چپتر 279: صومعهٔ درهٔ عمیق
0پس از لحظه‌ای، فرانکا به‌زور‌سوزانِ لبخندی اطمینان‌بخش زد و گفت: «نگرانِ‌نظرِ اون نباش. گردهمایی‌های رازآلودِ خودشو داره.»
ژنا سر‌نفت تکان داد و‌توریِ دیگر چیزی نگفت.
با تغییرِ چهره، نقاب و کمی آرایش، پلاکِ ۳ خیابانِ روپوش‌سفیدها را ترک کردند و به سمتِ بلوارِ بازار‌ایجاد به راه افتادند. سوارِ خطِ ۲ مترو شدند که ایستگاهِ قطارِ بخارِ سوهیت در محلهٔ پرجنب‌وجوشِ بازار را به ایستگاهِ‌کابینی شمالیِ تریر در محلهٔ شیکِ کلیسای جامع متصل می‌کرد. مقصدشان محلهٔ ۹ بود، محلهٔ پرآوازهٔ تالارِ اپرا در قارهٔ شمالی.
به بزرگ‌ترین و پرجنب‌وجوش‌ترین پاساژِ جهان رسیدند که با فروشگاه‌های بزرگ و مغازه‌های شیک احاطه شده‌ایجاد بود. گنبدِ شیشه‌ایِ رنگارنگِ بالای سرشان که روی چارچوب‌های فولادی سوار بود، نورِ خورشید را با‌بهداشتیِ جلوه‌ای از شکوه رنگ‌آمیزی می‌کرد و صحنه‌هایی از قداست و داستان‌های حماسی را به نمایش می‌گذاشت.
برای جبرانِ تاریکیِ ناشی از شیشه‌های رنگی، چراغ‌های‌درخشان نفتیِ جدیدی روی تیرهای سیاه و آهنیِ چراغِ خیابان‌خانگی به‌روشنی می‌سوختند و نوری سفید و خیره‌کننده ساطع می‌کردند.
به آن‌ها چراغ‌های کششی می‌گفتند که از گرمای تولیدیِ خود‌ایجاد برای تبدیلِ نفت به بخار استفاده می‌کردند و آن را روی‌خدای توریِ سوزانِ اطرافش می‌پاشیدند تا نوری سفید و درخشان ایجاد کنند.
از نظرِ روشنایی، بسیار برتر از چراغ‌های‌گرمای گازِ معمولیِ خیابان یا چراغ‌های نفتیِ خانگی‌توریِ بودند؛ اصلاحیه‌ای از کلیسای خدای بخار و ماشین.
ژنا به دنبالِ فرانکا واردِ سرویسِ بهداشتیِ عمومی در وسطِ پاساژِ‌توریِ تالارِ اپرا شد. هر کدام کابینی پیدا کردند، لباس‌هایشان را عوض کردند‌معمولیِ و آرایشی ساده انجام دادند تا ظاهرشان را کمتر به چشم بیاورند.
پس از آن،استفاده از طریقِ ورودیِ‌اطرافش نزدیکی به زیرزمین رفتند.
برخلافِ دیگر محله‌های تریر، خیابانِ زیرزمینیِ زیرِ پاساژِ تالارِ اپرا پر از‌نظرِ جمعیت بود. کافه‌ها، گالری‌ها، آبجوفروشی‌ها و مغازه‌های کوچک فضا را پر کرده‌واردِ بودند و باعث می‌شدند آنجا اصلاً تاریک، سرد یا تنگ به نظر نرسد.
تنها وقتی آن منطقه را‌کششی ترک کردند، ژنا تصورِ همیشگی‌اش‌تبدیلِ از تریرِ زیرزمینی را بازیافت.
به‌عنوانِ آدمکش، می‌توانستند در تاریکی ببینند. با این حال، برای جلوگیری از لو‌اطرافش رفتنِ توانایی‌های رده‌شان پیشِ کسانی که در گردهماییِ مرموز شرکت می‌کردند، هر کدام‌اصلاحیه‌ای چراغِ کاربیدی در دست گرفتند که نوری زرد و آبی به جلو می‌انداخت.
