چپتر 127: کافه
0لومیان وقتی «شعار»مختلفِ روی دیوار را‌بسیار دید، بی‌اختیار لبخند زد.
این او را یاد حرفی انداخت که اورور زمانی گفته بود: «در تریر، کافه جایگاهی بی‌همتا‌دنبالِ دارد. آنجا زادگاهِ شورش‌ها، پناهگاهِ توطئه‌ها و سرچشمهٔ رسوایی‌هاست.» در سراسرِ تاریخِ اینتیس، شورش‌های بی‌شماری در‌عینِ کافه‌ها جرقه خورده بود و آثارِ ادبی و مبارزاتِ سیاسیِ بی‌شماری در آن‌ها پا گرفته بود.
برخلافِ پادشاهیِ لوئن در همسایگی‌شان، اینتیس باشگاه‌های خصوصیِ خودش را داشت، اما آن‌ها نسبتاً انحصاری یا رده‌بالا بودند و دسترسی به آن‌ها محدود بود. چه اشرافِ سابق،مختلف نمایندگانِ فعلیِ مجلسِ ملی، مقاماتِ عالی‌رتبهٔ دولتی، سرمایه‌داران، بانکداران، صنعتگران، نویسندگانِ نامدار، سردبیرانِ روزنامه‌ها، ژنرال‌های ارتش یا استادانِ دانشگاه، همه از رفت‌وآمد به کافه‌های مختلف برای شرکت‌اجتماعی در گفتگوهای پرشور لذت می‌بردند و چهره‌ای دست‌یافتنی‌تر به مردم نشان می‌دادند. گذشته از این، شعارِ سیاسی و تصویرِ جمهوری بر پایهٔ «آزادی، برابری، برادری» بنا شده بود.
طبیعتاً، کافه‌هایی که طبقاتِ مختلفِ اجتماعی به آن‌ها رفت‌وآمد می‌کردند بسیار متفاوت بودند و اغلب با مکان، قیمت و سبک متمایز می‌شدند. بنابراین،همه وقتی لومیان از شارلی شنید که لوران از مادرش، خانمِ لاکازان، استفاده کرده تا در کافه‌های مجلل به دنبالِ فرصت بگردد، نه تعجب کرد‌بنا و نه گیج شد. افرادِ زیادی این کار را می‌کردند و اغلب به نمونه‌های اولیه‌ای برای رمان‌نویسان تبدیل می‌شدند، اما تنها معدودی موفق می‌شدند.
در عینِ حال، ضیافت‌ها و سالُن‌ها در تریر بسیار پرطرفدار بودند. اگر هر‌می‌شدند یک از اعضای جامعهٔ اشراف ماهی یک بار سالُنی برگزار نمی‌کرد، دیگران گمان می‌کردند‌تعجب اتفاقی برای خاندانشان افتاده یا بحرانی مالی آیندهٔ سیاسی‌شان را به خطر انداخته است.
اورور که آشکارا عاشقِ این کلان‌شهر بود، تا حدی به این دلیل از آن دوری می‌کرد که‌فرصت هنرمندانی مانند نویسندگان، شاعران، نقاشان و مجسمه‌سازان شبیه پروانه‌هایی رام‌شده به نظر می‌رسیدند که دورِ سالُن‌های سیاستمداران، سرمایه‌داران‌سالُن‌ها و مقاماتِ مختلف می‌چرخیدند. به نظر می‌رسید تنها با جلبِ تأییدِ آن‌ها بود که ارزشِ کارشان مشخص می‌شد.
تلفیقِ سالُن‌ها و‌محدود کافه‌ها جایگزینِ بیشترِ‌نمایندگانِ کارکردهای باشگاه شده بود.
در این نظام، میخانه‌ها، آبجوفروشی‌ها، تالارهای رقص و کافه‌ها‌مقاماتِ شباهت‌هایی به هم داشتند، اما کافه‌ها اهمیتِ بسیار بیشتری‌روزنامه‌ها داشتند و بیشتر به سمتِ طبقاتِ بالا گرایش داشتند.
با دیدنِ ورودِ یک مشتری،می‌کردند پیشخدمتِ زنی با پیراهنِ خاکستری‌وسفید‌قیمت با لبخند به او خوشامد گفت.
«جای خاصی‌قیمت مدنظرتونه یا با‌می‌شدند دوستی قرار دارید؟»
لومیان سر تکان داد.
«کابینِ دی.»
پیشخدمتِ زن او‌مختلفِ را به گوشه‌ای‌بسیار خلوت راهنمایی کرد.
کنارِ پنجره، می‌توانست‌سبک باغِ گیاه‌شناسیِ سرسبز‌بنابراین و پردرختی را ببیند.
