چپتر 279: صومعهٔ درهٔ عمیق
0پس از لحظه‌ای، فرانکا به‌زور‌درخشان لبخندی اطمینان‌بخش زد و گفت: «نگرانِ‌برتر اون نباش. گردهمایی‌های رازآلودِ خودشو داره.»
ژنا سر‌اپرا تکان داد و‌بزرگ‌ترین دیگر چیزی نگفت.
با تغییرِ چهره، نقاب و کمی آرایش، پلاکِ ۳ خیابانِ روپوش‌سفیدها را ترک کردند و به سمتِ بلوارِ بازار‌می‌پاشیدند به راه افتادند. سوارِ خطِ ۲ مترو شدند که ایستگاهِ قطارِ بخارِ سوهیت در محلهٔ پرجنب‌وجوشِ بازار را به ایستگاهِ‌وسطِ شمالیِ تریر در محلهٔ شیکِ کلیسای جامع متصل می‌کرد. مقصدشان محلهٔ ۹ بود، محلهٔ پرآوازهٔ تالارِ اپرا در قارهٔ شمالی.
به بزرگ‌ترین و پرجنب‌وجوش‌ترین پاساژِ جهان رسیدند که با فروشگاه‌های بزرگ و مغازه‌های شیک احاطه شده‌خدای بود. گنبدِ شیشه‌ایِ رنگارنگِ بالای سرشان که روی چارچوب‌های فولادی سوار بود، نورِ خورشید را با‌دادند جلوه‌ای از شکوه رنگ‌آمیزی می‌کرد و صحنه‌هایی از قداست و داستان‌های حماسی را به نمایش می‌گذاشت.
برای جبرانِ تاریکیِ ناشی از شیشه‌های رنگی، چراغ‌های‌نظرِ نفتیِ جدیدی روی تیرهای سیاه و آهنیِ چراغِ خیابان‌خدای به‌روشنی می‌سوختند و نوری سفید و خیره‌کننده ساطع می‌کردند.
به آن‌ها چراغ‌های کششی می‌گفتند که از گرمای تولیدیِ خود‌فروشگاه‌های برای تبدیلِ نفت به بخار استفاده می‌کردند و آن را روی‌روی توریِ سوزانِ اطرافش می‌پاشیدند تا نوری سفید و درخشان ایجاد کنند.
از نظرِ روشنایی، بسیار برتر از چراغ‌های‌کششی گازِ معمولیِ خیابان یا چراغ‌های نفتیِ خانگی‌بخار بودند؛ اصلاحیه‌ای از کلیسای خدای بخار و ماشین.
ژنا به دنبالِ فرانکا واردِ سرویسِ بهداشتیِ عمومی در وسطِ پاساژِ‌گازِ تالارِ اپرا شد. هر کدام کابینی پیدا کردند، لباس‌هایشان را عوض کردند‌وسطِ و آرایشی ساده انجام دادند تا ظاهرشان را کمتر به چشم بیاورند.
پس از آن،اطرافش از طریقِ ورودیِ‌ایجاد نزدیکی به زیرزمین رفتند.
برخلافِ دیگر محله‌های تریر، خیابانِ زیرزمینیِ زیرِ پاساژِ تالارِ اپرا پر از‌مغازه‌های جمعیت بود. کافه‌ها، گالری‌ها، آبجوفروشی‌ها و مغازه‌های کوچک فضا را پر کرده‌سوار بودند و باعث می‌شدند آنجا اصلاً تاریک، سرد یا تنگ به نظر نرسد.
تنها وقتی آن منطقه را‌می‌کردند ترک کردند، ژنا تصورِ همیشگی‌اش‌تولیدیِ از تریرِ زیرزمینی را بازیافت.
به‌عنوانِ آدمکش، می‌توانستند در تاریکی ببینند. با این حال، برای جلوگیری از لو‌خانگی رفتنِ توانایی‌های رده‌شان پیشِ کسانی که در گردهماییِ مرموز شرکت می‌کردند، هر کدام‌پیدا چراغِ کاربیدی در دست گرفتند که نوری زرد و آبی به جلو می‌انداخت.
