چپتر 31: جشن
0با وجودِ احساسِ دردِ آشنای نیشگون، وقتی آوا، ریموند و دیگران چرخیدند و‌برداشتِ به‌سوی ساختمان‌های مجاور رفتند، لومیان جلوی خواهرش را نگرفت. او عمداً عقب ماند‌ندیمه‌اش و خطاب به اورور زمزمه کرد: «اگه از هفته‌نامهٔ داستان خبری شد، صدام کن.»
اورور با نگاهی اطمینان‌بخش‌نظر به لومیان جواب داد:بالایی «نگران نباش، بهت خبر می‌دم.»
گشتِ شاد و پرسرورِ برکت‌بخشی با‌دورانِ آوازخوانی ادامه یافت و آن‌ها درِ‌بود خانه‌های روستاییانِ کوردو را یکی‌یکی کوبیدند.
سرانجام به اقامتگاهِ فرماندار رسیدند که از تغییرِ کاربریِ قصری بازمانده از دورانِ‌بهار سلطنتِ خاندانِ سورون ساخته شده بود. این بنا روی تپه‌ای در حاشیهٔ کوردو‌روشن قرار داشت؛ ساختمانی به رنگِ تیره با دو برجِ سر به فلک کشیده.
دیوارهای بیرونیِ گرداگردِ ساختمان مدت‌ها پیش فروریخته بود.می‌کرد لومیان و همراهانش از میانِ باغی که زوجِ بئوست‌رفتارها به‌طور ویژه ساخته بودند گذشتند و به ورودی رسیدند.
درِ ورودی چهار تا پنج متر ارتفاع‌بخشِ داشت، به رنگِ سبزِ مایل به قهوه‌ای شبیهِ‌عالی‌مقام درختان بود و بسیار سنگین به نظر می‌رسید.
با این حال، در به دو بخشِ بالایی و‌سورون پایینی تقسیم می‌شد و جز برای خوشامدگویی به مهمانانِ‌قرار عالی‌مقام، تنها باز کردنِ بخشِ دومتریِ پایین کفایت می‌کرد.
پریِ بهار تجسّدِ بهار و پیام‌آورِ برداشتِ محصول بود، از این رو‌پریِ شایستهٔ محترمانه‌ترین رفتارها بود. در این لحظه، درِ سنگین کاملاً باز شد‌پوآلیس و مادام پوآلیس با بالاتنه‌پوشی به رنگِ سبزِ روشن آنجا ایستاده بود.
ندیمه‌اش، کتی، با سبدی بافته‌دومتریِ از شاخه‌های درخت در دست، با‌تجسّدِ نیم‌قدم فاصله در کنارش حضور داشت.
آوا پیش‌بسیار رفت و آوازِ‌می‌رسید برکت‌بخشی را خواند.
مادام پوآلیس با لبخندی بر لب در سکوت گوش سپرد؛ حالتی که او را نجیب‌زاده و خویشتن‌دار‌حاشیهٔ نشان می‌داد. مردانِ جوانی که در پیِ پریِ بهار آمده بودند جرئت نمی‌کردند به او نگاه کنند، اما‌باغی لومیان که به هم‌آغوشیِ او و کشیش «گوش داده بود»، با دیدنِ این صحنه در دل پوزخند زد.
با پایانِ آواز، آوا‌عالی‌مقام بذرهای درختی را با‌دومتریِ یک سبد تخم‌مرغ مبادله کرد.
گشتِ برکت‌بخشی به پایان رسید و لومیان، ریموند و دیگر پسرها‌تجسّدِ آوا، پریِ بهار، را برای بخشِ دومِ جشنِ بهار یعنی آیینِ‌بالاتنه‌پوشی کنارِ آب، تا رودخانهٔ کوهستانیِ نه‌چندان دور از دهکده همراهی کردند.
با رسیدن به جایی که معمولاً غازها را در آن می‌چراندند، آوا به‌خوشامدگویی رودخانهٔ زلال نزدیک شد و با رقصی ساده، آوازِ پیشین را تکرار کرد. در‌برداشتِ همین حین، لومیان و دیگر پسرها در فاصلهٔ هفت‌هشت متریِ پریِ بهار بی‌حرکت ایستادند.
پس از رقص، آوا شلغمِ خردشده‌ای را‌سلطنتِ که یکی از روستاییان داده بود، از سبدِ‌روی کنارِ پایش بیرون آورد و در رودخانه انداخت.
هم‌زمان با پرتاب،مهمانانِ آواز خواند: «محصولِ‌باز فراوون! محصولِ فراوون!»
وقتی کارِ آوا تمام شد، لومیان پا بر زمین‌پریِ کوبید و با چند گام به آنجا دوید. خم شد،کاملاً شلغم‌های خردشده را از سبد برداشت و در رودخانه انداخت.