پیشخدمتِ زن فهرستِ نوشیدنی‌ها با جلدِ‌نمایندگانِ قهوه‌ای را به او داد و‌دولتی پرسید: «چی میل دارید براتون بیارم؟»
لومیان آن را باز‌سابق کرد و لحظه‌ای از‌ملی تنوعِ خیره‌کنندهٔ گزینه‌ها جا خورد.
قهوهٔ فرمو،طبقاتِ قهوهٔ هایلندر،اجتماعی اسپرسوی ریم...
چای سیاه سیبه،سبک چای سیاه مارکی،بنابراین چای سیاه بالامِ غربی...
یخ‌دربهشتِ میوه‌ای، کوکتلِ‌محدود فرانگیپانی، لیمونادِ عنبر،نمایندگانِ روغنِ مقدسِ ونوس...
شرابِ تابستانی، کِرش، شبنمِ‌سابق رز، عرقِ گردو، شرابِ‌ملی پرتقال و لیمو، عرقِ گیلاس...
آبسنت، آبسنتِ رازیانه،مختلفِ جین، کوراسائوی تلخ، براندیِ‌متفاوت سیب، براندیِ تفالهٔ انگور...
شرابِ شیرین: عشقِ‌سبک کامل، خامهٔ بربر،بنابراین رزِ کوچک، وست پایرو...
با توجه به اینکه بعداً با یک روان‌پزشک قرار‌ملی داشت، نه الکل مناسب به نظر می‌رسید و نه‌سردبیرانِ قهوه. لومیان لحظه‌ای فکر کرد و گفت: «لیمونادِ عنبر.»
پیشخدمتِ زن گفت: «چهار لیک.»
«کیک، نون‌طبقاتِ یا غذای دیگه‌ای‌می‌کردند هم میل دارید؟»
لومیان محیطِ کافهٔ ماسون را برانداز کرد و متوجه‌لوران شد در این ساعت هیچ مشتری‌ای حضور ندارد. او‌بگردد جواب داد: «فعلاً نه. وقتی دوستم رسید تصمیم می‌گیرم.»
جمعیتِ وقتِ ناهار تا ساعتِ ۲:۳۰نمایندگانِ بعدازظهر رفته بودند و بیش از یک‌سرمایه‌داران ساعت تا زمانِ چای باقی مانده بود.
طولی نکشید که پیشخدمتِ زن با سینی‌ای برگشت و لیوانی پر‌دولتی از مایعِ بی‌رنگ و چند لیمو را روی میز گذاشت. لومیان‌دانشگاه به صندلیِ خالیِ روبه‌رویش نگاه کرد، لیوانش را برداشت و جرعه‌ای نوشید.
عطری شیرین و دلپذیر در‌می‌کردند بینی‌اش پیچید و طعمِ ترش و‌سبک باطراوتش به او جانِ تازه‌ای بخشید.
با گذشتِ دقایق، لومیان متوجه شد‌بنابراین که ساعتِ دیواری به ۳:۳۰ بعدازظهر نزدیک‌استفاده می‌شود. بی‌اختیار نگاهی به ورودیِ کافه انداخت.
گیاهانِ سبز فضا را‌اشرافِ تزئین کرده بودند، اما‌مجلسِ هیچ مشتری‌ای وارد نشد.
درست وقتی لومیان با ناامیدی نگاهش‌فعلیِ را برگرداند، صدای ملایمِ زنی از‌سرمایه‌داران غرفهٔ پشتِ سرش به گوش رسید.
«من از قبل‌مختلفِ اینجام. عصر بخیر،بسیار آقای لومیان لی.»
لومیان حدس زد که زن نمی‌خواهد گفتگویی رودررو داشته‌لوران باشد، بنابراین برنگشت. صدایش را پایین آورد و مؤدبانه پرسید:تعجب «عصر بخیر. چطور باید خطابتون کنم؟ صدای آرومِ منو می‌شنوید؟»
صدای ملایمِ زن جواب‌اشرافِ داد: «مشکلی نیست. می‌تونید‌مجلسِ منو سوزی صدا کنید.»
«سلام، مادام سوزی.» لومیان به دلیلی نامعلوم در‌ملی مواجهه با این روان‌پزشک احساسِ آرامشِ نسبی می‌کرد.نامدار عادتِ همیشگی‌اش در نظردادن‌های درونی از بین رفته بود.
یک ثانیه بعد،مختلفِ بی‌قراریِ آشنایی وجودش‌بسیار را فرا گرفت.
سوزی که پشتِ‌سبک سرش نشسته بود، با‌شارلی ملایمت پرسید: «چی شده؟»
لومیان دو ثانیه‌محدود فکر کرد و‌نمایندگانِ احساساتش را پنهان نکرد.
«کمی بی‌قرارم.محدود حسِ عجیب‌سابق ولی آشناییه.
