چپتر 513: نگرانی
0با شنیدنِ پاسخِ فیلیپ،تجاری‌ای نگاهِ گوزیا بی‌درنگ پرحرارت شد‌برای و تحسینش به‌روشنی پیدا بود.
فرار کردن؟ گوشهٔ لبِ لومیان پرید.کنه تغییرِ مسیرِ ناگهانیِ هشت‌پای سیاه و‌سراغِ شیرجهٔ یکباره‌اش او را مات‌ومبهوت کرد.
این مانور غافلگیرش کرد‌می‌تونه و باعث شد در‌استخوان‌شکن لحظه‌ای حساس خشکش بزند.
این کشتیِ زیردریاییِ محشر، که یه دزدِ دریاییِ‌داشت بزرگ با جایزهٔ کلان فرماندهشه، همین‌طوری دمش رو گذاشت‌بار رو کولش و بدونِ حتی یه شلیک فرار کرد؟
کسی با این‌پرواز دل‌وجرئتِ مورچه‌ای چطور‌می‌خواست می‌تونه دزدِ دریایی بشه؟
باسیلِ استخوان‌شکن؟ با ۲۵۰ هزار ورل‌دور جایزه‌برای و اون شهرتِ ترسناک؟ دیگه حتی فکرِ‌اصلیش آفتابی شدن تو دریاهای آزاد رو هم نکن!
لومیان زیرِ لب ناسزا گفت و بعد در‌استخوان‌شکن فکر فرو رفت و اخم کرد. چرا باسیلِ‌دیگه استخوان‌شکن بدونِ اینکه خودش را نشان دهد گریخته بود؟
اگه هالهٔ امپراتورِ خون رو‌برای فعال کرده بودم و این‌قدر سریع‌طعمهٔ فرار می‌کردی می‌فهمیدم، ولی الان چرا؟
نکنه کشتی رو اشتباه گرفته؟ پرندهٔ پرواز‌غارتش اون کشتیِ تجاری‌ای نیست که می‌خواست غارتش کنه،طعمهٔ برای همین عجله داشت بره سراغِ طعمهٔ اصلیش؟
یا نکنه یه جوری حس‌غارتش کرده که دزدیدنِ این کشتی‌داشت براش فاجعه به بار میاره؟
اگه واقعاً قدرتِ غیب‌بینی یا پیشگویی داشت که از همون اول‌ورل‌دور می‌فهمیدن نباید بیان. دیگه لازم نبود خودش رو جلوی خدمه و‌نکن مسافرا سکهٔ یه پول کنه و بعدش برگرده و بی‌هدف پرسه بزنه...
پیش‌حسِ خطر؟ حسِ خطرِ یه‌برای شکارچی تا وقتی چشم‌توچشمِ تهدید‌سراغِ نشه این‌قدر شدید واکنش نشون نمی‌ده...
ناگهان چیزی به ذهنش رسید. رده‌ای‌می‌خواست که ماه‌ها او را محتاط کرده‌داشت بود: ردهٔ ۶ مسیرِ مجرم، دیو!
فرابشرانِ این رده‌نیست تواناییِ بی‌همتایی به‌کنه نامِ «درکِ پلیدی» داشتند.
اگر کسی در محدودهٔ آن‌ها قصد داشت آسیبِ مرگباری به‌هزار ایشان برساند و در بازهٔ زمانیِ مشخصی برای آن اقدام می‌کرد،آزاد می‌توانستند منبعِ خطر را حس کنند و مهاجم را تشخیص دهند.
باسیلِ استخوان‌شکن... یه‌غارتش دیو؟ لقب و شهرتش‌عجله که قطعاً بهش می‌خوره...
