چپتر 268: برخوردهای احتمالی
0با شنیدنِ‌باعث پرسشِ ترمیبوروس،کارهاش لومیان یکه خورد.
هرگز شک نکرده بود که شاید در اقامتِ‌مسائلِ طولانیِ فلامنگ در مسافرخانهٔ خروسِ زرین و فرار‌دافعه از چنگِ شبحِ مونسوری چیزی غیرعادی وجود داشته باشد.
از نگاهِ لومیان، خانوادهٔ درجه‌یک و همسرِ فلامنگ پیش‌تر به کامِ مرگ رفته بودند و تنها مسئلهٔ زمان بود تا‌رمزگشایی او نیز به سرنوشتی مشابه دچار شود. آرشیوِ مقرّ مجلهٔ روان‌بین مواردی را نشان می‌داد که قربانیان تا ۱۱ ماه‌کرد پس از برخورد با شبحِ مونسوری به دستِ آن کشته شده بودند. گرچه شرایطِ فلامنگ نادر بود، اما بی‌سابقه نبود.
در یک لحظه،شرایطِ ذهنِ لومیان متوجهِ‌بی‌سابقه جزئیاتی جالب‌توجه شد.
قربانیانِ پیشین همگی در همان سالِ برخوردشان به کامِ مرگ رفته‌راستین بودند، در حالی که فلامنگ سالِ گذشته با شبح روبه‌رو شده بود.بسیاری او حتی در طولِ جشن‌های سالِ نو به روحانیان پناه برده بود.
با اینکه از برخوردِ فلامنگ با شبحِ مونسوری و‌بسیاری خودکشیِ پس از آن کمتر از یک سال می‌گذشت،می‌کنه این تأخیر در مقایسه با پرونده‌های دیگر بی‌سابقه بود.
لومیان با صدایی آرام و در جست‌وجوی تأیید از ترمیبوروس پرسید: «ممکنه این‌بینش سنگِ معدنِ خونِ زمین مسئولِ محافظت از فلامنگ باشه و باعث شده باشه شبحِ‌ایجاد مونسوری مدام کارهاش رو به تعویق بندازه و الگوی معمولش رو به هم بزنه؟»
ترمیبوروس فرشته‌ای راستین بود که به دلیلِ مهری‌لحظه بی‌نقص قدرتی نداشت، اما بینش، دانش و ردهٔ چشمگیرش‌سالِ به وی امکان می‌داد مسائلِ بسیاری را رمزگشایی کند.
ترمیبوروس با صدایی پرشکوه پاسخ داد: «در شبحِ‌معمولش مونسوری ترس و دافعه ایجاد می‌کنه، اما خودش هیچ‌بینش قدرتی نداره. برای تو، این می‌تونه کلیدی حیاتی باشه.»
لومیان به‌سرعت ارتباطاتِ بسیاری در ذهنش‌چشمگیرش برقرار کرد و پرسید: «کلید؟ کلیدِ‌پرشکوه یه اتاقِ مخفی تو تریرِ دورانِ چهارم؟»
ترمیبوروس با صدایی که به‌طورِ غیرعادی بم بود پاسخ‌مهری داد: «تو ناگزیر واردِ تریرِ دورانِ چهارم می‌شی. اونجا‌مسائلِ جاییه که سرنوشتت، هم پرخطر و هم خوش‌یمن، در انتظارته.
«به‌جای منفعل موندن، عاقلانه‌تره که پیش‌دستانه کاوش‌نبود کنی و از بینش‌هایی که تو هر ماجراجویی‌همگی به دست میاری برای آماده‌کردنِ خودت بهره ببری.»
لومیان نتوانست جلوی خنده‌اش را بگیرد و گفت: «داری نیتت رو خیلی زود‌مهری لو نمی‌دی؟ می‌خوای مرگم رو جلو بندازی؟ تا بتونی از محیطِ منحصربه‌فردِ زیرزمین‌پرشکوه برای مسدودکردنِ سیگنالِ فروپاشیِ مهر استفاده کنی و فرارِ امنِ خودت رو تضمین کنی؟»
با توجه به اینکه درختِ سایه در‌امکان تریرِ دورانِ چهارم ریشه ندوانده بود، لومیان‌داد هیچ علاقه‌ای به رفتن به زیرزمین نداشت.
بی‌آنکه منتظرِ پاسخِ ترمیبوروس بماند، اتاق را ترک‌دلیلِ کرد و راهیِ نزدیک‌ترین دستشویی شد، مشتاقِ شستنِ‌چشمگیرش آرایشِ رازآلودی که هویتِ واقعی‌اش را پنهان می‌کرد.
