‌هاشون بودید؟»
کلماتِ سوزی مانندِ تیرهای تیزی بودند‌مجلل که در خاطراتِ لومیان فرو می‌رفتند‌گیج و سدِّ محکمِ آن را می‌لرزاندند.
چهرهٔ لومیان کمی در هم رفت.شنید در میانِ دردی جانکاه، دید که‌کرده تصاویری از اعماقِ خاطراتش به سطح می‌آیند.
طبقهٔ سومِ قصرِ فرماندار بود.
دیوارها با چهره‌های رنگ‌پریده و نیمه‌شفافی پوشیده شده بودند،متمایز اما مبارزان دیگر رایان، لیا و والانتن نبودند. در‌استفاده عوض، گیوم بنه، پییر بری و سیبِل بری بودند!