چپتر 150: صدا
0وقتی لومیان برای اولین بار دانشِ علومِ غریبه را به دست آورد، امیدِ زیادی‌اختیار به طلسمِ جن‌گیری بسته بود. به نظر می‌رسید این بهترین راهِ چاره برای مقابله با‌نبرد سوزانا ماتیس باشد—به این شرط که فرابشرانِ رسمی او را کاملاً از بین نبرده باشند.
اما تازه وقتی طلسمِ جن‌گیری را‌انرژی‌اش کاملاً درک کرد، با حقیقتی تلخ روبه‌رو‌سوی شد و فهمید خوشحالی‌اش زودرس بوده است.
این طلسمِ آیینی می‌توانست اشباح و حتی ارواحِ پلید را طرد کند و نگذارد روحی را عذاب دهند.دوم اما دو شرط داشت. اول، باید نامِ واقعیِ شبح را می‌دانست و شیئی شخصی در اختیار می‌داشت که‌می‌خورد شبح در زمانِ حیاتش برای آن ارزشِ زیادی قائل بود. دوم، برای اجرای آیین به زمانِ کافی نیاز داشت.
شرطِ دوم به این معنا بود که استفاده از طلسمِ جن‌گیری در بحبوحهٔ نبرد غیرممکن است.مستقیماً این طلسم بیشتر به دردِ موقعیت‌هایی مثل وضعیتِ شارلی می‌خورد؛ کسی که مدام خوابِ سوزانا ماتیس‌بتواند را می‌دید و گرفتارِ اشباح یا ارواحِ پلید شده بود، اما در آستانهٔ مرگ قرار نداشت.
با این حال، لومیان آسیبِ فیزیکی از سوزانا ماتیس ندیده‌شبح و فقط هدف قرار گرفته بود. طلسمِ جن‌گیری به قربانی‌ای‌دوم نیاز داشت و بدونِ آن، نمی‌توانست او را طرد کند.
لومیان می‌دانست وقتی سوزانا ماتیس حرکتِ بعدی‌اش را انجام دهد، اصلاً مهربان نخواهد بود. او انرژی‌اش را از‌قبلی‌اش طریقِ خواب‌های شهوانی می‌مکید و او را آرام اما قطعی به سوی مرگ می‌کشاند. با توجه به کینه‌توزی و‌چند پارانویای قبلی‌اش، قطعاً مستقیماً حمله می‌کرد و زرادخانهٔ فراطبیعی‌اش را برای کشتن در همان برخوردِ اول به کار می‌گرفت.
در چنین سناریویی، لومیان هیچ شانسی برای‌واقعیِ استفاده از طلسمِ جن‌گیری نداشت، مگر اینکه‌زمانِ کسی بتواند چند دقیقه برایش وقت بخرد.
باید از فرابشرانِ رسمی کمک بگیرم؟ اما‌آرام این‌طوری خودم رو به مقامات لو می‌دم‌قبلی‌اش و بعداً یه دنیا دردسر برام درست می‌شه...
یا شاید شارلی بتونه نقشِ شهید رو بازی کنه و سوزانا ماتیس‌شیئی رو با کلماتِ عاشقانهٔ از ته‌دل آروم کنه و با جسمش وقت بخره؟شرطِ هرچی بیشتر دووم بیاره، شانسِ من برای کامل کردنِ طلسمِ جن‌گیری بیشتر می‌شه...
لومیان آرام با خود فکر‌نخواهد کرد: هه هه، یه فکرِ‌می‌مکید عجیب‌وغریب که شبیهِ ادبیاتِ زیرزمینیه.
با اینکه شعارِ فعلیِ جمهوریِ‌باید اینتیس «آزادی» بود، اما با‌شیئی آزادیِ واقعی فاصلهٔ زیادی داشت.
از یک طرف، آن‌ها می‌خواستند نوستالژیِ پیروانِ روزل و انگیزه‌های انقلابیِ کاربوناری را سرکوب کنند. مخالفت،مستقیماً اقتدارِ حزبِ حاکم را تهدید می‌کرد. از طرفِ دیگر، آن‌ها با سنت‌گرایانِ کلیسای خدای بخار و‌بتواند ماشین و کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی روبه‌رو بودند. سانسورِ نشریات در جمهوریِ اینتیس بسیار سنگین بود.
