چپتر 293: مؤمن
0بدون اینکه حتی پیشینه‌ام رو بررسی کنی یا قدرتم رو بسنجی،خیلی دعوتم می‌کنی به گروهت ملحق بشم؟ این‌قدر مطمئنی، غیب‌گوی آقای ابله؟پیشین لومیان که از کلِ اوضاع نامطمئن بود، بی‌اختیار در دل انتقاد کرد.
به دنیتسِ شعله‌ور‌بزرگِ نگاه کرد و با‌چرخید لبخند جواب داد: «نه.»
دنیتسِ شعله‌ور کوتاه و خشک تأیید‌انجام کرد و صدایش چنان شدت گرفت که‌مشورت گویی برای آخرین بار می‌خواست مطمئن شود.
لومیان دستِ راستش را‌اکنون در جیب فرو برد‌به‌سمتِ و لبخندش را حفظ کرد.
«علاقه‌ای ندارم.»
چه مسخره. اگه بیام‌پیشین تو گروهت، چطور مأموریتِ‌به‌آرامی انجمنِ تاروت رو انجام بدم؟
برای این کار‌مأموریتِ باید با خانمِ‌انجام شعبده‌باز مشورت کنی!
چشمانِ آبیِ تیره اما درخشانِ‌حرف‌ها دنیتس کمی باریک شد و‌روشنِ هالهٔ اطرافش در دم شدت گرفت.
لومیان حس کرد با نیزه‌ای روبه‌روست‌فضا یا هفت‌تیری پرشده روی پیشانی‌اش نشسته.مصمم ترس و خطر سراپایش را فرا گرفت.
با این حال، نگاهش را ندزدید و‌چرخید با اراده‌ای آرام، گویی با درنده‌ای برتر‌برداشت روبه‌رو باشد، به چشمانِ دنیتسِ شعله‌ور خیره ماند.
پس از سکوتی کوتاه که‌تاروت فضا را از تنش لبریز‌باید کرد، دنیتسِ شعله‌ور لبخندی زد.
«بد نیست. خیلی‌پیشین مصمم و جسوری. حالا‌به‌آرامی بیشتر ازت خوشم اومد.»
دزدِ دریاییِ بزرگِ پیشین که اکنون غیب‌گوی‌تنش ابله بود، با این حرف‌ها چرخید و‌حالا به‌آرامی به‌سمتِ خیابانِ روشنِ دوردست قدم برداشت.
اعتمادبه‌نفس طبعاً آدم رو مصمم می‌کنه... لومیان در سکوت این‌خیابانِ را از سر گذراند و دستِ راستش را از جیب‌گذراند بیرون آورد. میانِ انگشتِ شست و اشاره‌اش کارتِ تاروتی نمایان شد.
کارتِ تاروت—هفتِ چوب!
هرچند از استخدامِ فی‌البداههٔ دنیتسِ شعله‌ور‌چرخید سر درنمی‌آورد، اما از برخورد با‌قدم غیب‌گوی آقای ابله تا حدی خوشحال بود.
این یعنی کلیسای‌خیره ابله در تریر‌فضا قدرتِ قابل‌توجهی داشت.
...
لومیان پس از ترکِ اسکله‌های لاوینی، سوارِ کالسکهٔ عمومی شد و‌خانمِ خیلی زود به بلوارِ بزرگ رسید. تا خیابانِ شِر، پلاکِ ۱۹ پیاده‌اطرافش رفت و آقای کِی را در زیرِ مقرِّ سازمانِ سایکیک ملاقات کرد.
غیب‌گوی سازمانِ سپیده‌دم همچنان در‌حرف‌ها مبلِ قرمزرنگ نشسته و چهره‌اش در‌دوردست سایه‌های ژرفِ کلاهِ سیاهش پنهان بود.
با صدایی خشن‌خیره پرسید: «جلبِ اعتمادِ گاردنر‌تنش مارتن چطور پیش می‌ره؟»
لومیان با آرامش جواب‌پیشین داد: «من به سازمانِ‌به‌آرامی صلیبِ آهن‌وخون ملحق شدم.»
آقای کِی لحظه‌ای ساکت ماند و سپس پرسید:این «چطور اعتمادِ گاردنر مارتن رو جلب کردی؟ چطور‌تیره امتحانت کرد؟ و چطور از امتحان سربلند بیرون اومدی؟»
غیب‌گوی سازمانِ سپیده‌دم رفتارِ همیشگی‌اش‌حرف‌ها را تغییر داد و سه‌روشنِ سؤال را یک‌جا مطرح کرد.
لومیان خندید.
