چپتر 287: کلید
0فرانکا پیشگوییِ آینهٔ جادویی را تمام‌ازش کرد و سپس رو به ژنا‌شنیده چرخید تا تفسیرش از پاسخ را بگوید.
«معمولاً این یعنی خطرناکه، اما‌اسمِ از پسش برمیایم. اگه مراقب‌نخریده باشیم، نباید مشکلی پیش بیاد.»
ژنا با تعجب‌قرض پرسید: «فکر می‌کردم‌فقط نتایجِ غیب‌بینی سرراست باشه.»
عجیب بود که چنین‌مجله‌ها جملهٔ کوتاهی با چنین‌می‌کنم توضیحِ بلندی همراه می‌شد.
فرانکا با لبخند تأکید کرد: «سرراسته! اگه بری باشگاهِ غیب‌بینی تو محلهٔ کلیسای‌هرگز جامعِ یادبود و گیرِ تازه‌کارها بیفتی، پیشگویی‌هاشون از این هم مبهم‌تره. این‌طوری براشون‌کرده راحت‌تره که هر نتیجه‌ای رو تفسیر کنن. راستی، تا حالا کسی برات غیب‌بینی نکرده؟»
ژنا صادقانه سر تکان داد.
غیب‌بینی خرجِ گزافی داشت!
فرانکا متفکرانه نگاه‌وقت‌ها کرد و چشمانش به‌کمکت این‌سو و آن‌سو چرخید.
«می‌تونی مجله‌های سایکیک، لوتوس، آرکین و هیدن ویل رو مشترک‌فقط بشی. با اینکه تو کاربردهای خاص مشکلات و خطاهایی دارن،طولِ اما دانشِ پایه و ارزشمندی دربارهٔ علومِ غریبه ارائه می‌دن.
«آها، درسته. سیِل بیشترِ وقت‌ها‌اسمِ این مجله‌ها رو می‌خره. می‌تونی...نخریده امم، کمکت می‌کنم ازش قرض بگیری!»
ژنا گفت: «باشه.» او فقط اسمِ‌فقط مجله‌های علومِ غریبه را شنیده بود اما‌دست هرگز یکی از آن‌ها را نخریده بود.
پس از به دست آوردنِ نتایجِ رضایت‌بخشِ غیب‌بینی، آن دو که‌بگیری در طولِ روز مسیر و محیطِ اطراف را بررسی کرده بودند،رضایت‌بخشِ زیرِ پوششِ شب به‌سرعت به ورودیِ معدنِ سنگِ درهٔ عمیق رسیدند.
نگهبانِ دروازه که انگار در دههٔ چهلِ زندگی‌اش بود، در کلبهٔ کوچکی‌شنیده از جنسِ سنگ خوابیده بود. او در حالی که پارچهٔ نمدیِ کثیف، کهنه‌بررسی و نازکی به دورِ خود پیچیده بود، به دیوارهٔ کوه تکیه داده بود.
ناگهان، کفِ دستی باریک و لطیف‌شنیده از سایهٔ کنارش بیرون آمد و‌آوردنِ دهانش را با دستمالی سفید پوشاند.
نگهبانِ دروازه تقلا نکرد.بگیری در عرضِ چند ثانیه،شنیده از خواب‌آلودگی به بی‌هوشی رفت.
فرانکا با کلاهِ ردای‌مجله‌ها سیاهش از سایه‌ها بیرون آمد،ازش نوچی کرد و آه کشید.
«آرام‌بخشِ جمعیتِ سعادت‌امم واقعاً مؤثره. کلی‌ازش از دردسرهام کم می‌کنه.»
برای این عملیات، او‌فقط آرام‌بخشِ رنتاس را از‌یکی لومیان قرض گرفته بود.
ژنا نمی‌توانست درک‌قرض کند. «نمی‌تونستیم فقط با‌اسمِ یه ضربه بیهوشش کنیم؟»
فرانکا با بی‌خیالی توضیح داد: «اونم می‌شد، اما رد به جا می‌ذاشت. آسون نیست که وانمود‌هرگز کنیم هنوز خوابه. جایزه‌بگیرها و کارآگاه‌های خصوصیِ زیادی درگیرِ این مأموریت هستن. ما نباید تنها کسایی باشیم‌به‌سرعت که این معدنِ سنگ رو هدف گرفتن. پس بهتره محتاط باشیم و هیچ سرنخی به جا نذاریم.»
