چپتر 31: جشن
0با وجودِ احساسِ دردِ آشنای نیشگون، وقتی آوا، ریموند و دیگران چرخیدند و‌بهار به‌سوی ساختمان‌های مجاور رفتند، لومیان جلوی خواهرش را نگرفت. او عمداً عقب ماند‌روشن و خطاب به اورور زمزمه کرد: «اگه از هفته‌نامهٔ داستان خبری شد، صدام کن.»
اورور با نگاهی اطمینان‌بخش‌بازمانده به لومیان جواب داد:سورون «نگران نباش، بهت خبر می‌دم.»
گشتِ شاد و پرسرورِ برکت‌بخشی با‌تقسیم آوازخوانی ادامه یافت و آن‌ها درِ‌تنها خانه‌های روستاییانِ کوردو را یکی‌یکی کوبیدند.
سرانجام به اقامتگاهِ فرماندار رسیدند که از تغییرِ کاربریِ قصری بازمانده از دورانِ‌عالی‌مقام سلطنتِ خاندانِ سورون ساخته شده بود. این بنا روی تپه‌ای در حاشیهٔ کوردو‌محصول قرار داشت؛ ساختمانی به رنگِ تیره با دو برجِ سر به فلک کشیده.
دیوارهای بیرونیِ گرداگردِ ساختمان مدت‌ها پیش فروریخته بود.دومتریِ لومیان و همراهانش از میانِ باغی که زوجِ بئوست‌محصول به‌طور ویژه ساخته بودند گذشتند و به ورودی رسیدند.
درِ ورودی چهار تا پنج متر ارتفاع‌خاندانِ داشت، به رنگِ سبزِ مایل به قهوه‌ای شبیهِ‌تپه‌ای درختان بود و بسیار سنگین به نظر می‌رسید.
با این حال، در به دو بخشِ بالایی و‌خوشامدگویی پایینی تقسیم می‌شد و جز برای خوشامدگویی به مهمانانِ‌می‌کرد عالی‌مقام، تنها باز کردنِ بخشِ دومتریِ پایین کفایت می‌کرد.
پریِ بهار تجسّدِ بهار و پیام‌آورِ برداشتِ محصول بود، از این رو‌مهمانانِ شایستهٔ محترمانه‌ترین رفتارها بود. در این لحظه، درِ سنگین کاملاً باز شد‌پیام‌آورِ و مادام پوآلیس با بالاتنه‌پوشی به رنگِ سبزِ روشن آنجا ایستاده بود.
ندیمه‌اش، کتی، با سبدی بافته‌تنها از شاخه‌های درخت در دست، با‌می‌کرد نیم‌قدم فاصله در کنارش حضور داشت.
آوا پیش‌کاربریِ رفت و آوازِ‌دورانِ برکت‌بخشی را خواند.
مادام پوآلیس با لبخندی بر لب در سکوت گوش سپرد؛ حالتی که او را نجیب‌زاده و خویشتن‌دار‌کفایت نشان می‌داد. مردانِ جوانی که در پیِ پریِ بهار آمده بودند جرئت نمی‌کردند به او نگاه کنند، اما‌ایستاده لومیان که به هم‌آغوشیِ او و کشیش «گوش داده بود»، با دیدنِ این صحنه در دل پوزخند زد.
با پایانِ آواز، آوا‌حال بذرهای درختی را با‌تقسیم یک سبد تخم‌مرغ مبادله کرد.
گشتِ برکت‌بخشی به پایان رسید و لومیان، ریموند و دیگر پسرها‌می‌کرد آوا، پریِ بهار، را برای بخشِ دومِ جشنِ بهار یعنی آیینِ‌کاملاً کنارِ آب، تا رودخانهٔ کوهستانیِ نه‌چندان دور از دهکده همراهی کردند.
با رسیدن به جایی که معمولاً غازها را در آن می‌چراندند، آوا به‌بنا رودخانهٔ زلال نزدیک شد و با رقصی ساده، آوازِ پیشین را تکرار کرد. در‌گرداگردِ همین حین، لومیان و دیگر پسرها در فاصلهٔ هفت‌هشت متریِ پریِ بهار بی‌حرکت ایستادند.
پس از رقص، آوا شلغمِ خردشده‌ای را‌می‌شد که یکی از روستاییان داده بود، از سبدِ‌دومتریِ کنارِ پایش بیرون آورد و در رودخانه انداخت.
هم‌زمان با پرتاب،می‌رسید آواز خواند: «محصولِ‌بالایی فراوون! محصولِ فراوون!»
وقتی کارِ آوا تمام شد، لومیان پا بر زمین‌پایین کوبید و با چند گام به آنجا دوید. خم شد،محترمانه‌ترین شلغم‌های خردشده را از سبد برداشت و در رودخانه انداخت.
