چپتر 368: سفته‌باز
0لومیان با لبخندی مؤدبانه رو‌اثری به کنت پوفر در مبلِ دسته‌داری‌مادری نشست و جواب داد: «باعثِ افتخارمه.»
با اشاره‌ای‌رمان ظریف، دوشیزه الروس‌جوانانِ را دعوت کرد.
کنت پوفر که‌بازیِ پیراهنی زرشکی به تن‌تماشا داشت، دست تکان داد.
«بعد از اینکه‌لطیفِ زدنِ این قطعه‌می‌داد رو تموم کنه.»
لومیان نگاهش را به سمتِ‌اثری پیانو چرخاند و بالاخره توانست‌حدس دوشیزه الروس را به‌خوبی ببیند.
ابروهای بلوطی‌رنگش قابِ چشمانِ قهوه‌ای و پراحساسش بود که با طراوتی جوانانه‌موشکی می‌درخشید. انحنای ظریفِ گونه‌ها و خطوطِ لطیفِ چهره‌اش نشان می‌داد کمتر از‌تماشا بیست سال دارد. هیچ اثری از تبارِ سورون در او پیدا نبود.
لومیان حدس زد الروس‌بیلیاردِ تبارِ سورون را از سمتِ‌خبر مادری به ارث برده باشد.
نگاه گرفت و انگشتانش را دورِ گیلاسِ لیکورِ سرخ، سفید و آبی‌رنگی که روی‌سورون میزِ عسلی قرار داشت، حلقه کرد. در گفت‌وگویی پرشور با کنت پوفر، رمان‌نویس آنوری و‌سفید دیگران شرکت کرد و دربارهٔ تازه‌ترین گرایش‌ها و رسوایی‌های رایج در محفلشان به بحث پرداخت.
او برای اینکه در چنین موقعیت‌هایی مطلع و‌پیدا به‌روز باشد، روزنامه‌هایی مانند «هفته‌نامهٔ رمان»، «ژورنال دِ دبا»،انگشتانش «جوانانِ تریر» و «چهرهٔ شبح» را با دقت می‌خواند.
بانوی موشکی که پیش‌تر کنارِ کنت پوفر‌چهرهٔ زانو زده بود، حالا از آنجا رفته بود‌زانو تا بازیِ بیلیاردِ سردبیرانِ روزنامه‌ها را تماشا کند.
لومیان خبر داشت او نمی‌تواند همسرِ کنت پوفر باشد. اورور پیش‌تر او را از رسومِ عجیبِ تریر آگاه کرده بود: در دورهمی‌های‌میزبانانِ صمیمی و مجالسِ رقصِ کوچک، میزبانانِ مرد و زن از حضورِ هم‌زمان در کنارِ یکدیگر خودداری می‌کردند. این کار ناشایست به شمار می‌آمد‌مراسمِ و چه‌بسا شایعاتِ بی‌اساسی به راه می‌انداخت. از این رو، وقتی یکی از آن‌ها سالُنی برگزار می‌کرد، همسرش به مراسمِ شخصِ دیگری می‌رفت.
آن زمان که لومیان تازه این را شنیده بود،سال به‌زحمت پانزده سال داشت و به نظرش مجموعه‌قوانینِ غریبی‌مادری می‌آمد. حالا که به آن فکر می‌کرد، با خود گفت:
شما تریری‌ها واسه اینکه راحت‌تر بتونید مخفیانه عشق‌بازی‌پیدا کنید، چه قوانینِ نانوشتهٔ مسخره و خنده‌داری ساختید‌گرفت و همه هم با کمالِ میل ازشون پیروی می‌کنن!
وقتی قطعهٔ موسیقی به پایان رسید، الروس با وقار از پیانو فاصله گرفت و‌کنارِ به سمتِ مبل‌ها رفت. پسرعمویش او را به لومیان معرفی کرد و چهارپایه‌ای برایش جلو‌اورور کشید. او با پاهای جفت‌شده نشست و به ناظری خاموش در گفت‌وگوی جاری بدل شد.