ژنا که سال‌ها در محلهٔ باغِ گیاه‌شناسی و محلهٔ بازار زندگی کرده بود، کم‌وبیش منظورِ‌آن‌ها فرانکا را فهمید. او لحظه‌ای تأمل کرد و پرسید: «نگرانی اگه جایزه‌بگیرها و کارآگاه‌های خصوصی‌به‌سرعت بفهمن ما تو دلِ شب زودتر از اونا واردِ معدن شدیم، نیتِ بدی پیدا کنن؟»
فرانکا که از‌گفت پاسخِ او راضی‌شنیده بود، سر تکان داد.
«درسته. خیلی از جایزه‌بگیرها و کارآگاه‌های خصوصی‌اسمِ بسته به موقعیت و محیطِ اطرافشون، تبدیل‌آوردنِ به راهزن، سارق و حتی قاتل می‌شن.
«اونا برای پول خطر می‌کنن، نه برای عدالت. از اونجا که هیچ سرنخی‌فقط برای این مأموریت وجود نداره و محیطِ فعلی هم مناسبه، دزدی از همکارها و‌اطراف حذفِ رقبا کاملاً با سبکِ کارشون جوره. هر چی باشه، هیچ‌کسِ دیگه‌ای اینجا نیست.
«البته با قدرتی که ما داریم، نیازی نیست از جایزه‌بگیرها و کارآگاه‌های خصوصی‌هرگز بترسیم. اما اگه تو یه موقعیتِ دیگه اشتباهِ مشابهی بکنیم یا با چیزِ‌کرده خطرناک‌تری روبه‌رو بشیم چی؟ برای همینه که باید از همون اول حواسمون جمع باشه.»
چیزی که فرانکا به زبان‌اسمِ نیاورد این بود که چون‌نخریده زن بودند، احتمالاً بیشتر آسیب می‌دیدند.
ژنا آهسته سر‌قرض تکان داد و با‌اسمِ این استدلال موافقت کرد.
او دیده بود که‌مجله‌ها خلافکارها پیرمردی تنها را‌می‌کنم فقط برای ۵ ورل‌دور می‌کشند.
فرانکا لبخندی زد و سر به سرش گذاشت: «می‌خواستی‌گفت با یه ضربه بیهوشش کنم تا تلافیِ اینو دربیاری‌آوردنِ که صبح ازت پرسید می‌خوای واردِ کارِ دخترهای خیابونی بشی؟»
ژنا بی‌اختیار ناسزا گفت:فقط «لعنت بهش! مگه من‌یکی این‌قدر آدمِ کینه‌ای و حقیری‌ام؟»
چه در سال‌هایی که در کارهای خانه به مادرش کمک می‌کرد و چه زمانی که‌رضایت‌بخشِ در محلهٔ بازار آوازخوانی محلی بود، آن‌قدر از او پرسیده بودند که آیا می‌خواهد واردِ کارِ‌عمیق دخترهای خیابانی شود که دیگر به آن عادت کرده بود. کمی عصبانی بود، اما نه خیلی.
ژنا برای نشان دادنِ بزرگواری‌اش نفسش را بیرون‌می‌کنم داد و گفت: «وقتی اون آرام‌بخش رو روی بقیه‌یکی استفاده می‌کنی، یادِ بلایی می‌افتم که سرِ خودم اومد.»
به او هم دارو خورانده بودند و‌قرض چیزی نمانده بود به قربانی‌ای تبدیل شود که‌آن‌ها ناپدید می‌شود. خوشبختانه با لومیان برخورد کرده بود.
فرانکا فقط‌بگیری حرف‌هایش را‌فقط تأیید کرد.
«احساساتت رو درک می‌کنم، اما از اونجا که قدم تو مسیرِ خدایی گذاشتی و‌آوردنِ قصد داری قوی‌تر بشی، تو آینده مجبوری برای مقابله با دشمن‌هات از روش‌های مختلفی استفاده‌سنگِ کنی. نمی‌تونی فقط به خاطرِ اینکه یه کم احساسِ انزجار می‌کنی، بی‌خیالِ گزینهٔ بهتر بشی.»
