چپتر 489: حرص
0با وجود فسادِ شدیدِ چشمِ حقیقت، توانایی‌اش در شنیدنِ صدای موجودی پنهان در هر لحظه، و خطرِ رویارویی با اثرهای منفیِ‌احتمال مهارناپذیر، لومیان اطمینان داشت که تریرِ دورانِ چهارم با مهرومومِ قدرتمندش که اثرهای بیرونی را جدا می‌کرد، حفاظی امن فراهم آورده‌میانِ است. حتی عطیه‌های خدایانِ پلید هم نمی‌توانستند تا سرچشمه‌شان ردیابی شوند، و همین احتمالِ شنیدنِ هذیان‌های حکیمِ پنهان را بسیار کم می‌کرد.
هنگام استفاده از چشمِ حقیقت در‌سقوط‌کرده این قلمرو، به‌ویژه درونِ تریرِ دورانِ چهارمِ‌مربوط آینه‌ای، نباید هیچ اثرِ نامطلوبی بروز می‌کرد.
با این حال، لومیان می‌دانست که چه‌بسا فرشته‌ای سقوط‌کرده از مسیرِ کاوشگر راز یا بقایای قدرتِ الهیِ مربوط به آن در اینجا‌نداشت حضور داشته باشد. حتی با چشمِ حقیقت هم این احتمال وجود داشت که صداهایی را بشنود که نباید. در نتیجه، لومیان قصد‌تقریباً نداشت استفادهٔ گسترده‌ای از آن بکند. می‌خواست گاردنر مارتنِ آینه‌ای را پیدا کند و هرگاه فرصتی دست داد، شیءِ رازآلود را بردارد.
از میانِ عدسیِ چسبیده به چشمش، لومیان تارهای عنکبوتِ‌متوجهِ تقریباً نامرئی را دید که دورِ فرانکا تاب می‌خوردند و‌ناپدید نامحسوس بر ژنای مرد و دیگر مردمِ آینه تأثیر می‌گذاشتند.
فرانکای مرد نیز انبوهی از تارهای‌می‌دانست عنکبوت تنیده بود و به هیچ‌راز وجه تحت‌تأثیرِ محدودیت‌های واژهٔ «ساحره» قرار نداشت.
لومیان همچنین متوجهِ موهای سیاه، ظریف و مارمانندی شد که آن محدوده را‌مربوط پوشانده بودند. موها ظاهر و ناپدید می‌شدند و هر جانداری را که لمس می‌کردند،می‌خواست به‌آرامی نوازش می‌دادند. ظاهراً سرچشمه‌شان همان ستونِ سیاهی بود که تا آسمان امتداد داشت.
هم‌زمان، تصویرِ گاردنر‌چه‌بسا مارتنِ آینه‌ای در چشمِ‌کاوشگر چپِ لومیان بازتاب یافت.
او که کنارِ ستونِ‌محدودیت‌های سنگیِ خاکستری و سفیدی پنهان‌متوجهِ شده بود، کاملاً نامرئی می‌نمود.
لومیان بی‌درنگ نشانِ سیاه روی شانهٔ‌می‌دانست راستش را فعال کرد؛ این پنجمین بار‌بقایای از زمانِ رسیدنش به ردهٔ ریاضت‌کش بود.
در حالی که چشمِ حقیقت را بر‌مسیرِ چشم داشت، در یک چشم‌به‌هم‌زدن ناپدید شد‌اینجا و پشتِ سرِ گاردنرِ آینه‌ای پدیدار گشت.
لومیان پوزخندی زد و مشتِ راستش را حوالهٔ‌راز دشمنِ بی‌دفاعش کرد؛ دشمنی که تازه فهمیده بود پنهان‌کاری‌اش‌احتمال در هم شکسته است و فرصتی برای واکنش نداشت.
دستانش در دستکش‌های بوکسی به‌واژهٔ رنگِ آهنِ سیاه و پوشیده‌موهای از خارهای کوتاه فرورفته بود.
فلوگ!
درست در همان لحظه که گاردنرِ آینه‌ای می‌کوشید به جلو یورش ببرد‌الهیِ و با تبدیل شدن به نیزه‌ای به رنگِ سفیدیِ سوزان، به سمتِ مقابل‌گسترده‌ای پرواز کند تا از او فاصله بگیرد، لومیان مشتی پشتِ گوشش فرود آورد.