«بله، حتماً دیروز وقتی‌اجتماعی یه دلالِ اطلاعات رو دیدم،مکان چیزِ مشابهی رو تجربه کردم.»
سوزی با سرعت و با لحنی عذرخواهانه‌شارلی گفت: «ببخشید، من عادت دارم افکارتون رو‌کرده بخونم. ممکنه همین باعثِ ناراحتی‌تون شده باشه.»
«بدنِ شما لبریز از تباهیِ شدیدی شده و توی تعادلِ ظریفی قرار‌دولتی داره. کوچک‌ترین اختلالی باعثِ واکنش میشه. به عبارتِ دیگه، شما نسبت به‌همه تأثیراتِ پنهان و نامرئی خیلی حساسید، حتی بیشتر از فرابشرانِ هم‌رده یا رده‌بالاتر.»
«که این‌طور...» لومیان عصبانی نشد. به نظرش،مجلسِ یک روان‌شناس برای درمانِ مؤثر باید افکار‌صنعتگران را می‌خواند. فقط به کلمات تکیه می‌کرد؟
سپس اخم کرد و پرسید: «پس‌بسیار اون موقع آنتونی رید هم داشت‌متمایز افکارم رو می‌خوند؟ منظورم همون دلالِ اطلاعاته.»
«می‌دونم.» سوزی متوجه شد. «آنتونی‌می‌شدند رید اهلِ کجاست؟ قبل از‌مادرش اینکه دلالِ اطلاعات بشه، چیکار می‌کرده؟»
لومیان تعریف کرد: «لهجهٔ‌اشرافِ ساحلِ غربِ میدسی‌شایر رو‌مجلسِ داشت، یه سربازِ بازنشسته بود.»
پس از سکوتی کوتاه، سوزی گفت:فعلیِ «اگه واقعاً اهلِ ساحلِ غربِ میدسی‌شایر باشه،بانکداران کاملاً ممکنه فرابشری از مسیرِ تماشاگر باشه.»
مسیرِ تماشاگر... لومیان در دفترچهٔ جادوگرِ اورور درباره‌اش خوانده بود، اما اورور فقط‌می‌شدند می‌دانست که ردهٔ ۹ آن، تماشاگر نام دارد. آن‌ها قدرتِ مشاهدهٔ چشمگیری داشتند‌بگردد و افکارِ واقعی را از روی حالاتِ ظریفِ چهره و زبانِ بدن می‌خواندند.
پس یه‌قیمت رده بالاتر تو‌می‌شدند مسیرِ تماشاگر، روان‌شناسه...
همین که این فکر از‌سابق ذهنِ لومیان گذشت، شنید که‌مقاماتِ سوزی حرفش را اصلاح کرد.
«روان‌پزشکه.»
لومیان لبخند زد:مختلفِ «این‌طوری خیالم راحت‌تره.بسیار آنتونی رید ردهٔ چنده؟»
پس از فهمیدنِ مسیرِ طرفِ مقابل، حس کرد‌شنید آنتونی رید باید او را شناخته باشد و اضطراب،فرصت نگرانی و تلاش‌هایش برای ترساندن را حس کرده باشد.
سوزی نتیجه گرفت:محدود «طبقِ توصیفِ شما،نمایندگانِ اون دست‌کم ردهٔ ۸ـه.»
لومیان پوزخند زد: «اگه واقعاً یه‌فعلیِ روان‌پزشک باشه، جالبه. حتی عوارضِ آسیب‌های روانیِ‌بانکداران میدانِ نبردِ خودش رو هم درمان نکرده.»
«غیرعادی نیست. وقتی یه روان‌پزشک دچارِ آسیبِ روانیِ شدیدی میشه، خیلی‌سبک سخته که به‌تنهایی بهبود پیدا کنه. اونا اغلب به کمکِ یه روان‌پزشکِ‌مجلل دیگه نیاز دارن و درمانِ یه روان‌پزشک خیلی پرخطرتر از حالتِ عادیه.»
سوزی خلاصه توضیح داد:متمایز «یه قدمِ اشتباه می‌تونه باعثِ‌لوران سرایتِ بیماریِ روانیِ بیمار بشه.»
با تغییرِ موضوعِ گفت‌وگو و سبک‌نمایندگانِ شدنِ فضا، لومیان رفته‌رفته آرام شد‌دولتی و دیگر احساسِ ناراحتی یا اضطراب نمی‌کرد.
او پیش‌قدم شد‌اشرافِ و پرسید: «درمان‌فعلیِ رو شروع کنیم؟»
صدای ملایمِ سوزی‌مختلفِ بوی لبخند می‌داد: «حرف‌متفاوت زدن بخشی از درمانه.»