آن‌ها حتی جاسوسانی می‌کاشتند یا نویسندگانی را به‌عنوانِ مأمورِ دوجانبه آموزش می‌دادند تا‌شخصی مراقبِ تولیدکنندگانِ محتوای تأثیرگذار باشند و مطمئن شوند که چهرهٔ حزبِ حاکم را خدشه‌دار‌استفاده نمی‌کنند یا محتوایی تولید نمی‌کنند که برای خوانندگانِ عام بیش‌ازحد زننده یا کفرآمیز باشد.
اما با هر ممنوعیتی، تخلفاتی هم به‌طریقِ وجود می‌آمد. تریر صحنهٔ ادبیِ زیرزمینیِ پررونقی را‌توجه پدید آورد که فراتر از مرزهایش گسترش یافت.
یک بار اورور از روی کنجکاوی چند جلد از این کتاب‌ها خرید. او برادرش را‌حیاتش از خواندنِ آن‌ها منع کرد و آن‌ها را در تاریک‌ترین گوشهٔ کتابخانه پنهان کرد. اما‌بیشتر ممنوعیت باعثِ تخلف می‌شد. لومیان دزدکی نگاهی به یکی از آن‌ها انداخته و جا خورده بود.
آن کتاب نقدی بر زیاده‌روی و فسادِ‌آرام روحانیون بود که با محتوای شهوانی آمیخته‌قبلی‌اش شده بود. عنوانش «راهبان در تعقیبِ سگ‌ها» بود.
نقشهٔ لومیان برای استفاده از‌داشت شارلی به‌عنوانِ طعمه‌ای برای سوزانا ماتیس،می‌دانست جذابیتِ خاصی شبیهِ ادبیاتِ براندازانه داشت.
از طرفی، من هیچ‌کدوم از وسایلِ شخصیِ سوزانا ماتیس رو ندارم که به‌عنوانِ مجرا‌می‌کشاند ازش استفاده کنم. شاید بتونم تو روزهای آینده سعی کنم چیزی پیدا کنم. صرف‌نظر‌کار از اینکه آخرش به درد می‌خوره یا نه، بهتره آماده باشم تا اینکه غافلگیر بشم...
لومیان از افکارش بیرون آمد و‌نامِ پتانسیلِ چهار طلسمِ آیینیِ دیگر و‌اختیار ارتباطشان با خودش را بررسی کرد.
از نظرِ لومیان، طلسمِ آفرینشِ‌شهوانی حیوان رازآلود، شریرانه، وهم‌آور و‌می‌کشاند کاملاً وحشتناک به نظر می‌رسید.
اگر درست استفاده می‌شد، می‌توانست معجزه کند. تصور کنید اسیران را به گوسفند، گاو و‌می‌داشت اسب تبدیل کنید و به‌سادگی آن‌ها را با خود ببرید. یا در قالبِ جانوری به مکان‌هایی‌طلسم نفوذ کنید که هیچ انسانی نمی‌تواند. اما در بحبوحهٔ مبارزه، این طلسمِ آیینی تقریباً بی‌فایده بود.
طبقِ دانشِ علومِ غریبه‌ای که به لومیان عطا شده بود، نیایش‌آرام برای طلسمِ آفرینشِ حیوان می‌توانست خطاب به موجودِ پنهانی به نامِ ناگزیری،زرادخانهٔ مجموعه‌ای از نام‌های مقدسِ ناشناخته برای او، یا حتی خودش انجام شود.
طبیعتاً پیش‌نیازِ آن، نیروی روحیِ کافی و ردهٔ‌شبح متناسب بود. همچنین، میزانِ موفقیتِ آیین و ماندگاریِ‌ارزشِ طلسم به‌طورِ قابل‌توجهی کمتر از روش‌های قبلی بود.
حداقلِ نیاز برای طلسمِ آفرینشِ حیوان، ردهٔ ۷قطعی پیمان‌گیر بود. هرچه رده بالاتر بود، شانسِ عمل‌مستقیماً کردنِ طلسم بیشتر و تأثیرِ آن قوی‌تر می‌شد.