گاردنرِ آینه‌ای که غافلگیر شده بود، تنها توانست جاخالی‌بقایای دهد؛ ناگهان طوری بدنش را در هم پیچید که‌صداهایی گویی استخوان ندارد و سعی کرد با پشتک‌زدن دور شود.
بنگ!
مشتِ راستِ لومیان‌نامطلوبی بر شانهٔ راستِ‌می‌دانست گاردنرِ آینه‌ای نشست.
شدتِ ضربه شانهٔ او را از ریخت‌مسیرِ انداخت و باعث شد بدنش تلوتلو بخورد و‌حضور چیزی نمانده بود تعادلش را از دست بدهد.
با این حال، مهارتِ رزمیِ گاردنرِ آینه‌ای‌کاوشگر سهمگین بود. با وجودِ سقوط بر زمین،حضور از فرصت بهره برد و روی پاشنه چرخید.
او از خطرِ پرتوهای سفید یا‌ساحره شلیک به سرش باکی نداشت؛ هنوز‌ظریف جایگزینیِ آینه‌ای را در اختیار داشت!
گاردنرِ آینه‌ای در رویارویی با لومیان که با دستکش‌های‌سقوط‌کرده بوکسِ آهنِ سیاه و خون‌چکانش به سوی او یورش‌حضور می‌برد، لبخندی زد و حرصی آشکار در چشمانش درخشید.
این بار، لومیان‌می‌دانست تصمیم گرفت حرص‌سقوط‌کرده را فعال کند!
در یک لحظه، گاردنرِ آینه‌ای با شعله‌های‌کاوشگر سفیدِ سوزان گر گرفت و به نیزه‌ای‌حضور تبدیل شد که به سوی لومیان هجوم می‌آورد.
شک داشت لومیان در‌محدودیت‌های چنین فاصله‌ای بتواند از‌همچنین این حملهٔ گریزناپذیر جاخالی دهد.
لومیان که نبردِ تن‌به‌تن را برگزیده بود،چه‌بسا باید پیامدهایش را نیز می‌پذیرفت؛ اکنون دیگر نمی‌توانست‌الهیِ به‌طورِ کامل از پیمایش دنیای ارواح بهره ببرد!
لومیان نه تلاشی برای جاخالی‌دادن کرد و نه اصلاً چنین‌بقایای قصدی داشت. به‌سرعت حالتِ بدنش را تنظیم کرد و چشم به‌نتیجه نیزهٔ سفیدِ سوزانی دوخت که به سمتِ راستِ سینه‌اش برخورد می‌کرد.
دفاعش در برابرِ شعله‌ها مستحکم بود. نزدیک‌کاوشگر به دو ثانیه طول کشید تا نیزهٔ سفیدِ‌داشته سوزان پوست و گوشتش را بسوزاند و بشکافد.
با این حال، لبخند از روی لبانِ‌قرار لومیان محو نشد. درد تنها چهره‌اش را‌محدوده در هم کشید؛ گواهی بر تاب‌آوریِ یک ریاضت‌کش.
تسکینِ آنتونی رید آرامش را‌حال به لومیان بازگردانده بود، اما مشکلاتِ‌کاوشگر روانیِ سربرآورده تا مدتی پابرجا بودند.
با دو صدای بلندِ بنگ، لومیان از‌مسیرِ فرصت بهره برد و یک مشتِ چپ و‌حضور یک مشتِ راست نثارِ نیزهٔ سفیدِ سوزان کرد.
او از هر فرصتی‌فرشته‌ای برای برافروختنِ امیال و‌راز احساساتِ گاردنرِ آینه‌ای بهره می‌گرفت.
سرانجام، نیزهٔ سفیدِ سوزان سمتِ راستِ سینهٔ‌قرار لومیان را شکافت و او را بیش از‌پوشانده ده متر در هوا به عقب پرتاب کرد.
لبخندِ لومیان هنوز رگه‌ای از جنون در خود داشت. او که‌کاوشگر گوشواره‌ای نقره‌ای بر گوش داشت، کفِ دستِ راستش را عقب کشید،صداهایی روی زخمِ هولناکِ سینه‌اش فشرد و آن را به سمتِ پایین کشید.
جراحت به‌سرعت تا شکمش امتداد یافت و‌مسیرِ شعله‌های زرشکی و تقریباً سفیدی از کفِ دستِ‌حضور لومیان فوران کرد و گوشتِ له‌شده‌اش را سوزاند.