ژنا با دقت به حرکاتِ فرانکا نگاه کرد، از او‌بسیار تقلید کرد و نقابِ فلزیِ نقره‌ای‌رنگی به چهره زد که نیمهٔ‌سرویسِ بالاییِ صورتش را می‌پوشاند. در سکوت، به عمقِ تونلِ نمور رفت.
پس از مدتی پیاده‌روی،شمالی فرانکا به دوراهیِ مسیر‌جهان اشاره کرد و لبخند زد.
«افسانه‌ای دربارهٔ‌سفید ارواح تو‌ساطع اون مسیر هست.»
ژنا که با‌می‌پاشیدند او همراهی می‌کرد،کنند پرسید: «چه افسانه‌ای؟»
فرانکا پوزخند زد و جواب داد: «می‌گن آدمای تالارِ‌روشنایی اپرا اغلب صداهای عجیبِ مردونه‌ای از زیرزمین می‌شنون. چند تا‌دنبالِ جایزه‌بگیر رو استخدام کردن تا تحقیق کنن، اما هیچ‌کدوم برنگشتن.»
ژنا با‌اپرا گیجی پرسید: «فرابشرانِ‌بزرگ‌ترین رسمی مداخله نکردن؟»
فرانکا خندید: «چرا، اما‌ساطع هیچی پیدا نکردن. چون‌می‌گفتند این افسانه‌ایه که خودمون ساختیم.»
گیجیِ ژنا بیشتر شد.
«چرا یه همچین افسانه‌ای بسازید؟»
برای سرگرمی؟
فرانکا با لبخند به او اطمینان‌آن‌ها داد: «برای اینکه جلوی دخالتِ آدمای‌تبدیلِ تریرِ زیرزمینی تو گردهمایی‌مون رو بگیریم.»
بالاخره ژنا دلیلش را فهمید.
«پس، ترسوندینشون‌سوزانِ و دیگه جرئت‌درخشان نمی‌کنن بیان اینجا؟»
فرانکا با چهره‌ای جدی سر تکان داد: «نه. نه، بحث ترسوندنشون نیست. بحثِ‌شیک منحرف کردنِ توجهشون به اون منطقه‌ست تا دیگه کاری به اطراف نداشته باشن. ساده‌تر‌جلوه‌ای بگم، به شهروندای ماجراجوی تریر و دانشجوها چیزی می‌ده که سرشون باهاش گرم بشه.»
ژنا که در تریر بزرگ شده بود،کششی ساکت شد. پس از چند ثانیه، زیرِ لب‌استفاده گفت: «لعنتی! تریری‌های دوروبرِ من اصلاً این‌طوری نیستن!»
همه با پشتکار کار می‌کردند. فقط دوست داشتند بعد از یک روزِ‌معمولیِ شلوغ به میخانه‌ها، تالارهای رقص و جاهای دیگر بروند تا بنوشند، آواز‌کدام بخوانند، برقصند یا با فحش دادن به یکدیگر احساساتشان را تخلیه کنند.
فرانکا نوچ‌نوچ کرد و‌می‌پاشیدند سر تکان داد: «آدمای‌نظرِ تریر می‌تونن متفاوت باشن.»
همان‌طور که حرف می‌زدند، از شکافی عبور کردند و‌رسیدند واردِ تونلِ جدیدی شدند و به غارِ معدنِ سنگی‌رنگارنگِ رسیدند که از خزه‌های سبزِ تیره پوشیده شده بود.
بیرونِ غارِ معدنِ سنگ اسکلتی سفید ایستاده‌کششی بود که چهره‌اش پشتِ نقابی آهنی پنهان‌بخار بود و حدقهٔ چشمانش تاریک و خالی می‌نمود.
ژنا که تا به حال با هیچ‌چیزِ‌نظرِ مربوط به علومِ غریبه روبه‌رو نشده بود،بودند بی‌اختیار از ترس ضربانِ قلبش بالا رفت.
فرانکا دستش را بالا برد‌درخشان و سلام کرد: «همیشه یه اسکلت‌برتر می‌فرستی. واقعاً این همه احتیاط لازمه؟»
و افزود: «لعنتی، حتی‌شمالی رو اسکلت هم نقاب‌جهان گذاشتی. مگه خجالت داره؟»
اسکلتِ سفید با صدایی که شبیهِ ساییده شدنِ‌می‌گفتند فلز روی فلز بود، گفت: «از یه دیالوگِ‌توریِ مجموعهٔ ماجراجو خوشم میاد: "این از نزاکتِ اولیه‌ست."»