تازه براش یه نقشهٔ شکار کشیده بودم و می‌خواستم بعد از بررسیِ‌داشت اوضاع «تلپورت» کنم اونجا. نکنه نیتِ شومِ من رو حس کرد و‌قدرتِ قبل از اینکه سریع تصمیم به فرار بگیره، میزانِ خطر رو فهمید؟
هی، تو یه دیوی. بدونِ جنگ فرار می‌کنی؟ من خودم حتی مطمئن نیستم‌طعمهٔ بتونم یه دیو رو شکست بدم. تازه، تو روی کشتیِ کیمیاگریت هستی و‌اول کلی زیردست دورتن. احتمالاً شیءِ رازآلود هم کم نداری. حتماً باید این‌قدر ترسو باشی؟
نقشه‌ای که تو سرم بود درصدِ موفقیتِ بالایی داشت، اون‌قدر که تواناییِ حسِ خطرِ باسیل‌ترسناک از حدِ تحملش زد بالا. برای همین ریسک نکرد و مؤثرترین و امن‌ترین واکنش رو‌اخم انتخاب کرد—یعنی فرار؟ لومیان هرچه بیشتر می‌اندیشید، بیشتر حس می‌کرد این حدس به حقیقت نزدیک است.
این موضوع‌می‌خواست خنده‌اش را‌کنه هم درآورد.
راستش را بخواهید، نقشه‌اش کاملاً آرمان‌گرایانه بود. نه ردهٔ استخوان‌شکن را در نظر گرفته بود، نه توانایی‌های‌جوری دزدانِ دریاییِ اطرافش را، و نه به این فکر کرده بود که چطور از بطریِ داستان استفاده کند‌خدمه تا باسیل را برای نبردی تن‌به‌تن گیر بیندازد. همهٔ این‌ها به مشاهداتِ بعدی‌اش از هشت‌پای سیاه بستگی داشت.
شکارچیان لزوماً کسانی نبودند که از همان ابتدا برای‌عجله نبرد به جلو یورش ببرند. چه‌بسا آخرین نفری بودند که‌بار ظاهر می‌شدند و وظیفهٔ برداشتِ نهایی را بر عهده داشتند.
اما آیا چنین نقشه و‌دریایی نیتِ شومِ ساده‌ای پیشاپیش یک‌هزار دیو را فراری داده بود؟
لومیان گمان می‌کرد باسیل احتمالاً نمی‌توانست نقشهٔ دقیق را حس کند. دلیلش فقط این بود که او فرشتهٔ ناگزیری، هالهٔ امپراتورِ خون، مهرومومِ آقای ابله و فسادِ‌بیان خفیفِ ۰-۰۱ را همراه داشت؛ فارغ از اینکه قدرتمند بودند یا نه، این عوامل با نقشه‌ای عملی و نیتی کاملاً شوم ترکیب شده بودند. این ترکیب استخوان‌شکن‌چیزی را به‌شدت آشفته کرده و به او فهمانده بود که خطرِ پیشِ رو فراتر از توانِ مقابله‌اش است. از این رو، صحنهٔ چند لحظه پیش رقم خورد.
همهٔ دیوها این‌قدر ترسوئن؟ لومیان در دل ناسزا‌کنه گفت و با ناامیدی عرشه را ترک کرد‌اصلیش و به اتاقِ ۵ در کابینِ درجه‌یک برگشت.
در آن لحظه، پیشخدمتِ اختصاصی ناهار را آورده بود.عجله لودویگ روی غذاهای لذیذ تمرکز کرده بود، در حالی که‌بار لوگانو با چهره‌ای پر از هیجان کنارِ پنجره پرسه می‌زد.
با دیدنِ بازگشتِ لومیان، پزشک با هیجان به حرف آمد: «همین الان یه دزدِ دریاییِ بزرگ‌دیگه ظاهر شد—باسیلِ استخوان‌شکن، قدرتمندترین کاپیتانِ دریاسالارِ دریای ژرف، هاول کنستانتین. اون حتی هشت‌پای سیاه رو هدایت‌اینکه می‌کنه. ش-شما اسمِ هشت‌پای سیاه رو شنیدید؟ یه کشتیِ رازآلوده که می‌تونه تا کفِ دریا بره!»
