چپتر 455: دو کودک
0کسی که دید پسربچه‌ای هفت‌هشت‌ساله بود، با لباسِ نجیب‌زاده‌ای خردسال، موهای‌افزود زرد، چشمانِ قهوه‌ای و گونه‌های تپل. حال‌وهوایی صادق و معصوم داشت و‌امروز لومیان بی‌درنگ او را شناخت: پسرخواندهٔ بارون برینیه، همان پسرِ عجیب، لودویگ.
لودویگ جلوی نقاشیِ دیواریِ مزین به دونات ایستاده بود و‌سنینِ چشمانِ کودکانه‌اش به آن اثرِ هنری خیره مانده بود. وقتی‌مشقِ حس کرد کسی نگاهش می‌کند، برگشت و لومیان را دید.
لومیان لبخندی زد و‌پیش‌تر با شیطنت سربهسرش گذاشت:مثبتی «بازم از خونه فرار کردی؟»
لودویگ این بار با خونسردیِ بیشتری جواب داد: «نه. به پدرخوانده‌ام گفتم‌برای که یادگیری نمی‌تونه فقط به دانشِ کتاب‌های درسی محدود بشه. به همون اندازه‌امتحان مهمه که بیشتر بخونیم، بیشتر بشنویم و با چیزای دیگه تعامل داشته باشیم.»
لومیان پرسید: «و اونم آوردت اینجا تا‌مثبتی نمایشگاهِ هنر رو ببینی؟» با این حال، نتوانست‌سنینِ بارون برینیه را در آن حوالی پیدا کند.
متوجه شد که ظاهراً هوش و دانشِ لودویگ کمی‌بچه پیشرفت کرده است، طوری که توانسته بود بهانه‌ای بیاورد‌امروز که لومیان هم پیش‌تر از آن استفاده کرده بود.
انگار یادگیری‌بهانه‌ای تأثیرِ مثبتی‌پیش‌تر رویش گذاشته بود!
لودویگ سر تکان داد و افزود:مثبتی «بله. برای یه بچه مهمه که از‌بچه سنینِ پایین درکِ هنریش رو پرورش بده.»
لومیان نوچی کرد و ادامه‌انگار داد: «پس امروز از کتابِ درسی،افزود مشقِ شب یا امتحان خبری نیست؟»
لودویگ در حالی که بی‌اختیار‌تکان لبخندِ شادی روی صورتش نقش‌سنینِ بسته بود، جواب داد: «اینا فرعیه.»
لومیان در دل‌بیاورد گفت: یه کم رشد‌تأثیرِ کرده، اما نه اون‌قدرها...
در همان لحظه، بارون برینیه با‌مثبتی کلاهِ سیلندریِ ابریشمی و کت‌وشلوارِ سیاه،برای از آن سوی سالنِ نمایشگاه نزدیک شد.
لومیان نتوانست جلوی‌پیش‌تر طعنه‌اش را بگیرد:تأثیرِ «نگران نیستید گم بشه؟»
لومیان در مقامِ یک‌گذاشته توطئه‌گر، متوجهِ چیزِ غیرعادی‌برای در این وضعیت شد.
با توجه به اضطرابِ پیشینِ‌استفاده برینیه هنگامِ فرارِ لودویگ، نباید بچه‌تکان را در سالنِ نمایشگاه تنها می‌گذاشت!
برینیه لبخندی زد و گفت: «لودویگ اخیراً پسرِ خوبی‌تکان بوده و سعی نکرده از خونه فرار کنه. غرقِ تماشای‌بده نقاشی‌ها بود، برای همین وقتی رفتم دستشویی نخواستم مزاحمش بشم.»
لومیان در حالی که حدس می‌زد، در دل از او انتقاد کرد: شبیهِ کارِ یه والدِ بی‌مسئولیته، اما بارون، شما قبلاً این‌طوری نبودید. شک‌کتابِ دارم عمداً این کار رو نکرده باشید... عمداً لودویگ رو تو سالنِ نمایشگاه تنها گذاشتید تا ببینید این بچهٔ عجیب چی‌کار می‌کنه؟ هه هه،سیاه لازم نیست نگرانِ اون باشید. باید نگرانِ بازدیدکننده‌های اطراف باشید. اگه این یارو گشنه‌ش بشه و به‌موقع بهش غذا ندید، می‌ترسم یکی رو بخوره.
حس کرد بارون برینیه از ترتیب دادنِ این بازدید از نمایشگاه، انگیزهٔ پنهانیِ دیگری‌پرورش دارد. شبیهِ این بود که سگِ شکاریِ باتجربه‌ای را به مراسمِ خاصی ببرند و‌روی قلاده‌اش را باز کنند تا ببینند آیا طعمهٔ خاصی را ردیابی می‌کند یا نه.