ژنا می‌دانست حق با فرانکا است، اما نتوانست جلوی خودش را بگیرد‌گفت و پرسید: «یه فرابشر نمی‌تونه ضمنِ محافظت از عزیزانش، یه زندگیِ آروم‌روز و عادی داشته باشه و پاش به درگیری‌ها و نبردها کشیده نشه؟»
فرانکا با آهی جواب داد: «تو گذشته شاید امکان‌پذیر‌گفت بود، اما این روزها بی‌نهایت سخته. هر چی بیشتر‌آوردنِ پیشرفت کنی، سخت‌تر میشه، تا جایی که عملاً غیرممکن میشه.»
ژنا لحظه‌ای سکوت کرد و‌اسمِ سپس گفت: «برام سؤاله که‌نخریده می‌تونه تو آیندهٔ دور امکان‌پذیر باشه؟»
فرانکا نگاهی به نگهبانِ «خواب‌آلود» انداخت و جواب داد: «اون شخصیتِ برجسته یه‌دست بار بهم گفت که شاید تو اواخرِ دورانِ پنجم و اوایلِ دورانِ ششم‌به‌سرعت بشه به چنین زندگی‌ای رسید، البته اگه اصلاً دورانِ ششمی در کار باشه.»
دورانِ ششم... این کلمات باعث شد‌امم ژنا چند ثانیه به فکر فرو‌گفت رود و سپس به خودش بخندد.
«فکر کنم فقط خیال‌بافیِ خودمه. رسیدن به اون نوع زندگی فقط یه توهمه. حداقل برای من که این‌طوره.آوردنِ با داشتنِ قدرت‌های فرابشری و سابقهٔ سوءقصد، می‌دونم اگه خانواده و دوست‌هام تو سختی بیفتن، نمی‌تونم دست‌روی‌دست بذارم.رسیدند احساس می‌کنم مجبورم از توانایی‌هام استفاده کنم تا با مشکلاتی مقابله کنم که از دستِ قانون و پلیس خارجه.»
فرانکا به نشانهٔ تأیید‌فقط سر تکان داد و‌یکی گفت: «همینه که هست.»
فرانکا معجون‌های قاتل و محرک را فقط با این امید‌یکی هضم نکرده بود که لباسش به‌تنهایی کار را پیش ببرد،اطراف و دوستانش را هم صرفاً با تحریک کردنشان تشویق نکرده بود.
فرانکا بی‌معطلی خم شد‌مجله‌ها و کلیدِ برنجی را‌می‌کنم از نگهبانِ در برداشت.
او از کلبه بیرون رفت و همان‌طور که به‌سوی ورودیِ معدنِ سنگِ درهٔ عمیق‌یکی می‌رفت، زیرِ لب غرغر کرد: «اینجا که فقط یه در هست. پس چرا این‌همه‌زیرِ کلید داره؟ همه‌شون مالِ خونه‌شه؟» بعد کلیدها را یکی پس از دیگری امتحان کرد.
سرانجام با ناباوری و‌فقط شک با خودش زمزمه‌یکی کرد: «هیچ‌کدوم بهش نمی‌خوره...»
«هیچ‌کدوم بهش نمی‌خوره؟»قرض ژنا اصلاً انتظارِ‌فقط چنین چیزی را نداشت.
اگر حتی یک کلید هم نمی‌توانست ورودیِ‌کمکت معدنِ سنگِ درهٔ عمیق را باز کند،اسمِ پس نگهبانی دادن از در چه فایده‌ای داشت؟
فرانکا که انگار هم داشت بلندبلند فکر می‌کرد و هم‌فقط به ژنا یاد می‌داد، گفت: «شاید این دسته‌کلید فقط برای‌طولِ ردگُم‌کنی باشه. کلیدِ اصلی حتماً یه جای دیگه قایم شده.»
سپس به ژنا گفت:فقط «این اطراف رو بگرد. منم‌آن‌ها یه نگاهی به نگهبان می‌ندازم.»