لومیان صادقانه جواب‌غارتش داد: «دیشب از‌همین یکی تو میخانه شنیدم.»
پیش از این، او چیزِ زیادی دربارهٔ دریاسالارِ دریای ژرف و خدمهٔ دزدانِ دریایی‌اش نمی‌دانست. تنها از وجودِ چنین دریاسالاری خبر‌بار داشت. هر چه باشد، هاول کنستانتین بسیار مرموز بود و به‌ندرت در روزنامه‌ها و مجلاتی که داستان‌های دریا را ثبت می‌کردند،پرسه ظاهر می‌شد. تنها حضورش در مجموعهٔ «ماجراجو» به لقب و نامش محدود می‌شد که به او پیشینه‌ای بدونِ هیچ خطِ داستانی می‌داد.
لوگانو احساساتش را پنهان نکرد و گفت: «من با چشمای‌داشت خودم اون کشتیِ رازآلودِ دزدانِ دریایی رو دیدم. واقعاً از‌میاره کفِ دریا اومد بالا و می‌تونه مثلِ یه گل بشکفه!
«فکر می‌کردم با استخوان‌شکن درگیر می‌شیم و از تواناییِ تلپورتِ‌هزار شما برای فرار استفاده می‌کنیم. در کمالِ تعجب، هشت‌پای سیاه‌دریاهای بعد از فقط ده ثانیه تماشا کردن، تصمیم گرفت بره.»
بالای ده ثانیه؟ مگه استخوان‌شکن رو‌همین دست‌کم گرفتی؟ همه‌ش چند ثانیه بود!اصلیش لومیان در دل جوابش را داد.
لوگانو ادامه داد: «امروز صبح که داشتم با چند تا از ملوان‌ها گپ می‌زدم، بهم گفتن سرپرستِ امنیتیِ پرندهٔ پرواز یه افسرِ‌میاره بازنشستهٔ کاردرسته که کلی از دزدای دریاییِ بزرگ رو می‌شناسه. فکر می‌کردم دارن لاف می‌زنن، اما از قرارِ معلوم، اون سرپرستِ امنیتی آدمِ‌خطر ساده‌ای نیست. واقعاً ممکنه با خیلی از دزدای دریاییِ بزرگ ارتباط داشته باشه. برای همینه که باسیلِ استخوان‌شکن پرندهٔ پرواز رو غارت نکرد!»
لومیان هم‌صدا‌تجاری‌ای با او‌می‌خواست گفت: «درسته، درسته.»
جر! لودویگ پوستِ چرب‌می‌تونه و گوشتِ رانِ اردکی‌استخوان‌شکن را با دندان کند.
لومیان نگاهی به پسرک انداخت‌برای که غرق در غذایش بود و‌طعمهٔ ناگهان فکرِ تازه‌ای به سرش زد.
ممکنه کینه و خطری که باسیلِ استخوان‌شکن‌غارتش حس کرده، بیشتر از یکی بوده باشه؟سراغِ ممکنه فقط از طرفِ من نبوده باشه؟
شاید لودویگ با شنیدنِ‌می‌خواست کلمهٔ «استخوان‌شکن» آبِ دهانش رو‌عجله با ولع قورت داده باشه...
با این حال، هرچند این معدهٔ بی‌تهِ‌باسیلِ متحرک در مقایسه با من رده‌بالاتر به نظر‌ترسناک می‌رسه، ولی توانایی‌های متناسب با اون رو نداره...
...
برای جشن گرفتنِ این واقعیت که هشت‌پای سیاه پرندهٔ پرواز را غارت نکرده‌بره بود، کاپیتان عصر همان روز مهمانی‌ای روی عرشه ترتیب داد که در آن دلقک‌ها،همون شعبده‌بازها و رام‌کنندگانِ حیوانات حضور داشتند. او همه را مهمانِ سه لیوان آبجو کرد.