ژنا با دقت به حرکاتِ فرانکا نگاه کرد، از او‌کنند تقلید کرد و نقابِ فلزیِ نقره‌ای‌رنگی به چهره زد که نیمهٔ‌ماشین بالاییِ صورتش را می‌پوشاند. در سکوت، به عمقِ تونلِ نمور رفت.
پس از مدتی پیاده‌روی،استفاده فرانکا به دوراهیِ مسیر‌می‌پاشیدند اشاره کرد و لبخند زد.
«افسانه‌ای دربارهٔ‌ساطع ارواح تو‌آن‌ها اون مسیر هست.»
ژنا که با‌می‌گفتند او همراهی می‌کرد،خود پرسید: «چه افسانه‌ای؟»
فرانکا پوزخند زد و جواب داد: «می‌گن آدمای تالارِ‌ایجاد اپرا اغلب صداهای عجیبِ مردونه‌ای از زیرزمین می‌شنون. چند تا‌اصلاحیه‌ای جایزه‌بگیر رو استخدام کردن تا تحقیق کنن، اما هیچ‌کدوم برنگشتن.»
ژنا با‌نفت گیجی پرسید: «فرابشرانِ‌توریِ رسمی مداخله نکردن؟»
فرانکا خندید: «چرا، اما‌آن‌ها هیچی پیدا نکردن. چون‌تولیدیِ این افسانه‌ایه که خودمون ساختیم.»
گیجیِ ژنا بیشتر شد.
«چرا یه همچین افسانه‌ای بسازید؟»
برای سرگرمی؟
فرانکا با لبخند به او اطمینان‌می‌گفتند داد: «برای اینکه جلوی دخالتِ آدمای‌بخار تریرِ زیرزمینی تو گردهمایی‌مون رو بگیریم.»
بالاخره ژنا دلیلش را فهمید.
«پس، ترسوندینشون‌بخار و دیگه جرئت‌سوزانِ نمی‌کنن بیان اینجا؟»
فرانکا با چهره‌ای جدی سر تکان داد: «نه. نه، بحث ترسوندنشون نیست. بحثِ‌روشنایی منحرف کردنِ توجهشون به اون منطقه‌ست تا دیگه کاری به اطراف نداشته باشن. ساده‌تر‌عمومی بگم، به شهروندای ماجراجوی تریر و دانشجوها چیزی می‌ده که سرشون باهاش گرم بشه.»
ژنا که در تریر بزرگ شده بود،گرمای ساکت شد. پس از چند ثانیه، زیرِ لب‌سوزانِ گفت: «لعنتی! تریری‌های دوروبرِ من اصلاً این‌طوری نیستن!»
همه با پشتکار کار می‌کردند. فقط دوست داشتند بعد از یک روزِ‌سوزانِ شلوغ به میخانه‌ها، تالارهای رقص و جاهای دیگر بروند تا بنوشند، آواز‌خانگی بخوانند، برقصند یا با فحش دادن به یکدیگر احساساتشان را تخلیه کنند.
فرانکا نوچ‌نوچ کرد و‌توریِ سر تکان داد: «آدمای‌درخشان تریر می‌تونن متفاوت باشن.»
همان‌طور که حرف می‌زدند، از شکافی عبور کردند و‌درخشان واردِ تونلِ جدیدی شدند و به غارِ معدنِ سنگی‌خانگی رسیدند که از خزه‌های سبزِ تیره پوشیده شده بود.
بیرونِ غارِ معدنِ سنگ اسکلتی سفید ایستاده‌گرمای بود که چهره‌اش پشتِ نقابی آهنی پنهان‌توریِ بود و حدقهٔ چشمانش تاریک و خالی می‌نمود.
ژنا که تا به حال با هیچ‌چیزِ‌تبدیلِ مربوط به علومِ غریبه روبه‌رو نشده بود،می‌پاشیدند بی‌اختیار از ترس ضربانِ قلبش بالا رفت.
فرانکا دستش را بالا برد‌سوزانِ و سلام کرد: «همیشه یه اسکلت‌نظرِ می‌فرستی. واقعاً این همه احتیاط لازمه؟»
و افزود: «لعنتی، حتی‌استفاده رو اسکلت هم نقاب‌می‌پاشیدند گذاشتی. مگه خجالت داره؟»
اسکلتِ سفید با صدایی که شبیهِ ساییده شدنِ‌تولیدیِ فلز روی فلز بود، گفت: «از یه دیالوگِ‌اطرافش مجموعهٔ ماجراجو خوشم میاد: "این از نزاکتِ اولیه‌ست."»
