چپتر 368: سفته‌باز
0لومیان با لبخندی مؤدبانه رو‌تریر به کنت پوفر در مبلِ دسته‌داری‌موشکی نشست و جواب داد: «باعثِ افتخارمه.»
با اشاره‌ای‌کمتر ظریف، دوشیزه الروس‌دارد را دعوت کرد.
کنت پوفر که‌هیچ پیراهنی زرشکی به تن‌پیدا داشت، دست تکان داد.
«بعد از اینکه‌رمان زدنِ این قطعه‌جوانانِ رو تموم کنه.»
لومیان نگاهش را به سمتِ‌تریر پیانو چرخاند و بالاخره توانست‌بانوی دوشیزه الروس را به‌خوبی ببیند.
ابروهای بلوطی‌رنگش قابِ چشمانِ قهوه‌ای و پراحساسش بود که با طراوتی جوانانه‌حدس می‌درخشید. انحنای ظریفِ گونه‌ها و خطوطِ لطیفِ چهره‌اش نشان می‌داد کمتر از‌سفید بیست سال دارد. هیچ اثری از تبارِ سورون در او پیدا نبود.
لومیان حدس زد الروس‌اثری تبارِ سورون را از سمتِ‌حدس مادری به ارث برده باشد.
نگاه گرفت و انگشتانش را دورِ گیلاسِ لیکورِ سرخ، سفید و آبی‌رنگی که روی‌پیش‌تر میزِ عسلی قرار داشت، حلقه کرد. در گفت‌وگویی پرشور با کنت پوفر، رمان‌نویس آنوری و‌همسرِ دیگران شرکت کرد و دربارهٔ تازه‌ترین گرایش‌ها و رسوایی‌های رایج در محفلشان به بحث پرداخت.
او برای اینکه در چنین موقعیت‌هایی مطلع و‌دقت به‌روز باشد، روزنامه‌هایی مانند «هفته‌نامهٔ رمان»، «ژورنال دِ دبا»،آنجا «جوانانِ تریر» و «چهرهٔ شبح» را با دقت می‌خواند.
بانوی موشکی که پیش‌تر کنارِ کنت پوفر‌اثری زانو زده بود، حالا از آنجا رفته بود‌برده تا بازیِ بیلیاردِ سردبیرانِ روزنامه‌ها را تماشا کند.
لومیان خبر داشت او نمی‌تواند همسرِ کنت پوفر باشد. اورور پیش‌تر او را از رسومِ عجیبِ تریر آگاه کرده بود: در دورهمی‌های‌آبی‌رنگی صمیمی و مجالسِ رقصِ کوچک، میزبانانِ مرد و زن از حضورِ هم‌زمان در کنارِ یکدیگر خودداری می‌کردند. این کار ناشایست به شمار می‌آمد‌مطلع و چه‌بسا شایعاتِ بی‌اساسی به راه می‌انداخت. از این رو، وقتی یکی از آن‌ها سالُنی برگزار می‌کرد، همسرش به مراسمِ شخصِ دیگری می‌رفت.
آن زمان که لومیان تازه این را شنیده بود،شبح به‌زحمت پانزده سال داشت و به نظرش مجموعه‌قوانینِ غریبی‌حالا می‌آمد. حالا که به آن فکر می‌کرد، با خود گفت:
شما تریری‌ها واسه اینکه راحت‌تر بتونید مخفیانه عشق‌بازی‌دقت کنید، چه قوانینِ نانوشتهٔ مسخره و خنده‌داری ساختید‌حالا و همه هم با کمالِ میل ازشون پیروی می‌کنن!
وقتی قطعهٔ موسیقی به پایان رسید، الروس با وقار از پیانو فاصله گرفت و‌ارث به سمتِ مبل‌ها رفت. پسرعمویش او را به لومیان معرفی کرد و چهارپایه‌ای برایش جلو‌قرار کشید. او با پاهای جفت‌شده نشست و به ناظری خاموش در گفت‌وگوی جاری بدل شد.