با وجودِ فسادی که درونش مهروموم شده بود، لومیان نگرانِ رده‌اش نبود.شیئی اما مطمئن نبود که آیا ذخایرِ نیروی روحی‌اش می‌تواند مصرفِ طلسمِ آفرینشِ‌نیاز حیوان را تحمل کند یا نه. اگر می‌توانست، چند بار تاب می‌آورد؟
این باعث شد لومیان گمان کند این پنج طلسمِ جادوی آیینی در رده‌های بالاتر‌می‌کشاند می‌توانند ساده شوند و در نبردِ واقعی به کار روند. برای نمونه، می‌توانست به‌سادگی پوستِ‌می‌گرفت گوسفندی روی دشمن بیندازد، وردِ مخصوص را بخواند و او را به گوسفند تبدیل کند.
لومیان ناخودآگاه با خود اندیشید: برای یه پیمان‌گیر، معادلِ ردهٔ ۷، خیلی محتمل به نظر‌حیاتش نمی‌رسه. یه حلقه‌نشینِ ردهٔ ۴ برای همچین طلسمِ پیش‌پاافتاده‌ای زیادی بالاست... آیا یه سرنوشت‌دزدِ ردهٔ‌بیشتر ۵ می‌تونه همچین ساده‌سازی‌ای رو انجام بده، یا یه ردهٔ ۶، که اسمش رو یادم رفته؟
در موردِ طلسمِ تقویتِ بخت، حس می‌کرد در حالِ حاضر فقط می‌تواند به دیگران «یاری» برساند، نه به خودش. سرنوشتش با تباهیِ‌همان مهروموم‌شده درونش و وجودِ عظیمی که پشتِ مهروموم بود، عمیقاً گره خورده بود. مگر اینکه مستقیماً به قدرتِ ناگزیری نیایش می‌کرد، تغییر‌بعداً دادنِ بختش غیرممکن بود. تنها وقتی به ردهٔ سرنوشت‌دزد ارتقا می‌یافت، می‌توانست سرنوشتی را برگزیند که در بندِ آن موجوداتِ والامقام نباشد.
وردِ جایگزینی بیش از حد پیچیده بود و‌نامِ روالِ عادی و کارهای دیگرِ لومیان را به‌شدت مختل‌حیاتش می‌کرد. تا وقتی مجبور نمی‌شد، به آن فکر نمی‌کرد.
در مقایسه با آن، طلسمِ پیشگویی‌انرژی‌اش مثلِ آب‌خوردن به نظر می‌رسید و‌قطعی به‌عنوانِ جادوی آیینی بسیار کارآمد بود.
لومیان از قبل تصمیم گرفته بود اطلاعاتِ لازم را جمع‌آوری کند و جنازهٔ مناسبی‌زمانِ بیابد. با پرس‌وجو دربارهٔ آیندهٔ شارلی، می‌توانست تخمین بزند سوزانا ماتیس کِی دوباره حمله‌غیرممکن می‌کند و با کاوش در سرنوشتِ لویی لوند، مادام پوآلیس و دیگران را پیدا کند.
لومیان کمی با خود فکر کرد: بزاقِ سگ، روده‌های سیاه‌گوش، زبانِ کفتار، مغزِ استخوانِ گوزن، گوشتِ هیولای آبزی یا دریایی، چشمِ مارمولک، سنگِ‌برخوردِ لانهٔ عقاب، غدهٔ زهرِ مار، و گیاهانِ مرگبار. پیدا کردنِ این مواد اون‌قدرها هم سخت نیست. تنها دردسر گوشتِ هیولای آبزی یا دریاییه،دردسر ولی آیین رده‌ای رو مشخص نکرده. از نظرِ فنی، ضعیف‌ترین هیولای آبزی هم بازم هیولای آبزی حساب می‌شه؛ فقط روی اثرش تأثیر می‌ذاره، نه؟
متوجه شد توانش تا حدِ زیادی برگشته است.نامِ آماده شد تا غارِ معدنِ سنگِ زیرزمینی را‌زمانِ ترک کند و به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگردد.
درست وقتی‌دهد روی پاهایش ایستاد،نخواهد ناگهان اخم کرد.
صدای ضعیفی به گوشش رسید.
صدا درونِ گوش‌هایش پیچید!
لومیان کوشید اعصابش را آرام‌داشت کند و با دقت گوش‌شبح داد تا صدا را تشخیص دهد.
هر لحظه که‌اصلاً می‌گذشت، صدا واضح‌تر،انرژی‌اش قدرتمندتر و باهیبت‌تر می‌شد.
«لومیان لی!
«لومیان لی!
«...»