آخرِ شب، میخانهٔ درجه‌سه پرجنب‌وجوش بود. فیلیپ در مرکزِ توجه‌داشت قرار گرفت و تقریباً تمامِ مشتریان دورش حلقه زدند. آن‌ها‌میاره به‌نوبت او را تحسین می‌کردند و به او نوشیدنی می‌دادند.
همه از سرپرستِ امنیتی سپاسگزار بودند که از دوستی‌اش با‌هزار باسیلِ استخوان‌شکن استفاده کرده بود تا دزدِ دریاییِ بزرگ را‌دریاهای به رفتن راضی کند و نگذارد مسافرانِ پرندهٔ پرواز آسیبی ببینند.
لومیان که پشتِ پیشخوانِ میخانه نشسته بود و با فرانچسکو، متصدیِ بار، گرمِ گفت‌وگو‌دزدیدنِ بود، از لانتی پروف لذت می‌برد. نگاهش بی‌تفاوت روی صورتِ فیلیپ چرخید و متوجهِ‌لازم رگه‌ای از جدیت و نگرانی زیرِ لبخندِ سبکسرانهٔ مردِ میانسالِ موطلایی و چشم‌آبی شد.
به عبارتِ‌پرندهٔ دیگر، او آن‌قدرها‌نیست هم خوشحال نبود.
آره، مطمئنم اون هشت‌پای سیاه رو نترسونده... هه‌هه، هنوز نسبتاً عقلت سرِ جاشه. اینکه بدونی یه مشکلِ بزرگ به کشتی‌ت نزدیک شده‌قدرتِ اما به‌طورِ غیرعادی تصمیم به رفتن گرفته، چیزی نیست که بخوای براش جشن بگیری. این معمولاً یعنی دردسرِ بزرگ‌تری توی کشتی‌ت کمین‌حسِ کرده... لومیان در دل خندید و نگاهش را برگرداند. او به گفت‌وگو با فرانچسکو، متصدیِ بار، دربارهٔ زنانِ زیبای کابینِ درجه‌سه ادامه داد.
پس از حدودِ یک ساعت، فیلیپ‌بشه از میانِ جمعیتِ مست بیرون آمد و‌اون همراه با معشوقه‌اش، گوزیا، کنارِ لومیان نشست.
فیلیپ روی میز کوبید و یک لیوان آبجوی‌داشت طلایی سفارش داد. با لحنی بی‌تفاوت گفت: «واقعاً‌فاجعه از نوشیدن تو همچین جای پرسروصدایی لذت می‌برید.»
لومیان جواب داد: «دخترای اینجا از دخترای‌غارتش درجه‌یک پرشورترن.» او تقریباً می‌توانست انگیزهٔ فیلیپ‌سراغِ را از آمدن حدس بزند، اما بیشتر نپرسید.
فیلیپ خندید. «اینکه درسته.»
سپس بی‌تفاوت پرسید:چطور «وقتی هشت‌پای سیاه‌بشه رسید، شما چیکار می‌کردید؟»
لومیان صادقانه جواب داد:کنه «یادتون نمیاد؟ من فاصله‌ای با‌بره شما نداشتم. نمی‌دونید چیکار می‌کردم؟»
فیلیپ آرام‌پرندهٔ سر تکان داد‌نیست و اصرار نکرد.
لومیان جرعه‌ای از مشروبش نوشید و با‌برای لبخند پرسید: «فکر می‌کنید مشکلِ بزرگی تو‌اصلیش کشتی هست که اون دردسرسازِ کوچیک رو ترسونده؟»
فیلیپ سرش را برگرداند و نگاهی‌بشه به لومیان انداخت؛ از اینکه او چنین‌اون ارتباطی پیدا کرده بود، چندان تعجب نکرد.