با گذشتِ زمان، رفته‌رفته دیگران هم به‌پیدا سمتشان آمدند. لوران به دنبالِ مردی میان‌سال با‌گرفت لباس‌های غیررسمی و ریشی چشمگیر راه افتاده بود.
کنت پوفر زحمتِ معرفی را بر‌جوانانِ عهده گرفت و گفت: «ایشون کورنل‌بانوی هستن، سردبیرِ روزنامهٔ لو پتی تریرین.»
لومیان پیش‌تر این روزنامه را خوانده بود و‌دقت تبلیغِ «پلِ میان‌ستاره‌ای به ماهِ سرخ» را که‌حالا در صفحاتش چاپ شده بود، به‌روشنی به یاد داشت.
حالا با یادآوریِ آن خاطره، بی‌اختیار شک کرد شاید این‌پیدا یک کلاه‌برداریِ هوشمندانه یا نوعی هنرِ نمایشیِ تریری باشد. همچنین‌دورِ سوءظن داشت چه‌بسا به پیروانِ یک خدای شیطانی ربط داشته باشد.
پوفر هویتی را که گاردنر مارتن برای لومیان‌نبود ساخته بود، به کورنل معرفی کرد: «ایشون سیل‌انگشتانش دوبوآ هستن، مدیرعاملِ شرکتِ واردات و صادراتِ ساحلی.»
کورنل با نگاهی غافلگیرشده دستِ‌دبا راستش را دراز کرد و با‌می‌خواند لومیان احوالپرسی کرد: «شما خیلی جوونید.»
لومیان دستش را‌دبا فشرد و لبخندی‌چهرهٔ جذاب تحویلش داد.
«این نتیجهٔ‌کمتر پشتکارِ تزلزل‌ناپذیر‌سال و سخت‌کوشیِ منه.»
درست زمانی که شاعر ایرائتا می‌خواست بگوید بیشترِ افرادِ‌حدس حاضر در اینجا هم سخت‌کوش‌اند اما در این سنِ کم‌لیکورِ مدیرعاملِ شرکتی بزرگ نشده‌اند، لومیان لحنی خودتحقیرانه به صدایش داد:
«دقیقاً به این دلیله که من تو هر‌چهرهٔ دو زمینه عالی بودم و پدرم منو به‌زانو عنوانِ مدیرعاملِ شرکتِ واردات و صادرات منصوب کرد.»
با فهمیدنِ منظورِ‌دبا لومیان، صدای خندهٔ‌چهرهٔ حاضران در اتاق پیچید.
نگاهشان به‌کمتر سیل دوبوآ‌سال تغییری مثبت کرد.
در محفلِ اجتماعیِ آن‌ها، کم نبودند کسانی که به لطفِ روابطِ خانوادگی در سنینِ پایین به مقام‌های مهمی رسیده بودند. این افراد معمولاً یا از آوردنِ نامِ والدین‌گفت‌وگویی و بزرگانشان طفره می‌رفتند تا توانایی‌های ادعاییِ خود را ثابت کنند، یا از کمبودِ اعتمادبه‌نفس و پختگی رنج می‌بردند و مدام به پدران و عموهایشان می‌بالیدند. بسیار اندک بودند‌دقت کسانی که مانندِ لومیان چنین گشاده‌رویی، صداقت و شوخ‌طبعیِ بی‌تکلفی از خود نشان دهند. در آن زمان، کنت پوفر را به‌زحمت می‌شد در زمرهٔ این افراد به شمار آورد.
لومیان با اندکی شوخ‌طبعیِ شیطنت‌آمیز که از‌تریر خواهرش وام گرفته بود، نگاهش را به‌پیش‌تر لوران دوخت و پرسید: «ایشون کی باشن؟»
تاپ! تاپ! قلبِ لوران‌جوانانِ در واکنش به این‌دقت حرف به تپش افتاد.
با اینکه توافقی نانوشته برای پنهان نگه‌داشتنِ هویتِ واقعیِ‌سورون یکدیگر داشتند، لوران شناختِ دقیقی از سیل دوبوآ، سردستهٔ باند،انگشتانش نداشت و نگران بود لومیان ناگهان نظرش را عوض کند.