او با کمالِ میل خطرِ بیشتر‌مسیرِ در آینده را به جان خرید‌مربوط تا از شدتِ جراحاتِ کنونی‌اش بکاهد.
با این‌وجه کار، پیکرش در‌واژهٔ خلأ محو شد.
درست در همان لحظه که گاردنرِ آینه‌ای از‌فرشته‌ای درونِ نیزهٔ شعله‌ورِ سفیدِ سوزانی که در حالِ‌مربوط محوشدن بود بیرون آمد، لومیان پشتِ سرش پدیدار گشت.
بنگ! بنگ!
لومیان بارِ دیگر مشت‌هایش را حواله کرد‌کاوشگر و این بار بازوهای گاردنرِ آینه‌ای را‌حضور هدف گرفت تا فرصتِ نفس‌کشیدن به او ندهد.
او تصمیم گرفت به نقاطِ حیاتی‌ساحره ضربه نزند، چرا که می‌ترسید آسیبِ بیش‌مارمانندی از حد باعثِ فعال‌شدنِ جایگزینیِ آینه‌ای شود.
هنگامی که گاردنرِ آینه‌ای به نیزه‌ای به رنگِ سفیدیِ سوزان تبدیل شد‌راز تا به لومیان یورش ببرد، لومیانِ زن که قصد داشت برای کمک به‌قصد آنجا «تلپورت» کند، خشکش زد؛ گویی موقتاً اراده‌اش را از دست داده بود.
فرانکای مرد و ژنای مرد نیز‌سقوط‌کرده واکنشِ مشابهی نشان دادند؛ گویی شباهتشان‌الهیِ به آدم‌های واقعی لحظه‌ای رنگ باخته بود.
فرانکا و ژنا که در‌سقوط‌کرده تنگنای شدیدی قرار داشتند، از این‌الهیِ فرصت برای تازه‌کردنِ نفسشان بهره بردند.
هرچند در همان لحظه دلیلش را‌ساحره نفهمیدند، اما به‌خوبی حس کردند که کلیدِ‌مارمانندی این مشکل در دستِ گاردنرِ آینه‌ای است.
یورشِ لومیان به‌نامطلوبی سردسته چنین تغییری‌می‌دانست به بار آورده بود!
فرانکا با تکیه بر تجربه‌اش،فرشته‌ای به‌سرعت به ژنا گفت: «اون...بقایای سرفه! پیکان رو بده به من!»
او به توانایی‌های قدرتمندِ خوددرمانیِ پیکان تشنه به خون‌بقایای نیاز داشت تا بتواند در برابرِ بیماریِ عفونی دوام بیاورد‌بشنود و در بازهٔ زمانیِ مشخصی به وضعیتی نسبتاً سالم بازگردد.
هدفِ فرانکا این بود که لومیانِ زن و دیگر‌متوجهِ مردمِ آینه را معطل کند و فضایی مناسب برای‌ظاهر لومیان فراهم آورد تا به‌تنهایی به مصافِ گاردنرِ آینه‌ای برود.
تنها امیدش این بود که پیش از‌چه‌بسا تشدیدِ عفونت و بیماری و غلبه بر‌قدرتِ تواناییِ خوددرمانی‌اش، لومیان تغییراتِ مثبتی رقم بزند.
ژنا قصد داشت خودش از پیکان تشنه به خون استفاده کند. با وجود‌مربوط اینکه پیش‌تر دو بار آن را به کار برده بود—و استفادهٔ دوباره خطرِ فروپاشیِ‌می‌خواست بدنش را در پی داشت—حاضر بود در این وضعیتِ وخیم پیامدها را نادیده بگیرد.
با این حال، وقتی درخواستِ فرانکا‌مسیرِ را شنید، لحظه‌ای تردید کرد و‌مربوط سپس پیکانِ ابسیدین را به‌سوی او انداخت.
از دیدِ ژنا، فرانکا که زن شیطانی لذتِ ردهٔ ۶ بود‌سیاه و اشیاءِ رازآلودِ متعددی داشت، بسیار قوی‌تر از او بود. از‌لمس این رو، بهبودیِ موقتِ فرانکا برای ادامهٔ نبرد سودِ بیشتری داشت.