گوزیای مست که نمی‌توانست مکالمهٔ بینِ دو‌عجله مرد را به‌خوبی درک کند، پرسید: «شما‌دزدیدنِ دو تا دارید دربارهٔ چی حرف می‌زنید؟»
انگار داشتند معما می‌گفتند.
فیلیپ بی‌توجه به سؤالِ معشوقه‌اش‌غارتش جواب داد: «این منطقی‌ترین توضیحیِ‌داشت که می‌تونم براش پیدا کنم.»
لومیان با‌مورچه‌ای علاقه پرسید: «به‌دریایی نظرتون کی مشکوکه؟»
از بعدازظهرِ دیروز تا ظهرِ‌برای امروز، سرپرستِ امنیتی حتماً به‌سراغِ افرادِ زیادی هشدار داده بود.
فیلیپ لیوانِ آبجویش‌پرواز را پایین گذاشت‌می‌خواست و شقیقه‌هایش را مالید.
پس از کمی فکر، لبخند‌غارتش زد. «می‌خواستم بهتون بگم، اما‌داشت فکر نمی‌کنم الان دیگه نیازی باشه.»
لومیان با کنجکاوی پرسید: «چرا؟»
فیلیپ جرعهٔ‌می‌خواست دیگری از آبجویش‌برای نوشید و خندید.
«تا وقتی اون مشکلِ‌تجاری‌ای بزرگ تو کشتی فوران‌کنه نکنه، برای من مشکلی نیست.
«همون‌طور که می‌بینید، خودش رو نشون نداده و‌همین بی‌سروصدا پنهان شده. این یعنی شاید فقط می‌خواد‌دزدیدنِ بدونِ دردسر به مجمع‌الجزایر یا پورت سانتا برسه.»
در این لحظه، فیلیپ آهی کشید و از روی تجربه گفت: «خیلی وقت‌ها، وقتی‌شهرتِ چیزِ غیرعادی‌ای می‌بینید، نیازی نیست بهش اهمیت بدید یا حقیقت رو بفهمید. اینکه تظاهر‌فرو کنید متوجه نشدید و صبورانه منتظر بمونید تا اون چیزِ غیرعادی بره، بهترین انتخابه.
«چیزِ غیرعادی‌ای که فوران نکرده، غیرعادی نیست. بررسی‌داشت و تحقیقِ شما ممکنه تحریکش کنه، مشکل رو‌فاجعه بزرگ‌تر کنه و باعث بشه فاجعه واقعاً نازل بشه.
«تا وقتی اون چیزِ غیرعادی واقعاً بهمون آسیبی نمی‌رسونه، تمامِ تلاشتون رو‌داشت بکنید تا احترامتون رو حفظ کنید و از تحریک کردنش بپرهیزید. این‌قدرتِ یکی از دلایلِ اصلیِ که باعث شده تا الان تو دریا زنده بمونم.»
لومیان آرام سر تکان داد و گفت: «یکی از بستگانم‌داشت یه بار می‌گفت تو بعضی اتفاقات، اونایی که نمی‌تونن ببینن، بشنون،واقعاً حرف بزنن یا بو بکشن، شانسِ بیشتری برای زنده موندن دارن.»
فیلیپ لبخند زد‌چطور و دستِ راستش‌بشه را دراز کرد.
«خوشحالم که‌می‌خواست شما هم‌کنه همچین درکی دارید.»
این انگیزهٔ واقعیِ او برای صحبت با لومیان بود.برای او می‌خواست لومیان که از هویتی جعلی استفاده می‌کرد،دزدیدنِ کنجکاو نشود و سعی نکند دردسرِ پنهانِ کشتی را بفهمد.
چون ممکن‌تجاری‌ای بود کلِ کشتی‌غارتش را گرفتار کند!
لومیان که منظورِ‌چطور فیلیپ را فهمیده بود،باسیلِ بی‌اختیار ابرو بالا انداخت.
یعنی دردسرهای‌می‌خواست دیگه‌ای هم‌کنه تو کشتی هست؟