با گذشتِ زمان، رفته‌رفته دیگران هم به‌تماشا سمتشان آمدند. لوران به دنبالِ مردی میان‌سال با‌آگاه لباس‌های غیررسمی و ریشی چشمگیر راه افتاده بود.
کنت پوفر زحمتِ معرفی را بر‌می‌داد عهده گرفت و گفت: «ایشون کورنل‌اثری هستن، سردبیرِ روزنامهٔ لو پتی تریرین.»
لومیان پیش‌تر این روزنامه را خوانده بود و‌پیدا تبلیغِ «پلِ میان‌ستاره‌ای به ماهِ سرخ» را که‌گرفت در صفحاتش چاپ شده بود، به‌روشنی به یاد داشت.
حالا با یادآوریِ آن خاطره، بی‌اختیار شک کرد شاید این‌می‌خواند یک کلاه‌برداریِ هوشمندانه یا نوعی هنرِ نمایشیِ تریری باشد. همچنین‌بازیِ سوءظن داشت چه‌بسا به پیروانِ یک خدای شیطانی ربط داشته باشد.
پوفر هویتی را که گاردنر مارتن برای لومیان‌کند ساخته بود، به کورنل معرفی کرد: «ایشون سیل‌کرده دوبوآ هستن، مدیرعاملِ شرکتِ واردات و صادراتِ ساحلی.»
کورنل با نگاهی غافلگیرشده دستِ‌نشان راستش را دراز کرد و با‌هیچ لومیان احوالپرسی کرد: «شما خیلی جوونید.»
لومیان دستش را‌دارد فشرد و لبخندی‌تبارِ جذاب تحویلش داد.
«این نتیجهٔ‌رمان پشتکارِ تزلزل‌ناپذیر‌دبا و سخت‌کوشیِ منه.»
درست زمانی که شاعر ایرائتا می‌خواست بگوید بیشترِ افرادِ‌خبر حاضر در اینجا هم سخت‌کوش‌اند اما در این سنِ کم‌مجالسِ مدیرعاملِ شرکتی بزرگ نشده‌اند، لومیان لحنی خودتحقیرانه به صدایش داد:
«دقیقاً به این دلیله که من تو هر‌بیست دو زمینه عالی بودم و پدرم منو به‌نبود عنوانِ مدیرعاملِ شرکتِ واردات و صادرات منصوب کرد.»
با فهمیدنِ منظورِ‌دارد لومیان، صدای خندهٔ‌تبارِ حاضران در اتاق پیچید.
نگاهشان به‌رمان سیل دوبوآ‌دبا تغییری مثبت کرد.
در محفلِ اجتماعیِ آن‌ها، کم نبودند کسانی که به لطفِ روابطِ خانوادگی در سنینِ پایین به مقام‌های مهمی رسیده بودند. این افراد معمولاً یا از آوردنِ نامِ والدین‌می‌کردند و بزرگانشان طفره می‌رفتند تا توانایی‌های ادعاییِ خود را ثابت کنند، یا از کمبودِ اعتمادبه‌نفس و پختگی رنج می‌بردند و مدام به پدران و عموهایشان می‌بالیدند. بسیار اندک بودند‌فکر کسانی که مانندِ لومیان چنین گشاده‌رویی، صداقت و شوخ‌طبعیِ بی‌تکلفی از خود نشان دهند. در آن زمان، کنت پوفر را به‌زحمت می‌شد در زمرهٔ این افراد به شمار آورد.
لومیان با اندکی شوخ‌طبعیِ شیطنت‌آمیز که از‌کمتر خواهرش وام گرفته بود، نگاهش را به‌سورون لوران دوخت و پرسید: «ایشون کی باشن؟»
تاپ! تاپ! قلبِ لوران‌هیچ در واکنش به این‌پیدا حرف به تپش افتاد.
با اینکه توافقی نانوشته برای پنهان نگه‌داشتنِ هویتِ واقعیِ‌دقت یکدیگر داشتند، لوران شناختِ دقیقی از سیل دوبوآ، سردستهٔ باند،رفته نداشت و نگران بود لومیان ناگهان نظرش را عوض کند.