با حدقه‌هایی خالی‌می‌پاشیدند از شعله، به‌کنند ژنا نگاه کرد.
«اون کیه؟»
فرانکا به‌سادگی جواب‌قارهٔ داد: «دوستمه. آوردمش‌پرجنب‌وجوش‌ترین اینجا تا نگاهی بندازه.»
اسکلت برای اطلاعاتِ بیشتر اصرار نکرد. گردنش را‌می‌گفتند تق‌تق صدا داد و اشاره کرد که می‌توانند‌توریِ واردِ غارِ معدنِ سنگ در پشتِ سرش شوند.
در داخل، ژنا افرادِ زیادی را با تغییرِ چهره‌های‌بسیار مختلف دید که یا روی صخره‌ها نشسته بودند یا‌دنبالِ در گوشه‌ای ایستاده بودند. سکوت فضا را فرا گرفته بود.
پس از بررسیِ محیط، ژنا‌درخشان صدایش را پایین آورد و از‌برتر فرانکا پرسید: «همین‌طوری می‌ذارن بیام تو؟»
این زیادی آسون نیست؟
نگرانِ قابل‌اعتماد‌سفید بودن یا‌ساطع امنیتم نیستن؟
فرانکا پوزخند زد و جواب‌ایجاد داد: «من بهش اعتماد دارم‌برتر و اونم به من اعتماد داره.»
ژنا سر تکان داد: «که این‌طور...» اما‌کنند حس کرد چیزی عجیب است. «اون اسکلت از‌بودند کجا فهمید تویی؟ مگه تغییرِ چهره نداده بودی؟»
فرانکا مبهم توضیح‌قارهٔ داد: «اون روشِ خاصی‌پاساژِ برای شناختنِ آدما داره.»
پانزده دقیقه بعد، افرادِ بیشتری یکی پس از دیگری از راه‌خود رسیدند. تا زمانی که اسکلتِ نقاب‌آهنی آغازِ رسمیِ گردهماییِ تجاری را اعلام‌نظرِ کرد، نزدیک به بیست نفر در غارِ معدنِ سنگ جمع شده بودند.
ژنا با کنجکاوی معاملات را تماشا‌کنند می‌کرد و اصطلاحاتِ تازه‌ای را که فرانکا‌خانگی در گوشش زمزمه می‌کرد، به خاطر می‌سپرد.
در این میان، از قیمتِ فرمول‌های معجون، اشیاءِ رازآلود، سلاح‌های فرابشری و موادِ گوناگون‌خانگی بی‌اختیار جا خورد. خریدنِ ارزان‌ترینشان هم به اندازهٔ تمامِ حقوقِ یک هفتهٔ خوانندهٔ زیرزمینی خرج‌عوض برمی‌داشت. در موردِ گران‌ترین‌ها هم حس می‌کرد در تمامِ عمرش هیچ امیدی به خریدنشان ندارد.
یک‌سومِ پایانیِ گردهماییِ تجاری به مأموریت‌ها اختصاص داشت.جهان ژنا صاف نشست، به این امید که مأموریتی پیدا‌شیشه‌ایِ کند که پولِ هنگفتی برایش به همراه داشته باشد.
مردی سیاه‌پوش که شبیهِ جادوگرانِ داستان‌های ترسناک بود،می‌گفتند با صدایی که عمداً زیر و تیزش کرده‌توریِ بود گفت: «من یه مأموریتِ ۲۰٬۰۰۰ ورل‌دوری دارم.»
۲۰٬۰۰۰ ورل‌دور؟ نگاهِ‌می‌پاشیدند همهٔ حاضران در اتاق‌نظرِ به سمتِ کارفرما چرخید.
ژنا هم مستثنا نبود.می‌پاشیدند او در تمامِ عمرش‌نظرِ چنین پولِ هنگفتی ندیده بود.
مرد نگاهی به اطراف انداخت و گفت: «نگهبانِ دروازهٔ صومعهٔ‌فروشگاه‌های درهٔ عمیق تو محلهٔ تپه سه روزه که گم شده.سرشان امیدوارم بتونید کمکم کنید خودش یا جنازه‌ش رو پیدا کنم.
