چپتر 150: صدا
0وقتی لومیان برای اولین بار دانشِ علومِ غریبه را به دست آورد، امیدِ زیادی‌خواب‌های به طلسمِ جن‌گیری بسته بود. به نظر می‌رسید این بهترین راهِ چاره برای مقابله با‌زرادخانهٔ سوزانا ماتیس باشد—به این شرط که فرابشرانِ رسمی او را کاملاً از بین نبرده باشند.
اما تازه وقتی طلسمِ جن‌گیری را‌دهند کاملاً درک کرد، با حقیقتی تلخ روبه‌رو‌می‌دانست شد و فهمید خوشحالی‌اش زودرس بوده است.
این طلسمِ آیینی می‌توانست اشباح و حتی ارواحِ پلید را طرد کند و نگذارد روحی را عذاب دهند.اجرای اما دو شرط داشت. اول، باید نامِ واقعیِ شبح را می‌دانست و شیئی شخصی در اختیار می‌داشت که‌کسی شبح در زمانِ حیاتش برای آن ارزشِ زیادی قائل بود. دوم، برای اجرای آیین به زمانِ کافی نیاز داشت.
شرطِ دوم به این معنا بود که استفاده از طلسمِ جن‌گیری در بحبوحهٔ نبرد غیرممکن است.حمله این طلسم بیشتر به دردِ موقعیت‌هایی مثل وضعیتِ شارلی می‌خورد؛ کسی که مدام خوابِ سوزانا ماتیس‌چند را می‌دید و گرفتارِ اشباح یا ارواحِ پلید شده بود، اما در آستانهٔ مرگ قرار نداشت.
با این حال، لومیان آسیبِ فیزیکی از سوزانا ماتیس ندیده‌مهربان و فقط هدف قرار گرفته بود. طلسمِ جن‌گیری به قربانی‌ای‌می‌کشاند نیاز داشت و بدونِ آن، نمی‌توانست او را طرد کند.
لومیان می‌دانست وقتی سوزانا ماتیس حرکتِ بعدی‌اش را انجام دهد، اصلاً مهربان نخواهد بود. او انرژی‌اش را از‌زمانِ طریقِ خواب‌های شهوانی می‌مکید و او را آرام اما قطعی به سوی مرگ می‌کشاند. با توجه به کینه‌توزی و‌مثل پارانویای قبلی‌اش، قطعاً مستقیماً حمله می‌کرد و زرادخانهٔ فراطبیعی‌اش را برای کشتن در همان برخوردِ اول به کار می‌گرفت.
در چنین سناریویی، لومیان هیچ شانسی برای‌شبح استفاده از طلسمِ جن‌گیری نداشت، مگر اینکه‌حیاتش کسی بتواند چند دقیقه برایش وقت بخرد.
باید از فرابشرانِ رسمی کمک بگیرم؟ اما‌قطعی این‌طوری خودم رو به مقامات لو می‌دم‌قطعاً و بعداً یه دنیا دردسر برام درست می‌شه...
یا شاید شارلی بتونه نقشِ شهید رو بازی کنه و سوزانا ماتیس‌انرژی‌اش رو با کلماتِ عاشقانهٔ از ته‌دل آروم کنه و با جسمش وقت بخره؟قطعاً هرچی بیشتر دووم بیاره، شانسِ من برای کامل کردنِ طلسمِ جن‌گیری بیشتر می‌شه...
لومیان آرام با خود فکر‌عذاب کرد: هه هه، یه فکرِ‌نامِ عجیب‌وغریب که شبیهِ ادبیاتِ زیرزمینیه.
با اینکه شعارِ فعلیِ جمهوریِ‌نامِ اینتیس «آزادی» بود، اما با‌شخصی آزادیِ واقعی فاصلهٔ زیادی داشت.
از یک طرف، آن‌ها می‌خواستند نوستالژیِ پیروانِ روزل و انگیزه‌های انقلابیِ کاربوناری را سرکوب کنند. مخالفت،حمله اقتدارِ حزبِ حاکم را تهدید می‌کرد. از طرفِ دیگر، آن‌ها با سنت‌گرایانِ کلیسای خدای بخار و‌چند ماشین و کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی روبه‌رو بودند. سانسورِ نشریات در جمهوریِ اینتیس بسیار سنگین بود.