ژنا مخالفتی نکرد. با استفاده از‌فقط دیدِ شبانه‌اش، از همان کلبه شروع‌نخریده کرد به گشتنِ بوته‌ها و شکاف‌های اطراف.
فرانکا کنارِ نگهبان‌وقت‌ها چمباتمه زد و با‌کمکت دقت سرتاپایش را گشت.
وقتی به میان‌پایش رسید، انگشتش را خم کرد و‌گفت تلنگرِ محکمی به آن زد. پوزخندی زد و زیرِ‌آوردنِ لب گفت: «شاید ژنا کینه‌ای نباشه، ولی من هستم!»
پس از پایانِ جست‌وجو، هر دو کنارِ درِ‌یکی چوبیِ سنگین به هم رسیدند و با سر‌مسیر تکان دادن به یکدیگر فهماندند که چیزی پیدا نکرده‌اند.
فرانکا نوچ‌نوچ کرد و‌بگیری گفت: «قطعاً یه کاسه‌ای‌شنیده زیرِ نیم‌کاسهٔ این معدن هست.
«اون یارو واقعاً فقط‌مجله‌ها نگهبانه. فقط قراره بپادش،می‌کنم ولی خودش نمی‌تونه بازش کنه!»
ژنا با‌می‌خره تردید پرسید: «هنوزم‌می‌کنم می‌خوایم بریم تو؟»
فرانکا گفت: «یه جورِ دیگه امتحان‌شنیده می‌کنم.» و دستِ راستش را به‌سوی‌آوردنِ قفلِ مسیِ روی درِ چوبی دراز کرد.
سرمای شدیدی از کفِ دستش‌گفت بیرون زد و سوراخِ کلید‌یکی را پر از یخ کرد.
یخ‌ها روی هم انباشته‌مجله‌ها و فشرده شدند تا‌می‌کنم اینکه سرانجام کاملاً سفت شدند.
فرانکا با مهارت قالبِ‌کمکت یخ را بیرون کشید؛بگیری کلیدی شفاف شکل گرفته بود.
این‌جوری هم میشه؟ ژنا‌فقط جا خورد و مشتاق‌یکی بود ببیند بعدش چه می‌شود.
فرانکا که نگاهِ او را حس کرده بود، با غرور گفت: «می‌دونی، من‌دست یه دوستی دارم... واقعاً یه دوست دارم... که تو قفل باز کردن خیلی ماهره.ورودیِ یه بار با هم دربارهٔ استفاده از قدرتِ ساحره برای این‌جور کارا حرف زدیم.»
فرانکا وقتی یخ را سفت‌تر‌می‌خره کرد، دوباره آن را درونِ سوراخِ‌بگیری قفل فرو برد و آرام چرخاند.
با صدای‌می‌خره تقی، درِ چوبیِ‌می‌کنم سنگین باز شد.
فرانکا کلیدِ یخی را بیرون‌اسمِ کشید و گذاشت آب شود‌نخریده تا هیچ ردی باقی نماند.
پیش از ورود به معدنِ سنگِ درهٔ عمیق، ساحره کلیدِ‌یکی برنجی را سرِ جایش به کمرِ نگهبان آویزان کرد و‌اطراف حالتِ بدنش را طوری تنظیم کرد که انگار خوابیده است.
پس از این کار، فرانکا کیسه‌سکه‌ای بیرون‌کمکت کشید و از درونش حلقهٔ ضخیمِ آهن‌رنگی را‌شنیده درآورد که با میخ‌های کوچکی تزئین شده بود.
«این همون حلقهٔ مجازاته که قبلاً بهت گفتم. امروز تو دستت می‌کنی. قبلاً طرزِ کار و‌نخریده ممنوعیت‌هاش رو برات توضیح دادم. فقط یادت نره: توی یه ساعت نمی‌تونی بیشتر از سه بار‌معدنِ ازش استفاده کنی. تازه، بلافاصله بعد از عملیات هم درش بیار و بذارش تو همین کیسه‌سکه.»
ژنا گفت: «باشه.» و دستِ چپش را دراز‌یکی کرد تا فرانکا حلقهٔ آهن‌رنگ را توی انگشتِ‌مسیر میانی‌اش بیندازد، طوری که با پوستش در تماس باشد.