فرانکا پیکان تشنه به‌بروز خون را گرفت و‌فرشته‌ای در سینه‌اش فرو برد.
دید که لومیانِ زن و‌فرشته‌ای دیگر مردمِ آینه دوباره به‌بقایای خود مسلط شده و جان گرفته‌اند.
چشمانِ آبیِ فرانکا بی‌صدا به سرخیِ آتشین گرایید. کشی که موهای‌الهیِ دم‌اسبی‌اش را بسته بود، گویی که پوسیده باشد، پاره شد و‌نداشت موهای کتان‌رنگش در هوا به رقص درآمد و بر جذابیتِ افسونگرش افزود.
سرفه‌های پیاپی‌اش لحظه‌ای فروکش کرد. «تارِ عنکبوتِ» نامرئیِ پیرامونش از پیشرویِ‌سیاه تدریجی و بی‌صدا به‌سوی فرانکای مرد، ژنای مرد و لومیانِ زن‌لمس دست کشید و دیگر آن‌ها را لایه‌لایه در خود گرفتار نکرد.
فرانکا و ژنا، همچون تصویرِ‌حال درونِ آینه، حس کردند بدنشان‌مسیرِ سنگین و دست‌وپایشان بسته شده است.
فرانکای مرد از همان ابتدا پنهانی از تارِ عنکبوت‌راز استفاده می‌کرد. تنها زمانی آن را آشکار کرد که‌احتمال دیگر راهی برای تنیدنِ پنهانیِ لایه‌های بیشتر وجود نداشت.
در یک چشم‌برهم‌زدن، فرانکا و دیگران زمین‌گیر شدند. لومیانِ زن که تازه «تلپورت» کرده بود، کمترین‌باشد آسیب را از تارِ عنکبوت دید و در استفاده از شعله‌ها نیز مهارت داشت. او بی‌درنگ میانِ‌دست نوری سرخ‌رنگ پیمایش دنیای ارواح را فعال کرد و به‌سوی میدانِ نبردِ لومیان و گاردنرِ آینه‌ای رفت.
با استفاده از مکثِ‌محدودیت‌های لحظه‌ایِ آنتونیِ زن، آنتونی‌همچنین سرانجام توانست ضدحمله بزند.
سرفهٔ وحشتناک، سرگیجه و تب را تاب آورد، هفت‌تیری را‌مسیرِ که از بازارِ سیاه خریده بود بالا آورد و ماشه‌باشد را به‌سوی آدمِ آینه که آشکارا از او جذاب‌تر بود، چکاند.
در آن‌حال لحظه، هیچ‌کس مزاحمِ‌فرشته‌ای «برادرکشیِ» آن‌ها نشد.
میانِ صدای شلیک‌ها،چه‌بسا آنتونیِ زن به‌مسیرِ قطعاتِ بی‌شماری خُرد شد.
وقتی کمی آن‌طرف‌تر دوباره ظاهر شد، برای نجاتِ گاردنرِ‌متوجهِ آینه‌ای نشتافت. در عوض، با میلِ فزاینده‌ای که برای‌ظاهر پیروزی در سر داشت، به تعقیبِ آنتونی ادامه داد.
میانِ صدای برخوردِ مشت و گوشت، لومیان ضرباتِ‌فرشته‌ای پیاپی به گاردنرِ آینه‌ای زد. امواجِ درد در سرِ‌اینجا این فرابشرِ قدرتمند پیچید و خشمش را شعله‌ور کرد.
طمعش باعث می‌شد نخواهد چهار آدمِ آینهٔ دیگر و برتریِ جبهه‌اش در میدان‌های نبردِ دیگر‌حضور را رها کند. با این حال، اگر دست از آن‌ها نمی‌کشید، نمی‌توانست روی مقابله با لومیان‌کند تمرکز کند. از هر سو در تنگنا قرار گرفته بود و اوضاع به ضررش پیش می‌رفت.
به همین دلیل بود‌فرشته‌ای که لومیان تصمیم گرفت‌راز طمعِ او را تحریک کند!
بنگ!
لومیان مشت‌هایش را گره‌بروز کرد و ضربهٔ کوبنده‌ای‌فرشته‌ای به گاردنرِ آینه‌ای زد.
گاردنرِ آینه‌ای به زمین کوبیده شد و‌مسیرِ غریزی انبوهی از گلوله‌های آتشینِ سرخ و تقریباً‌حضور سفید را برای محافظت از خود احضار کرد.
