چپتر 289: مهمانانِ دیروقت
0«دکتر؟» لومیان دو قوطی عامل شفابخش‌صدایش را که از باندِ خارِ زهرآگین‌بعد به دست آورده بود، به یاد آورد.
تأثیرِ شفابخشیِ‌تقسیمِ آن‌ها واقعاً‌سهمِ چشمگیر بود.
لومیان به پشتیِ صندلی‌اش تکیه داد و‌کند با دقت به چشمانِ لوگانو توسکانو خیره شد‌بیماری و مدتی در سکوت به فکر فرو رفت.
رفته‌رفته لوگانو‌گفت معذب شد و‌دهانش بدنش سفت شد.
سرانجام لومیان لبخند زد.
«تالارِ آسیاب مالِ‌به‌ویژه من نیست. فقط دارم‌گذاشت برای سرکرده اداره‌ش می‌کنم.
«مطمئن نیستم بتونی‌می‌کند از پسش بربیای، اما‌کند بهت یه فرصت می‌دم.»
لوگانو به‌وضوح آرام‌ممنونم شد و لبخند‌بپرد زد: «سرکرده، ناامیدتون نمی‌کنم!»
لومیان صدایش را‌آرام بالا برد و‌صدایش لویی را صدا زد.
«از این به بعد، تو‌خودش معاونِ لوگانو تو تالارِ آسیاب‌می‌کند می‌شی. با هم اداره‌ش کنید.»
جدی می‌گه؟ اما چرا به یه تازه‌واردِ امتحان‌پس‌نداده‌گفت همچین مقامِ مهمی می‌ده؟ پیش از آنکه لویی بتواند‌داشته واکنشی نشان دهد، لومیان به سمتِ لوگانو چرخیده بود.
«دو ماه وقت داری. فعلاً تو و دوستات‌بشم محافظای تالارِ رقص می‌شید. یه سهمی از سود‌مثلِ رو بردارید؛ سرِ جزئیاتش با مدیر چونه بزنید.»
او عمداً تقسیمِ سود، به‌ویژه‌نمی‌کنم سهمِ خودش را مبهم گذاشت.صدا می‌خواست ببیند لوگانو چه می‌کند.
لوگانو که نمی‌توانست‌به‌ویژه خوشحالی‌اش را پنهان‌مبهم کند، گفت: «ممنونم، سرکرده!»
نزدیک بود از دهانش بپرد: «وقتی دکتر بشم، هر بیماری یا‌دهانش آسیبی که داشته باشید رو درمان می‌کنم.» اما حس کرد این حرف‌نفرین مثلِ نفرین کردنِ لومیان به بدبختی است، پس به‌سرعت لب‌هایش را بست.
با تماشای رفتنِ آن‌ها که‌دهانش داشتند دربارهٔ تالارِ رقص بحث‌آسیبی می‌کردند، لبخندِ لومیان محو شد.
چاپلوسی و اشتیاقِ لوگانو باعث شد به‌بالا داشتنِ انگیزه‌های پنهانی مشکوک شود، درست مثلِ‌می‌شی خودش با بارون برینیه و گردنبندِ الماسِ تقلبی.
اما لومیان با نشان دادنِ قدرت و جنونش بارون را ترسانده‌نمی‌توانست بود. نکتهٔ کلیدی اثباتِ ارزشِ سوءاستفاده از او بود. لوگانو بیشتر‌بیماری روی چاپلوسی تمرکز داشت. البته، او کارآمدی‌اش را هم نشان داده بود.
به همین دلیل لومیان تصمیم گرفت تالارِ آسیاب را برای دو ماه به او بدهد—تا‌بیماری هرگونه ناهنجاری را زیرِ نظر بگیرد و اگر شکارچیِ جایزه‌بگیر انگیزه‌های پنهانی داشت، سریع واردِ‌تماشای عمل شود. یا اگر ریگی به کفش نداشت، یک دکتر را ارزان به دست بیاورد.
در هر صورت، این کار برای لومیان هزینه‌ای نداشت. تالارِ آسیاب متعلق به‌درمان باندِ ساوآ بود؛ او فقط بخشی از سهمِ خودش را از دست می‌داد.داشتند و این هم با تثبیتِ وضعیتِ تالارِ رقصِ بی‌نظم توسطِ لوگانو جبران می‌شد.
لومیان پس از مدتی نشستن، آنجا را به مقصدِ‌لویی اتاقِ ۲۰۷ در مسافرخانهٔ خروسِ زرین ترک کرد. پرده‌ها‌چرا را کشید، پشتِ میز نشست و شروع به نوشتن کرد.
«خانمِ شعبده‌بازِ محترم،
من رسماً به سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون پیوستم.
آیینِ ورود... بود.