کورنل، سردبیرِ «لو‌هیچ پتی تریرین»، به مردِ‌پیدا جوانِ کنارش اشاره کرد.
«ایشون لوران هستن. بسیار بااستعداد، مطلع و بی‌نهایت مؤدب. نزدیک به سه ماهه‌موشکی که دارم زیر نظرش می‌گیرم و دارم به این فکر می‌کنم که سمتِ دستیار‌خبر و معاونِ سردبیر رو بهش پیشنهاد بدم. لوران، نظرت دربارهٔ این پیشنهادِ غیرمنتظره چیه؟»
لوران در ابتدا جا خورد، اما دیری‌شبح نپایید که غرق در شادی شد و‌زانو احساسِ سرگیجهٔ خفیفی به او دست داد.
همهٔ دردها و اضطراب‌هایی که کشیده‌هیچ بود، از اشک‌های مادرش گرفته تا‌حدس تحقیرِ همسایگان، به این لحظه ختم می‌شد.
او همیشه باور داشت با استعدادهایش نباید در پایین‌ترین سطح‌مادری بماند و همواره به دنبالِ فرصتی بود، حتی اگر به‌سرخ قیمتِ خالی کردنِ جیبِ مادرش برای حفظِ ظاهرِ آبرومندانه‌اش تمام می‌شد.
لوران از نشان دادنِ هیجانِ بیش‌جوانانِ از حد خودداری کرد و با لبخندی‌موشکی متین به کورنل پاسخ داد: «باعثِ افتخارمه.»
لومیان موقعیت را سنجید.
اصلاً بد نیست. سفته‌بازی می‌تونه کارِ پرریسکی باشه، اما سودش می‌تونه خیلی زیاد باشه. با‌برده این حال، عوض کردنِ طرزِ فکر و شروعِ واقعی از جایگاهِ فعلی هم مهمه. سفته‌بازی‌حلقه برای بالا بردنِ جایگاهِ اجتماعی ممکنه تو درازمدت باعث بشه آدم همه‌چیزش رو از دست بده.
لومیان هم‌زمان با بررسیِ کارهای لوران،سورون حرف‌های خواهرش را پس از ضرر‌برده در بازارِ سهام به یاد آورد.
او با شارلی و دیگران فرق داشت؛ لومیان از کسانی که مادرانشان را در فرایندِ‌کنارِ سوداگری استثمار می‌کردند، بیزار بود. تا زمانی که مادرِ لوران می‌توانست این موضوع را بپذیرد‌اورور و به خشونت علیه پسرش متوسل نمی‌شد یا مقاومتِ شدیدی نشان نمی‌داد، لومیان سخت نمی‌گرفت.
حالا که کورنل و دیگران نشسته‌چهرهٔ بودند، کنجکاویِ لومیان باعث شد بپرسد:پیش‌تر «اولین بار لوران رو کجا دیدید؟»
کورنل با لبخند جواب داد: «توی کافهٔ ویشی.تبارِ اغلب میاد اونجا تا دربارهٔ مسائلِ مختلفِ تریر‌باشد بحث کنه و نظراتش رو به اشتراک بذاره.»
کافهٔ ویشی—همون جایی که با ۵ ورل‌دور می‌شد نصفِ بطری آب‌معدنی و دو تخم‌مرغِ آب‌پز خرید؟ مادرِ لوران، مادام لاکازان، حتی‌سفید بعد از یه روز کارِ طولانی ۳ ورل‌دور هم درآمد نداره. با این حال، این سرمایه‌گذاری آشکارا جواب داده. حتی یه‌برای معاونِ سردبیرِ تازه‌کار تو روزنامه‌ای مثلِ «لو پتی تریرین» سالانه نزدیک به ۵۰۰۰ ورل‌دور درآمد داره و این تازه نوکِ کوهِ یخه.
لومیان این تفاوت‌ها را بررسی‌تریر کرد و فهمید وسواسِ لوران‌بانوی به شبکه‌سازیِ سوداگرانه منطقِ خاصی دارد.