فرانکا که نمی‌توانست شادیِ وصف‌ناپذیرش را پنهان کند، کلاهِ‌هرگز ردایش را جلو کشید، با اطمینان درِ چوبیِ غژغژکنان را‌محیطِ هل داد و پا به معدنِ سنگِ درهٔ عمیق گذاشت.
وقتی ژنا هم وارد شد،می‌خره فرانکا درِ چوبی را پشتِ‌قرض سرشان بست و قفل کرد.
با این کار، تقریباً‌کمکت محال بود کسی از بیرون‌گفت متوجهِ حضورشان در معدن شود.
فرانکا و ژنا به‌عنوانِ قاتلانی ماهر که‌هرگز دیدِ شبانه داشتند، نیازی به چراغ‌های کاربیدی نداشتند‌روز و به‌راحتی می‌توانستند همه‌چیز را درونِ تونل ببینند.
راهرو رو به ویرانی بود؛ پوشیده از خزه، با شکاف‌هایی‌یکی که روی دیوارهای سنگی امتداد یافته بودند و این حسِ‌اطراف شوم را القا می‌کردند که هر لحظه ممکن است تکه‌سنگی فروبریزد.
کمی جلوتر، متوجهِ حفره‌ای خالی‌می‌خره شدند که هیچ تفاوتی با‌قرض دیگر حفره‌های زیرزمینیِ قبلی نداشت.
ژنا و فرانکا نزدیک به نیم ساعت آن‌بگیری محوطهٔ کوچک را با دقت گشتند تا شاید نشانی‌دست از فعالیتی مشکوک پیدا کنند، اما تلاششان بی‌نتیجه بود.
وقتی به نزدیکیِ ورودیِ تونل برگشتند،شنیده فرانکا با صدایی که به‌سختی شنیده‌آوردنِ می‌شد، زمزمه کرد: «قطعاً یه چیزی می‌لنگه.»
اینکه هیچ چیزِ غیرعادی‌ای در‌گفت آنجا نبود، شکشان را دربارهٔ نداشتنِ‌آن‌ها کلیدِ در توسطِ نگهبان بیشتر کرد.
ژنا لحظه‌ای فکر کرد و گفت: «شاید می‌ترسیده یکی یورش بیاره تو و باعثِ‌اسمِ ریزشِ معدن بشه، برای همین تصمیم گرفته کلید رو پیشِ خودش نگه نداره. کارِ‌بررسی نگهبان فقط اینه که جلوی بقیه رو بگیره، نه اینکه در رو باز کنه.»
پیش از آنکه‌امم فرانکا چیزی بگوید،ازش صدای تقِ واضحی شنیدند.
صدای باز شدنِ‌گفت درِ معدنِ سنگِ‌شنیده درهٔ عمیق بود!
فرانکا و ژنا نگاهی ردوبدل‌گفت کردند و به‌سرعت همان نزدیکی‌ها،یکی نزدیک به خروجیِ تونل، پناه گرفتند.
درِ معدن غژغژکنان باز شد و نورِ‌کمکت آبی‌رنگ و ملایمِ چراغی کاربیدی به درون‌اسمِ تابید و تاریکیِ تونل را عقب راند.
فرانکا و ژنا دزدکی‌کمکت نگاه کردند و چشمشان به‌گفت مردی با ردای خاکستری افتاد.
مرد پیش‌بندی سفید به کمر بسته بود؛هرگز لباسی که معمولاً سنگ‌تراشانِ باستانی می‌پوشیدند. کلاهِ ردایش‌روز پشتِ گردنش افتاده بود و سرش را نمی‌پوشاند.
چنین پوششی معمولاً مختصِ‌بگیری زاهدان یا راهبانِ کلیسای‌شنیده خدای بخار و ماشین بود.
راهب که چراغِ کاربیدیِ روشنی در دست داشت، موهایش تیره و کوتاه‌گفت بود. چشمِ چپش ترکیبی مسحورکننده از چرخ‌دنده‌ها، پیچ‌ها و فنرهای خاکستریِ آهن‌رنگ‌روز بود که همگی چشمِ مصنوعیِ بلورین و زمردینی را نگه داشته بودند.