«خب، نیازی به جلبِ اعتمادِ‌اکنون گاردنر مارتن نبود. صرفِ پیوستن‌خیابانِ به سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون وفاداری می‌آورد.»
آقای کِی که به صندلی‌اش تکیه داده بود،این با شنیدنِ این حرف صاف نشست. سایه‌های زیرزمین‌تیره گویی به حرکت درآمدند، انگار که زنده باشند.
با تخصص و دانشی که‌حرف‌ها داشت، درکِ معنای پنهانِ پشتِ‌روشنِ حرف‌های لومیان برایش دشوار نبود.
و این بی‌شک بوی خطر می‌داد: لومیان واقعاً به عضویتِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون‌جسوری درآمده و به آن‌ها سوگندِ وفاداری خورده بود. او آمده بود تا گزارش دهد‌به‌سمتِ و در عینِ حال چهره‌های قدرتمندِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون را با خود آورده بود!
لومیان بی‌اعتنا به فشارِ عظیمی که از سوی آقای کِی ساطع می‌شد، لبخند زد. سپس‌اعتمادبه‌نفس تعریف کرد که چطور به گاردنر مارتن خبر داده ردهٔ ۷: آتش‌افروز شده است، که‌تاروت—هفتِ در نهایت به شب‌زنده‌داری در بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۳ و مراسمِ رسمیِ معارفه ختم شد.
این حقیقت را هم پنهان نکرد که واردِ‌این معامله‌ای زیرزمینی شده و پس از رویارویی با موجودِ‌اما هیولاییِ ناظر اولسن، وحشت‌زده پا به فرار گذاشته است.
وقتی حرفِ لومیان تمام شد، آقای کِی برخاست.به‌سمتِ با لحنی هیجان‌زده جزئیاتِ مختلفِ لومیان در بلوارِ‌آدم بازار، پلاکِ ۱۳ را بارها و بارها راستی‌آزمایی کرد.
وقتی فهمید لومیان در لحظه‌ای حساس نامِ مقدس‌لبریز را به کار برده و وحیِ الهیِ «جواب‌ازت نده» را دریافت کرده است، زیرِ خندهٔ جنون‌آمیزی زد.
«هاهاها، هاهاها، همون‌طور‌بزرگِ که فکر می‌کردم،حرف‌ها ایمان تنها راهِ نجاته!»
خندهٔ غیب‌گوی کلاه‌پوش وحشیانه‌تر شد و در زیرزمین‌این پیچید؛ پردهٔ گوشِ لومیان را لرزاند و بوی‌تیره محوِ نمک و خون فضا را پر کرد.
«هاهاها! هاهاها!»
آقای کِی چنان‌خیره خندید که نزدیک بود‌تنش از وسط تا شود.
دیگر وضعیتش را پنهان نمی‌کرد. کلِ زیرزمین‌چرخید گویی در تاریکی فرو رفته بود و او‌اعتمادبه‌نفس همچون سرچشمهٔ خطر پشتِ تمامِ این‌ها ایستاده بود.
پس از مدتی، آقای کِی بی‌توجه به حضورِ لومیان زانو زد و‌شعبده‌باز بدنش را پایین آورد تا تقریباً در سکوت نیایش کند، گویی از‌نیزه‌ای سروری که همه‌چیز را آفریده، خدای قادر و دانای کل، سپاسگزاری می‌کرد.
لومیان به‌سختی جلوی پریدنِ گوشهٔ لبش را گرفت. پیش از رفتن به اسکله‌های لاوینی، آیینی اجرا‌آدم کرده و برای محافظتِ فرشته به درگاهِ ابله نیایش کرده بود. او آفریدگارِ راستینِ سازمانِ سپیده‌دم را‌فی‌البداههٔ ستایش کرد و صلیبی به ترتیب از بالا به پایین و چپ به راست روی سینه‌اش کشید.
آقای کِی با نمایشی ناگهانی از ایمان برخاست و‌لبخندی با حرارت گفت: «همهٔ این‌ها رو سرور ترتیب داده. اون‌دزدِ تو رو به اینجا آورد تا به ما ملحق بشی.»
بستگی داره دربارهٔ کدوم سرور حرف بزنی... لومیان که‌به‌سمتِ اوضاع را خنده‌دار یافته بود، این را زیرِ لب زمزمه‌سکوت کرد و فروتنانه جواب داد: «هرچه اون بگه، همون می‌شه.»