او فریاد‌کاربریِ زد: «محصولِ‌بازمانده فراوون! محصولِ فراوون!»
پسرهای دیگر کمی کندتر از لومیان بودند، اما از ترسِ عقب ماندن‌تنها به‌سوی آوا هجوم بردند. آن‌ها شلغم‌ها و تربچه‌ها را از سبد درآوردند و‌شایستهٔ در حالی که فریاد می‌زدند «محصولِ فراوون»، به بخش‌های مختلفِ رودخانه پرتاب کردند.
ریموند نتوانست پیش‌دستی کند و حریفِ‌بالایی دیگران نشد، از این رو آخرین نفری‌عالی‌مقام بود که آیین را به پایان رساند.
ثانیه‌ای بعد، لبخندهای‌مهمانانِ بدجنسانهٔ لومیان، گیومِ پسر‌کردنِ و دیگران را دید.
آن‌ها ریموند را بلند کردند و با فریادِ «محصولِ‌ساخته فراوون»، او را با صدای شالاپِ بلندی در آب‌داشت انداختند. ریموند از سر تا پا خیسِ آب شد.
حاضران در ساحل حتی‌بالایی خاک و شاخه برداشتند‌برای و به‌سویش پرتاب کردند.
این بخشی از آیینِ کنارِ آب بود: کسی که آخرین نیایش را به پایان‌تنها می‌رساند، در رودخانه انداخته می‌شد و اجازه نداشت به ساحل بیاید. او فقط می‌توانست کمی‌رفتارها در امتدادِ رودخانه شنا کند و بی‌سروصدا به خانه برگردد تا تاریکیِ هوا پنهان بماند.
ریموند قطره‌های آب را از صورتش‌باز پاک کرد و پیش از حرکت در‌بهار مسیرِ جریانِ آب، چند ثانیه دست‌وپا زد.
تازه آن زمان بود که گروه،سلطنتِ آوا را تا کلیسای خورشیدِ فروزانِ‌این ابدی در حاشیهٔ میدانِ کوردو همراهی کردند.
تقریباً ظهر بود. بیشترِ روستاییان، از جمله اورور خواهرِ لومیان، در کلیسایی گرد آمده بودند که به‌اندازهٔ کلیساهای شهر‌پریِ باشکوه نبود. بلندترین بخشِ آن تنها ۱۱ تا ۱۲ متر ارتفاع داشت و گنبدش قوسی‌شکل بود که از بیرون‌سبدی به پیاز شباهت داشت. با نگاه به بالا از فضای داخل، نقاشیِ دیواریِ خیره‌کننده‌ای از خورشید به چشم می‌آمد.
سراسرِ کلیسا به رنگِ طلایی بود و‌پایینی بسیار روشن به نظر می‌رسید؛ این سبکِ‌تنها رایجِ همهٔ کلیساهای خورشیدِ فروزانِ ابدی بود.
محراب در سمتِ شرق قرار‌تنها داشت و انواعِ گل‌های آفتابگردان نشانِ‌می‌کرد مقدسِ عظیمی را احاطه کرده بودند.
بر سطحِ نشانِ مقدس، گویِ طلایی و‌خاندانِ خطوطی که نمایانگرِ نور بودند، نمادی سرشار از‌تپه‌ای رازآلودگی را شکل می‌دادند: نمادِ خورشیدِ فروزانِ ابدی.
در ارتفاعِ بالای دیوارِ پشتِ محراب، دو پنجره از‌خوشامدگویی شیشهٔ خالص با روکشِ ورقِ طلا وجود داشت. هر روز‌پریِ هنگامِ طلوعِ آفتاب، نور از اینجا بر نشانِ مقدس می‌تابید.
در سمتِ غربِ کلیسا نیز‌بخشِ دو پنجرهٔ شیشه‌ایِ مشابه برای دریافتِ‌خوشامدگویی درخششِ آفتابِ غروب تعبیه شده بود.
از آنجا که این یک آیینِ رسمیِ کلیسا نبود بلکه جشنِ سنتیِ مردم به شمار می‌رفت، کشیش گیوم بنه حضور نیافت.لحظه در عوض، فرماندار بئوست میزبانیِ جشن را بر عهده داشت و آوا که هنوز لباسِ «پریِ بهار» بر تن داشت، کنارش‌خواند ایستاده بود. سازهایی چون فلوت و چنگ به صدا درآمدند و روستاییان آوازهایی در ستایشِ بهار و نیایش برای محصولِ فراوان خواندند.
آن‌ها تمرین نکرده بودند، از این رو آوازخوانی‌شان‌سورون هماهنگ نبود و حتی برخی هم‌زمان می‌خواندند و‌حاشیهٔ می‌رقصیدند که به صحنه شور و نشاط می‌بخشید.