با حدقه‌هایی خالی‌می‌گفتند از شعله، به‌خود ژنا نگاه کرد.
«اون کیه؟»
فرانکا به‌سادگی جواب‌بخار داد: «دوستمه. آوردمش‌سوزانِ اینجا تا نگاهی بندازه.»
اسکلت برای اطلاعاتِ بیشتر اصرار نکرد. گردنش را‌تولیدیِ تق‌تق صدا داد و اشاره کرد که می‌توانند‌اطرافش واردِ غارِ معدنِ سنگ در پشتِ سرش شوند.
در داخل، ژنا افرادِ زیادی را با تغییرِ چهره‌های‌بخار مختلف دید که یا روی صخره‌ها نشسته بودند یا‌نظرِ در گوشه‌ای ایستاده بودند. سکوت فضا را فرا گرفته بود.
پس از بررسیِ محیط، ژنا‌سوزانِ صدایش را پایین آورد و از‌نظرِ فرانکا پرسید: «همین‌طوری می‌ذارن بیام تو؟»
این زیادی آسون نیست؟
نگرانِ قابل‌اعتماد‌ساطع بودن یا‌آن‌ها امنیتم نیستن؟
فرانکا پوزخند زد و جواب‌تولیدیِ داد: «من بهش اعتماد دارم‌استفاده و اونم به من اعتماد داره.»
ژنا سر تکان داد: «که این‌طور...» اما‌می‌پاشیدند حس کرد چیزی عجیب است. «اون اسکلت از‌گازِ کجا فهمید تویی؟ مگه تغییرِ چهره نداده بودی؟»
فرانکا مبهم توضیح‌بخار داد: «اون روشِ خاصی‌اطرافش برای شناختنِ آدما داره.»
پانزده دقیقه بعد، افرادِ بیشتری یکی پس از دیگری از راه‌نفت رسیدند. تا زمانی که اسکلتِ نقاب‌آهنی آغازِ رسمیِ گردهماییِ تجاری را اعلام‌بسیار کرد، نزدیک به بیست نفر در غارِ معدنِ سنگ جمع شده بودند.
ژنا با کنجکاوی معاملات را تماشا‌خود می‌کرد و اصطلاحاتِ تازه‌ای را که فرانکا‌اطرافش در گوشش زمزمه می‌کرد، به خاطر می‌سپرد.
در این میان، از قیمتِ فرمول‌های معجون، اشیاءِ رازآلود، سلاح‌های فرابشری و موادِ گوناگون‌برتر بی‌اختیار جا خورد. خریدنِ ارزان‌ترینشان هم به اندازهٔ تمامِ حقوقِ یک هفتهٔ خوانندهٔ زیرزمینی خرج‌کابینی برمی‌داشت. در موردِ گران‌ترین‌ها هم حس می‌کرد در تمامِ عمرش هیچ امیدی به خریدنشان ندارد.
یک‌سومِ پایانیِ گردهماییِ تجاری به مأموریت‌ها اختصاص داشت.می‌پاشیدند ژنا صاف نشست، به این امید که مأموریتی پیدا‌معمولیِ کند که پولِ هنگفتی برایش به همراه داشته باشد.
مردی سیاه‌پوش که شبیهِ جادوگرانِ داستان‌های ترسناک بود،تولیدیِ با صدایی که عمداً زیر و تیزش کرده‌اطرافش بود گفت: «من یه مأموریتِ ۲۰٬۰۰۰ ورل‌دوری دارم.»
۲۰٬۰۰۰ ورل‌دور؟ نگاهِ‌می‌گفتند همهٔ حاضران در اتاق‌تبدیلِ به سمتِ کارفرما چرخید.
ژنا هم مستثنا نبود.توریِ او در تمامِ عمرش‌درخشان چنین پولِ هنگفتی ندیده بود.
مرد نگاهی به اطراف انداخت و گفت: «نگهبانِ دروازهٔ صومعهٔ‌ایجاد درهٔ عمیق تو محلهٔ تپه سه روزه که گم شده.اصلاحیه‌ای امیدوارم بتونید کمکم کنید خودش یا جنازه‌ش رو پیدا کنم.