گیج شده‌ام. سازمان اعضایی دارد که به‌وضوح از مسیرِ شکارچی نیستند. آن‌ها چطور از شب‌زنده‌داری گذشتند؟ قاتل‌ها؟ یا گاردنر به روشِ دیگری قابل‌اعتماد بودنشان را تأیید کرده و از فساد دورشان نگه داشته است؟»
نزدیک بود دربارهٔ ورود به بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۳ در‌نزدیک زمان‌های خاص بپرسد، اما آنجا قطعاً توسطِ فرابشرانِ رسمی زیرِ‌کرد نظر بود. بعید بود کسی بتواند در آن زمان نزدیک شود.
لومیان پس از تا‌نزدیک کردنِ مرتبِ نامه، نامه‌رسانِ عروسکی‌بیماری را روی محراب احضار کرد.
با احتیاط‌به‌وضوح پرسید: «هنوز‌ناامیدتون دارن نگام می‌کنن؟»
عروسک به‌آرامی‌تقسیمِ سر تکان‌سهمِ داد: «نه.»
لومیان که خیالش راحت شده بود، برنامه‌ریزی‌کند کرد تا به آقای کِی گزارش دهد و‌بیماری برای شنیدنِ موعظه به کلیسای جامعِ ابله برود.
پس از حدود‌ممنونم پانزده دقیقه، خانمِ‌بپرد شعبده‌باز پاسخ داد:
«زمانی از غیب‌گوی آقای ابله شنیدم که یکی از دوستانش در ابتدا عضوِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون بوده اما نتوانسته آنجا را تحمل کند و به دریا گریخته است.
اولش متوجه نشدم، اما حالا می‌فهمم—به تو سخت گذشته است.»
اون‌قدرها هم بد نبود. تماشای نمایششون‌بپرد نسبتاً جالب بود، یه جور مطالعه دربارهٔ‌درمان تنوعِ انسانی... لومیان مشکلی در آن نمی‌دید.
چیزِ دیگری بیشتر نگرانش می‌کرد.
وقتی خانمِ شعبده‌باز‌به‌ویژه به غیب‌گو اشاره‌مبهم کرد، نگفت «یکی از».
لومیان شک کرد‌می‌کند که آقای ابله‌پنهان تنها یک غیب‌گو دارد!
به این معنا که‌نزدیک دارندگانِ کارت‌های آرکانای اعظم در‌بیماری شورای الهی، غیب‌گو محسوب نمی‌شدند.
لومیان با تأمل‌آرام در این باره،صدایش به خواندن ادامه داد:
«ممکن است قاتل باشند‌سهمِ یا از روشِ تباهیِ‌می‌خواست دیگری استفاده کرده باشند.
«به دوِ جام یادآوری کن—اگر کشیک را می‌پذیرد، آینهٔ باستانیِ زیرزمینی را با خود ببرد. علاوه بر‌داشته اینکه باید به یاد داشته باشد پاسخی ندهد، بهتر است آینهٔ باستانی‌ای را که امکانِ ورود به‌بحث عالمِ آینهٔ زیرزمینی را فراهم می‌کند، همراه داشته باشد. تباهیِ شکارچی/دیوبانو احتمالاً متفاوت است. ممکن است کمک کند.»
آن آینه... لومیان که در‌دهانش فکر فرو رفته بود، به‌سرعت‌آسیبی نامه را در شعله‌های سرخ سوزاند.
درست وقتی می‌خواست دست‌ورویی‌ناامیدتون بشوید، چیزی حس کرد‌برد و به در نگاهی انداخت.
بلافاصله چند‌تقسیمِ تقه به‌سهمِ در خورد.
او صدا زد: «کیه؟»
صدایی ساختگی‌گفت جواب داد:نزدیک «حدس بزن کی‌ام.»
لومیان که نشسته بود،ناامیدتون با درماندگی به سقفِ بدونِ‌لویی ساس نگاه کرد. «بیا تو.»
همان‌طور که انتظار می‌رفت،سهمِ فرانکا و ژنا بودند که‌ببیند لباسِ قاتل‌ها را پوشیده بودند.
او به شوخی‌می‌کند گفت: «اومدین "مبارزه‌پنهان با شرارت" بازی کنین؟»
فرانکا پوزخند زد: «من‌نزدیک با بازنده‌های بی‌جنبه‌ای مثلِ‌بشم تو ورق بازی نمی‌کنم.»
لومیان که اخیراً خیلی‌ها را فریب داده بود تا در بازیِ ورق بیش از حد‌کنید بنوشند، در «مبارزه با شرارت» از خانم‌ها می‌بُرد و مهارتِ ضعیفشان را مسخره می‌کرد. فرانکا‌دهد که به تقلب شک کرده بود، در چند روزِ گذشته به‌شدت به رقصنده‌هایش آموزش داده بود.
فرانکا در حالی که‌سهمِ وارد می‌شد، افزود: «اومدیم مجله‌های‌ببیند علومِ غریبه رو قرض بگیریم.»
لومیان پوزخند زد. «تلاشِ خوبی بود. چرا فقط‌گفت واسه این کار این‌قدر دیر اومدین؟ نمی‌شد تا صبح‌داشته صبر کنین؟ به ژنا هم نمیاد اهلِ مطالعه باشه.»