او فریاد‌بسیار زد: «محصولِ‌نظر فراوون! محصولِ فراوون!»
پسرهای دیگر کمی کندتر از لومیان بودند، اما از ترسِ عقب ماندن‌بود به‌سوی آوا هجوم بردند. آن‌ها شلغم‌ها و تربچه‌ها را از سبد درآوردند و‌کشیده در حالی که فریاد می‌زدند «محصولِ فراوون»، به بخش‌های مختلفِ رودخانه پرتاب کردند.
ریموند نتوانست پیش‌دستی کند و حریفِ‌باز دیگران نشد، از این رو آخرین نفری‌بهار بود که آیین را به پایان رساند.
ثانیه‌ای بعد، لبخندهای‌باز بدجنسانهٔ لومیان، گیومِ پسر‌کفایت و دیگران را دید.
آن‌ها ریموند را بلند کردند و با فریادِ «محصولِ‌پایینی فراوون»، او را با صدای شالاپِ بلندی در آب‌کردنِ انداختند. ریموند از سر تا پا خیسِ آب شد.
حاضران در ساحل حتی‌قصری خاک و شاخه برداشتند‌خاندانِ و به‌سویش پرتاب کردند.
این بخشی از آیینِ کنارِ آب بود: کسی که آخرین نیایش را به پایان‌تجسّدِ می‌رساند، در رودخانه انداخته می‌شد و اجازه نداشت به ساحل بیاید. او فقط می‌توانست کمی‌ندیمه‌اش در امتدادِ رودخانه شنا کند و بی‌سروصدا به خانه برگردد تا تاریکیِ هوا پنهان بماند.
ریموند قطره‌های آب را از صورتش‌پایین پاک کرد و پیش از حرکت در‌برداشتِ مسیرِ جریانِ آب، چند ثانیه دست‌وپا زد.
تازه آن زمان بود که گروه،حال آوا را تا کلیسای خورشیدِ فروزانِ‌برای ابدی در حاشیهٔ میدانِ کوردو همراهی کردند.
تقریباً ظهر بود. بیشترِ روستاییان، از جمله اورور خواهرِ لومیان، در کلیسایی گرد آمده بودند که به‌اندازهٔ کلیساهای شهر‌داشت باشکوه نبود. بلندترین بخشِ آن تنها ۱۱ تا ۱۲ متر ارتفاع داشت و گنبدش قوسی‌شکل بود که از بیرون‌به‌طور به پیاز شباهت داشت. با نگاه به بالا از فضای داخل، نقاشیِ دیواریِ خیره‌کننده‌ای از خورشید به چشم می‌آمد.
سراسرِ کلیسا به رنگِ طلایی بود و‌کردنِ بسیار روشن به نظر می‌رسید؛ این سبکِ‌تجسّدِ رایجِ همهٔ کلیساهای خورشیدِ فروزانِ ابدی بود.
محراب در سمتِ شرق قرار‌دومتریِ داشت و انواعِ گل‌های آفتابگردان نشانِ‌تجسّدِ مقدسِ عظیمی را احاطه کرده بودند.
بر سطحِ نشانِ مقدس، گویِ طلایی و‌بخشِ خطوطی که نمایانگرِ نور بودند، نمادی سرشار از‌عالی‌مقام رازآلودگی را شکل می‌دادند: نمادِ خورشیدِ فروزانِ ابدی.
در ارتفاعِ بالای دیوارِ پشتِ محراب، دو پنجره از‌سورون شیشهٔ خالص با روکشِ ورقِ طلا وجود داشت. هر روز‌داشت هنگامِ طلوعِ آفتاب، نور از اینجا بر نشانِ مقدس می‌تابید.
در سمتِ غربِ کلیسا نیز‌تنها دو پنجرهٔ شیشه‌ایِ مشابه برای دریافتِ‌می‌کرد درخششِ آفتابِ غروب تعبیه شده بود.
از آنجا که این یک آیینِ رسمیِ کلیسا نبود بلکه جشنِ سنتیِ مردم به شمار می‌رفت، کشیش گیوم بنه حضور نیافت.پوآلیس در عوض، فرماندار بئوست میزبانیِ جشن را بر عهده داشت و آوا که هنوز لباسِ «پریِ بهار» بر تن داشت، کنارش‌گوش ایستاده بود. سازهایی چون فلوت و چنگ به صدا درآمدند و روستاییان آوازهایی در ستایشِ بهار و نیایش برای محصولِ فراوان خواندند.
آن‌ها تمرین نکرده بودند، از این رو آوازخوانی‌شان‌بالایی هماهنگ نبود و حتی برخی هم‌زمان می‌خواندند و‌تنها می‌رقصیدند که به صحنه شور و نشاط می‌بخشید.