با این حال، موفقیت در‌بیست چنین تلاش‌هایی اتفاقِ نادری بود—در‌تبارِ بهترین حالت یکی از صد نفر.
لومیان نگاهی به لوران انداخت که‌کمتر با احتیاط او را می‌پایید، و‌تبارِ با لبخند به‌آرامی موضوع را عوض کرد.
«کورنل، ماهِ پیش، یا شاید هم زودتر، تصادفاً‌سورون به آگهیِ پلِ بین‌ستاره‌ای تو روزنامهٔ لو پتی تریرین‌گرفت برخوردم. توجهم رو جلب کرد. نظری در موردش دارید؟»
کورنل پیش از‌دبا اینکه زیرِ خنده بزند،شبح پُکی به پیپش زد.
«فکر می‌کنم یه مشت آدمِ متوهم باشن، اما چون‌اثری پول دادن، دلیلی نداره آگهی‌شون رو چاپ نکنم. شاید بتونه‌نگاه چندتا از علاقه‌مندانِ متعصبِ مکانیک و علم رو گول بزنه.»
لومیان با خنده گفت: «الان چطورن؟ حتی‌بیست دارم به سرمایه‌گذاری روشون فکر می‌کنم، فقط برای‌نبود اینکه ببینم کلاه‌بردارن یا واقعاً می‌تونن چیزی بسازن.»
ایرائتای شاعر پیپش را برداشت و زیرِ لب گفت: «به‌جای سرمایه‌گذاری‌حدس روی اونا، می‌تونید حامیِ مالیِ من بشید. حداقل اون‌موقع می‌تونید بهم فحش‌سفید بدید که نوشته‌هام مثلِ یه تیکه گُهه و منم نمی‌تونم جوابی بدم.»
لومیان با او همراهی کرد و‌چهرهٔ طوری رفتار کرد که انگار پول برایش‌کنارِ اهمیتی ندارد: «مشکلی نیست. ۵۰۰۰ ورل‌دور چطوره؟»
قصدش این بود که بعداً با این‌دارد بهانه که در حالِ حاضر پولِ نقدِ کافی‌مادری همراه ندارد، تنها ۳۰۰۰ ورل‌دور به ایرائتا بدهد.
ایرائتا پیپش را‌چهره‌اش پایین آورد و دستانش‌بیست را نمایشی باز کرد.
«ستایش بر خورشید‌سال و بذارید کینه‌توزیِ‌اثری سیِل محکم‌تر ضربه بزنه!»
لومیان با ظرافت به قصدش برای حمایتِ مالی از ایرائتا در آینده اشاره‌کنارِ کرد، اما برای پرهیز از بوی گندِ پول از دادنِ مستقیمِ آن خودداری‌نمی‌تواند کرد و گفت: «هاها، بیایید بعد از سالُن با هم برگردیم به شهرِ قدیم.»
پس از این انحرافِ‌کمتر کوتاه، انگار کورنل با حضورِ‌اثری لومیان احساسِ راحتیِ بیشتری می‌کرد.
«مطمئن نیستم اوضاعِ اون‌نشان آدما چطوره. اونا فقط پولِ‌دارد یه ماه آگهی رو دادن.»
همان‌طور که گفتگو جریان داشت، کنت پوفر نگاهی به خورشیدِ در‌حدس حالِ غروب انداخت و با لبخندی گرم پیشنهادِ بازی داد: «می‌خواید‌سرخ پای شاه بازی کنیم؟ به‌عنوانِ دست‌گرمیِ قبل از شام در نظرش بگیرید.»
این تنها بازی‌ایه که بلدی؟ اصلاً بچگی‌شبح داشتی... لومیان بی‌اختیار در دلش از انتخابِ بازیِ‌زده کنت پوفر انتقاد کرد، اما مخالفتی نشان نداد.
دیگران به‌سرعت موافقت کردند و کنت پوفر‌دارد بی‌درنگ به پیشخدمتش دستور داد پای شاهِ بزرگی‌مادری را که در آشپزخانه آماده شده بود، بیاورد.