لبخندی زد. «واقعاً قضیه چیه؟»
آن دو‌به‌وضوح هم‌زمان دندان‌ناامیدتون به هم ساییدند.
بعد از اینکه فرانکا در را بست، ژنا‌می‌خواست نگاهی به اطراف انداخت و زمزمه کرد: «دیوارهای‌ممنونم اینجا خیلی نازک نیستن؟ ممکنه همسایه‌ها صدامون رو بشنون؟»
لومیان با تأیید لبخند زد. «داری یاد‌کند می‌گیری—الان دیگه به فکرِ استراق‌سمع‌کننده‌ها هستی. نه‌بشم مثلِ قبل که بی‌خیال و بی‌پروا وراجی می‌کردی.»
قبل... نگاهِ مشکوکِ فرانکا از‌دهانش ژنا به لومیان، و بعد‌آسیبی از لومیان به ژنا چرخید.
ژنا دفاع کرد: «لعنتی! ما دربارهٔ هیچ‌چیزِ‌بالا مهمی حرف نزدیم! چرا حرفی از شارلی‌می‌شی نمی‌زنی؟ اون فوراً رازها رو لو می‌ده.»
شارلی؟ اخمِ فرانکا محو شد.
«مشکلی نبود—بقیه خواب بودن یا رفته بودن. واسه همین جلوش رو نگرفتم.»بپرد لومیان در حالی که خنجرِ آیینی در دست داشت، ایستاد. با جاری‌کردنِ کردنِ نیروی روحی از تیغه، اتاق را در دیواری از نیروی روحی پوشاند.
صدای آوازخوانی و هیاهوی‌نزدیک خیابان‌ها و سروصداهای مسافرخانه‌بشم فوراً دور و خفه شد.
ژنا شگفت‌زده شده بود. فرانکا لب‌هایش را جمع‌برد کرد و به ژنا گفت: «یه آیینِ سادهٔ دیوارِ‌می‌گه نیروی روحی. وقتی ساحره بشی، خودبه‌خود توش استاد می‌شی.»
در این لحظه، بی‌اختیار تصور‌خودش کرد ژنا در قامتِ یک‌می‌کند ساحره چه شکلی خواهد شد.
دو بانو کنارِ هم روی تختِ لومیان نشستند‌گفت و دربارهٔ دربانِ گمشدهٔ صومعهٔ درهٔ عمیق بحث کردند،داشته و روی یافته‌های امشبشان در معدنِ سنگ متمرکز شدند.
فرانکا داروی آرام‌بخشِ لومیان را‌دهانش پس داد و پرسید: «اون‌آسیبی پایین چیه؟ باید چی‌کار کنیم؟»
لومیان به همراهش که چکمه‌های‌نمی‌کنم سرخ نپوشیده بود، لبخند زد.صدا «مگه خودت جواب رو نمی‌دونی؟»
با تجربه‌ای که‌به‌ویژه فرانکا داشت، تا الان‌گذاشت حتماً نقشه‌ای کشیده بود.
فرانکا با خجالت‌می‌کند لبخند زد. «فقط‌پنهان می‌خواستم نظرت رو بدونم.»
لومیان به شوخی گفت: «نظرِ من؟بپرد وقتی راهب نیست یواشکی بریم تو‌باشید تا اون ۲۰,۰۰۰ ورل‌دور رو بگیریم!»
ژنا با احتیاط به‌ناامیدتون اطراف نگاه کرد. «یعنی‌برد بررسیِ بیشتر خیلی خطرناکه؟»
او که تا حالا بارها مسخره‌کردن‌های لومیان‌گذاشت را شنیده بود، می‌توانست تفاوتِ طعنه، سربه‌سر‌کند گذاشتنِ دوستانه و شوخی را تشخیص دهد.
فرانکا گفت: «درسته. با یادآوریِ موکل، به نظر می‌رسه درگیریِ داخلی‌دهانش تو صومعهٔ درهٔ عمیق وجود داره—یکی پنهان می‌کنه، یکی افشا می‌کنه.مثلِ دخالت تو درگیریِ داخلیِ یه کلیسای رسمی واسه هر فرابشری خطرناکه.»
ژنا جا خورد: «درگیریِ داخلی؟»
لومیان خندید. «یه دربان گم شده، و یه آدمِ ناشناس واسه پیدا‌بعد کردنش ۲۰,۰۰۰ تا پیشنهاد می‌ده، حتی فقط واسه جسدش؟ و اون جسد باید‌پیش به صومعهٔ درهٔ عمیق برده بشه. معلومه که می‌خواد یکی اون رو ببینه.»
ژنا تقریباً قانع شده بود، اما هنوز‌گذاشت شک‌وتردیدهای زیادی داشت. «ا-اما دست‌وپاهای توی غار واسه‌گفت یه کلیسای رسمی خیلی شوم به نظر می‌رسن.»