چپتر 312: اشاره
0هرچند لومیان همچنان با شک و‌ماجرا احتیاط به ترمیبوروس می‌نگریست، کنجکاوی دربارهٔ آن‌شرایطِ «ضربهٔ سرنوشتِ» رازآلود دست از سرش برنمی‌داشت.
اینکه ترمیبوروس از سنگِ معدنِ خونِ زمین با عنوانِ‌ماجرا «رویارویی» یاد کرده بود، توجهش را جلب کرد. آیا‌چون این بار پای لودویگ، آن پسرکِ خردسال، در میان بود؟
چیزی در این پسرک می‌لنگید؛ چیزی سر جایش نبود. با این حال، در طولِ گفت‌وگویشان، لومیان به هوش، اصالت و ارادتِ ظاهریِ لودویگ به خدای دانش‌وقتش و خرد پی برده بود. با وجودِ این تعامل، لومیان حس می‌کرد هیچ بینش یا پیش‌بینیِ روشنی به دست نیاورده است. این ماجرا با درکش از‌خورد ظرفیتِ سنگِ معدنِ خونِ زمین تفاوت داشت؛ آنجا همه‌چیز به شرایطِ خاصی چون رفتن به زیرِ زمین و یافتنِ منطقه‌ای مناسب برای رویارویی با چیزی بستگی داشت.
بارِ دیگر، صدای‌به‌زور قدرتمندِ ترمیبوروس در‌وضعِ وجودِ لومیان طنین انداخت.
«وقتش که برسه معلوم می‌شه.»
لومیان که کلافگی‌اش اوج گرفته و‌روشنی خون در رگ‌هایش به جوش آمده‌تفاوت بود، گفت: «شماها نمی‌تونید واضح حرف بزنید؟»
ترمیبوروس با صراحت جواب داد: «من‌تفاوت با چیزی که تو آدم می‌دونی‌چون فرق دارم. من یه موجودِ افسانه‌ایم.»
«...» لومیان جا خورد و زبانش بند آمد. به‌زور پوزخندی زد و جواب داد: «شک دارم حتی‌فرقت با این وضعِ مهروموم‌شده‌ت هم بتونی واقعاً رشته‌های سرنوشت رو درک کنی. هربار جوابات پر از ابهامه. پس‌انبارِ فرقت با اون تازه‌کارهای باشگاهِ غیب‌بینی چیه؟ اگه واقعاً قدرتش رو داری، واضح بگو فرصتِ بعدیِ من کجاست!»
ترمیبوروس با لحنی بم‌نیاورده جواب داد: «امشب، ساعتِ‌ظرفیتِ ۱۱، اسکله‌های ریست، انبارِ ۳.»
هان؟ غافلگیری در وجودِ‌بینش لومیان دوید؛ اصلاً انتظارِ چنین‌ماجرا اشاره‌ای را از ترمیبوروس نداشت.
با این حال، در‌درکش دلِ این حیرت، گیجی‌آنجا و سردرگمی هم موج می‌زد.
فرشتهٔ ناگزیری این‌قدر مهربونه؟
اون که یه راهبِ گدای‌است رده‌بالاست، نباید به این راحتی تحریک‌آنجا می‌شد تا سرنوشتم رو تفسیر کنه...
نکنه نیتِ شومی تو سرشه؟
به‌هرحال، اول‌است نظرِ خانمِ‌درکش شعبده‌باز رو می‌پرسم.
لومیان بی‌درنگ تصمیمش را گرفت.حتی برخاست، تالارِ رقصِ نسیم را ترک‌سرنوشت کرد و راهیِ خیابانِ روپوش‌سفیدها شد.
با یک آتش‌افروزیِ ساده، می‌توانست گامِ نخستِ هضمِ معجون را بردارد‌آنجا و به فکرِ گرفتنِ عطیهٔ پیمان‌کار باشد. با وجودِ اضطرابی که‌بستگی داشت، لومیان حاضر نبود در برابرِ ترمیبوروس احتیاط را کنار بگذارد.
در خیابانِ‌می‌کرد روپوش‌سفیدها، داخلِ‌بینش خانهٔ امن.
لومیان جزئیاتِ مربوط به لودویگ و سرنخِ‌داشت ترمیبوروس را با دقت نوشت. سپس آیینی‌زیرِ اجرا کرد و نامه‌رسانِ عروسک‌مانند را احضار کرد.
لومیان در انتظارِ پاسخِ خانمِ شعبده‌باز، در گنجینه‌ای از اطلاعاتِ مربوط به موجوداتِ عالمِ‌هربار ارواح غرق شد. خواندنِ شرحِ برخی از این دانش‌ها، بخشِ چشمگیری از نیروی روحی‌اش‌بعدیِ را می‌بلعید. برخی حتی باعثِ سرگیجه، تهوع، کلافگی، سردرد، احساسِ سوزش و توهم می‌شدند.