این یکی از متونِ مذهبیِ سازمانِ سپیده‌دم بود که آقای کِی‌خانمِ آموزش می‌داد. لومیان همیشه آن را موعظه‌ای در ستایشِ قدرتِ ایزد‌هالهٔ می‌دانست. اکنون می‌دید که در این گفتگوی فعلی بسیار کارآمد است.
آقای کِی که کلاهِ ردایش‌حرف‌ها را بر سر کشیده بود،روشنِ با رضایتِ کامل سر تکان داد.
«من قبلاً ترتیباتی داده بودم تا افرادِ دیگه‌ای به اعضای لو رفتهٔ‌مصمم سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون نزدیک بشن، اما اونا ارتباطشون رو با من از دست‌چرخید دادن و دیگه گزارش ندادن. حتی من رو هم تو خطرِ بزرگی انداختن.
«حالا می‌فهمم چرا شکست خوردن. بی‌تقوایی‌شون! در برابرِ‌به‌آرامی خطر و تباهی، حتی به فکرشون نرسید که‌طبعاً نامِ مقدسِ سرورمون رو بخونن و ازش پناه بخوان!
«اما شما، در اون لحظهٔ حساس، فقط‌بدم سرورِ من رو تو ذهنتون داشتید. این‌چشمانِ همون تقواییه که بیشتر از همه تحسینش می‌کنم.
«به همین دلیله که موفق‌حرف‌ها شدید بدونِ اینکه فاسد بشید،روشنِ به سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون بپیوندید!»
(فقط ایمان به یه ایزد تو ذهنت مونده... این روی‌نیست هوشت تأثیر نمی‌ذاره؟) لومیان آقای کِی را برانداز کرد و‌دریاییِ درکِ عمیق‌تری از وضعیتِ ذهنی و طرزِ فکرش به دست آورد.
آقای کِی جلوی لومیان‌پیشین قدم می‌زد و هیجان‌به‌آرامی در صدایش موج می‌زد.
«بر اساسِ اطلاعاتی که آوردید، الان درکِ بهتری‌این از مشکلاتِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون دارم. دیدگاهِ تازه‌ای‌تیره نسبت به وضعیتِ فعلی و مقاصدشون پیدا کردم.
«می‌تونم بگم نیمی از مأموریتی رو که بهتون محول کرده‌روشنِ بودم، تموم کردید. در قدمِ بعدی، باید منبعِ این ناهنجاری،بیرون زمان‌بندیِ دقیق و نقشه‌شون برای تحریکِ شورش رو بررسی کنید.
«اگه راهی برای ورود به تریرِ دورانِ‌تنش چهارم یا گذرگاهی پیدا کردن، باید فوراً‌حالا به من خبر بدید. نذارید موفق بشن.»
آقای کِی چند ثانیه تأمل کرد و گفت: «اولین راه اینه‌روشنِ که انگشتِ من رو دربیارید و آتیشش بزنید. تا وقتی محیط‌آورد شرایطِ خاصی نداشته باشه، می‌تونم حسش کنم و تقریباً علت رو بفهمم.
«اگه این روش جواب نداد،تاروت فوراً به درگاهِ سرورم نیایش‌باید کنید، درست مثلِ همین بار.»
لومیان موافقت کرد: «باشه.»
وقتی زمانش می‌رسید، شاید مجبور می‌شد‌فضا با خانمِ شعبده‌باز تماس بگیرد. به‌مصمم نظر می‌رسید سرش حسابی شلوغ خواهد شد.
آقای کِی پس از محول‌اکنون کردنِ مأموریتِ بعدی، با لحنی دوستانه‌روشنِ به لومیان نگاه کرد و پرسید:
«از اونجا که نیمی از مأموریت رو‌بدم تموم کردید و اطلاعاتِ حیاتی‌ای آوردید، نمی‌تونم در‌آبیِ موردِ پاداش خسیس باشم. بگید ببینم، چی می‌خواید؟»
لومیان بی‌درنگ جواب داد: «یه شیءِ رازآلود با ماهیتِ‌خیابانِ عجیب‌وغریب می‌خوام. اگه ندارید، ویژگیِ فرابشریِ معادلش هم باشه‌سکوت قبوله. خودم یه صنعتگر پیدا می‌کنم تا برام بسازتش.»
آقای کِی خندید.
«لیاقتش رو دارید. سه روزِ دیگه برگردید. چند‌به‌آرامی گزینه بهتون می‌دم، یا چیزی رو پیشنهاد می‌کنم‌طبعاً که فکر می‌کنم بیشتر از همه به دردتون می‌خوره.»
لومیان با‌چطور صمیمیت تشکر کرد:تاروت «ممنونم، آقای کِی.»