اسمم رو می‌دونه؟ لومیان غریزی با‌انرژی‌اش چراغِ کاربیدی‌اش اطراف را روشن کرد،قطعی اما هیچ‌کس و هیچ‌چیزِ غیرعادی‌ای نیافت.
«لومیان لی!
«لومیان لی!
«...»
صدا طنین می‌انداخت، گویی از اعماقِ وجودش‌طریقِ سرچشمه می‌گرفت و گوشت، اندام‌ها و استخوان‌هایش‌می‌کشاند آن را خفه می‌کردند و پژواک‌هایی تودرتو می‌ساختند.
توی بدنِ خودم... این فکر‌باید به محضِ اینکه متوجهِ ماجرا‌شیئی شد، به ذهنِ لومیان خطور کرد.
با صدایی‌انرژی‌اش خفه پرسید:خواب‌های «تو کی هستی؟»
صدای بم، باشکوه و شبح‌وار‌داشت زمزمه‌اش را متوقف کرد و باوقار‌می‌دانست اعلام کرد: «من فرشتهٔ سرورم، ترمیبوروس.»
چشمانِ لومیان باریک شد و‌نخواهد گوشهٔ لبانش به پوزخندی کج‌می‌مکید شد. پرسید: «سرور؟ کدوم سرور؟»
شک داشت موجودی که با او ارتباط برقرار کرده، همان تباهیِ مدفون‌اختیار درونش باشد. پس از دریافتِ برکتِ راهبِ گدا و نزدیک شدن به موجودیتِ‌استفاده ناگزیری، توانسته بود از طریقِ نیروهای درهم‌تنیده‌شان، صدایی عاری از تباهی منتقل کند.
صدای شبح‌واری که در گوش‌های لومیان‌می‌مکید می‌پیچید، با احترام گفت: «سرورمون فرمانروای‌کینه‌توزی کهن‌ایزدانه، ذاتِ فراسویِ رده‌ها، حلقهٔ سرنوشتِ عظیم...»
تنها فکر کردن به این کلمات، لرزه‌ای غیرقابل‌توضیح بر‌واقعیِ اندامِ لومیان انداخت. انگار نگاهی کیهان، ابرها، سطحِ تریر و‌قائل لایه‌های خاک را شکافته و روی او خیره مانده بود.
ناگهان بی‌اختیار از روی شانه به پشتِ‌طریقِ سرش نگاه کرد، گویی موجوداتی نامرئی از‌می‌کشاند درونِ تاریکیِ فراگیر او را زیر نظر داشتند.
این حس تنش را یخ کرد،نامِ اضطراب به جانش انداخت و می‌رفت‌اختیار تا او را به مرزِ جنون بکشاند.
از ناکجا، مِهِ خاکستریِ کمرنگی ظاهر شد‌آرام و محیط را پوشاند و ذهنِ آشفتهٔ‌قبلی‌اش لومیان را تا حدِ زیادی آرام کرد.
به فرشتهٔ‌روحی خودخوانده، ترمیبوروس،دهند پوزخند زد.
«پس تو‌دهد همونی هستی که‌نخواهد درونم مهروموم شده؟»
نمی‌دونم یه فرشتهٔ واقعیه با ویژگی‌های‌نامِ فرابشری، یا فقط یه خادمِ در‌اختیار سطحِ فرشته‌ست که فقط یه عطیه داره...
ظاهراً این گستاخی‌طریقِ معجونِ لومیان را‌می‌مکید بیشتر هضم کرد.
ترمیبوروس بی‌اعتنا به تحریکِ لومیان، باوقار ادامه داد:نامِ «دستوراتم رو دنبال کن، مهرومومم رو بشکن، و‌زمانِ من کمکت می‌کنم اورور لی رو زنده کنی.
«باید خوب بدونی که قدرتِ سرورم‌انرژی‌اش گذشته، اکنون و آینده رو در‌قطعی بر می‌گیره. می‌تونه چرخه‌ای از سرنوشت ببافه.
«در زمانِ مناسب، پارهٔ روحِ اورور لی رو به‌می‌دانست حالتِ قبل از آیینِ فرود برمی‌گردونم. تنها کاری که باید‌اجرای بکنی اینه که بدنی با جوهرهٔ زندگی براش آماده کنی.»
لومیان ساکت شد. پس از لحظه‌ای، با‌آرام صدایی آرام پرسید: «آیینِ فرود... همون آیینیه‌قبلی‌اش که قراره بدنی برای فرودِ تو بسازه؟»