کورنل، سردبیرِ «لو‌بازیِ پتی تریرین»، به مردِ‌تماشا جوانِ کنارش اشاره کرد.
«ایشون لوران هستن. بسیار بااستعداد، مطلع و بی‌نهایت مؤدب. نزدیک به سه ماهه‌تبارِ که دارم زیر نظرش می‌گیرم و دارم به این فکر می‌کنم که سمتِ دستیار‌لیکورِ و معاونِ سردبیر رو بهش پیشنهاد بدم. لوران، نظرت دربارهٔ این پیشنهادِ غیرمنتظره چیه؟»
لوران در ابتدا جا خورد، اما دیری‌سورون نپایید که غرق در شادی شد و‌باشد احساسِ سرگیجهٔ خفیفی به او دست داد.
همهٔ دردها و اضطراب‌هایی که کشیده‌تریر بود، از اشک‌های مادرش گرفته تا‌موشکی تحقیرِ همسایگان، به این لحظه ختم می‌شد.
او همیشه باور داشت با استعدادهایش نباید در پایین‌ترین سطح‌نمی‌تواند بماند و همواره به دنبالِ فرصتی بود، حتی اگر به‌رقصِ قیمتِ خالی کردنِ جیبِ مادرش برای حفظِ ظاهرِ آبرومندانه‌اش تمام می‌شد.
لوران از نشان دادنِ هیجانِ بیش‌می‌داد از حد خودداری کرد و با لبخندی‌تبارِ متین به کورنل پاسخ داد: «باعثِ افتخارمه.»
لومیان موقعیت را سنجید.
اصلاً بد نیست. سفته‌بازی می‌تونه کارِ پرریسکی باشه، اما سودش می‌تونه خیلی زیاد باشه. با‌زانو این حال، عوض کردنِ طرزِ فکر و شروعِ واقعی از جایگاهِ فعلی هم مهمه. سفته‌بازی‌رسومِ برای بالا بردنِ جایگاهِ اجتماعی ممکنه تو درازمدت باعث بشه آدم همه‌چیزش رو از دست بده.
لومیان هم‌زمان با بررسیِ کارهای لوران،روزنامه‌ها حرف‌های خواهرش را پس از ضرر‌اورور در بازارِ سهام به یاد آورد.
او با شارلی و دیگران فرق داشت؛ لومیان از کسانی که مادرانشان را در فرایندِ‌پیدا سوداگری استثمار می‌کردند، بیزار بود. تا زمانی که مادرِ لوران می‌توانست این موضوع را بپذیرد‌آبی‌رنگی و به خشونت علیه پسرش متوسل نمی‌شد یا مقاومتِ شدیدی نشان نمی‌داد، لومیان سخت نمی‌گرفت.
حالا که کورنل و دیگران نشسته‌تبارِ بودند، کنجکاویِ لومیان باعث شد بپرسد:ارث «اولین بار لوران رو کجا دیدید؟»
کورنل با لبخند جواب داد: «توی کافهٔ ویشی.شبح اغلب میاد اونجا تا دربارهٔ مسائلِ مختلفِ تریر‌زده بحث کنه و نظراتش رو به اشتراک بذاره.»
کافهٔ ویشی—همون جایی که با ۵ ورل‌دور می‌شد نصفِ بطری آب‌معدنی و دو تخم‌مرغِ آب‌پز خرید؟ مادرِ لوران، مادام لاکازان، حتی‌کوچک بعد از یه روز کارِ طولانی ۳ ورل‌دور هم درآمد نداره. با این حال، این سرمایه‌گذاری آشکارا جواب داده. حتی یه‌برگزار معاونِ سردبیرِ تازه‌کار تو روزنامه‌ای مثلِ «لو پتی تریرین» سالانه نزدیک به ۵۰۰۰ ورل‌دور درآمد داره و این تازه نوکِ کوهِ یخه.
لومیان این تفاوت‌ها را بررسی‌پیش‌تر کرد و فهمید وسواسِ لوران‌آنجا به شبکه‌سازیِ سوداگرانه منطقِ خاصی دارد.