بارون برینیه پس از پاسخ به سؤالِ‌تأثیرِ لومیان، در حالی که کیفِ دستیِ بادکرده‌اش‌برای را محکم گرفته بود، به لودویگ نگاه کرد.
«وقتی برگشتی، یه انشا دربارهٔ نمایشگاهِ هنر‌رویش بنویس و احساساتت و اثری رو که عمیق‌ترین‌پایین تأثیر رو روت گذاشت، با جزئیات شرح بده.»
چهرهٔ لودویگ در هم فروریخت.
لومیان جا نخورد. او‌گذاشته تجربهٔ زیادی از گرفتار‌برای شدن در چنین وضعیتی داشت.
به‌جای هم‌صحبتی با بارون برینیه و لودویگ، تصمیم گرفت به تماشای نقاشی‌ها ادامه‌بله دهد. توجهش معطوف به وجودِ هرگونه ساختارِ متل‌مانند در آثارِ مربوطه، وجودِ مدلِ‌مشقِ انسانی شبیهِ سرافین، و تأثیرِ احتمالی بر ادراکِ بازدیدکنندگان و محیطِ اطرافشان بود.
متأسفانه، جست‌وجوی لومیان در سه سالنِ کوچکِ نمایشگاه هیچ یافتهٔ مهمی به همراه نداشت.سنینِ در عوض، نقاشیِ «کافه» اثرِ مولن که آن را با باسنش کشیده بود، توجهِ‌حالی گردشگرانِ متعددی را جلب کرد و هم تحسین و هم انتقادِ آن‌ها را برانگیخت.
لومیان در آخرین سالنِ نمایشگاه ایستاد و به‌رویش حرکتِ بعدی‌اش فکر کرد. عینکِ قهوه‌ای و طلایی‌رنگش را‌درکِ بیرون آورد و تصمیم گرفت آن را امتحان کند.
از آنجا که دیدِ عادی و دیدِ روحی‌اش‌برای هیچ مشکلِ قابل‌تشخیصی را نشان ندادند، تصمیم گرفت‌نوچی عینکِ رازکاوی از همان مسیر را آزمایش کند!
لومیان با دقت عینک را روی پلِ بینی‌اش قرار داد و در‌افزود حالی که به نظر می‌رسید دنیای اطرافش می‌چرخد و تاب می‌خورد، خودش‌امروز را آماده کرد. تمرکزش روی صحنه‌هایی ماند که در «دید»ش آشکار می‌شدند.
هر نقاشی جانِ‌استفاده تازه‌ای گرفت و از‌رویش حصارِ دیوارها رها شد.
انگار برخی از نقاشی‌ها‌استفاده با نگاهی سرد و‌رویش نافذ به لومیان می‌نگریستند.
لومیان که در ابتدا جا خورده بود، ترسید اتفاقِ خارق‌العاده‌ای در‌پایین موردِ همهٔ پرتره‌ها در جریان باشد و او را در وضعیتِ وخیمی‌نیست قرار دهد. با این حال، خیلی زود فهمید که تحتِ حمله نیست.
پیکره‌های درونِ پرتره‌ها صرفاً‌پیش‌تر با شدتی سرد و خاموش‌رویش به او خیره شده بودند.
گویی به سطحی از آگاهی و حسِ وجود دست‌تکان یافته بودند، اما هنوز کاملاً از حصارِ بومِ خود‌پرورش بیرون نیامده بودند تا در میانِ زندگان قدم بزنند.
حقیقتی بر لومیان آشکار شد.
او از پشتِ‌رویش شیشه‌های عینکِ رازکاوی،افزود شاهدِ واقعیتِ دیگری بود.
چه‌بسا در بُعدِ موازیِ دیگری از جهان، هر نقاشی شباهتی به واقعیت داشت. با این حال، آن‌ها‌پایین دوبعدی، تخت و فاقدِ عمق باقی می‌ماندند و نمی‌توانستند تأثیرِ چشمگیری بر قلمروی انسانی یا عالمِ ارواح بگذارند.صورتش شاید استثناهایی هم وجود داشت، لحظاتی که تأملِ طولانی روی برخی آثار، احساسِ هذیان یا اضطراب را برمی‌انگیخت.
به ذهنِ لومیان خطور کرد که نقاشان احتمالاً‌گذاشته می‌توانستند ماهیتِ محدود و تختِ این اشیاء را‌درکِ تقویت کنند و مسیری به قلمروی واقعیت بگشایند.
در اصل، شخصیت‌های درونِ نقاشی‌های معمولی چه‌بسا وجودی ناقص، فشرده‌تکان و از نظرِ روحی ضعیف در این دنیای دوبعدی و تخت‌نوچی داشته باشند. با کمکِ عینکِ رازکاوی، شکلِ واقعیِ آن‌ها آشکار می‌شد.