این کار لومیانِ زن‌فرشته‌ای را که تازه «تلپورت»راز کرده بود، غافلگیر کرد.
لومیان بی‌اعتنا به گلوله‌های آتشینِ‌واژهٔ سرخ و تقریباً سفید، بی‌درنگ‌موهای به‌سوی گاردنرِ آینه‌ای «تلپورت» کرد.
البته که امن‌ترین نقطه،بروز همان جایی بود که‌فرشته‌ای خودِ احضارگر ایستاده بود!
میانِ هرج‌ومرجِ انفجار، لومیان دندان روی هم‌مسیرِ فشرد تا دردِ سوزانِ پشتش را تاب بیاورد‌حضور و مشتِ دیگری بر صورتِ گاردنرِ آینه‌ای کوبید.
خارهای کوتاه روی دستکش‌های‌فرشته‌ای بوکسِ سیاه و آهنی،راز پوست و گوشت را دریدند.
ناگهان نگاهِ گاردنر مارتنِ آینه‌ای‌واژهٔ خشک شد و خون از چشم‌ها،سیاه بینی و دیگر زخم‌هایش بیرون زد.
طمعِ شدیدِ درونش فوران کرد؛حال او را نکشت و بیهوش‌مسیرِ نکرد، اما ضعیف و سردرگمش ساخت.
در این حالتِ گیجی، لومیانِ زن، فرانکای مرد، ژنای مرد‌بقایای و آنتونیِ زن همگی سرِ جایشان خشکشان زد. بدن‌هایشان به‌سرعت‌بشنود رنگ باخت و شفاف‌تر شد تا اینکه کاملاً ناپدید شدند.
لومیان با دیدنِ این صحنه قد راست کرد‌راز و دستکش‌های بوکس فلوگ را درآورد. آن‌ها را به‌سوی‌احتمال فرانکا و ژنا انداخت تا به هرکدام یکی برسد.
فرانکا متوجهِ خونِ روی‌محدودیت‌های دستکش شد و بی‌درنگ‌همچنین به نیتِ لومیان پی برد.
دستش را به خون آغشته‌حال کرد و آینه‌ای بیرون کشید‌مسیرِ تا نفرین را اجرا کند.
لومیان برای استفاده‌می‌دانست از دستکش‌های بوکس‌سقوط‌کرده فلوگ سه دلیل داشت:
نخست آنکه تواناییِ تحریکِ هوس‌ها، جایگزینیِ آینه‌ای را فعال نمی‌کرد. دوم‌الهیِ آنکه به‌عنوان یک شیءِ رازآلود، می‌توانست توجهِ موجوداتِ خطرناک را جلب کند‌استفادهٔ و تغییراتی پیش‌بینی‌ناپذیر رقم بزند که چه‌بسا میانِ آن هرج‌ومرج، فرصت‌هایی می‌آفرید.
سوم آنکه فرصتی فراهم‌محدودیت‌های می‌کرد تا واسطهٔ نفرین —یعنی‌متوجهِ خونِ هدف— را «جمع‌آوری» کند!
حتی اگر طمعِ تحریک‌شده مهارنشدنی می‌بود و به جایگزینیِ آینه‌ایِ گاردنرِ آینه‌ای می‌انجامید، لومیان قصد‌الهیِ داشت از همان لحظه‌ای که دیگر مردمِ آینه موقتاً تحت‌تأثیر قرار می‌گرفتند بهره ببرد. او‌می‌خواست دستکش‌های بوکس فلوگ را برای فرانکا و ژنا می‌انداخت تا در دفعِ حملات یاری‌شان کند.
لومیان قصد داشت با در اختیار داشتنِ خون و‌راز اجرای نفرین‌های پیاپی، محدودیتِ دفعاتِ استفاده از جایگزینیِ آینه‌ای‌احتمال را بسنجد و فرصتی برای قطعِ این ارتباط بیابد.
شعله‌ها پیرامونِ لومیان زبانه کشیدند.سقوط‌کرده به گلوله‌ای آتشین بدل شد‌قدرتِ و از گاردنرِ آینه‌ای فاصله گرفت.
درست همان دم که می‌خواست‌واژهٔ چشمِ حقیقت را درآورد، صدای‌موهای عجیبی توجهش را جلب کرد.