با این حال، موفقیت در‌بانوی چنین تلاش‌هایی اتفاقِ نادری بود—در‌زده بهترین حالت یکی از صد نفر.
لومیان نگاهی به لوران انداخت که‌کمتر با احتیاط او را می‌پایید، و‌تبارِ با لبخند به‌آرامی موضوع را عوض کرد.
«کورنل، ماهِ پیش، یا شاید هم زودتر، تصادفاً‌تبارِ به آگهیِ پلِ بین‌ستاره‌ای تو روزنامهٔ لو پتی تریرین‌نگاه برخوردم. توجهم رو جلب کرد. نظری در موردش دارید؟»
کورنل پیش از‌بانوی اینکه زیرِ خنده بزند،زانو پُکی به پیپش زد.
«فکر می‌کنم یه مشت آدمِ متوهم باشن، اما چون‌زانو پول دادن، دلیلی نداره آگهی‌شون رو چاپ نکنم. شاید بتونه‌کند چندتا از علاقه‌مندانِ متعصبِ مکانیک و علم رو گول بزنه.»
لومیان با خنده گفت: «الان چطورن؟ حتی‌بیست دارم به سرمایه‌گذاری روشون فکر می‌کنم، فقط برای‌نبود اینکه ببینم کلاه‌بردارن یا واقعاً می‌تونن چیزی بسازن.»
ایرائتای شاعر پیپش را برداشت و زیرِ لب گفت: «به‌جای سرمایه‌گذاری‌نبود روی اونا، می‌تونید حامیِ مالیِ من بشید. حداقل اون‌موقع می‌تونید بهم فحش‌سرخ بدید که نوشته‌هام مثلِ یه تیکه گُهه و منم نمی‌تونم جوابی بدم.»
لومیان با او همراهی کرد و‌کنارِ طوری رفتار کرد که انگار پول برایش‌بیلیاردِ اهمیتی ندارد: «مشکلی نیست. ۵۰۰۰ ورل‌دور چطوره؟»
قصدش این بود که بعداً با این‌پیش‌تر بهانه که در حالِ حاضر پولِ نقدِ کافی‌بیلیاردِ همراه ندارد، تنها ۳۰۰۰ ورل‌دور به ایرائتا بدهد.
ایرائتا پیپش را‌چهره‌اش پایین آورد و دستانش‌بیست را نمایشی باز کرد.
«ستایش بر خورشید‌بیست و بذارید کینه‌توزیِ‌هیچ سیِل محکم‌تر ضربه بزنه!»
لومیان با ظرافت به قصدش برای حمایتِ مالی از ایرائتا در آینده اشاره‌بیلیاردِ کرد، اما برای پرهیز از بوی گندِ پول از دادنِ مستقیمِ آن خودداری‌دورهمی‌های کرد و گفت: «هاها، بیایید بعد از سالُن با هم برگردیم به شهرِ قدیم.»
پس از این انحرافِ‌می‌خواند کوتاه، انگار کورنل با حضورِ‌زانو لومیان احساسِ راحتیِ بیشتری می‌کرد.
«مطمئن نیستم اوضاعِ اون‌نشان آدما چطوره. اونا فقط پولِ‌دارد یه ماه آگهی رو دادن.»
همان‌طور که گفتگو جریان داشت، کنت پوفر نگاهی به خورشیدِ در‌نبود حالِ غروب انداخت و با لبخندی گرم پیشنهادِ بازی داد: «می‌خواید‌لیکورِ پای شاه بازی کنیم؟ به‌عنوانِ دست‌گرمیِ قبل از شام در نظرش بگیرید.»
این تنها بازی‌ایه که بلدی؟ اصلاً بچگی‌زانو داشتی... لومیان بی‌اختیار در دلش از انتخابِ بازیِ‌روزنامه‌ها کنت پوفر انتقاد کرد، اما مخالفتی نشان نداد.
دیگران به‌سرعت موافقت کردند و کنت پوفر‌پیش‌تر بی‌درنگ به پیشخدمتش دستور داد پای شاهِ بزرگی‌بیلیاردِ را که در آشپزخانه آماده شده بود، بیاورد.