«من نمی‌تونم صحتِ سرنخ‌ها رو تأیید کنم، برای همین‌خود فقط کسایی که خودش یا جنازه‌ش رو به صومعهٔ‌درخشان درهٔ عمیق برگردونن، می‌تونن پاداشِ ۲۰٬۰۰۰ ورل‌دوری رو بگیرن.
«یا اینکه می‌تونید بیاریدش اینجا.»
صومعهٔ درهٔ عمیق به کلیسای خدای بخار و ماشین تعلق داشت؛نظرِ جایی که راهبانِ زاهد خود را وقفِ مطالعهٔ ماشین‌آلات و بخار‌دنبالِ می‌کردند. آن‌ها نه ازدواج می‌کردند، نه بچه‌دار می‌شدند و نه موعظه می‌کردند.
این صومعه در محلهٔ تپه، یعنی محلهٔ ۱۹ قرار داشت. از غرب‌نظرِ با محلهٔ کلیسای جامعِ کلیسای خدای بخار و ماشین و ایستگاهِ شمالیِ‌واردِ تریر، و از شرق با محلهٔ ۲۰، یعنی محلهٔ گورستان هم‌مرز بود.
مرد که دید کسی فوراً‌کششی جواب نداد، ادامه داد: «مقامات قبلاً‌نفت تحقیق کردن، اما هیچی پیدا نکردن.
«همه‌تون می‌تونید این مأموریت رو قبول کنید و به‌عنوانِ جایزه‌بگیر در‌توریِ موردِ صومعهٔ درهٔ عمیق تحقیق کنید. نگرانِ مشکوک شدنِ بقیه نباشید.گازِ من تو میخانه‌ها، تالارهای رقص و آبجوفروشی‌های محله‌های مختلف آگهی می‌زنم.»
می‌تونم یه امتحانی بکنم. اگه هیچی هم پیدا نکنم، ضرری‌کنند نداره. نهایتش اینه که یکم از وقتِ پول درآوردنم رو‌خدای می‌گیره... ژنا که وسوسه شده بود، رو به فرانکا کرد.
فرانکا سر تکان داد‌استفاده و موافقت کرد که‌می‌پاشیدند می‌توانند این مأموریت را بپذیرند.
دربارهٔ این پرونده کنجکاو بود و می‌خواست ژنا پیش از‌تبدیلِ روی آوردن به ترورهای خطرناک، کمی تجربه کسب کند. اگر خطری‌نظرِ حس می‌کردند یا متوجهِ چیزِ مشکوکی می‌شدند، می‌توانستند به‌موقع عقب‌نشینی کنند.
البته پاداشِ‌کششی زیادش هم‌گرمای جذاب بود.
پس از سکوتی کوتاه،توریِ حاضران یکی پس از دیگری‌ایجاد شروع به پرسیدنِ سؤالاتشان کردند.
می‌خواستند پیش از‌بخار آغازِ تحقیقاتشان، اطلاعاتِ‌سوزانِ کافی جمع‌آوری کنند.
پاسخ‌های کارفرما کوتاه بود. به همه اطلاع داد که نگهبانِ گم‌شدهٔ دروازهٔ صومعه پینکر نام دارد، ساکنِ شهرکِ درهٔ عمیق در‌نظرِ همان نزدیکی است و در اوایلِ پنجاه‌سالگی به سر می‌برد. او مؤمنِ معتقدِ خدای بخار و ماشین بود و هرگز ازدواج نکرده‌آرایشی بود. با اشتیاقی تعصب‌آمیز به ماشین‌آلات، پس از اینکه صاحبِ زمین‌هایی شده بود، به نگهبانیِ دروازه در صومعهٔ درهٔ عمیق درآمده بود.
هفته‌ای یک بار به خانه برمی‌گشت‌خود و هر بار یک روز می‌ماند،سوزانِ اما در خانه ناپدید نشده بود.
یک شب، در حالی که راهبان در حیاط مشغولِ آزمایشِ یک‌نظرِ دستگاهِ بخار بودند، پینکر را دیدند که دمِ درِ کلبهٔ نگهبانی ایستاده‌واردِ و با علاقه تماشا می‌کند. اما صبحِ روزِ بعد، غیبش زده بود.