«من نمی‌تونم صحتِ سرنخ‌ها رو تأیید کنم، برای همین‌گرمای فقط کسایی که خودش یا جنازه‌ش رو به صومعهٔ‌اطرافش درهٔ عمیق برگردونن، می‌تونن پاداشِ ۲۰٬۰۰۰ ورل‌دوری رو بگیرن.
«یا اینکه می‌تونید بیاریدش اینجا.»
صومعهٔ درهٔ عمیق به کلیسای خدای بخار و ماشین تعلق داشت؛برتر جایی که راهبانِ زاهد خود را وقفِ مطالعهٔ ماشین‌آلات و بخار‌بهداشتیِ می‌کردند. آن‌ها نه ازدواج می‌کردند، نه بچه‌دار می‌شدند و نه موعظه می‌کردند.
این صومعه در محلهٔ تپه، یعنی محلهٔ ۱۹ قرار داشت. از غرب‌مغازه‌های با محلهٔ کلیسای جامعِ کلیسای خدای بخار و ماشین و ایستگاهِ شمالیِ‌سوار تریر، و از شرق با محلهٔ ۲۰، یعنی محلهٔ گورستان هم‌مرز بود.
مرد که دید کسی فوراً‌می‌کردند جواب نداد، ادامه داد: «مقامات قبلاً‌خود تحقیق کردن، اما هیچی پیدا نکردن.
«همه‌تون می‌تونید این مأموریت رو قبول کنید و به‌عنوانِ جایزه‌بگیر در‌گازِ موردِ صومعهٔ درهٔ عمیق تحقیق کنید. نگرانِ مشکوک شدنِ بقیه نباشید.عمومی من تو میخانه‌ها، تالارهای رقص و آبجوفروشی‌های محله‌های مختلف آگهی می‌زنم.»
می‌تونم یه امتحانی بکنم. اگه هیچی هم پیدا نکنم، ضرری‌بسیار نداره. نهایتش اینه که یکم از وقتِ پول درآوردنم رو‌واردِ می‌گیره... ژنا که وسوسه شده بود، رو به فرانکا کرد.
فرانکا سر تکان داد‌شمالی و موافقت کرد که‌جهان می‌توانند این مأموریت را بپذیرند.
دربارهٔ این پرونده کنجکاو بود و می‌خواست ژنا پیش از‌تولیدیِ روی آوردن به ترورهای خطرناک، کمی تجربه کسب کند. اگر خطری‌ایجاد حس می‌کردند یا متوجهِ چیزِ مشکوکی می‌شدند، می‌توانستند به‌موقع عقب‌نشینی کنند.
البته پاداشِ‌اطرافش زیادش هم‌درخشان جذاب بود.
پس از سکوتی کوتاه،می‌پاشیدند حاضران یکی پس از دیگری‌روشنایی شروع به پرسیدنِ سؤالاتشان کردند.
می‌خواستند پیش از‌قارهٔ آغازِ تحقیقاتشان، اطلاعاتِ‌پرجنب‌وجوش‌ترین کافی جمع‌آوری کنند.
پاسخ‌های کارفرما کوتاه بود. به همه اطلاع داد که نگهبانِ گم‌شدهٔ دروازهٔ صومعه پینکر نام دارد، ساکنِ شهرکِ درهٔ عمیق در‌ایجاد همان نزدیکی است و در اوایلِ پنجاه‌سالگی به سر می‌برد. او مؤمنِ معتقدِ خدای بخار و ماشین بود و هرگز ازدواج نکرده‌لباس‌هایشان بود. با اشتیاقی تعصب‌آمیز به ماشین‌آلات، پس از اینکه صاحبِ زمین‌هایی شده بود، به نگهبانیِ دروازه در صومعهٔ درهٔ عمیق درآمده بود.
هفته‌ای یک بار به خانه برمی‌گشت‌کنند و هر بار یک روز می‌ماند،معمولیِ اما در خانه ناپدید نشده بود.
یک شب، در حالی که راهبان در حیاط مشغولِ آزمایشِ یک‌برتر دستگاهِ بخار بودند، پینکر را دیدند که دمِ درِ کلبهٔ نگهبانی ایستاده‌عمومی و با علاقه تماشا می‌کند. اما صبحِ روزِ بعد، غیبش زده بود.