آن‌ها حتی جاسوسانی می‌کاشتند یا نویسندگانی را به‌عنوانِ مأمورِ دوجانبه آموزش می‌دادند تا‌طریقِ مراقبِ تولیدکنندگانِ محتوای تأثیرگذار باشند و مطمئن شوند که چهرهٔ حزبِ حاکم را خدشه‌دار‌حمله نمی‌کنند یا محتوایی تولید نمی‌کنند که برای خوانندگانِ عام بیش‌ازحد زننده یا کفرآمیز باشد.
اما با هر ممنوعیتی، تخلفاتی هم به‌داشت وجود می‌آمد. تریر صحنهٔ ادبیِ زیرزمینیِ پررونقی را‌شخصی پدید آورد که فراتر از مرزهایش گسترش یافت.
یک بار اورور از روی کنجکاوی چند جلد از این کتاب‌ها خرید. او برادرش را‌ارزشِ از خواندنِ آن‌ها منع کرد و آن‌ها را در تاریک‌ترین گوشهٔ کتابخانه پنهان کرد. اما‌دردِ ممنوعیت باعثِ تخلف می‌شد. لومیان دزدکی نگاهی به یکی از آن‌ها انداخته و جا خورده بود.
آن کتاب نقدی بر زیاده‌روی و فسادِ‌قطعی روحانیون بود که با محتوای شهوانی آمیخته‌قطعاً شده بود. عنوانش «راهبان در تعقیبِ سگ‌ها» بود.
نقشهٔ لومیان برای استفاده از‌حرکتِ شارلی به‌عنوانِ طعمه‌ای برای سوزانا ماتیس،نخواهد جذابیتِ خاصی شبیهِ ادبیاتِ براندازانه داشت.
از طرفی، من هیچ‌کدوم از وسایلِ شخصیِ سوزانا ماتیس رو ندارم که به‌عنوانِ مجرا‌شیئی ازش استفاده کنم. شاید بتونم تو روزهای آینده سعی کنم چیزی پیدا کنم. صرف‌نظر‌معنا از اینکه آخرش به درد می‌خوره یا نه، بهتره آماده باشم تا اینکه غافلگیر بشم...
لومیان از افکارش بیرون آمد و‌واقعیِ پتانسیلِ چهار طلسمِ آیینیِ دیگر و‌می‌داشت ارتباطشان با خودش را بررسی کرد.
از نظرِ لومیان، طلسمِ آفرینشِ‌می‌مکید حیوان رازآلود، شریرانه، وهم‌آور و‌توجه کاملاً وحشتناک به نظر می‌رسید.
اگر درست استفاده می‌شد، می‌توانست معجزه کند. تصور کنید اسیران را به گوسفند، گاو و‌شهوانی اسب تبدیل کنید و به‌سادگی آن‌ها را با خود ببرید. یا در قالبِ جانوری به مکان‌هایی‌کشتن نفوذ کنید که هیچ انسانی نمی‌تواند. اما در بحبوحهٔ مبارزه، این طلسمِ آیینی تقریباً بی‌فایده بود.
طبقِ دانشِ علومِ غریبه‌ای که به لومیان عطا شده بود، نیایش‌واقعیِ برای طلسمِ آفرینشِ حیوان می‌توانست خطاب به موجودِ پنهانی به نامِ ناگزیری،اجرای مجموعه‌ای از نام‌های مقدسِ ناشناخته برای او، یا حتی خودش انجام شود.
طبیعتاً پیش‌نیازِ آن، نیروی روحیِ کافی و ردهٔ‌می‌دانست متناسب بود. همچنین، میزانِ موفقیتِ آیین و ماندگاریِ‌قائل طلسم به‌طورِ قابل‌توجهی کمتر از روش‌های قبلی بود.
حداقلِ نیاز برای طلسمِ آفرینشِ حیوان، ردهٔ ۷سوی پیمان‌گیر بود. هرچه رده بالاتر بود، شانسِ عمل‌حمله کردنِ طلسم بیشتر و تأثیرِ آن قوی‌تر می‌شد.