(این خیلی دست‌ودل‌بازانه‌تر‌پیشین از چیزیه که سازمانِ‌به‌آرامی صلیبِ آهن‌وخون پیشنهاد می‌داد!)
آقای کِی با لبخند جواب‌سکوتی داد: «نباید از من تشکر کنید،خیلی بلکه باید از سرورمون سپاسگزار باشید.»
لومیان که‌دریاییِ چاره‌ای نداشت، دوباره‌اکنون نشانِ صلیب کشید.
«ستایش بر تو باد، آفریدگارِ همه‌چیز.انجام ستایش بر تو باد، که بارِ‌شعبده‌باز گناهانِ جهان رو به دوش می‌کشی.»
آقای کِی هم با‌اکنون او همراه شد و‌به‌سمتِ آفریدگارِ راستین را ستایش کرد.
«متأسفانه سازمانِ سپیده‌دمِ ما چیزهایی‌سکوتی مثلِ پدرخوانده یا فرزندخوانده نداره. وگرنه‌خیلی با کمالِ میل دوباره غسلتون می‌دادم.»
(چرا این‌همه آدم تحسینشون رو با این‌چرخید نشون می‌دن که می‌خوان بابای یکی دیگه‌برداشت بشن؟) لومیان از این موضوع خنده‌اش گرفت.
...
لومیان که پس از اطمینان‌خاطرِ آقای کِی روحیه‌اش بالا رفته بود، راهیِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین شد.آدم یکراست به میخانهٔ زیرزمین رفت و یک لیوان از آن عرقِ لیموی تقطیرشده با بافتِ بی‌همتایش سفارش‌فی‌البداههٔ داد. همان‌طور که با دیگران گپ می‌زد، بازگشتِ شارلی و پخش کردنِ انواع‌واقسامِ شایعات برایش سرگرم‌کننده بود.
در همین حین، صدای آوازِ بریده‌بریده و ریتمِ دست زدن فضا را پر کرده‌حالا بود و حال‌وهوایی پرجنب‌وجوش ساخته بود که تا ساعاتِ اولیهٔ صبح ادامه داشت. وقتی‌خیابانِ مشتریانی که باید سپیده‌دم سرِ کار می‌رفتند، سرانجام به خانه‌هایشان رفتند، میخانه آرام گرفت.
لومیان متوجه شد که اخیراً شب‌های زیادی را در مسافرخانهٔ خروسِ زرین‌دوردست گذرانده و از خوابیدن در تالارِ رقصِ نسیم غافل شده است. تصمیم گرفت‌شست وقتِ آن رسیده که تعادلی برقرار کند و این بار به آنجا برود.
مسافرخانهٔ خروسِ زرین را ترک کرد و در خیابانِ‌کار هرج‌ومرج که چراغِ گازی نداشت قدم می‌زد. همان موقع متوجهِ‌دنیتس پیکری شد که از سایه‌های تاریکِ پیشِ رو بیرون می‌آمد.
آن شخص تقریباً هم‌قدِ لومیان بود، با شانه‌هایی‌به‌سمتِ پهن و هیکلی عضلانی، که پیراهنی کتانی، کتی قهوه‌ای‌می‌کنه و کلاهِ لبه‌دارِ زردِ مایل به قهوه‌ای پوشیده بود.
موهای خاکستری سرش را پوشانده بود و چشمانی تیره‌لبخندی با دقت خیره شده بودند. پوستِ پرموی مرد به ظاهرِ‌دزدِ خشنِ او می‌افزود و حسِ زیباییِ وحشیانه‌ای به او می‌بخشید.
مرد که تشخیصِ سنش از روی ظاهر دشوار‌به‌آرامی بود، لومیان را متوقف کرد، چانه‌اش را کمی‌طبعاً بالا برد و پرسید: «تو سیِل دوبوآ هستی؟»
(واقعاً فکر می‌کنی در حدی هستی که من رو با اسم کوچیک صدا بزنی؟) لومیان‌آبیِ که از مقاصدِ مرد مطمئن نبود و رگه‌ای از تکبر را در او حس می‌کرد، به‌ترس این فکر افتاد که با همان لحن جوابش را بدهد. بنابراین، تصمیم گرفت نقش بازی کند.
با احتیاط‌بزرگِ پرسید: «و‌اکنون شما کی باشید؟»
مرد خونسرد ماند و هیچ نشانه‌ای از‌تنش تحت‌تأثیر قرار گرفتن بروز نداد. با چهره‌ای سرد‌بیشتر پافشاری کرد: «بگو سرکردهٔ باندِ ساوآی شما کیه.»