پس از رفعِ تهدیدِ پنهان،اما لومیان پشتِ میزی چوبی نشست‌متوجهِ و شروع به نوشتن کرد.
روشن بود که هم فلامنگ و هم سنگِ معدنِ‌بزنه خونِ زمین مواردی استثنایی بودند. نمی‌توانست به‌سادگی از دستوراتِ‌دانش ترمیبوروس پیروی کند؛ مشورت با خانمِ شعبده‌باز ضروری بود.
اگر دانشِ کافی نداشت و کورکورانه حرف‌های فرشته‌ای وابسته‌بسیاری به یک ایزدِ پلید را باور می‌کرد، ناگزیر عواقبِ وخیمی‌خودش به دنبال داشت و حتی جانش را به خطر می‌انداخت.
صدای ترمیبوروس‌بندازه بار دیگر‌معمولش طنین‌انداز شد.
«آیا واقعاً می‌تونی همون‌طور که‌اما ادعا می‌کنن، به این شعبده‌باز‌متوجهِ و این انجمنِ تاروت اعتماد کنی؟
«اونا به‌جای نابودکردنِ من، من رو تو بدنِ‌معمولش تو مهروموم کردن. می‌ترسم انگیزه‌های پنهانی داشته باشن‌نداشت و بخوان برای اهدافِ شریرانه‌شون از تو بهره‌کشی کنن.»
«تو رو به تریر، درست تو قلبِ توفان انداختن، اما‌رمزگشایی هیچ نگرانی‌ای نشون ندادن و پیگیرِ حالت نشدن. به نظرت‌هیچ مشکوک نیست؟ این رو نمیشه فقط به حسابِ آموزش گذاشت.»
لومیان لبخندِ درخشانی زد و با آهی گفت: «تو گذشته‌بی‌نقص هرگز دیگران رو فریب ندادی یا دست‌کاری نکردی و برای‌رمزگشایی رسیدن به اهدافت فقط به مقام و توانایی‌هات تکیه کردی؟
«می‌خوای یه نسخه از‌نادر هنرِ متقاعدسازی بخرم و هر‌ذهنِ روز برای آموزشت بلند بخونمش؟
«بذار روشنت کنم. این حقه‌ها حتی تو اوایلِ نوجوونیم هم نمی‌تونستن‌راستین من رو به دام بندازن. من خوب می‌دونم به کیا می‌تونم تکیه‌بسیاری کنم، دوستای واقعی‌ام کیان، دشمنام کیان و از کیا باید برحذر باشم.»
ترمیبوروس ساکت شد؛ ظاهراً در‌ردهٔ این فکر بود که آیا‌رمزگشایی هنرِ لفاظی را بیاموزد یا نه.
لومیان به‌سرعت نامه‌ای به خانمِ شعبده‌باز نوشت و در آن تحولاتِ‌قدرتی اخیر را به‌تفصیل شرح داد و آن را به همراهِ سنگِ‌پرشکوه معدنِ خونِ زمین به پیکِ عروسکی که احضار کرده بود، سپرد.
در زمانِ مناسب، پاسخی‌نادر از خانمِ شعبده‌باز رسید که‌ذهنِ نمونهٔ معدنی را بازگردانده بود.
«خیالم راحت شد که دیدم محتاط ماندی و حرف‌های ترمیبوروس را کاملاً باور نکردی.
«با این حال، در حرف‌هایش حقیقتی نیز نهفته است. این سنگِ معدن قدرتِ ذاتی ندارد، اما بقایایی از هاله‌ها و ویژگی‌های ناشناخته را با خود دارد که بیشترشان از بین رفته‌اند. مستقیماً به تو کمکی نخواهد کرد، اما به نظر می‌رسد مقدر شده در آینده برخوردهایی به همراه بیاورد که می‌تواند سودمند یا زیان‌بار باشد. وضعیتِ فعلی‌اش به‌شدت آشفته است و همین امر ارائهٔ تفسیری دقیق را دشوار می‌سازد.
«چیزی که ترمیبوروس عمداً در موردش تو را گمراه کرد این است که برخوردِ خوش‌یمنی که از آن سخن می‌گفت، لزوماً در تریرِ دورانِ چهارم رخ نمی‌دهد، بلکه جایی زیرِ زمین خواهد بود.
«اگر در آینده می‌خواهی برخوردهای احتمالی را کاوش کنی و آمادهٔ خطرکردن هستی، هرگاه به تریرِ زیرزمینی رفتی آن را با خود ببر. در غیرِ این صورت، اگر می‌خواهی از خطر دوری کنی، آن را با خیالِ راحت در اتاقت نگه دار.