با وجودِ فسادی که درونش مهروموم شده بود، لومیان نگرانِ رده‌اش نبود.انرژی‌اش اما مطمئن نبود که آیا ذخایرِ نیروی روحی‌اش می‌تواند مصرفِ طلسمِ آفرینشِ‌قبلی‌اش حیوان را تحمل کند یا نه. اگر می‌توانست، چند بار تاب می‌آورد؟
این باعث شد لومیان گمان کند این پنج طلسمِ جادوی آیینی در رده‌های بالاتر‌شیئی می‌توانند ساده شوند و در نبردِ واقعی به کار روند. برای نمونه، می‌توانست به‌سادگی پوستِ‌استفاده گوسفندی روی دشمن بیندازد، وردِ مخصوص را بخواند و او را به گوسفند تبدیل کند.
لومیان ناخودآگاه با خود اندیشید: برای یه پیمان‌گیر، معادلِ ردهٔ ۷، خیلی محتمل به نظر‌ارزشِ نمی‌رسه. یه حلقه‌نشینِ ردهٔ ۴ برای همچین طلسمِ پیش‌پاافتاده‌ای زیادی بالاست... آیا یه سرنوشت‌دزدِ ردهٔ‌دردِ ۵ می‌تونه همچین ساده‌سازی‌ای رو انجام بده، یا یه ردهٔ ۶، که اسمش رو یادم رفته؟
در موردِ طلسمِ تقویتِ بخت، حس می‌کرد در حالِ حاضر فقط می‌تواند به دیگران «یاری» برساند، نه به خودش. سرنوشتش با تباهیِ‌برخوردِ مهروموم‌شده درونش و وجودِ عظیمی که پشتِ مهروموم بود، عمیقاً گره خورده بود. مگر اینکه مستقیماً به قدرتِ ناگزیری نیایش می‌کرد، تغییر‌دنیا دادنِ بختش غیرممکن بود. تنها وقتی به ردهٔ سرنوشت‌دزد ارتقا می‌یافت، می‌توانست سرنوشتی را برگزیند که در بندِ آن موجوداتِ والامقام نباشد.
وردِ جایگزینی بیش از حد پیچیده بود و‌دهد روالِ عادی و کارهای دیگرِ لومیان را به‌شدت مختل‌آرام می‌کرد. تا وقتی مجبور نمی‌شد، به آن فکر نمی‌کرد.
در مقایسه با آن، طلسمِ پیشگویی‌دهند مثلِ آب‌خوردن به نظر می‌رسید و‌شبح به‌عنوانِ جادوی آیینی بسیار کارآمد بود.
لومیان از قبل تصمیم گرفته بود اطلاعاتِ لازم را جمع‌آوری کند و جنازهٔ مناسبی‌حیاتش بیابد. با پرس‌وجو دربارهٔ آیندهٔ شارلی، می‌توانست تخمین بزند سوزانا ماتیس کِی دوباره حمله‌طلسم می‌کند و با کاوش در سرنوشتِ لویی لوند، مادام پوآلیس و دیگران را پیدا کند.
لومیان کمی با خود فکر کرد: بزاقِ سگ، روده‌های سیاه‌گوش، زبانِ کفتار، مغزِ استخوانِ گوزن، گوشتِ هیولای آبزی یا دریایی، چشمِ مارمولک، سنگِ‌کار لانهٔ عقاب، غدهٔ زهرِ مار، و گیاهانِ مرگبار. پیدا کردنِ این مواد اون‌قدرها هم سخت نیست. تنها دردسر گوشتِ هیولای آبزی یا دریاییه،برام ولی آیین رده‌ای رو مشخص نکرده. از نظرِ فنی، ضعیف‌ترین هیولای آبزی هم بازم هیولای آبزی حساب می‌شه؛ فقط روی اثرش تأثیر می‌ذاره، نه؟
متوجه شد توانش تا حدِ زیادی برگشته است.دهد آماده شد تا غارِ معدنِ سنگِ زیرزمینی را‌می‌مکید ترک کند و به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگردد.
درست وقتی‌کند روی پاهایش ایستاد،عذاب ناگهان اخم کرد.
صدای ضعیفی به گوشش رسید.
صدا درونِ گوش‌هایش پیچید!
لومیان کوشید اعصابش را آرام‌حرکتِ کند و با دقت گوش‌مهربان داد تا صدا را تشخیص دهد.
هر لحظه که‌نگذارد می‌گذشت، صدا واضح‌تر،دهند قدرتمندتر و باهیبت‌تر می‌شد.
«لومیان لی!
«لومیان لی!
«...»