به همین ترتیب، نگاهِ‌گذاشته لومیان حقایقِ عمیق‌تری را نیز‌بچه آشکار می‌کرد—عمیق‌ترین مقاصدِ خلاقانهٔ هنرمند.
یک نقاشی آیندهٔ تریر را به تصویر می‌کشید، قلمرویی تقسیم‌شده. در سطح، مردان و زنان در ضیافت‌های مجلل غرق در شادی بودند و لباس‌های فاخر به تن داشتند.خبری زیرِ سطح، آدم‌های ژنده‌پوش در تونل‌های تاریک می‌لولیدند و با کرم‌خاکی، موش و خزه شکمِ خود را سیر می‌کردند. با این حال، از پشتِ عینکِ رازکاوی، لومیان در سطح‌نیستید خوک‌های چاق و پرخوری را دید که روغن از دهانشان می‌چکید. در پایین، چهره‌های عجیب و درهم‌پیچیده و دست‌های پوسیده‌ای را دید که به سمتِ بالا دراز شده بودند.
این پیامِ واقعی‌ای‌استفاده بود که هنرمند‌مثبتی می‌خواست منتقل کند.
در لحظهٔ بعد،پیش‌تر لومیان بارون برینیه و‌مثبتی پسرخوانده‌اش لودویگ را دید.
اولی وقتی از پشتِ عینکِ رازکاوی دیده می‌شد عادی به نظر می‌رسید، اما هاله‌ای ضعیف و‌نوچی برنجی‌رنگ از بدنش ساطع می‌شد. اما در موردِ دومی، اتفاقی مورمورکننده رخ داد؛ او ناگهان سرش را‌فرعیه برگرداند و به نظر می‌رسید نگاهش از میانِ دو سالنِ نمایشگاه با نگاهِ لومیان گره خورده است.
چهرهٔ تپلِ لودویگ دگرگونیِ آزاردهنده‌ای پیدا کرد؛ پوستش به نظر‌گذاشته می‌رسید در حالِ پیچ‌وتاب خوردن است، گویی در آستانهٔ پوست‌اندازی‌پرورش بود و چیزی از زیرِ سطح تلاش می‌کرد بیرون بخزد.
دلِ لومیان فشرده شد و بی‌اختیار‌مثبتی عینکِ رازکاوی را برداشت و بلافاصله‌برای صحنه را به حالتِ عادی‌اش بازگرداند.
یه جای کارِ لودویگ واقعاً می‌لنگه... خدا رو شکر زود واکنش‌افزود نشون دادم. وگرنه چه‌بسا چیزی رو می‌دیدم که نباید می‌دیدم... سرِ‌ادامه لومیان گیج می‌رفت و حس می‌کرد پاهایش روی پنبه قدم می‌گذارند.
همیشه حس کرده بود که لودویگ‌افزود اصلاً عادی نیست، اما این رویارویی غریزهٔ‌هنریش خطرِ او را به‌شدت تحریک کرده بود.
ماهیتِ واقعیِ پوستِ انسانیِ معصومانه‌ای که‌انگار پسرک را در زیرِ خود پنهان‌افزود می‌کرد، همچنان رازی شوم باقی ماند.
آخ... لومیان این بار عینکِ رازکاوی را برای مدتی طولانی به چشم زده بود‌سنینِ و ناراحتی‌اش طاقت‌فرسا بود. با وجودِ کاهشِ سرگیجه، به‌شدت احساسِ تهوع داشت، معده‌اش درد‌حالی می‌کرد و نیازِ شدیدی به بالا آوردن و رسیدگی به دیگر نیازهای بدنی‌اش حس می‌کرد.
حتی بنیهٔ یک توطئه‌گر‌استفاده هم نمی‌توانست در برابرِ‌رویش این حالت تاب بیاورد.
لومیان نفسِ عمیقی کشید و‌تکان به سمتِ سرویسِ بهداشتیِ مجاورِ‌سنینِ سه سالنِ نمایشگاه به راه افتاد.
آنجا در انتهای راهروی بلندی قرار داشت که‌مثبتی با مجسمه‌ها و نقاشی‌ها تزئین شده بود و‌سنینِ کاملاً با حال‌وهوای مرکزِ هنرهای تریر همخوانی داشت.
به محضِ ورود به سرویسِ بهداشتی، لومیان به نیازهای‌تکان فوری‌اش رسیدگی کرد و پس از شستنِ صورتش با آبِ‌بده سرد، به‌تدریج آرامشِ خود را بازیافت و ناراحتی‌اش برطرف شد.
هنگامِ خروج از سرویسِ بهداشتی، نگاهِ لومیان به‌طورِ‌رویش طبیعی به سمتِ دیوارِ روبه‌رو کشیده شد، جایی‌پایین که مجموعه‌ای از نقاشی‌ها به نمایش درآمده بودند.