درست شبیه توصیفِ کتاب‌های جادوی اورور از دانشِ ژرف دربارهٔ ایزدان و موجوداتِ رده‌بالا، این اطلاعات هم لبریز از تباهیِ شدید و‌بستگی پیامدهای خطرناک بود. اگه تمامِ دانشی که دنبالِ انسان‌هاست چنین ویژگی‌هایی داشته باشه، واقعاً مورمورکننده‌ست. اینکه آدم با شنیدنش خودش رو ببازه‌حرف یا درجا بمیره، خیلی دلهره‌آوره... از این رو، لومیان به مطالعه‌اش وقفه می‌داد تا نگذارد سلامتِ روانی‌اش به مرزهای خطرناک سقوط کند.
پس از زیرورو کردنِ شرحِ حدودِ‌روشنی ۳۰ تا ۴۰ موجودِ عالمِ ارواح،تفاوت لومیان به نامی برخورد که می‌شناخت.
خرگوشِ دانش:
موجودِ ضعیفِ عالمِ ارواح، دوستدارِ انسان‌ها و دارای عطشِ ذاتی برای دانش. به‌ندرت احضار را رد می‌کنند.
تجربه‌های گوناگون، خرگوش‌های دانشِ متفاوتی پدید می‌آورد. ویژگی‌های مشترکشان شاملِ تسلط بر زبان‌های مختلف، مهارت‌های ارتباطیِ گفتاری و نوشتاری، و تواناییِ بالای خواندن است. استخراجِ اطلاعاتِ کلیدی از میانِ دانشی گسترده نقطهٔ قوتِ آن‌هاست و سرعتِ رونویسی‌شان حتی از ماشین‌تحریرهای مکانیکی هم پیشی می‌گیرد.
نقطه ضعف: ظرافتِ ارتباطیِ محدود و تفکرِ انعطاف‌ناپذیر. برخی از خرگوش‌های دانش به دانشِ ناهنجار آلوده شده و به خطراتِ بزرگی بدل گشته‌اند. برای احضار، انتخاب‌ها را به انواعِ دوستانه و ضعیف محدود کنید.
پس اسمش «خرگوشِ دانش»ـه. احضارِ این موجود تو آینده باید هدفمندتر باشه... با این حال، توانایی‌ها و ویژگی‌هاش خیلی به درد نمی‌خوره. اگه طبقِ نقشهٔ اورور‌بگو می‌رفتم دانشگاه، تسلطش به چند زبان و مهارتِ خوندنش خیلی به کارم می‌اومد... جالبه که متن هیچ اشاره‌ای به سرعتش تو عالمِ ارواح نکرده، یعنی تو‌این‌قدر این زمینه ارزشِ خاصی نداره. کُند حرکت می‌کنه، نیروی روحی رو می‌بلعه... لومیان سند را پایین آورد، شقیقه‌هایش را مالید و سومین استراحتش را آغاز کرد.
در همین حین،روشنی نامه‌رسان پاسخِ خانمِ‌ماجرا شعبده‌باز را آورد:
من هم کنجکاوم بدانم پسرکی به نامِ لودویگ چه رویارویی‌ای به همراه خواهد داشت. حضورش در تریر برایم جالب است؛ انگیزه‌هایش همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.
هوشیاری شرطِ عقل است. وجودِ او رازآلود است.
ادامه بده. فرصتِ ایفای نقش برای من هم فراهم شده است.
شماها نمی‌تونید واضح حرف بزنید...پیش‌بینیِ لومیان در حالی که پیامِ کوتاه‌ظرفیتِ را هضم می‌کرد، گوشهٔ لبش پرید.
با این حال، حسِ ظریفی به او می‌گفت که‌همه‌چیز جملهٔ آغازینِ خانمِ شعبده‌باز پاسخی بی‌درنگ نبوده است. بیشتر‌برای شبیه بازتابِ فشرده‌ای از تأملاتِ او به نظر می‌رسید.
در واقع، خانمِ شعبده‌باز با وجودِ مهارتش در ستاره‌بینی، در‌رشته‌های درکِ سرنوشتِ لودویگ به مشکل خورده بود. ظاهراً ادراکاتش مه‌آلود بود،غیب‌بینی که نشان می‌داد تنها به حدس و گمان بسنده کرده است.
ابهامِ پیرامونِ سرنوشتِ لودویگ، که‌است از ناتوانیِ او در دیدنش‌داشت پیدا بود، گویای خیلی چیزها بود.