ژنا درست مانندِ‌بخار دورانِ یادگیریِ بازیگری‌اش، اطلاعات‌اطرافش را به خاطر سپرد.
دیری نپایید که گردهماییِ علومِ‌کششی غریبه پایان یافت و حاضران‌تبدیلِ گروه‌گروه آنجا را ترک کردند.
...
چند شب بعد، لومیان پشتِ پیشخوانِ تالارِ‌می‌پاشیدند رقصِ نسیم نشست، از آبسنتِ محبوبش مزه‌مزه کرد‌گازِ و به آوازخوانی و رقصِ ژنا چشم دوخت.
همان موقع، لویی به او نزدیک شد‌اطرافش و در گوشش زمزمه کرد: «رئیس، رئیسِ‌بسیار بزرگ اینجاست. تو کافهٔ طبقهٔ دوم منتظرته.»
«رئیس خودش‌ساطع شخصاً اومده؟» لومیان‌کششی کمی جا خورد.
بی‌آنکه حرفی بزند، باقی‌ماندهٔ‌گرمای مایعِ سبز را سر کشید،بخار برخاست و به‌سوی پله‌ها رفت.
در آن لحظه، گاردنر مارتن با لباسی غیررسمی شاملِ‌ایجاد یک ژاکتِ قهوه‌ایِ تیره و کلاهی لبه‌پهن، نزدیکِ پنجره‌بودند ایستاده بود؛ گویی تازه از اسکله‌ها یا انبار آمده بود.
لحظه‌ای با چشمانِ قهوه‌ایِ مایل به قرمزش‌اطرافش به لومیان نگاه کرد و سپس با اشاره‌برتر به دیگران فهماند که آنجا را ترک کنند.
طولی نکشید که‌می‌کردند فقط گاردنر مارتن و‌گرمای لومیان در کافه ماندند.
سرکردهٔ باندِ ساوآ لبخندی زد و‌خود گفت: «من بیشتر از یه بار‌سوزانِ تحسینم رو بهت ابراز کردم، مگه نه؟»
لومیان سر‌بخار تکان داد:توریِ «همین‌طوره، ممنون، رئیس.»
چهرهٔ گاردنر مارتن جدی شد.
«علاقه‌ای داری به حلقهٔ من ملحق‌می‌گفتند بشی؟ این‌طوری می‌تونی با فرابشرانِ بیشتر، قدرت‌های‌استفاده قوی‌تر و منابعِ فراوانی در تماس باشی.»
همه‌ش برای ارزیابی بود؟گرمای لومیان در دل فکر کرد‌بخار و گیجی‌اش را پنهان نکرد.
«بهاش چیه؟»
گاردنر مارتن دوباره لبخند زد.
«بهاش اینه که ممکنه با خطرِ‌می‌گفتند بیشتری روبه‌رو بشی و برای انجامِ‌بخار مأموریت‌های خاصی باید از دستورات پیروی کنی.
«با این حال، تا وقتی کارت رو خوب‌نفت انجام بدی، قطعاً به‌سرعت پیشرفت می‌کنی. شاید تا‌ایجاد چند سالِ دیگه بتونی جای من رو بگیری.»
لومیان وانمود کرد که مردد است‌اطرافش و لحظه‌ای درنگ کرد، سپس گفت:روشنایی «من مشکلی با این قضیه ندارم.»
گاردنر مارتن‌نفت با وقار‌استفاده سر تکان داد.
«پیش از‌ساطع اون، باید یه‌کششی آزمون رو بگذرونی.
«همین الان برو بلوارِ‌گرمای بازار، پلاکِ ۱۳ و‌نفت تا طلوعِ خورشید همون‌جا بمون.»
بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۳؟ لومیان‌سوزانِ اخم کرد و تمامِ تلاشش‌کنند را کرد تا به یاد بیاورد.
سرانجام یادش آمد آنجا کجاست.
آستا ترال، التماس‌کننده‌می‌کردند رازها، آنجا را خطرناک‌ترین‌گرمای جای محلهٔ بازار می‌دانست.
همان ساختمانِ سوخته‌ای‌می‌گفتند بود که هنوز‌خود تخریب نشده بود!