یک نقاشیِ خاص توجهش را‌تکان جلب کرد، اثری هولناک و‌سنینِ مرموز که حواسش را درگیر کرد.
نقاشیِ رنگ‌روغنی بود با پس‌زمینه‌ای‌استفاده به‌وضوح لایه‌لایه، که نقطهٔ تمرکزش‌گذاشته روی زنی برهنه قرار داشت.
چهره‌اش تار مانده بود، گویی نقاش عمداً آن را خالی گذاشته بود. روی بدنش، چهره‌های متمایزی پدیدار شده بودند که هر کدام احساسِ‌کتابِ متفاوتی را نشان می‌دادند—خشم، نفرت، کینه، شادی. برخی از این چهره‌ها شبیه به گربه بودند، برخی شبیه به سگ، و برخی به نظر‌کت‌وشلوارِ می‌رسید تنها در قلمروی خیال وجود دارند. چیزی که آن‌ها را به هم پیوند می‌داد، کیفیتِ مورمورکننده، نیمه‌شفاف و در عین حال زنده‌شان بود.
همان‌طور که لومیان به این‌انگار نقاشیِ آزاردهنده خیره شده بود،تکان فکری به ذهنش خطور کرد.
در طولِ بازدیدِ گابریل از نمایشگاهِ هنر، او کاملاً عادی به نظر‌درکِ می‌رسید، دست‌کم طبقِ گفته‌های نویسندگان. اما آن‌ها نمی‌توانستند هر حرکتِ او را زیرِ‌بی‌اختیار نظر داشته باشند، به‌ویژه در طولِ فعالیت‌های پیش‌پاافتاده‌ای مثلِ رفتن به سرویسِ بهداشتی!
...
بلوارِ بازار، تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی.
ژنا تازه بیرون آمده بود که چهره‌ای‌مثبتی آشنا را دید که زیرِ چراغِ گازِ‌بچه خیابان در آن سوی جاده ایستاده بود.
پسرکِ جوانی بود که پیراهنِ سفید، جلیقهٔ نقره‌ای،برای پالتوی سیاه و پاپیونِ جیوه‌ای‌رنگ به تن داشت‌نوچی و موهای زردِ روشنش مرتب شانه شده بود.
همون بچه‌ای که دفعهٔ قبل برام شانس آورد... همون فرابشرِ‌گذاشته قدرتمند! ژنا که جا خورده بود، در دل فریاد زد.پرورش او بی‌اختیار از خیابان گذشت و به پسرک نزدیک شد.
با تعظیمی کوتاه، با‌انگار لبخند به او سلام‌گذاشته کرد: «منتظرِ من بودید؟»
پسرک نگاهی به او انداخت و زیرِ لب گفت:گذاشته «من منتظرِ تو نبودم. تو منتظرِ من بودی. تو‌هنریش زودتر از هر انتخابِ دیگه‌ای با من روبه‌رو شدی.»
این دفعه موضوع چیه؟ داری برای فاجعهٔ قریب‌الوقوع بهم شانس می‌دی تا چیزی‌هنریش رو کشف کنم؟ افکارِ ژنا به‌سرعت از ذهنش گذشت و با لحنی عادی‌لبخندِ پرسید: «دفعهٔ قبل نگفتید که این مسیر یکم خطرناکه؟ چرا این بار اینجایید؟»
پاسخِ پسرک حساب‌شده و جدی بود: «اون روز، اون‌رویش روز بود و امروز، امروزه. فقط چون اون روز‌درکِ یکم خطرناک بود، معنیش این نیست که امروز هم خطرناکه.»
ژنا با لبخندی کنجکاو‌انگار پرسید: «بسیار خب... می‌خواید‌گذاشته براتون یه بستنی بخرم؟»
اما پسرک با‌پیش‌تر آهی طولانی و‌تأثیرِ تقریباً بزرگسالانه پاسخ داد.
«موضوع چیزِ‌مثبتی دیگه‌ایه؛ من‌گذاشته بهت پول می‌دم.»
پول بده؟ بهم شانس بده؟ ژنا ایدهٔ مبهمی در‌رویش سر داشت، اما دربارهٔ پاداش چیزی نپرسید. تصمیم گرفت برود‌هنریش سرِ اصلِ مطلب و پرسید: «چه کاری از دستم برمیاد؟»
پسرک دست در جیب کرد‌تأثیرِ و بی‌آنکه به سؤالش پاسخی بدهد،بله یک سکهٔ طلای درخشان بیرون آورد.
«این پاداشت‌بیاورد می‌شه—یه سکهٔ‌استفاده طلای خوش‌شانسی.»