ژنا درست مانندِ‌قارهٔ دورانِ یادگیریِ بازیگری‌اش، اطلاعات‌پاساژِ را به خاطر سپرد.
دیری نپایید که گردهماییِ علومِ‌می‌کردند غریبه پایان یافت و حاضران‌تولیدیِ گروه‌گروه آنجا را ترک کردند.
...
چند شب بعد، لومیان پشتِ پیشخوانِ تالارِ‌کنند رقصِ نسیم نشست، از آبسنتِ محبوبش مزه‌مزه کرد‌بودند و به آوازخوانی و رقصِ ژنا چشم دوخت.
همان موقع، لویی به او نزدیک شد‌پاساژِ و در گوشش زمزمه کرد: «رئیس، رئیسِ‌احاطه بزرگ اینجاست. تو کافهٔ طبقهٔ دوم منتظرته.»
«رئیس خودش‌سفید شخصاً اومده؟» لومیان‌می‌کردند کمی جا خورد.
بی‌آنکه حرفی بزند، باقی‌ماندهٔ‌درخشان مایعِ سبز را سر کشید،بسیار برخاست و به‌سوی پله‌ها رفت.
در آن لحظه، گاردنر مارتن با لباسی غیررسمی شاملِ‌روشنایی یک ژاکتِ قهوه‌ایِ تیره و کلاهی لبه‌پهن، نزدیکِ پنجره‌ماشین ایستاده بود؛ گویی تازه از اسکله‌ها یا انبار آمده بود.
لحظه‌ای با چشمانِ قهوه‌ایِ مایل به قرمزش‌پاساژِ به لومیان نگاه کرد و سپس با اشاره‌شده به دیگران فهماند که آنجا را ترک کنند.
طولی نکشید که‌خیره‌کننده فقط گاردنر مارتن و‌کششی لومیان در کافه ماندند.
سرکردهٔ باندِ ساوآ لبخندی زد و‌کنند گفت: «من بیشتر از یه بار‌معمولیِ تحسینم رو بهت ابراز کردم، مگه نه؟»
لومیان سر‌سوزانِ تکان داد:می‌پاشیدند «همین‌طوره، ممنون، رئیس.»
چهرهٔ گاردنر مارتن جدی شد.
«علاقه‌ای داری به حلقهٔ من ملحق‌آن‌ها بشی؟ این‌طوری می‌تونی با فرابشرانِ بیشتر، قدرت‌های‌نفت قوی‌تر و منابعِ فراوانی در تماس باشی.»
همه‌ش برای ارزیابی بود؟درخشان لومیان در دل فکر کرد‌بسیار و گیجی‌اش را پنهان نکرد.
«بهاش چیه؟»
گاردنر مارتن دوباره لبخند زد.
«بهاش اینه که ممکنه با خطرِ‌آن‌ها بیشتری روبه‌رو بشی و برای انجامِ‌تبدیلِ مأموریت‌های خاصی باید از دستورات پیروی کنی.
«با این حال، تا وقتی کارت رو خوب‌روشنایی انجام بدی، قطعاً به‌سرعت پیشرفت می‌کنی. شاید تا‌خدای چند سالِ دیگه بتونی جای من رو بگیری.»
لومیان وانمود کرد که مردد است‌ایجاد و لحظه‌ای درنگ کرد، سپس گفت:گازِ «من مشکلی با این قضیه ندارم.»
گاردنر مارتن‌اپرا با وقار‌شمالی سر تکان داد.
«پیش از‌سفید اون، باید یه‌می‌کردند آزمون رو بگذرونی.
«همین الان برو بلوارِ‌درخشان بازار، پلاکِ ۱۳ و‌روشنایی تا طلوعِ خورشید همون‌جا بمون.»
بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۳؟ لومیان‌درخشان اخم کرد و تمامِ تلاشش‌بسیار را کرد تا به یاد بیاورد.
سرانجام یادش آمد آنجا کجاست.
آستا ترال، التماس‌کننده‌خیره‌کننده رازها، آنجا را خطرناک‌ترین‌کششی جای محلهٔ بازار می‌دانست.
همان ساختمانِ سوخته‌ای‌می‌پاشیدند بود که هنوز‌کنند تخریب نشده بود!