با فهمیدنِ اینکه مرحلهٔ اولِ درمان فقط گفت‌وگو است، لومیان بیشتر احساسِ‌لاکازان راحتی کرد. به دیوارهٔ غرفه تکیه داد و با گیجی پرسید: «می‌دونم‌کار اون یه رؤیا بود، اما جزئیاتِ زیادی هست که نمی‌تونم درکشون کنم.
«چون رؤیای منه، چطور می‌تونم توانایی‌های مختلفِ‌فعلیِ اون سه بازرسِ رسمی رو بدونم؟ چرا با‌صنعتگران توانایی‌های خاصِ کشیش، چوپان و بقیه این‌قدر آشنام؟»
لحنِ سوزی گرم بود وقتی جواب داد: «اون سه‌مقاماتِ بازرسِ رسمی به‌زور واردِ رؤیای شما شدن. انگار ناخودآگاهشون‌روزنامه‌ها در حالتی نیمه‌باز به ناخودآگاهِ شما نزدیک شده بود.
«اونا فعالانه تو رؤیا شرکت می‌کردن و انواع و‌مکان اقسامِ اطلاعاتی رو که می‌دونستن فاش می‌کردن. حتی اگه‌مادرش فقط بهش فکر کنن، ناخودآگاهِ شما می‌تونه حسش کنه.»
به عبارتِ دیگه، با دخالتِ رایان، لیا و والانتن، بخش‌های‌مادرش خاصی از رؤیا از طریقِ «تعامل» ساخته شده؟ واکنش‌هاشون ساختهٔ‌کرد مشترکِ ناخودآگاهِ من و اوناست که از قوانینِ ناگفته‌ای پیروی می‌کنه؟
لومیان در حالی که به‌سابق سؤالاتِ حل‌نشدهٔ قبلی فکر می‌کرد،مقاماتِ این موضوع را در ذهن سنجید.
صدای سوزی همچنان آرام بود وقتی ادامه داد: «حتماً‌مقاماتِ شک‌هایی دربارهٔ اینکه چرا توانایی‌های پیروانِ خدای شیطانی رو‌روزنامه‌ها می‌دونید دارید، درسته؟ اما فقط نمی‌خواید باهاشون روبه‌رو بشید؟»
با شنیدنِ‌طبقاتِ این حرف، پلک‌های‌می‌کردند لومیان بی‌اختیار پرید.
سوزی به‌آرامی تحلیل کرد: «بر اساسِ اطلاعاتی که خانمِ شعبده‌باز داده، بیشترِ توانایی‌های‌استفاده گیوم بنه و پییر بری از ردهٔ خدای شیطانی، یعنی پیمان‌کار نشئت می‌گیره.اولیه‌ای بنابراین پیش‌بینیِ توانایی‌هاشون از قبل غیرممکنه. بستگی داره با چه موجودی قرارداد بسته باشن.
«به عبارتِ دیگه، می‌تونیم این احتمال رو که ناخودآگاهِ شما دانشِ مربوطه‌دولتی رو از تباهیِ مهروموم به دست آورده باشه، رد کنیم. بدونِ داشتنِ‌همه پایگاهِ دانش، نمی‌تونستید اون توانایی‌ها رو از هیچ تصور کنید. اونا خیالی نیستن.»
لحنِ زن ناگهان جدی شد.
«واضحه که در مقطعی قبل از نابودیِ کوردو، شما دیدید که گیوم بنه، پییر‌بنابراین بری و بقیه از توانایی‌هاشون استفاده می‌کنن. علاوه بر این، نه آسیبی دیدید و‌کرد نه دچارِ ضربهٔ روحی شدید. در غیرِ این صورت، خودش رو تو رؤیا نشون می‌داد.
«از تحلیلِ رؤیا پیداست چیزی که واقعاً روتون اثر‌لوران گذاشته، کارهای پوآلیس و بقیه بوده. فکر می‌کنید چطور‌بگردد شاهدِ استفادهٔ اون پیروانِ خدای شیطانی از قدرت‌هاشون بودید؟»
کلماتِ سوزی مانندِ تیرهای تیزی بودند‌نمایندگانِ که در خاطراتِ لومیان فرو می‌رفتند‌دولتی و سدِّ محکمِ آن را می‌لرزاندند.
چهرهٔ لومیان کمی در هم رفت.فعلیِ در میانِ دردی جانکاه، دید که‌سرمایه‌داران تصاویری از اعماقِ خاطراتش به سطح می‌آیند.
طبقهٔ سومِ قصرِ فرماندار بود.
دیوارها با چهره‌های رنگ‌پریده و نیمه‌شفافی پوشیده شده بودند،لوران اما مبارزان دیگر رایان، لیا و والانتن نبودند. در‌بگردد عوض، گیوم بنه، پییر بری و سیبِل بری بودند!