...
ساعتِ ۱۰:۵۰ شب،ماجرا در اسکله‌های ریست،تفاوت بیرونِ انبارِ ۳.
لومیان در سایه‌ها پنهان شد،حتی آماده بود تا فرصتِ موعود‌رشته‌های را برای اقدام غنیمت بشمارد.
دیری نگذشت که دو سایه به‌ماجرا انبارِ ۳ نزدیک شدند و تا‌همه‌چیز فاصلهٔ پنج‌شش متریِ لومیان پیش آمدند.
یکی از آن‌ها با صدایی خفه و پر از نگرانی‌درکش گفت: «هکتور، حسابدارها فردا برای حسابرسی میان. اینو باید چه‌کار‌زیرِ کنیم؟ یه دزد استخدام کنم تا دفاترِ حساب رو بدزده؟»
هکتور با لحنی که بالا رفته بود و از شدتِ تنش می‌جوشید، گفت: «این کار چه فایده‌ای‌مناسب داره؟ به‌محضِ اینکه انبار رو بازرسی کنن، شک می‌کنن. موجودیِ باقی‌مونده‌مون به‌زور به یک‌دهمِ مقدارِ لازم می‌رسه. اگه‌جوش قراره کاری کنیم، باید کار رو یه‌سره کنیم و انبار رو خاکستر کنیم. این‌طوری هر کم‌وکاستی پنهان می‌مونه.»
که این‌طور...
لومیان با دقت‌ماجرا گوش داد و فهمید‌داشت زمانِ اقدامش فرارسیده است.
وقتی همراهش مردد ماند، هکتور ادامه داد: «آتش‌سوزی تو تریر یه چیزِ عادیه و برای‌داشت همه جا افتاده. تازه، نیازی نیست خودمون روشنش کنیم. محلهٔ بازار پر از اراذل و‌صدای اوباشه. وقتش که برسه، می‌تونیم با یه پولِ حسابی راضیشون کنیم که از تریر برن.
«اونوره، دیگه نمی‌تونیم‌آدم صبر کنیم. باید‌دارم همین الان تصمیم بگیری.»
اونوره مکثی کرد و سپس با‌روشنی قاطعیت گفت: «قبوله! می‌ریم گی رو‌تفاوت پیدا می‌کنیم و میاریمش تو نقشه‌مون!»
آن دو پیش از رفتن به‌تفاوت سمتِ اسکله‌ها برای دیدار با رفیقشان،چون گی، نگاهی گذرا به اطرافِ انبار انداختند.
پس از پیاده‌رویِ کوتاهی، آسمان ناگهان سرخ‌پیش‌بینیِ شد و هاله‌ای درخشان بر فضا افکند.تفاوت هم‌زمان، صدای تَرَق‌تَرَقِ شعله‌ها به گوش رسید.
اونوره و هکتور غریزی چرخیدند و شاهدِ پیدایشِ‌افسانه‌ایم جهنمی از آتش شدند. شعله‌های سرخ‌رنگ، وحشی و سیری‌ناپذیر‌مهروموم‌شده‌ت زبانه کشیدند و اوج گرفتند تا ساختمان را ببلعند.
هکتور درحالی‌که جرقه‌ای از درک در چشمانش‌نیاورده درخشید، زیرِ لب گفت: «آتیش، آتیش... آره،آنجا آتیش! ستایش بر خورشید، این یه آتیش‌سوزیه!»
اونوره نیز واکنشِ مشابهی نشان داد؛ دستِ‌داشت راستش نشانِ مقدسِ مثلثی‌شکلی روی سینه‌اش کشید‌زیرِ و لبانش به دعایی بی‌صدا تکان خورد.
با این حال، در‌می‌کرد میانِ آن شادیِ گذرا،روشنی تشویشی در حواسِ اونوره جوشید.
وقتی متوجهِ ماجرا شد، رنگی‌فرق از وحشت در صدایش نشست: «انبار‌بند نیست که داره می‌سوزه. دفترِ خودمونه!»
دفترِ آن‌ها، ساختمانی خاکستری،بینش محقر و دوطبقه، در‌است چند متریِ انبار قرار داشت.
فضای خالیِ میانِ آن‌درکش و انبار خالی مانده و‌همه‌چیز عاری از موادِ اشتعال‌زا بود.
«...» چهرهٔ هکتور از وحشت در هم رفت.روشنی دندان‌هایش را به هم فشرد و با عزمی‌آنجا قاطع گفت: «باید همین الان انبار رو آتیش بزنیم!»