دهانِ لومیان باز و بسته می‌شد، اما صدایی درنمی‌آورد—فقط ظاهرِ کار را حفظ‌این می‌کرد. در عوض، اورور که کنارش ایستاده بود، غرق در آواز خواندن بود‌دیوارهای و از فرصت استفاده می‌کرد تا خوش بگذراند و با صدای بلند بخواند.
چون فقط ظاهرِ کار‌عالی‌مقام را حفظ می‌کرد، وقت‌دومتریِ داشت به اطراف نگاه کند.
متوجه هیچ چیزِ غیرعادی در رفتارِ روستاییان‌کفایت نشد. ناخودآگاه سرش را بالا آورد و به‌شایستهٔ نقاشیِ دیواریِ خورشیدِ طلایی روی گنبد نگاه کرد.
آنگاه متوجهش شد—همان‌سنگین چیزی که دقیقاً‌حال نمی‌توانست بگوید چیست.
روستاییان خورشید را ستایش نمی‌کردند.
برای دهکده‌ای که خورشیدِ فروزانِ ابدی را می‌پرستید، این عجیب بود. عبارت‌هایی‌پریِ مثل «ستایش بر خورشید» و «خدای من، پدرِ من» پای ثابتِ زندگیِ‌پوآلیس روزمره بودند، اما لومیان تازه فهمید که مدتی است آن‌ها را نشنیده است!
لومیان به‌عنوان یک مؤمنِ نیم‌بند و کسی که از زمانِ درافتادن با کشیش، از‌محصول برنامه‌های کلیسا جیم شده بود، پیش از این زیاد به این موضوع فکر نکرده بود.بافته اما چیزی در فضای باشکوه و طلاییِ کلیسا باعث شد بفهمد این وضعیت عادی نیست.
و بعد نامهٔ درخواستِ کمکی را که بازسازی کرده بود به‌می‌شد یاد آورد؛ همان التماسِ فوری برای کمک از طرفِ کسی در‌می‌کرد دهکده: «هرچه زودتر به کمک نیاز داریم. آدم‌های اطرافمان دارند عجیب‌تر می‌شوند.»
آدم‌های اطرافمان دارند عجیب‌تر می‌شوند... در آن‌سلطنتِ لحظه، لومیان درکِ عمیق‌تری از این جمله‌بنا پیدا کرد و کاملاً با آن موافق بود.
ضربانِ قلبش بالا رفت. به‌تنها اطراف نگاه کرد و به‌کفایت دنبالِ لیا و دیگر غریبه‌ها گشت.
اما در این‌باز جشنِ بهار هیچ‌پایین اثری از آن‌ها نبود.
واقعاً که، وقتایی که‌نظر باید باشن پیداشون نیست...بالایی لومیان در دل غرولند کرد.
خودش را مجبور کرد با‌بازمانده بقیه هم‌خوانی کند و وانمود کرد‌شده متوجه هیچ چیزِ غیرعادی نشده است.
سرانجام صدای آوازها خوابید و جشن به پایان رسید.پایین لومیان با لحنی مضطرب در گوشِ اورور زمزمه کرد:شایستهٔ «تو اول برو خونه. بعداً باید یه چیزی بهت بگم.»
می‌دانست هنوز نمی‌تواند برود؛ به‌عنوان‌دومتریِ یکی از همراهانِ پریِ بهار، باید‌تجسّدِ در بخشِ پایانیِ آیین شرکت می‌کرد.
نمی‌توانست به زور از کلیسا‌می‌رسید بیرون بزند و خطرِ فورانِ‌تقسیم یک ناهنجاری را به جان بخرد.
اورور متفکرانه‌تغییرِ سر تکان داد‌بازمانده و گفت: «باشه.»
چیزِ دیگری نپرسید و همراهِ مادام‌باز پوآلیس و دیگر روستاییان از کلیسا‌پریِ رفت و لومیان را تنها گذاشت.
کلیسا خالی شد؛ فقط لومیان مانده‌پایین بود و چند تن از پسرهایی‌پیام‌آورِ که در گشتِ برکت‌بخشی شرکت کرده بودند.
آوا، تجسمِ پریِ بهار، در مرکزِ سالن ایستاده بود‌پایینی و هدایا احاطه‌اش کرده بودند؛ اشیای نمادینی که به رودخانه‌دومتریِ پرتاب نشده بودند—گیاهانِ دارویی، تبرها، بیل‌ها، شلاق‌ها و چوب‌های غازچران‌ها.
...
لومیان و همراهانش باید منتظر می‌ماندند تا کسی از بیرون بیاید و رفتنِ پریِ بهار را‌برداشتِ اعلام کند، و تازه بعد از آن می‌توانستند تاج، گردنبند، شاخه‌ها و برگ‌هایش را درآورند. در‌بافته طولِ این فرایند، باید فاصله‌ای باز می‌گذاشتند تا پریِ بهار بتواند از بدنِ آوا خارج شود.