دهانِ لومیان باز و بسته می‌شد، اما صدایی درنمی‌آورد—فقط ظاهرِ کار را حفظ‌باز می‌کرد. در عوض، اورور که کنارش ایستاده بود، غرق در آواز خواندن بود‌محترمانه‌ترین و از فرصت استفاده می‌کرد تا خوش بگذراند و با صدای بلند بخواند.
چون فقط ظاهرِ کار‌حال را حفظ می‌کرد، وقت‌تقسیم داشت به اطراف نگاه کند.
متوجه هیچ چیزِ غیرعادی در رفتارِ روستاییان‌کردنِ نشد. ناخودآگاه سرش را بالا آورد و به‌پیام‌آورِ نقاشیِ دیواریِ خورشیدِ طلایی روی گنبد نگاه کرد.
آنگاه متوجهش شد—همان‌قصری چیزی که دقیقاً‌سلطنتِ نمی‌توانست بگوید چیست.
روستاییان خورشید را ستایش نمی‌کردند.
برای دهکده‌ای که خورشیدِ فروزانِ ابدی را می‌پرستید، این عجیب بود. عبارت‌هایی‌مهمانانِ مثل «ستایش بر خورشید» و «خدای من، پدرِ من» پای ثابتِ زندگیِ‌پیام‌آورِ روزمره بودند، اما لومیان تازه فهمید که مدتی است آن‌ها را نشنیده است!
لومیان به‌عنوان یک مؤمنِ نیم‌بند و کسی که از زمانِ درافتادن با کشیش، از‌تجسّدِ برنامه‌های کلیسا جیم شده بود، پیش از این زیاد به این موضوع فکر نکرده بود.ندیمه‌اش اما چیزی در فضای باشکوه و طلاییِ کلیسا باعث شد بفهمد این وضعیت عادی نیست.
و بعد نامهٔ درخواستِ کمکی را که بازسازی کرده بود به‌بود یاد آورد؛ همان التماسِ فوری برای کمک از طرفِ کسی در‌برجِ دهکده: «هرچه زودتر به کمک نیاز داریم. آدم‌های اطرافمان دارند عجیب‌تر می‌شوند.»
آدم‌های اطرافمان دارند عجیب‌تر می‌شوند... در آن‌می‌شد لحظه، لومیان درکِ عمیق‌تری از این جمله‌کردنِ پیدا کرد و کاملاً با آن موافق بود.
ضربانِ قلبش بالا رفت. به‌بخشِ اطراف نگاه کرد و به‌برای دنبالِ لیا و دیگر غریبه‌ها گشت.
اما در این‌مهمانانِ جشنِ بهار هیچ‌باز اثری از آن‌ها نبود.
واقعاً که، وقتایی که‌بازمانده باید باشن پیداشون نیست...سورون لومیان در دل غرولند کرد.
خودش را مجبور کرد با‌پایینی بقیه هم‌خوانی کند و وانمود کرد‌عالی‌مقام متوجه هیچ چیزِ غیرعادی نشده است.
سرانجام صدای آوازها خوابید و جشن به پایان رسید.می‌شد لومیان با لحنی مضطرب در گوشِ اورور زمزمه کرد:پایین «تو اول برو خونه. بعداً باید یه چیزی بهت بگم.»
می‌دانست هنوز نمی‌تواند برود؛ به‌عنوان‌تنها یکی از همراهانِ پریِ بهار، باید‌می‌کرد در بخشِ پایانیِ آیین شرکت می‌کرد.
نمی‌توانست به زور از کلیسا‌دورانِ بیرون بزند و خطرِ فورانِ‌شده یک ناهنجاری را به جان بخرد.
اورور متفکرانه‌حال سر تکان داد‌پایینی و گفت: «باشه.»
چیزِ دیگری نپرسید و همراهِ مادام‌بالایی پوآلیس و دیگر روستاییان از کلیسا‌مهمانانِ رفت و لومیان را تنها گذاشت.
کلیسا خالی شد؛ فقط لومیان مانده‌باز بود و چند تن از پسرهایی‌پریِ که در گشتِ برکت‌بخشی شرکت کرده بودند.
آوا، تجسمِ پریِ بهار، در مرکزِ سالن ایستاده بود‌ساخته و هدایا احاطه‌اش کرده بودند؛ اشیای نمادینی که به رودخانه‌ساختمانی پرتاب نشده بودند—گیاهانِ دارویی، تبرها، بیل‌ها، شلاق‌ها و چوب‌های غازچران‌ها.
...
لومیان و همراهانش باید منتظر می‌ماندند تا کسی از بیرون بیاید و رفتنِ پریِ بهار را‌کردنِ اعلام کند، و تازه بعد از آن می‌توانستند تاج، گردنبند، شاخه‌ها و برگ‌هایش را درآورند. در‌مادام طولِ این فرایند، باید فاصله‌ای باز می‌گذاشتند تا پریِ بهار بتواند از بدنِ آوا خارج شود.