هنوز حرفش تمام نشده‌می‌دونی بود که انفجاری از‌افسانه‌ایم کانونِ شعله‌های سرخ‌رنگ فوران کرد.
این انفجار اگرچه عظیم‌بینش نبود، اما توجهِ کارگرانِ اسکله‌ماجرا و آتش‌نشانان را جلب کرد.
با هجومِ امدادگران، فریادِ «آتیش! آتیش!» طنین‌انداز شد.آنجا در تریر، شهری که به آتش‌سوزی‌های مکررش معروف‌منطقه‌ای بود، آتش‌نشانان در مقابله با چنین بحران‌هایی باتجربه بودند.
هکتور و اونوره که هنوز به انبارِ‌پیش‌بینیِ ۳ نرسیده بودند، با تماشای این صحنه کنارِ‌داشت جاده وا رفتند و تمامِ توانشان تحلیل رفت.
در ورودیِ اسکله.
آلبوس که موهایش اکنون رنگی آتشین به‌نیاورده خود گرفته بود، نگاهش را از شعله‌های‌آنجا خروشان گرفت و به مردِ میان‌سالِ کنارش دوخت.
«مسیو گی،است انگار همکارتون از‌ظرفیتِ شما هم آشفته‌تره.»
رنگ از رخِ‌تعامل گی پرید و با‌پیش‌بینیِ بهت سر تکان داد.
«هدفِ آتیش‌سوزی انبار نبود...»
مکثی طولانی برقرار‌هیچ شد و سپس‌روشنی آلبوس پوزخند زد.
«قبلاً بهت هشدار داده بودم. تردید‌تفاوت باعثِ دردسر می‌شه. حالا به فکرِ‌چون فرارت باش. امیدوارم این بار قاطع‌تر باشی.»
لومیان در کنارِ آن ساختمانِ سادهٔ دوطبقه، به شعله‌های سرکش خیره ماند.درکش الوارها و موادِ اشتعال‌زا به اژدهایی زودگذر بدل شدند که چهره‌اش را به‌مناسب رنگِ سرخِ آتشین درآورد و چشمانش را از شور و حرارت روشن ساخت.
با پوزخندی‌داد به سمتِ‌می‌دونی آتش پیش رفت.
قصدِ آن دو از آتش‌افروزی، از بین بردنِ مدارکِ جرم با‌ظرفیتِ خاکستر کردنِ انبار بود. با این حال، هدفِ لومیان ایجادِ آشوب‌منطقه‌ای بود تا با جلبِ توجه، کم‌وکاستی‌های درونِ انبار را برملا کند!
این وظیفهٔ‌است یک شهروندِ‌درکش مسئولیت‌پذیر بود.
شنلی از شعله‌ها لومیان را در‌بینش بر گرفت و مطیعانه به لباس‌هایش چسبید؛ظرفیتِ درحالی‌که تنها مویی با سوختن فاصله داشت.
لومیان با پوشیدنِ این‌می‌دونی ردای شعله‌ور، به درونِ‌افسانه‌ایم آتشِ غران قدم گذاشت.
آتش با آتش در هم آمیخت و دود‌است را پس زد. لومیان بی‌هیچ زحمتی از میانِ‌شرایطِ ساختمان گذشت و از سمتِ دیگرِ اسکله خارج شد.
لومیان پس از این آتش‌افروزی، تسلطی اولیه بر قدرت‌های‌همه‌چیز معجون پیدا کرد. آن را رام کرد و حسِ سوزشِ‌بستگی روی پوست و تشویشِ درونِ قلبش را از بین برد.
اگرچه هضمِ معجونش هنوز کامل نشده بود، اما‌روشنی لومیان از پیش با وضعیتِ فعلی‌اش سازگار شده بود‌همه‌چیز و ظرفیتِ دریافتِ یک عطیهٔ ناگزیریِ دیگر را داشت.
...
لومیان پس از اجرای چند‌پیش‌بینیِ دور اقداماتِ ضدِردیابی، به خانهٔ‌درکش امن در خیابانِ روپوش‌سفیدها بازگشت.
آغازِ نخستین گامِ هضمِ معجونِ آتش‌افروز پیش از ردیابیِ کشیش، او‌خاصی را غرق در رضایت کرد. لبخند بر لب داشت، اما با دیدنِ‌قدرتمندِ کوهِ بلندی از اطلاعاتِ متراکم درونِ کمدِ آهنی، حالتش در هم شکست.
خوندنشون حداقل‌وجودِ یکی‌دو ماه‌می‌کرد طول می‌کشه!
چطور می‌تونست تو این‌می‌دونی مدتِ کوتاه یه موجودِ‌افسانه‌ایم هم‌پیمانِ مناسب پیدا کنه؟