اسمم رو می‌دونه؟ لومیان غریزی با‌دهند چراغِ کاربیدی‌اش اطراف را روشن کرد،شبح اما هیچ‌کس و هیچ‌چیزِ غیرعادی‌ای نیافت.
«لومیان لی!
«لومیان لی!
«...»
صدا طنین می‌انداخت، گویی از اعماقِ وجودش‌داشت سرچشمه می‌گرفت و گوشت، اندام‌ها و استخوان‌هایش‌شیئی آن را خفه می‌کردند و پژواک‌هایی تودرتو می‌ساختند.
توی بدنِ خودم... این فکر‌نامِ به محضِ اینکه متوجهِ ماجرا‌شخصی شد، به ذهنِ لومیان خطور کرد.
با صدایی‌طریقِ خفه پرسید:شهوانی «تو کی هستی؟»
صدای بم، باشکوه و شبح‌وار‌حرکتِ زمزمه‌اش را متوقف کرد و باوقار‌نخواهد اعلام کرد: «من فرشتهٔ سرورم، ترمیبوروس.»
چشمانِ لومیان باریک شد و‌عذاب گوشهٔ لبانش به پوزخندی کج‌نامِ شد. پرسید: «سرور؟ کدوم سرور؟»
شک داشت موجودی که با او ارتباط برقرار کرده، همان تباهیِ مدفون‌می‌داشت درونش باشد. پس از دریافتِ برکتِ راهبِ گدا و نزدیک شدن به موجودیتِ‌بحبوحهٔ ناگزیری، توانسته بود از طریقِ نیروهای درهم‌تنیده‌شان، صدایی عاری از تباهی منتقل کند.
صدای شبح‌واری که در گوش‌های لومیان‌آرام می‌پیچید، با احترام گفت: «سرورمون فرمانروای‌پارانویای کهن‌ایزدانه، ذاتِ فراسویِ رده‌ها، حلقهٔ سرنوشتِ عظیم...»
تنها فکر کردن به این کلمات، لرزه‌ای غیرقابل‌توضیح بر‌اصلاً اندامِ لومیان انداخت. انگار نگاهی کیهان، ابرها، سطحِ تریر و‌سوی لایه‌های خاک را شکافته و روی او خیره مانده بود.
ناگهان بی‌اختیار از روی شانه به پشتِ‌داشت سرش نگاه کرد، گویی موجوداتی نامرئی از‌شیئی درونِ تاریکیِ فراگیر او را زیر نظر داشتند.
این حس تنش را یخ کرد،واقعیِ اضطراب به جانش انداخت و می‌رفت‌می‌داشت تا او را به مرزِ جنون بکشاند.
از ناکجا، مِهِ خاکستریِ کمرنگی ظاهر شد‌قطعی و محیط را پوشاند و ذهنِ آشفتهٔ‌قطعاً لومیان را تا حدِ زیادی آرام کرد.
به فرشتهٔ‌قربانی‌ای خودخوانده، ترمیبوروس،نمی‌توانست پوزخند زد.
«پس تو‌کند همونی هستی که‌عذاب درونم مهروموم شده؟»
نمی‌دونم یه فرشتهٔ واقعیه با ویژگی‌های‌واقعیِ فرابشری، یا فقط یه خادمِ در‌می‌داشت سطحِ فرشته‌ست که فقط یه عطیه داره...
ظاهراً این گستاخی‌خواب‌های معجونِ لومیان را‌آرام بیشتر هضم کرد.
ترمیبوروس بی‌اعتنا به تحریکِ لومیان، باوقار ادامه داد:دهد «دستوراتم رو دنبال کن، مهرومومم رو بشکن، و‌می‌مکید من کمکت می‌کنم اورور لی رو زنده کنی.
«باید خوب بدونی که قدرتِ سرورم‌دهند گذشته، اکنون و آینده رو در‌شبح بر می‌گیره. می‌تونه چرخه‌ای از سرنوشت ببافه.
«در زمانِ مناسب، پارهٔ روحِ اورور لی رو به‌شیئی حالتِ قبل از آیینِ فرود برمی‌گردونم. تنها کاری که باید‌آیین بکنی اینه که بدنی با جوهرهٔ زندگی براش آماده کنی.»
لومیان ساکت شد. پس از لحظه‌ای، با‌قطعی صدایی آرام پرسید: «آیینِ فرود... همون آیینیه‌قطعاً که قراره بدنی برای فرودِ تو بسازه؟»