«عناصرِ نمادینی که پیش‌تر به آن‌ها اشاره کردم، از همین حالا شروع به آشکارشدن کرده‌اند. یکی از دوستانم گفت که در رمزگشاییِ چنین مسائلی مهارتِ زیادی دارد. به‌محضِ اینکه کارهای فعلی‌اش را به پایان برساند، ترتیبی می‌دهم تا با او ملاقات کنی...»
ناگهان شعله‌ای از دستِ‌معمولش لومیان زبان کشید و‌دلیلِ نامه را خاکستر کرد.
لومیان با تأمل در حرف‌های خانمِ شعبده‌باز و ترمیبوروس، بی‌اختیار به این باور رسید‌پیشین که سنگ معدن خون زمینِ پیشِ رویش می‌تواند نوعی دگرگونی در تریرِ زیرزمینی به‌برده راه بیندازد. چیزی که شاید به دیداری خوش‌یمن ختم می‌شد یا حتی جانش را می‌گرفت.
لومیان که از توانایی‌های فعلی‌اش‌تعویق آگاه بود، با خود فکر‌فرشته‌ای کرد: فعلاً بهتره ریسکِ بی‌خودی نکنم.
به‌عنوانِ آتش‌افروزِ ردهٔ ۷، بر هرگونه کاستی در نبردِ تن‌به‌تن و حمله‌های دوربرد غلبه کرده و در مبارزهٔ‌می‌کنه تن‌به‌تن و اجرای طلسم‌ها سرآمد بود. او از محدودیت‌های آدمِ عادی فراتر رفته بود. با این حال، شکارچی‌ها بیشتر‌چهارم به نبردهای متعارف گرایش داشتند و فاقدِ توانایی‌ها و روش‌های عجیب برای مقابله با ویژگی‌های خاصِ تریرِ زیرزمینی بودند.
لومیان تصمیم گرفت صبر کند تا معجونِ آتش‌افروز را کاملاً هضم کند‌نداشت و عطیهٔ پیمان‌کار را به دست آورد. آن‌وقت، بر اساسِ اطلاعاتی که از‌ترس تریرِ زیرزمینی جمع‌آوری کرده بود، دربارهٔ همراه‌بردنِ سنگ معدن خون زمین تصمیم می‌گرفت.
حتی بهتر می‌شد اگر می‌توانست‌اما پیش از آن، شاخهٔ سایه‌متوجهِ را به شیءِ رازآلود تبدیل کند.
لومیان افکارش را پس زد، نمونهٔ‌بندازه معدنی را به خیابانِ روپوش‌سفیدها برد‌دلیلِ و در خانهٔ امنش پنهان کرد.
پیش از آنکه آفتابِ عصرگاهی رنگ ببازد، در دفترچهٔ جادوی اورور‌کند غرق شد و محتویاتش را در کنارِ آموزش‌های فرانکا و تجربه‌های خودش‌می‌تونه از طلسم‌های آتش به‌دقت بررسی کرد تا هرگونه مشکلِ احتمالی را بیابد.
پس از گذشتِ بیش از یک‌فرشته‌ای ساعت، لومیان به بخشی دربارهٔ احضارِ موجودات‌بینش از عالمِ ارواح و بستنِ پیمان‌ها برخورد.
ذهنش بی‌درنگ به‌شرایطِ سمتِ کاغذِ سفید‌بی‌سابقه رفت، موجودِ هم‌پیمانِ اورور.
آن موجودِ روحیِ شکننده‌کارهاش تواناییِ تحملِ یکی از‌معمولش قدرت‌های خاصِ پیمان‌بند را داشت.
نمی‌دونم پیمانِ بین اورور و کاغذِ سفید شکسته یا‌بسیاری نه. طبقِ این دفترچه، به‌جز آیینِ مشخص، پیمان فقط‌می‌کنه در صورتی می‌شکنه که یکی از طرفین کاملاً مرده باشه.
حیف که موجوداتِ هم‌پیمان رو فقط خودِ پیمان‌بند می‌تونه احضار کنه‌قدرتی و مثلِ نامه‌رسان‌ها نیستن که بقیه هم بتونن صداشون کنن. وگرنه می‌تونستم‌پاسخ از کاغذِ سفید استفاده کنم تا بفهمم اورور واقعاً مرده یا نه...
هوم... ممکنه اورور‌شرایطِ اطلاعاتی پیشِ کاغذِ‌بی‌سابقه سفید جا گذاشته باشه؟
لومیان غرق در فکر، متوجهِ‌تعویق مسئلهٔ دیگری شد که پیش‌تر‌فرشته‌ای از چشمش پنهان مانده بود.