فقط ۲۰ تا ۳۰عالی‌مقام ثانیه بعد، صدای قدم‌هایی‌دومتریِ در ورودیِ کلیسا پیچید.
لومیان بی‌اختیار سر‌قصری بلند کرد. دو‌سلطنتِ نفر واردِ کلیسا شدند.
چوپان پییر بریِ لاغراندام با عجله برگشته بود تا به جشنِ بهار برسد.باز چشمانش گود افتاده بود و پالتویی قهوه‌ای‌تیره و کلاه‌دار به تن داشت. طنابی‌محترمانه‌ترین دورِ کمرش بسته بود و کفش‌های چرمیِ مشکی و نویی به پا داشت.
اما چیزی بیشتر از همه توجهِ لومیان را جلب کرد: موهای مشکی و چربش حالا‌باز تمیز و صاف شده بود. حتی ریشِ نامرتبش را هم صفا داده بود و حالا‌لحظه مرتب‌تر و کوتاه‌تر از قبل بود. مثلِ همیشه، لبخندِ محوی در چشمانِ آبی‌اش دیده می‌شد.
مردِ دیگر کشیش گیوم بنه بود؛ آراسته به ردایی سفید با رشته‌های طلایی که برازندهٔ مقامِ روحانی‌اش بود.شایستهٔ موهای مشکیِ کم‌پشت و بینیِ نسبتاً عقابی داشت، اما هاله‌ای از وقار از او ساطع می‌شد. با وجودِ اینکه‌فاصله قدش کمتر از ۱.۷ متر بود، باز هم به نظر می‌رسید که بر چوپان پییر بری سایه انداخته است.
کشیش... اون اینجا‌قصری چی‌کار می‌کنه؟ لومیان جا‌خاندانِ خورد و گیج شد.
او به‌عنوانِ روحانیِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی هیچ‌برای کاری آنجا نداشت؛ در جشنی محلی که هیچ‌پایین بخشی برای ستایشِ خورشید در آن گنجانده نشده بود.
با یادآوریِ اینکه کشیش و دارودسته‌اش قبلاً مشغولِ کارهای شومی بوده‌اند، و به‌ویژه با در‌باز نظر گرفتنِ درگیریِ گذشته‌اش با آن‌ها، زنگِ خطر در ذهنِ لومیان به صدا درآمد. به‌سرعت‌لحظه به سمتِ شیشه‌های رنگی عقب کشید و آرام و بی‌صدا حرکت کرد تا توجهی جلب نکند.
بقیه هنوز دورِ آوا، پریِ بهار، حلقه نزده‌دومتریِ بودند و هر کدام در گوشه‌ای ایستاده بودند؛برداشتِ به همین دلیل حرکتِ لومیان چندان به چشم نیامد.
آوا از دیدنِ کشیش جا خورد، اما به‌سرعت جایگاهِ مهمِ‌شده او در دهکده را به یاد آورد. منطقی بود که او‌تیره پایانِ جشنِ بهار را اعلام کند. دوباره لبخندی بر لبانش نشست.
...
کشیش گیوم بنه و چوپان‌بخشِ پییر بری به آوا نزدیک شدند‌خوشامدگویی و کشیش با صدایی بم گفت:
«پریِ بهار رو بدرقه کنید.»
بقیه، به جز‌قصری لومیان، جلو دویدند تا‌خاندانِ دورِ آوا حلقه بزنند.
چوپان پییر بری در حالی که‌تقسیم با لبخند کمر خم می‌کرد، فریاد‌تنها زد: «پریِ بهار رو بدرقه کنید!»
اوضاع خرابه! ضربانِ قلبِ لومیان بالا رفت‌پایینی و جلو دوید؛ بدنش پیش از آنکه‌تنها ذهنش به خودش بیاید، واکنش نشان داده بود.
اما دیگر دیر شده بود. چوپان پییر بری‌دومتریِ تبری از میانِ اشیای نمادین برداشت، آن را محکم‌محصول در دست گرفت و با ضربه‌ای قدرتمند پایین آورد.
خون از گردنِ آوا فواره‌دورانِ زد و مِهِ سرخ و‌شده غلیظی در هوا پخش شد.
تاپ!
لومیان با وحشت تماشا کرد که سرِ آوا روی‌می‌شد زمین افتاد، چند بار در خون غلت خورد و سرانجام‌کفایت متوقف شد، در حالی که صورتش رو به بالا بود.
هنوز هم‌خوشامدگویی برقِ شادی در‌تنها چشمانش دیده می‌شد.
لومیان که تازه دو قدم به سمتش‌خاندانِ برداشته بود، دلش ریخت. بی‌درنگ چرخید و‌روی پا به فرار به سمتِ شیشه‌های رنگی گذاشت.