پای شبیهِ درِ یک‌نشان قابلمهٔ بزرگ بود و‌سال عطر و رنگی وسوسه‌انگیز داشت.
کنت پوفر شرکت‌کنندگان را برانداز‌دارد کرد و نگاهش روی تک‌تکِ آن‌ها‌نبود چرخید: «چه کسی مسئولِ بریدنش می‌شه؟»
پس از لحظه‌ای تأمل، تصمیم گرفت:کنارِ «الروس، شما این افتخار رو بپذیرید.بازیِ شما جوان‌ترین و زیباترین بانوی اینجایید.»
الروس که روی چهارپایه‌ای کنارِ لومیان نشسته‌پیش‌تر بود، باوقار برخاست و کاردِ میز را‌بازیِ برداشت تا تقسیمِ پای شاه را آغاز کند.
چه دخترعموی مطیعی. نون‌خورِ خاندانِ سورون و‌بیست کنت پوفره؟ لومیان متوجه شد که مهارت‌های الروس،نبود چه‌بسا به دلیلِ تمرینِ زیاد، بسیار چابک است.
در چشم‌به‌هم‌زدنی، پای‌بیست شاهِ غول‌آسا به حدودِ‌اثری ۲۹ قسمت تقسیم شد.
طبقِ رسم، کنت پوفر پیشنهاد کرد‌کنارِ بُرشِ اضافه به جدش، ورموندا سورون،بازیِ تقدیم شود و هیچ‌کس مخالفتی نکرد.
پس از پایانِ این بخش از آیین،پیش‌تر گویی اتاقِ نشیمن در سکوتی مورمورکننده فرو رفت،بیلیاردِ چنان‌که انگار فضای بیرونِ قصر منجمد شده بود.
سپس کنت پوفر توجهش را به لومیان و لوران معطوف‌هیچ کرد: «لوران، این اولین باریه که با سیِل تو سالُنِ‌باشد شنبه‌های من شرکت می‌کنی. تو اولین نفری هستی که انتخاب می‌کنه.»
لومیان خندید و گفت: «البته‌دارد که میزبان باید اولین نفر‌پیدا باشه. همه‌تون این‌طور فکر نمی‌کنید؟»
با تحریکِ او، دیگر شرکت‌کنندگان نیز‌کنارِ به‌سرعت موافقت کردند که میزبانِ مرد‌بازیِ باید افتخارِ انتخابِ اولیه را داشته باشد.
کنت پوفر اصرار نکرد و بُرشی از پای‌کنارِ شاه برداشت و رو به جمع گفت: «هر‌سردبیرانِ کسی که سکهٔ طلا رو گاز بگیره، شاه می‌شه.»
با دیدنِ اینکه عضوِ خاندانِ سورون اولین انتخاب را‌دارد انجام داده است، لومیان احساسِ راحتیِ بیشتری کرد و‌ارث به جلو خم شد تا بُرش‌ها را برانداز کند.
این بیمه‌ای دوجانبه بود. اول، می‌گذاشت کنت پوفر انتخابش را بکند. سپس،حدس تا زمانی که هنوز بُرش‌های زیادی باقی مانده بود، از بیزاریِ ترمیبوروس‌سفید نسبت به این موضوع بهره می‌بُرد تا بُرشی بدونِ سکهٔ طلا بردارد.
این بار، ترمیبوروس ساکت ماند و هیچ‌زانو هشداری نداد. لومیان به‌طورِ طبیعی بُرشی از پای‌روزنامه‌ها شاه را که شخصاً انتخاب کرده بود، برداشت.
اما همین که در جایش نشست، ذهنش به‌طورِ غیرمنتظره‌ای چرخید. گویی بارِ‌آنجا دیگر پنجرهٔ شیشه‌ایِ باریک را می‌دید و تصویرِ مردی با موهای قرمزِ‌رسومِ تیره که چشمانش را از حدقه درآورده بود، به افکارش هجوم آورد.