پای شبیهِ درِ یک‌نشان قابلمهٔ بزرگ بود و‌سال عطر و رنگی وسوسه‌انگیز داشت.
کنت پوفر شرکت‌کنندگان را برانداز‌هیچ کرد و نگاهش روی تک‌تکِ آن‌ها‌حدس چرخید: «چه کسی مسئولِ بریدنش می‌شه؟»
پس از لحظه‌ای تأمل، تصمیم گرفت:چهرهٔ «الروس، شما این افتخار رو بپذیرید.پیش‌تر شما جوان‌ترین و زیباترین بانوی اینجایید.»
الروس که روی چهارپایه‌ای کنارِ لومیان نشسته‌دارد بود، باوقار برخاست و کاردِ میز را‌حدس برداشت تا تقسیمِ پای شاه را آغاز کند.
چه دخترعموی مطیعی. نون‌خورِ خاندانِ سورون و‌بیست کنت پوفره؟ لومیان متوجه شد که مهارت‌های الروس،نبود چه‌بسا به دلیلِ تمرینِ زیاد، بسیار چابک است.
در چشم‌به‌هم‌زدنی، پای‌سال شاهِ غول‌آسا به حدودِ‌تبارِ ۲۹ قسمت تقسیم شد.
طبقِ رسم، کنت پوفر پیشنهاد کرد‌چهرهٔ بُرشِ اضافه به جدش، ورموندا سورون،پیش‌تر تقدیم شود و هیچ‌کس مخالفتی نکرد.
پس از پایانِ این بخش از آیین،دارد گویی اتاقِ نشیمن در سکوتی مورمورکننده فرو رفت،مادری چنان‌که انگار فضای بیرونِ قصر منجمد شده بود.
سپس کنت پوفر توجهش را به لومیان و لوران معطوف‌هیچ کرد: «لوران، این اولین باریه که با سیِل تو سالُنِ‌باشد شنبه‌های من شرکت می‌کنی. تو اولین نفری هستی که انتخاب می‌کنه.»
لومیان خندید و گفت: «البته‌هیچ که میزبان باید اولین نفر‌نبود باشه. همه‌تون این‌طور فکر نمی‌کنید؟»
با تحریکِ او، دیگر شرکت‌کنندگان نیز‌چهرهٔ به‌سرعت موافقت کردند که میزبانِ مرد‌پیش‌تر باید افتخارِ انتخابِ اولیه را داشته باشد.
کنت پوفر اصرار نکرد و بُرشی از پای‌هیچ شاه برداشت و رو به جمع گفت: «هر‌ارث کسی که سکهٔ طلا رو گاز بگیره، شاه می‌شه.»
با دیدنِ اینکه عضوِ خاندانِ سورون اولین انتخاب را‌دارد انجام داده است، لومیان احساسِ راحتیِ بیشتری کرد و‌ارث به جلو خم شد تا بُرش‌ها را برانداز کند.
این بیمه‌ای دوجانبه بود. اول، می‌گذاشت کنت پوفر انتخابش را بکند. سپس،مادری تا زمانی که هنوز بُرش‌های زیادی باقی مانده بود، از بیزاریِ ترمیبوروس‌آبی‌رنگی نسبت به این موضوع بهره می‌بُرد تا بُرشی بدونِ سکهٔ طلا بردارد.
این بار، ترمیبوروس ساکت ماند و هیچ‌شبح هشداری نداد. لومیان به‌طورِ طبیعی بُرشی از پای‌زده شاه را که شخصاً انتخاب کرده بود، برداشت.
اما همین که در جایش نشست، ذهنش به‌طورِ غیرمنتظره‌ای چرخید. گویی بارِ‌پیدا دیگر پنجرهٔ شیشه‌ایِ باریک را می‌دید و تصویرِ مردی با موهای قرمزِ‌لیکورِ تیره که چشمانش را از حدقه درآورده بود، به افکارش هجوم آورد.