اورور گاهی هوشیاری‌اش را به دست می‌آورد و در بریدنِ کتاب آبی، سرهم کردنِ نامه‌ها و کمک‌خواستن از مقامات به‌هیچ او یاری می‌رساند. با توجه به این موضوع و اینکه واکنشِ اولیه‌اش در رؤیا احضارِ نامه‌رسانِ نایب‌رئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های‌واردِ فرفری، هلا، برای مشورت بود، چرا وقتی هوشیار بود نامه‌رسان را احضار نکرد تا مادام هلا را از مخمصه‌اش باخبر کند؟
تو اولین جوابِ مادام هلا‌بزنه به من، کاملاً مشخص بود‌بی‌نقص که از اوضاع خبر نداره.
چی باعث‌گرچه شد اورور‌نادر همچین تلاشی نکنه؟
یا شاید هم نامه‌رسان‌کارهاش رو احضار کرده و‌معمولش هلا داره پنهانش می‌کنه؟
لومیان چشمانش را ریز‌دانش کرد. بدونِ خاطراتِ مربوطه، نمی‌توانست‌بسیاری منشأ مشکل را تشخیص دهد.
فعلاً چندان به هلا مشکوک‌بزنه نبود و باور داشت که‌بی‌نقص حتماً توضیحِ دیگری وجود دارد.
شایانِ ذکر بود که نامه‌رسانِ هلا مکانِ دقیقِ لومیان را می‌دانست. اگر آن زن واقعاً در ماجراهای کوردو دست داشت و‌شبح نقشِ پلیدی ایفا کرده بود، بی‌شک می‌خواست آخرین «بازمانده» را از بین ببرد تا هیچ ردپایی باقی نماند. با این حال،جست‌وجوی در تمامِ این مدت، او نه‌تنها از هرگونه اقدامِ جدی خودداری کرده بود، بلکه با مهربانی دانش و پیشنهادهایی نیز ارائه می‌داد.
برای لحظه‌ای، لومیان به فکر افتاد سؤالاتش را بنویسد و برای هلا‌دلیلِ بفرستد تا واکنشش را بسنجد. اما جلوی خودش را گرفت، چرا که‌رمزگشایی می‌ترسید این کار مشتش را باز کند و به نتایجِ نامطلوبی بینجامد.
تصمیم گرفت اول با فرانکا صحبت کند و‌مسائلِ نظرِ هم‌تیمی‌هایش در جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری و‌دافعه انجمنِ تاروت را دربارهٔ قابل‌اعتماد بودنِ هلا بپرسد.
اگر فرانکا هلا را قابل‌اعتماد می‌دانست و اطلاعاتِ جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری‌نداشت را با کارتِ آرکانای اعظمِ خود در میان گذاشته بود، لومیان پیش‌داد از فرستادنِ پرسش‌هایش به هلا، از خانمِ شعبده‌باز می‌خواست که مراقبِ اوضاع باشد.
خودش را مجبور کرد تا خونسردی‌اش را بازیابد و مطالعهٔ دفترچهٔ جادوی‌جالب‌توجه اورور را از سر گرفت. تنها وقتی غروب فرا رسید، خیابانِ روپوش‌سفیدها را‌جشن‌های ترک کرد، راهیِ بلوارِ بازار شد و قدم به تالارِ رقصِ نسیم گذاشت.
«عصر بخیر رئیس!» صدای احوالپرسی از هر سو به‌بزنه گوش می‌رسید. لومیان در پاسخ سر تکان داد و‌دانش لویی و سارکوتا را به طبقهٔ دوم راهنمایی کرد.
پیش از آنکه در کافه‌ردهٔ مستقر شود، رنه، مدیرِ تالارِ‌رمزگشایی رقص، به او نزدیک شد.
مردِ لاغراندام و میانسال‌معمولش دستش را روی سینه گذاشت‌مهری و با احترام تعظیم کرد.
«مسیو سیِل، مسیو مارتن درخواست‌اما کردن فردا ساعتِ ۱۰ صبح‌متوجهِ تو خیابانِ فواره‌ها حضور پیدا کنید.»
سرکرده می‌خواد منو ببینه؟کارهاش لومیان هم جا خورد‌معمولش و هم خوشحال شد.
از اینکه گاردنر مارتن با وجودِ نبودِ هیچ حادثه‌ای در این اواخر به دنبالش‌داد فرستاده بود، غافلگیر شد. با این حال، از چشم‌اندازِ تعاملِ بیشتر با گاردنر مارتن‌ذهنش و فرصتِ جلبِ اعتمادِ او برای پیوستن به سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون، بی‌اختیار احساسِ شادی می‌کرد.