فقط ۲۰ تا ۳۰کردنِ ثانیه بعد، صدای قدم‌هایی‌می‌کرد در ورودیِ کلیسا پیچید.
لومیان بی‌اختیار سر‌سنگین بلند کرد. دو‌حال نفر واردِ کلیسا شدند.
چوپان پییر بریِ لاغراندام با عجله برگشته بود تا به جشنِ بهار برسد.این چشمانش گود افتاده بود و پالتویی قهوه‌ای‌تیره و کلاه‌دار به تن داشت. طنابی‌دیوارهای دورِ کمرش بسته بود و کفش‌های چرمیِ مشکی و نویی به پا داشت.
اما چیزی بیشتر از همه توجهِ لومیان را جلب کرد: موهای مشکی و چربش حالا‌پیام‌آورِ تمیز و صاف شده بود. حتی ریشِ نامرتبش را هم صفا داده بود و حالا‌کتی مرتب‌تر و کوتاه‌تر از قبل بود. مثلِ همیشه، لبخندِ محوی در چشمانِ آبی‌اش دیده می‌شد.
مردِ دیگر کشیش گیوم بنه بود؛ آراسته به ردایی سفید با رشته‌های طلایی که برازندهٔ مقامِ روحانی‌اش بود.لحظه موهای مشکیِ کم‌پشت و بینیِ نسبتاً عقابی داشت، اما هاله‌ای از وقار از او ساطع می‌شد. با وجودِ اینکه‌رفت قدش کمتر از ۱.۷ متر بود، باز هم به نظر می‌رسید که بر چوپان پییر بری سایه انداخته است.
کشیش... اون اینجا‌سنگین چی‌کار می‌کنه؟ لومیان جا‌بخشِ خورد و گیج شد.
او به‌عنوانِ روحانیِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی هیچ‌خاندانِ کاری آنجا نداشت؛ در جشنی محلی که هیچ‌تپه‌ای بخشی برای ستایشِ خورشید در آن گنجانده نشده بود.
با یادآوریِ اینکه کشیش و دارودسته‌اش قبلاً مشغولِ کارهای شومی بوده‌اند، و به‌ویژه با در‌پیام‌آورِ نظر گرفتنِ درگیریِ گذشته‌اش با آن‌ها، زنگِ خطر در ذهنِ لومیان به صدا درآمد. به‌سرعت‌کتی به سمتِ شیشه‌های رنگی عقب کشید و آرام و بی‌صدا حرکت کرد تا توجهی جلب نکند.
بقیه هنوز دورِ آوا، پریِ بهار، حلقه نزده‌می‌کرد بودند و هر کدام در گوشه‌ای ایستاده بودند؛محترمانه‌ترین به همین دلیل حرکتِ لومیان چندان به چشم نیامد.
آوا از دیدنِ کشیش جا خورد، اما به‌سرعت جایگاهِ مهمِ‌تقسیم او در دهکده را به یاد آورد. منطقی بود که او‌کفایت پایانِ جشنِ بهار را اعلام کند. دوباره لبخندی بر لبانش نشست.
...
کشیش گیوم بنه و چوپان‌تنها پییر بری به آوا نزدیک شدند‌می‌کرد و کشیش با صدایی بم گفت:
«پریِ بهار رو بدرقه کنید.»
بقیه، به جز‌سنگین لومیان، جلو دویدند تا‌بخشِ دورِ آوا حلقه بزنند.
چوپان پییر بری در حالی که‌دورانِ با لبخند کمر خم می‌کرد، فریاد‌بود زد: «پریِ بهار رو بدرقه کنید!»
اوضاع خرابه! ضربانِ قلبِ لومیان بالا رفت‌کردنِ و جلو دوید؛ بدنش پیش از آنکه‌تجسّدِ ذهنش به خودش بیاید، واکنش نشان داده بود.
اما دیگر دیر شده بود. چوپان پییر بری‌می‌کرد تبری از میانِ اشیای نمادین برداشت، آن را محکم‌رفتارها در دست گرفت و با ضربه‌ای قدرتمند پایین آورد.
خون از گردنِ آوا فواره‌می‌رسید زد و مِهِ سرخ و‌تقسیم غلیظی در هوا پخش شد.
تاپ!
لومیان با وحشت تماشا کرد که سرِ آوا روی‌پایین زمین افتاد، چند بار در خون غلت خورد و سرانجام‌محترمانه‌ترین متوقف شد، در حالی که صورتش رو به بالا بود.
هنوز هم‌تنها برقِ شادی در‌دومتریِ چشمانش دیده می‌شد.
لومیان که تازه دو قدم به سمتش‌بخشِ برداشته بود، دلش ریخت. بی‌درنگ چرخید و‌مهمانانِ پا به فرار به سمتِ شیشه‌های رنگی گذاشت.